Odpryski codzienności :)

[jan.kran]

Na kilku forumach gdzie piszę regularnie są stałe wątki spraw codziennych.
Brakuje mi na KP takiego forumowego blogu.
Np. op0wiesc Trini o spotkaniu z Polonią olimpijską dobrze tu pasuje
Może ten wątek się przyjmie

[jan.kran]

Mój dzisiejszy dzien zaczął sie wyprawieniem Młodej do Monachium.
Chlip , chlip...
Kran

[kociaszek]

wlasnie nocny szykuje lanczyk a ja wciaz w pizamie pod kolderka forumuje...
odprysk? owszem, bo taki luksus mi sie nie codziennie zdarza!!!
za oknem buro i zimnawo...

[kociaszek]

Kranik, badz dzielna Mateczka...ostatnio znalazlam fajny watek: Klub wyrodnych matek, bardzo
mi sie spodobal - zdrowe macierzynstwo, nie sterroryzowane...
i Ty kraniku jestes fajna mama - chesz pobuczec? masz tu rekaw!!!

[gherarddottir]

Kranie jakbym miala takie dziecie jak Ty to za nic na swiecie bym sie nie
denerwowala!
Ja wlasnie radosnie wstalam Uwielbiam weekendy!
Jescnic nie bede, ale za to popijam kawke z mlekiem i syropem mniamMikego
dnia dla wszystkich

[tamsin]

mnie obudzilo slonce prosto w twarz - znak ze juz jest przynajmniej 10 rano,
ale byla prawie jedenasta. Zaraz idziemy na spacer z psami, ambitniejszych
planow na dzisiaj raczej nie mam, no moze jedynie mala przepierka )

Przeklejone: o spotkaniu z frakcją olimpijską

[triskell]

jan.kran napisała:
> Np. op0wiesc Trini o spotkaniu z Polonią olimpijską dobrze tu pasuje

Zgodnie z sugestią Kranika, usunęłam opowieść z tamtego wątku i przekleiłam ją
tutaj, wraz z dotyczącą jej odpowiedzią Samo

• No to opowiadam o spotkaniu
triskell 07.01.06, 08:35 + odpowiedz

Nie bardzo wiedziałam, gdzie się z tym podłączyć, ale skoro tu w tym wątku
wczoraj wspominałam o tym, że mam się spotkać z dwoma tutejszymi Polkami, to i
tutaj opowiem o spotkaniu. Tak najkrócej, to było bardzo, naprawdę bardzo
fajnie. Kasia jest przesympatyczną, bardzo ciepłą osobą, no taką osobą, która na
moje stwierdzenie, że na początku czułam się tu dość samotna, potrafiła gryzonia
przytulić i powiedzieć "Teraz masz tu siostrę" . Bardzo dla mnie ważne jest
to, że ktoś już przy pierwszym spotkaniu potrafi okazywać emocje (zresztą bardzo
podobne odczucie miałam po pierwszym spotkaniu z Moniką, która też bardzo się
wówczas otworzyła), że nie mam wrażenia, że nasza rozmowa to głównie small talk
a już głębiej dotrzeć się nie da, że nie mam wrażenia powierzchowności.

Kasia jest bardzo energiczna, rozmowna, jej polski czasem brzmi trochę
śmiesznie, bo wyjechała z Polski jak miała 9 lat (a jej siostra 6), ale mówi
dobrze a jej akcent brzmi uroczo.

Co ciekawe, siedzimy sobie i gadamy, a tu nagle one pokazują mi jakiegoś kolesia
i mówią "On też jest Polakiem". Zawołałyśmy go, trochę pogadaliśmy w trójkę i
okazało się, że całkiem sporo tu jest Polaków, choć najczęściej starszawych.
Koleś był trochę mniej kompatybilny, to znaczy był osobą, z którą się pewnie nie
zaprzyjaźnię, ale był miły i wsławił się przeuroczą kalką z angielskiego,
mówiąc, że parsnip zamiast korzenia pietruszki "może pracować" (can work)

Za tydzień w piątek Kasia zabiera mnie i mojego męża do polskiego sklepu w
Federal Way.

Natomiast dzisiaj...

[triskell]

... wybieramy się na urodziny jednego znajomego tutaj i właśnie piekę chleb
razowy ze śliwkami suszonymi , który mam tam zamiar ze sobą zabrać.
Wypadałoby się ubrać chyba, zamiast zaraz z rana zasiadać przy komputerze.

[blaubeeree]

A ja mialam pracowita sobote.Ponad 3 godziny korepetycji..."moje"dziewczyny
zaczynaja byc coraz bardziej wymagajace i pilne-co mnie cieszy.Polubily
polski,co mnie jeszcze bardziej cieszy
Potem praca nad projektem.. a teraz ucze mojego austriackiego wspollokatora
slow do "Pszczolki Maji"Mamy gitare,on spiewa a ja delikatnie
przyspiewuje)Musze Wam powiedziec,ze nawet calkiem,calkiem mu to wychodzi..to
nasze "szczczszczszcz"-jak on to mowi)

[blaubeeree]

triskell napisała:

> ... wybieramy się na urodziny jednego znajomego tutaj i właśnie piekę chleb
> razowy ze śliwkami suszonymi , który mam tam zamiar ze sobą zabrać.

Mniaaaaaaaaaam ze tez ja takiego chleba nie umiem piec...
Gratulacje,Triskelldla mnie upieczenie takiego chlebka to nie lada wyczyn))

[bietka1]

Triskell,
pierwszy raz doczytuje w twoich wypowiedziach, ze czulas sie troche samotna...
Czy wiesz, ze nigdy na to nie wpadlam?...
Zawsze wydawalo mi sie, ze to tylko ja...
A potem czulam sie jak wyplute ciastko, bo feedback nigdy nie byl pozytywny, albo najczesciej.
Ale chyba kazdy z nas...

Aha, oczywiscie nie jest juz jak bylo...

[blaubeeree]

bietka1 napisała:

> Triskell,
> pierwszy raz doczytuje w twoich wypowiedziach, ze czulas sie troche samotna...
> Czy wiesz, ze nigdy na to nie wpadlam?...
> Zawsze wydawalo mi sie, ze to tylko ja...
> A potem czulam sie jak wyplute ciastko, bo feedback nigdy nie byl pozytywny, al
> bo najczesciej.
> Ale chyba kazdy z nas...
>

Chyba kazdy z nas poza Polska jest troszke samotny,a juz szczegolnie na
poczatku..ja bylam i nadal jestem,co prawda nie tak bardzo,ale jednak.

[gherarddottir]

juz kiedys to pisalam, ale napisze jeszcze raz - czlowiek jako istota w pewnym
sensie zawsze jest samotny - vide kobieta rodzaca dziecko - rodzi je sama,
czlowiek, ktory umiera umiera sam. Oczywiscie mamy ludzi wokol siebie, ale
kluczem do czucia sie dobrze z jakimis okresami definiowalnej samotnosci jest
chyba zrozumienie, ze to cos zuplenie naturalnego i jest stanem przejsciowym.
Ja przynajmniej tak sobie mysle. Nie znam osoby, ktorej nigdy nie dokuczala
samotnosc wsrod ludzi, to byc moze Weltschmerz jakis bardziej..(?)
Emigracja daje duzo momentow do zastanowienia sie czy sie lubi ze soba byc tak
naprawde. Ja potrzebuje ludzi, ale godze sie na jakies chwilowe samotnosci i
przyzwalam na nie, moze nawet sama stwazram czasami. Bywalo jednak ciezko -
szczegolnie na poczatku, gdy nie znalam w ogole jezyka i nie mialam jeszcze
zadnych tu znajomych. Telefony nie potrafia "zalatwic" dobrego humoru na dluzej
niz rozmowa telefoniczna...Dobrze, ze nie zyjemy w 17 wieku kiedy zostawalo
przeslanie listow prze poslanca, ktore nie raz trwalo miesiacami

[blaubeeree]

Zgadzam sie z Toba Gherarddottir calkowicie
Na tzw.Obczyznie mozna tez dowiedziec sie kto jest tym prawdziwym przyjacielem..a
kto tylko byl tym pseudo..czasami to smutne "odkrycie",ale moim zdaniem warto
wiedziec.

[triskell]

bietka1 napisała:
> Triskell,
> pierwszy raz doczytuje w twoich wypowiedziach, ze czulas sie troche samotna...

Bietuś, mam tu dużo znajomych, ale kiedyś już pisałam, że z większościa z nich
mam takie wrażenie, że docieram do pewnego momentu, a potem jest ściana, której
nie moge przekroczyć. Dużo rozmawiamy, rozmawiamy o ważnych tematach, typu
kreatywność, ale są to rozmowy ogólne i mam wrażenie, że mało jest tam miejsca
na _nas_ jako konkretne jednostki, na uczucia, emocje i mówienie o nich. Ja
bardzo lubię słuchać o tym, co ktoś myśli (na poziomie czysto intelektualnym).
Ale jeśli ta osoba nigdy do tego nie dodaje nic na temat tego, co _czuje_ (na
poziomie emocjonalnym), to czegoś mi zaczyna brakować. No i brakowało mi
kontaktu z taką ilością ciepła czy głębii, którą miałam z przyjaciółmi we
Wrocławiu. No i teraz się zastanawiam, w jakim stopniu to może być kwestia
języka, bo w kontaktach z Moniką czy nawet po tym jednym spotkaniu z Kasią nie
czuję tej ściany. No ale z drugiej strony z mężem porozumiewamy się po angielsku
i też jej nie ma.

A tak trochę zjeżdżając z tematu (ale jak najbardziej w temacie wątku, a także w
temacie emocji), wczoraj oglądaliśmy Hotel Room Lyncha. Mój mąż tak jak ja
uwielbia tego reżysera ale akurat tego filmu nie znał. Ja kiedyś widziałam go w
polskiej TV i bardzo byłam ciekawa, jak go mój mąż odbierze. Dla tych, co nie
znają, film składa się z trzech osobnych historyjek, dziejących się w różnych
latach w tym samym pokoju hotelowym. Dwie pierwsze są może gorzkie, ale w sumie
w miarę śmieszne, a trzecia jest zupełnie inna. I bardzo, bardzo _ważną_ dla
mnie sprawą było, że w momencie, gdy film się skończył, nie byłam jedyną osobą,
która miała łzy w oczach. I wiedziałam, czułam, że także w przypadku mojego męża
to nie tylko dlatego, że smutne (choć może troszeczkę), ale przede wszystkim
dlatego, że _piękne_. Jakoś to płasko wychodzi, jak o tym próbuję opowiedzieć,
ale chodzi mi po prostu o to, że to był dla mnie bardzo _ważny_ momeent, jeden z
takich, które się latami pamięta. Tak się chciałam podzielić, ot co .

[aneta05]

A u nie juz od 8 godzin ekipa konczy montaz mebli kuchennych a ja stoje i
podziwiam...no zrobilam przerwe na sprzatanie sypialni i lazienki, ale jednak
wiekszosc czesc dnia spedzilam na asyscie w kuchni.
Panowie jeszcze caly czas pracuja i ciekawa jestem jak dlugo im zejdzie...

[gherarddottir]

Triskell - jedno pytanie - przeczytalam co napialas o tym poznawaniu ludzi itd,
ze w pewnym momencie spotykasz "sciane".
Moze to_nie_sa_ci_ludzie?
Paradoksalnie czasem- ci nas poczatku troche "trudniejsi" zwykle kryja wielka
glebie
Nie chce bron Boze niczego tu dewaluowac - czesto to co bylo w przeszlosci w
okreslonym czasie i miejscu z okreslonym tlem zapisuje sie bardziej kolorowo -
inny czas inne problemy. Sama sie nad tym zastanawiam. Zreszta najlepiej sie
rozumialam zawsze z mezczyznami P spotkanie kogos "najbardziej nam
odpowiadajacego" czasami blokuja nasze stereotypy, plotki lub zbyt duze
oczekiwania. Pisze to ogolnie nie do Ciebie nie do siebie nie do innych - takie
filozofowanie. Meczy mnie niemilosiernie takie "ciumkanie" "tiutulenie" podczas
gdy czasami najwazniejsze slowa w przyjazni bywaja czasami bardzo, ze tak
powiem "zolnietskie" bo krotkie, moze nieczeste ale z jaka waga!
Czasami przyjaciel to ten, ktory powie dwa slowa, wykona dwa gesty a nie ten co
bedzie codzienie piekl dla nas ciasto.

Pozdrawiam

[triskell]

gherarddottir napisała:
> Moze to_nie_sa_ci_ludzie?

Bardzo możliwe. Ciągle szukam.

> czesto to co bylo w przeszlosci w
> okreslonym czasie i miejscu z okreslonym tlem zapisuje sie bardziej kolorowo -

To akurat nie ma miejsca w moim przypadku, bo mieszkając w Polsce, w czasie
teraźniejszym, zawsze mówiłam i czułam, ze mam wspaniałych przyjaciół. I to nie
była jedna osoba czy dwie, co najmniej z 10 osób takich mogę wymienić, osób z
którymi łączy mnie _naprawdę_głęboka_ przyjaźń.

To nie jest tak, że tubylcy, których tutaj poznaję, nie "upiekliby mi ciasta".
Takiego ciepła wyrazającego się w mówieniu do mnie honey to ja mam tu sporo, i
cenię je. Ale te osoby nie otwierają się. Znamy się już od dwóch lat a ja nie
słyszę o _uczuciach_ tej osoby, choć wiem (tu piszę o jednym konkretnym
przypadku), że przechodzi ciężki okres i bardzo chciałabym móc pomóc... ale
czuję, ze nie jestem do tego dopuszczana. Więcej wiem o tym, co czujecie Wy
(oczywiście nie wszystkie), a znam Was "tylko" przez internet. Może źle to
opisuję, może nie potrafię tak do końca wskazać i precyzyjnie określić, jak
nazywa się to, czego mi brakuje, ale chyba najbliższym słowem jest "bliskość",
taka emocjonalna bliskość.

Wiem, że mam szczęście, że mam akurat takich przyjaciół, jakich mam w Polsce.
Tak akurat się złożyło, że los postawił na mojej drodze naprawdę sporo takich
osób typu "serce na dłoni", a ze mną akurat ten typ osoby jest jako przyjaciel
najbardziej kompatybilny. Każdy pewnie ma tu inne preferencje, ja akurat z takim
typem osób dogaduję się najlepiej.

[gherarddottir]

Chyba wiele zalezy do kultury w ktorej sie zyje, wychowania, wlasnych
doswiadczen zyciowych.
Czasami forma szacunku dla kogos kogo sie ceni jest nie "sprawanie jej
klopotow" swoimi problemami - a my to odczytujemy jako "zamykanie sie" Zjawisko
to ciekawi mnie od lat. Duzo sie nad tym zastanawiam. Chyba zawsze bedzie tak,
ze oceniac bedziemy zdarzenia przez pryzmat wlasnych wyborow czy preferencji.
Osobiscie takie "slodzenia" ponad miare(typu serduszko ty moje, miodeczku itd
nie lubie - tu moj stereotyp - zwykle jest to bardzo powierzchwone. Moja
kumpleka od wielu lat mieszkajaca w Holandii mowi, ze z Holendrami sie nie da
zbudowac glebokich przyjazni, to samo mowi mi przyjaciolka ze Stanow...a ja hmm
coz zastanawiam sie caly czas nad tym o czym one obydwie mowia - i do tej pory
trwam w zamysleniu
Pozdrawiam

[gherarddottir]

no wlasnie chdozilo mi o to, ze to nie jest koniecznie osoba zyczliwa, ta
ktoras bedzie Ci piekla ciasto codziennie nawet..

[triskell]

gherarddottir napisała:
> no wlasnie chdozilo mi o to, ze to nie jest koniecznie osoba zyczliwa, ta
> ktoras bedzie Ci piekla ciasto codziennie nawet..

Wiem, tak to zrozumiałam . Wytłumaczyłam tylko, że "ciepło", którego ja
szukam, to nie to o czym piszesz.

I bardzo możliwe, że wynika to faktycznie z tego, że dla tubylców zaletą jest
nie kłopotać innych swoimi problemami. Nie mówię, że to jest złe. Po prostu
_mnie_ się z takimi osobami gorzej dogadać. Każdy ma inne potrzeby i dwie
cudowne, wartościowe osoby moga zupełnie się nie dogadywać bo po prostu nie są
kompatybilne i nie jest to "wina" żadnej z nich. Po prostu nie ma tej chemii.
Dlatego nie mówię, że żaden Polak tu nie znajdzie bliskich przyjaciół. Mówię
tylko, że _ja_, z takimi cechami jakie mam i z takim a nie innym typem osoby, z
którą może mnie łączyć przyjaźń, na razie ciągle szukam pierwszego Amerykanina
(poza moim mężem), który będzie moim naprawdę bliskim przyjacielem.

Kurczę, ja już musze lecieć, a siedzę przy komputerze i nadaję

[gherarddottir]

Triskell nie chce Cie martwic, ale podobno Amerykanie jako narod sa bardzo
powierzchowni w przyjazniach -PPP to jakis stereotyp, ale sama to odczulam

[triskell]

No to wypada mi liczyć na wyjątki

[bietka1]

triskell napisała:

> bietka1 napisała:
> > Triskell,
> > pierwszy raz doczytuje w twoich wypowiedziach, ze czulas sie troche samot
> na...
>
> Bietuś, mam tu dużo znajomych, ale kiedyś już pisałam, że z większościa z nich
> mam takie wrażenie, że docieram do pewnego momentu, a potem jest ściana, której
> nie moge przekroczyć. Dużo rozmawiamy, rozmawiamy o ważnych tematach, typu
> kreatywność, ale są to rozmowy ogólne i mam wrażenie, że mało jest tam miejsca
> na _nas_ jako konkretne jednostki, na uczucia, emocje i mówienie o nich. Ja
> bardzo lubię słuchać o tym, co ktoś myśli (na poziomie czysto intelektualnym).
> Ale jeśli ta osoba nigdy do tego nie dodaje nic na temat tego, co _czuje_ (na
> poziomie emocjonalnym), to czegoś mi zaczyna brakować. No i brakowało mi
> kontaktu z taką ilością ciepła czy głębii, którą miałam z przyjaciółmi we
> Wrocławiu. No i teraz się zastanawiam, w jakim stopniu to może być kwestia
> języka, bo w kontaktach z Moniką czy nawet po tym jednym spotkaniu z Kasią nie
> czuję tej ściany. No ale z drugiej strony z mężem porozumiewamy się po angielsk
> u
> i też jej nie ma.

Triskell, jesli znajdziesz odpowiedz to podziel sie nia ze mna, bo dokladnie nad tym samym sie
zastanawiam.
Zupelnie nie moge zrozumiec tego krzyku tesknoty w pewnym momencie. Nagle poczulam
pustke, chociaz nie bylam sama. Im wiecej poznawalam Niemcow, od ktorych dostawalam
pozytywny feedback tym wieksza byla moja rozpacz, ze nie udaje mi sie nic zbudowac z
Polakami...

Mysle, ze samotnosci nie da sie wytlumaczyc, ani rozwiac radami. Ja trzeba polubic, wtedy jest
znosniejsza. Dokladnie, jak ta przy zasypianiu
Zreszta ona nie znika od spotkan z sasiadami, albo organizowania imprez. To bardzo dlugi
proces...

[abere8]

A to moja codziennosc:
1) Rozmowa z moja najlepsza przyjaciolka przez Skype wczoraj wieczorem - po raz
pierwszy w zyciu, bo wczesniej tylko GG bylo w uzyciu. Super bylo i juz sie
umawiamy na nastepne sesje, z tym ze przyjdzie mi czekac do weekendu ze wzgledu
na roznice czasu i to, ze obie pracujemy. Jeszcze tylko niech moi rodzice sobie
zainstaluja stale lacze i bedzie zupelnie super
2) Dzis w porze lunchu zamiast sobie spokojnie zjesc kanapke, pomknelam do
domu, zeby uratowac nasz rosol Wczoraj moj maz go ugotowal, a ze byl
jeszcze goracy, to nie wstawil go do lodowki od razu. No i dzis rano tez nie, a
ze w taki upal rosol by od razo skisl, to musialam sie poswiecic i pedem leciec
do domu, bo on musial poza miasto wyjechac. Po przyjsciu z pracy wstawilam go
znowu na gaz i potem zamroze - zawsze staramy sie miec w zamrazalniku domowej
roboty bulion, zeby sobie pozniej na nim zupy gotowac i dodawac do roznych
sosow.
3) A dzis jestem sama w domu az do 21-22, bo moj maz musi zostac dluzej gdzies
tam, gdzie pojechal. Dzieki temu mam czas na forum bez wyrzutow sumienia i
sluchanie mojej muzyki. Ech, czasami mi sie teskni do czasow, kiedy mieszkalam
sama...

[jan.kran]

Ja mam ponownie skype od wczoraj , tralala.
Byłam pozbawiona od września i bardzo mi brakowało. GG mnie nie satysfakcjonuje
do konca ...
Obudziłam się o 5.30. Oczywiście jak mam wolne to mnie wyrzuca z łózka jak z
katapulty))
Wyrzucę zaraz Juniora w celach edukacyjnych i pódę spać, mam dwa dniw wolne)))
Kran

[marjanna1]

A ja zaraz smigam na rozmowe kwalifikacyjna do szkoly jezykowej. CZas najwyzszy
nauczyc sie tubylczego jezyka))))))
A potem moja pierwsza samodzielna jazda samochodem po Holandii. )))
I potem w nocy odbior mojego A. z pracy.))

To moja codziennosc)) Bardzo ja lubie))

[tamsin]

dowleklam sie do pracy..poniedzialek jest zawsze najtrudniejszym dniem tygodnia
dla mnie...moze jakos przezyje..

[jan.kran]

Biedna Tamsin !
< głask >

Zró b tak jak ja , prcuj w łykendy a wtedy poniedziałek będzie najmilszym dniem.
Kran)))

[ania_2000]

Moje male skromne zdanie na temat emigracyjnej - lub nieemigracyjnej -
samotnosci. To znaczy braku "glebokich" przyjazni.

Pomijajac juz fakt, ze takie prawdziwe glebokie przyjaznie powstaja w wyniku
DLUZSZEGO czasu, w ktorym poznajemy sie, czestotliwosci i intensywnosci
kontaktow - ze im dluzej spedzamy czas z kims tym wiecej go znamy, poznajemy -
oraz faktem ze malo kto jest w stanie sie "otworzyc" podczas pierwszego
spotkania - to nie mozna byc tak wymagajacym w stosunku do innych.
Co to znaczy "otworzyc" sie natychmiast?????
CZy to jest wogole normalne ???- zeby pierwszemu czlowiekowi z brzegu powierzac
swoje najglebsze przemyslenia, rozterki, problemy czy radosci????

Ja mysle, ze problem istnieje gdzie indziej. Spojrzmy na samych siebie - co z
soba reprezentujemy. Jak sie zachowujemy - czy byc moze tajemnica braku
przyjaciolek nie lezy w tej osobie ktora narzeka na samotnosc?
Byc moze - ze okazuje sie, ze ten ktos okazuje sie w indywidualnym kontakcie
zupelnie kims innym? Ze pozory myla??? Ze nie wystarczy "brac i oczekiwac" a
trzeba rowniez i przede wszystkim "dawac"?

Problemem tez moze byc za bardzo rozbudowany egocentryzm. Ja ja ja - patrzcie
sie na mnie i podziwiajcie mnie bo wszystko co robie wymaga zachwytu.

Zreszta - wydaje mi sie, ze nie wolno podchodzic do swiata jako takiego - ze
wszyscy maja, ba wrecz MUSZA byc moimi przyjaciolmi.
Na przyjaciol trzeba ZAPRACOWAC. Na przyjaciol trzeba CZASU. Mozemy byc
szczesliwi, ze mamy kolezanki i kolegow - i sa oni przyjazni, bardzo pomocni -
kolezenscy. I to tez trzeba docenic.
Ludzie maja swoje zycia i swoich partnerow - i ja sobie po prostu nie wyobrazam
oczekiwac od kogos obcego, wlasnie co poznanego - aby mi sie OTWORZYL. Bo jak
mi sie nie otworzy - to jest do niczego.

Bariera jezykowa? Owszem pewnie, ze trudniej znalezc przyjaciela w innym kraju
niz w pl ale wydaje mi sie, ze nie tu lezy pies pogrzebany. W PL wyroslysmy -
pamietacie zabawy na trzepakach i piaskownicach? Tam wyrastaly prawdziwe
przyjaznie..potem szkola, studia - to w tych latach te zwiazki przyjacielskie
powstaja i sa najbardziej trwale. (oczywiscie, pozniej jest to tez mozliwe -
ale glownie to nasze mlodziencze lata sa podstawa)
Pozniej to sa juz znajomosci/koleznstwa - glebsze, plytsze - ale tez na pewno
nie mozna ich intesywnosci porownywac np. z podejsciem do meza/zony w
malzenstwie.
A moze sie w tym wszystkim myle? Moze nie mam racji?

Ja w kazdym razie - po pierwsze : nigdy nie oczekiwalam i nie oczekuje od
swiezo poznanych osob aby mi sie otwieraly - ba- wrecz uwazam to za w jakims
stopniu za zenujace.. Tak jak nigdy nie potrafilam plotkowac z nieznajoma
fryzjerka o najimtymniejszych sprawach - chociaz wiem, ze ludzie to robia.
I po drugie: - nie mam takiej potrzeby aby dyskutowac o wewnterznych problemach
i rozterkach - z ludzmi ktorych nie znam dostatecznie dlugo i ktorych uznam ze
mi odpowiadaja pod wzgledem osobowosciowym. Zreszta jak tak sobie pomysle - to
ja NIE mam takich potrzeb. Byc moze jestem bardziej pragmatyczna i z
akademickich dyskusji wyroslam?

Samotna w kazdym razie nie jestem, mam kochanego czlowieka obok siebie, mam
satysfacjonujaca prace, mam kolezanki i znajomych, jestem zajeta, mam co robic -
nie mam czasu na samotnosc

[kociaszek]

pisalam w temaciesamotnosc/emigracja/wiezy we wspolnocie plemiennej...

teraz odpryski...leze, pachne i forumkuje, juz po kapieli (wbrem lekarskim zaleceniom
pozwolilam sobie na krotka wanienke, relaksujaca...mniammmm), jakas dzisaj jestem
zmordowana...takie milutkie wieczorne lenistwo...

[triskell]

Aniu, po prostu mamy inne potrzeby jeśli chodzi o przyjaźnie z poznawanymi
tubylcami. I żadna z tych postaw nie jest moim zdaniem lepsza czy gorsza, po
prostu są inne.

Ale może z dawaniem dotknęłaś tu ważnego problemu. To jest właśnie to, czego mi
chyba tu najbardziej brakuje, nie czuję się spełniona jeśli chodzi o to, ile
mogłabym swoim tutejszym znajomym _dać_. Tak jestem już skonstruowana, że taki
(pewnie zdrowy) egocentryzm typu "every man for himself" po prostu nie jest
"mój". Wielokrotnie mi mówiono, że żyję bardziej dla innych, niż dla siebie i
pewnie to nie jest zdrowe, ale taka już jestem. Jedną z moich potrzeb życiowych
jest uszczęśliwiać ludzi. W spotkaniu ważne jest dla mnie, żebym mogła jak
najwięcej tej osobie dać (przede wszystkim emocjonalnie, nie materialnie) i
tutaj mam czasem wrażenie, że jest ta bariera i nie mam takiej możliwości. Tak
jak wspomniałam wcześniej, nie chodzi o to, by na pierwszym spotkaniu ktoś
pozwolił mi pomóc sobie w swoich życiowych problemach. Chodzi o osobę, którą
znam już od dwóch lat. Gdy pomyślę, ile bliskich przyjaźni, utrzymywanych nadal,
nawiązałam w ciągu ostatnich dwóch lat pobytu w Polsce, to ze 3-4 spokojnie
potrafię wymienić. Oczywiście, że nie z każdym musimy się zaprzyjaźniać.
Oczywiście, że tak jak moją potrzebą jest słuchać, pomagać i móc wnieść coś
głęboko pozytywnego do życia drugiej osoby, tak samo potrzebą drugiej osoby może
być nie otwierać się, nie dać się wysłuchać, poradzić, przytulić ... i jest to
potrzeba równie ważna. Stąd pisałam o kompatybilności. O tym, że chciałabym,
zeby wśród dziesiątek osób, które codziennie poznaję, znalazło się tych
powiedzmy kilka rocznie, których potrzeby _dokładnie_taki_ typ przyjaciela może
spełnić. I jak na razie tutaj mi się to nie udaje, choć w Polsce nigdy nie
miałam z tym problemu. Na razie po prostu zastanawia mnie to, nie niepokoi. Jak
już wcześniej wspomniałam, ciągle szukam, nie tracę optymizmu i staram się nie
wyciągać zbyt daleko idących wniosków. W końcu to może być przypadek i może już
dziś poznam Amerykankę lub Amerykanina, z którymi od razu załapię taki kontakt,
jakiego szukałam i okaże się, że ta osoba dokładnie tego również szukała. A na
razie są znajomości, które jak już pisałam powyżej tez są fajne .

[triskell]

A mnie własnie przyszedł do głowy świetny przykład, ilustrujący lepiej niż moje
nieprecyzyjne słowa, czego mi tutaj brakuje. Samo, mam nadzieję, że wybaczysz,
że Cię do tego "zamieszam"... Parę tygodni temu Samo miała doła i napisała
wtedy, że gdyby mieszkała w Seattle, to spakowałaby psa i butelkę wina do
samo-chodu i pomknęłaby do Olympii. I to jest właśnie _dokładnie_taki_ rodzaj
kontaktu, jakiego mi tu brakuje.

[gherarddottir]

I tu Cie zaskocze Triskell, ale ja jestem takim typem
Nie wiem w ktorym to bylo watku, ale mnie duzo lepiej wychodzi kontaktowanie
sie w realu niz w necie
Wiem o czym mowisz z tym "dawaniem siebie" Takich osob jest malo. Czesto takie
osoby z pozoru wydaja sie zamkniete i zimne.
Rozmawialam kiedys z moja nauczycielka norweskiego, osoba kolo 60 tki,a moze
po. Powiedziala mi, ze duzo osob widzi w niej typowego troche wynioslego
belfra, a dla mnie to najcieplejsza osoba pod sloncem. Punkt widzenia zalezy od
punktu siedzenia? Pozdrawiam

PS. Znam niewiele osob, ktore sa zdolne do zrobienia wiele w imie przyjazni -
ale zapewniam Cie ich jest wiecej i zycze Ci zebys je spotkala takze wsrod
Twoich tubylcow

[ania_2000]

"Jedną z moich potrzeb życiowych jest uszczęśliwiać ludzi".

Masz, Triskell, bardzo ciekawe przekonanie i zdanie o sobie samej, o tym co
robisz i o swoim poslannictwie.

A pomyslalas o tym, ze byc moze, skoro jak piszesz, ze.."natykasz sie ciagle na
bariery"...jest efektem tego ze ludzie odbieraja twoje zachowanie w inny
sposob, ze postrzegaja cie inaczej nizbys sobie tego chciala/zyczyla???

[triskell]

Aniu, jak napisałam w update, bardzo możliwe, że właśnie trafiłam tu na taką
kompatybilną w 100% osobę. I nawet nie potrafię wyrazić, jak bardzo mnie to
cieszy . Wiem, że na podstawie jednego spotkania i paru maili to może za
wcześnie, ale czasami jest coś takiego, co po prostu się _czuje_, to jakieś
drgnięcie tych a nie innych strun, które dana osoba porusza. Ufam swojej
intuicji, a ta mówi mi, że o ile na razie oczywiście jest za wcześnie, żeby
mówić o przyjaźni, to spotkałam _potencjalnego_ przyjaciela.

W sumie fajnie, że akurat teraz pojawił się w innym wątku temat tego testu
osobowościowego. Takie małe przypomnienie (dla mnie przynajmniej), jak bardzo
różni od siebie jesteśmy, jak bardzo nie ma sensu innych osądzać czy oceniać, bo
każdy z "typów" ma sporo wad ale ma też swoje zalety, że z pewnymi typami jest
nam bardziej po drodze, a z innymi po prostu nie ma sensu walić głową w mur i
bądźmy sobie z nimi znajomymi i że którykolwiek typ najbliżej określa nas, to są
ludzie, którzy lubią i chcą w swoim życiu/otoczeniu właśnie ten nasz typ, z jego
wszystkimi wadami i niedoskonałościami. Znowu ta kompatybilność, o której tyle
pisałam.

[ania_2000]

Aniu, jak napisałam w update, bardzo możliwe, że właśnie trafiłam tu na taką
> kompatybilną w 100% osobę. I nawet nie potrafię wyrazić, jak bardzo mnie to
> cieszy .

No to tez sie ciesze

[ania_2000]

Jeszcze tak na koniec - sorry za przeciaganie - ale ...

Triskell, skoro czujesz sie tak nieszczesliwa i smutna, bo nie mozesz
zrealizowac swojej wewnetrznej potrzeby niesienia szczescia innym - to co ty
robisz siedzac ciagle w domu?

Nie pomyslalas o tym, zeby jako wolonatariusz pomagac np. w hospicjum? w domu
starcow? w roznych innych formach pomocy spolecznej? Jest tyle nieszczescia
ludzkiego - ludzi, ktorzy czekaja tylko na to, zeby ktos ich dotknal, ktos z
nimi porozmawial. Jezeli rzeczywiscie tak jest jak mowisz, ze zyjesz po to aby
niesc pomoc innym, uszczesliwiac - zajmij sie jakas praca spoleczna.
Nic tak nie podnosi samozadowolenia jak wlasnie to - robienie dobrego
bezinteresownie.

[triskell]

ania_2000 napisała:
> Triskell, skoro czujesz sie tak nieszczesliwa i smutna, bo nie mozesz
> zrealizowac swojej wewnetrznej potrzeby niesienia szczescia innym - to co ty
> robisz siedzac ciagle w domu?

Aniu, przecież ja nie siedzę ciągle w domu . To fakt, że w Polsce robiłam
więcej chociażby dla ochrony przyrody (czego tutaj nie robię bo przez rok byłam
członkiem Audubon i miałam wrażenie, że do każdej a ogłaszanych przez nich akcji
potrzebny jest samochód, gdyż miały one miejsce w bardziej dzikich przyrodniczo
rejonach). Może nie trąbię o tym na forum (bo po co), ale CUUPs, nasza pogańska
organizacja, sporo robi dla osób bezdomnych, zimą prowadzimy schronisko i staram
się w tym pomagać. A o wolontariacie faktycznie myślałam, ale odkładam to na
czas, gdy już będę miała regularną pracę (bo tej niestety potrzebuję) i będę
wiedziała, jak mam rozkład zajęć, kiedy mogę coś wcisnąć. Nie przypuszczałam, że
szukanie pracy tyle potrwa, ciągle wydaje się, że to już, niedługo, więc nie
warto się z czymś nowym w życiu ustawiać. Ale faktycznie chodzi mi to po głowie,
bo chciałabym robić w tej dziedzinie więcej.
Choć w tym wątku chodziło mi o pomoc bardziej na poziomie emocjonalnym, jako
przyjaciel. Niemniej dziękuję za sugestię, bo to, o czym napisałaś, jest bardzo
ważne

Aha, i zaskoczyło mnie użyte przez Ciebie słowo "posłannictwo". Ja wcale tego
tak nie widzę i nie używałabym tu tak wielkich słów

[ania_2000]

Oczywiscie masz racje - slowo poslannictwo uzylam zdecydowanie blednie.

Wolontariat nie musi byc regularny - nie musisz czekac. Niesienie prawdziwej
pomocy ludziom nie jest na "termin" - moze sie odbywac zawsze...

[triskell]

A tak z odprysków (jakoś kojarzy mi się to z lakierem odpryskującym z paznokci)
codzienności, to właśnie dowiedziałam się, że osobie, z którą w poniedziałki
jeżdżę na tańce do Tacomy, zepsuł sie samochód i nie jedziemy dziś . Szkoda,
bo cieszyłam się na dzisiejsze tańce. Pozostaje jeszcze dziś taniec brzucha, tu
na szczęście dochodzę pieszo, więc na pewno dziś dotrę .

[iwo19]

Ja przelezalam do poludnia.Lubie takie ponialki.

Samotnosc tutaj.Byla minela i mam nadzieje ze nigdy mnie,nas juz nie
spotka.Przyjechalismy z dwojka dzieci z Polski pelnej starych ,wyprobowanych
przyjaciol .Tutaj nie znalismy nikogo,najgorsze byly dni
wolne,sobota ,niedziela ,swieta.Nie mielismy znajomych ,dzieci nie mialy sie z
kim bawic ,nie bylo pieniedzy zeby za pewnic dzieciom najprostrza
rozrywke.Dowiedzialam ze tutaj nie ma nic za darmo ,moze oprocz pieknych placow
zabaw ,nieprzydatnych w zimie.Nawet na darmowa plaze trzeba bylo jechac 2
godziny.
A teraz najlepsze.
To byl piekny i bardzo potrzebny okres w naszym zyciu.Bylismy na siebie
skazani ,dzieki temu poznalismy nasze dzieci ,byl czas na rozmowe,gry
itp.Wspolna samotnosc zblizyla moja rodzine do siebie.Teraz zbieramy tego
owoce.Moja 16 tka jest naprawde moja kumpela ,duzo wie o nas,naszej przeszlosci
i tak powinno byc,ostatnio porownala mnie do "Gilmore girs" mamy.Dla
niewtajemniczonych ,super mama dla nastolatek w serialu TV
Sorki za przydlugi post.

Frakcja olimpijska - update :-)

[triskell]

Właśnie dostałam super maila od Kasi, jest tak niesamowicie ciepłą i kochaną
osobą... no strasznie się cieszę, że kogoś takiego tu znalazłam .

A tak na marginesie, to uwielbiam sposób, w jaki ona pisze po polsku, czasem z
angielską składnią ("wspaniały miałam czas spotkać się z tobą"), ale w 100%
zrozumiale. Jest to urocze.

Odpryski codzienności :)

[gherarddottir]

co do odpryskow: jestem niustajaco chora, siedze w domu, za oknem snieg i mroz.
dzis mam dzien "telefoniczny" najpierw z kolezanka tutaj 4 godziny "porad
sercowych", potem Kranik tez dlugo potem Gosia )
Teraz zjadlam ravioli z sosem pomidorowym i obejrze sobie kolejne
odcinki "Dekalogu", ktory to wlasnie maz mi "zalatwil"

Jeszcze jeden szczęśliwy odprysk

[triskell]

Dziś mam chyba dzień dobrych wiadomości. Dostałam wiadomość od bardzo bliskiej
przyjaciółki w Polsce, że jest w trzecim miesiący ciąży.

Pamiętam, jak bardzo martwiłam się, gdy półtora roku temu inna przyjaciółka
oznajmiła mi podobną wiadomość. Bo tamta dziewczyna była w naprawdę
wyniszczającym związku i już miała się z facetem rozstawać. Zostali razem ze
względu na dziecko. Teraz się rozwodzą, a ona bardzo w ciągu ostatnich miesięcy
cierpiała.

Tym razem jednak jest zupełnie inaczej . Przyszli rodzice są wspaniałą parą
(uwielbiam ich oboje) i chociaż dziecka nie planowali, to wiem, jak dużo miłości
potrafią mu dać. Wiem, że moja przyjaciółka będzie najlepszą matką, jaką można
sobie wyobrazić. I cieszę się jak głupia .

[iwo19]

Gratulacje dla przyjaciolki.
A ja ciagle czekam na pomyslna wiadomosc od mojej P od serca.Ona leczy sie i na
razie nic nie wychodzi.
Niestety jej zwiazek to tez porazka ,wiec moze to jej psychika?Podobno to
najczestrzy powod.Ale ,niezaleznie od zwiazku ,dla mnie liczy sie to czego ona
najbardziej pragnie.

[triskell]

Iwo, masz rację. Mocno trzymam kciuki za Twoją przyjaciółkę .

[jan.kran]

Na koniec dnia moje nowo odkryte a już ulubione radio netowe zgotowało mi
piekną kołysankę.... Take Five...
Dobranoc
K

[jan.kran]

Oddalam się z niechęcią...
Znalazłam super stację jazzowa oraz źródło zdjęc wrocławskich i tak mnie
wessało...
Pozdrawiam nową forumowiczke Bazylie serdecznie
Kran

[triskell]

Ja też już się będę oddalać, bo mąż niebawem z szałera wychodzi, słyszę, że już
wodę zakręcił (więc tylko 20 minut wycierania się i już tu będzie - co ci faceci
tak długo pod prysznicem robią??? ... ja mojego 2 razy przyłapałam na tym,
jak... tańczył)

Dobranoc, dobry dzień, czy co też tam macie.

PS. Dzisiaj 2 różne osoby powiedziały mi, że ich przyjaciółki też są w ciąży.
Chyba wielu parom było w ostatnich miesiącach zimno

[samo]

Kranik, dawaj sznurka do tego radia!

[kociaszek]

wokol mnie mnostwo zaciazonych rowniez!!! Tris, nie tylko zimno, ale i ciemno szybko sie robi, nie chce
sie wychodzic z domu...)))

[jan.kran]

www.radioswissjazz.ch/docs/200_fr/frameset_200.html
Bardzo świetnie jest zrobiona stronka tego radia . Jak klikniesz info przy
konkretnym utworze to otwiera Ci się podstronka z informacjami na temat muzyków
i kompozytorów.
Z kolei na tej podstronce są strony www do poszczególnych muzyków.
Miłego słuchania.
Ja na razie słyszę głownie ćwiczenia Juniora na trąbce...
Kran Głuchy

[kociaszek]

leze i umieram z przejedzenia, nocny zrobil taki smaczny gulasz...z ziemniaczkami...a moze
jestem skundlona, bo wypilismy butelke wina...

[ania_2000]

To po winie nazywa sie skundlenie?)))

ja tylko wiem ze po winie rozum ginie - ale po wodce wraca wkrotce

[triskell]

ania_2000 napisała:
> ja tylko wiem ze po winie rozum ginie - ale po wodce wraca wkrotce

Ja z kolei słyszałam, że "Od wódki rozum krótki". Reasumując - wraca, ale jakiś
taki skrócony ;-P

[kociaszek]

winem mozna sie tez skotlowac!!!!

[asia.sthm]

oj tak !
Dlatego nie nalezy nigdy kupowac takiego w pudelku z kranikiem
po pierwsze nie widac ile ubylo po drugie nie trzeba sie najpierw nauzerac z
korkiem ))

Kraniku

[triskell]

... tak na Twoje cześć we wrocławkim wątku szybciutko odpowiadam, że mnie dziś
przy komputerze za dużo nie będzie, bo zaraz pędze na jogę, potem 15 minut w
domu na wrzucenie czegoś w siebie i zaraz na tańce ludowe (właśnie w ekspresowym
tempie przygotowałam program, bo tak mnie coś wczoraj tknęło że to chyba moja
kolej dzisiaj), a potem dzwonię do tej przyjaciółki we Wrocławiu, która się
niebawem rozmnoży. No i może potem dopiero jakiś czas na forum... albo na ten
przykład na Skype ;-D

conocnosc

[samo]

Moja codziennosc ostatnio to walka z bezsennoscia. Przegrywana wciaz zreszta :o(

I jeszcze wysylanie kilkunastu mejli z resume dziennie, wypelnianie aplikacji i
zastanawianie sie nad osobowosciami pan z dzialow human resources.

Czekam z utesknieniem na wiosne, nie moge juz wytrzymac zimuchy paskudnej.

Wczoraj poszlam pierwszy raz do nowej pracy (3 godziny dziennie zabawy/terapii
z autystycznym, niemowiacym chlopcem) i podjelam ostateczna decyzje o
studiowaniu jeszcze jednego kierunku,czyli psychologii.

dobranoc

[jan.kran]

Niestety mogę Ci tylko współczuć Samo... Bezsenność to najgorsza zmora. Miałm
problemy kilka miesięcy , ale odkąd pracuję to zasypiam wszędzie dziś w pracy na
chwilę
Jak byłam w Twoim wieku pracowałam miesiąc , ale za to 24 godziny na dobę z
dziećmi upośledzonymi. Chciałam zostawić moje studia i zmienić na pedagogikę
specjalną. Ale stwierdziłam że nie dam rady psychicznie całe życie , bo
rozmawiałam wiele z ludźmi którzy pracowali tak przez lata.
Popracuj dłużej i zastanów się czy chcesz tego naprawdę. Myślę ze powinnaś
spróbować pracowac z innymi dziećmi równiez , bo autyzm ma tyle twarzy ilu
chorych ludzi.
Jeżeli jesteś zdecydowana to życzę powodzenia
Kran

[samo]

Kranie, juz w Polsce bylam wolontariuszka w osrodku dziennej opieki dla dzieci
z zespolem Down'a, autyzmem i porazeniem mozgowym, wiec nie jest to pierwszy
chlopiec.
Pedagogika mnie nie interesuje tak jak psychologia. Poza tym nie lubie waskiej
specjalizacji :o)

[jan.kran]

Ja się nie znam , ja tu tylko sprzątam))
Ale do pracy z osobami upośledzonymi moim zdaniem trzeba mieć postawy zarówno
pedagogiki i psychologii.
Nie wiem jak wyglądają studia w Stanach. Natomiast jestem pozytywnie porażona
giętkością studiów niemieckich.
Żebym ja tak mogła studiować jak Młoda...
Ech !
Kran

[samo]

Tak samo gietkie studia sa w Stanach.Nie masz narzuconego programu, tylko
liczbe punktow, ktora musisz zdobyc-najpierw z tzw general studies, czyli
wiedzy ogolnej, a potem major- czyli wybrany kierunek. Dostajesz liste
przedmiotow i wybierasz,ktore odpowiadaja twoim planom zawodowym.Ja tez po
studiowaniu w Polsce i praktycznie zadnej elastycznosci oferowanej na moim
uniwerku (poza laskawym przyzwoleniem na dodatkowe przedmioty fakultatywne)
jestem pozytywnie porazona :o)
Oczywiscie ze trzeba tez miec wiedze z zakresu pedagogiki, natomiast wole
studiowac psychologie i wziac kilka kursow z pedagogiki, niz odwrotnie.
Pierwszym moim kierunkiem bedzie communications, czyli polaczenie wielu
kierunkow- dziennikarstwa, socjologii, teorii kultury. W ramach tego wybiera
sie specjalizacje. Ja waham sie miedzy media a public relations.Najbardziej mi
sie marzy praca w sektorze NGO lub NPO (pozarzadowy/non-profit). Taka ze mnie
pozytywistka nieco, do Polski wracac i u podstaw dobra robote robic.
Popapraniec. A moja Rosjanka mozg mi pierze non-stop i kaze business studiowac.
Staram sie zmusic siebie do tego, bo wiem,ze najlepsze pieniadze, ale nie
moge.Szkoda i nieszkoda.

[jan.kran]

Samo studiuj co Ci serce i ( trochę ) rozum mówi !
Młoda mogła studiować coś_praktycznego na najlepszym uni w DE.
Teraz robi niepraktyczne studia na drugim uniwersytecie w rankingu .
Okazało się szybko że te studia dają taką wszechstronność i możliwości pracy o
jakich po żadnym biznesie albo informatyce nie można marzyć))
Kran

[tamsin]

niestety ale zgodze sie z ta Rosjanka, fajnie jest studiowac swoje hobby ale
zbyt duzo ludzi po psychologii, socjologii, itp, laduje w temp agencjach aby
cokolwiek zalapac zeby rent byl zaplacony. Z BA z psychologii niestety czeka
praca najczesciej w przychodni terapeutycznej, ale jako recepcjonista... jezeli
na psychologie, to od razu z zamiarem na nie skonczeniu na BA, bo to jest
zdecydowanie za malo.

[jan.kran]

Co to jest BA , trzyletni licencjat ?
W DE z master masz spore szanse , zwłaszcza po dobrym uni.
Jak do tego dochodzi osobowość , języki , prace naukowa w czasie studiów to nie
jest źle. Sam kierunek studiów nie jest aż tak ważny.
A jak jest w Stanach ?
Kran

[tamsin]

nie ma tutaj 3 letniego licencjatu, tak naprawde to nawet nie wiem co to
konkretnie jest. Ale moze i sie wyrobisz jakos w trzy lata jak skupisz sie nad
nauka, biorac po 15 kredytow na semester, wypelniajac nauka letnie wakacje, itp
itd. Ale trzeba wziasc pod uwage, ze nie wszystkie kursy sa oferowane w kazdym
semestrze, plus nie mozesz wziasc sobie ich w dowolnej kolejnosci (szczegolnie
te na twoj major), wiec realistycznie jednak cztery lata bez zupelnego
oglupienia. Nie ma co porownywac Europy do USA, bo to jak porownanie jablka i
pomaranczy, jezyki w Stanach...hmmm, chyba ze hiszpanski....W USA 75%
kandydatow na MBA nie szuka w ogole pracy, bo...ma juz zaoferowana przed
ukonczeniem szkoly, nie ma praktycznie bezrobocia, chyba ze z wyboru.

[samo]

Tamsin, ale ja nie zamierzam bynajmniej konczyc na BA (nawet zreszta nie bede
robic BA, tylko BS)! :o) Zamierzam zrobic przymajmniej Master's, a celuje w cos
wiecej.

[samo]

Nie musze sie az tak wyrabiac, bo zalicza mi pewnie jakies 60 kredytow. Poza
tym mysle o MBA, ale raczej po to,zeby pracowac w jakims dziale PR albo innym
polaczeniu business i communications. Nie trzeba miec BA z business
administration,zeby robic MBA. Nie wydaje mi sie rowniez,zeby ludzie po
communications mieli problemy ze znalezieniem pracy w Stanach. Tak jak
napisalam-psychologia jako drugi major.
Nie bede studiowac business, bo mnie to kompletnie nie interesuje,szczegolnie
na poziomie undergraduate- ani ksiegowosc, ani finanse, nic. Jestem
bezuzyteczna humanistka-darmozjadem,zamierzam robic doktorat ktory nigdy na nic
sie nikomu nie przyda i marnowac cenne granty ktore moglyby pozwolic na
klonowanie psow i komorek :o) Napisalam,ze najbardziej interesuje mnie NGO i
NPO. I to o wiele bardziej, niz bycie CEO.

jeszcze cos

[samo]

BA/BS (bachelor of arts/bachelor of science) jest tlumaczone na polski jako
bakalarz (l z kreseczka).

[tamsin]

Samo, cel juz masz, teraz tylko trzeba to wykonac. Zabieraja sie do nauki, bo
do BS, tylko polowa drogi ci zostala jezeli ci zalicza wszystkie GER. Licz sie
ze ci wcisna calculus 1 i 2, i cholera wie co jeszcze.

[gherarddottir]

Samo zycze powodzenia. Jesli moge sie wtracic -pedagogika absolutnie nie ejst
waska specjalizacja ..Wiem cos o tym bo zrobilam z niej dyplom podobnie jak z
pscyhologii. Pozdrawiam

[gherarddottir]

a teraz nastepny musze chyba z ortografii, interpunkcji i jezyka
polskiego )))) heheheh tyle bledow w jednym zdaniu, ratunku!

[jan.kran]

Wlaśnie wyrzuciłam Juniora w norweską noc żeby pobierał edukację , w większej
cześci całkowicie Mu w życiu nieprzydatną ale naszym celem jest matura , która
pozwoli Mu na studiowanie czegoś całkowicie niepotrzebnego, prawdopodobnie
muzykologii))
Nieźle dzieci wychowałam , jedno b edzie filozofem - lingwistą a drugie
teoretykiem muzyki.
Mam nadzieję że znajdą bogatych partnerów))
Karn

[samo]

Obawiam sie Kranie, ze swoja lekkomyslnoscia i kompletnym oderwaniem od realiow
sprawilas, ze dzieci wyladuja na lasce skandynawskiej opieki spolecznej zaraz
po uzyskaniu tytulow ;o) O tych bogatych partnerow tez sie martwie, bo pewnie
je tez pokrzywilas wychowaniem w wierze, ze niewazne sa pieniadze, a uczucia li
i jedynie...
Jestes tak samo zla matka jak moja 8-)

[jan.kran]

Nie kochana, ja mam resztki choć niewielkie rozsądku. One wylądują na niemieckim
garnuszku socjalnym , bo w Skandynawii to nie ma na co liczyć:ppp
Kran

[samo]

No to faktycznie, uklony i cmokanie z podziwem. A taka niezyciowa mi sie przez
chwile wydalas.

[kociaszek]

hej dziewczyny!!!
po pierwsze samo podeslij mi ten grant na klonowanie, juz ja sobie jakis sliczny experyment wykrece
(jakby kto nie wiedzial robie w komorkach embrionalnych etc ALE jestem przeciwniczka klonowania
ludzi, zwierzat etc...chyba, ze ma to byc klonowanie terapeutyczne, ostatnio malo popularne, ze
wzgledu na koszmarne szwindle pana Hwanga)...i do tego wszystkiego jestem niepoprawna, poniewaz:
nie poszlam w byznes, zeby zarabiac duuzee pieniadze wciskajac produkty biotechnologiczne czym
budze politowanie tzw znajpmych...nie jezdze wiec superautem, ale autobusem, nie mam "slicznych"
ubranek i bucikow na obcasie, ale zwykle sportowe ciuszki oraz nie mam konta z wielka iloscia
gotowki. jakby powiedziala moja babcia: pies im morde lizal!!!
wstaje za to rano i lubie isc do mojej kopalni, zmagac sie z nauka podstawowa, miec nawet czasem
poczucie, ze to co robie jest bez sensu...wynagradzane jest z nawiazka tymi chwilami, kiedy czuje, ze
robie cos waznego i ocieram sie o tajemnice...
najgorsze, co mogloby mnie spotkac, to cierpiec w pracy - szkoda zycia...
wieckran, ja bym swoje dzieci pchala tam, gdzie chca byc pchane, a Ty Samciu - rob to co chcesz...i nie
daj sie naciskom!!!!
cmok

[gherarddottir]

odprysk codziennosci - roztopy lekkie, wyprzedaze,chec wyjazdu do cieplych
krajow - tyle u mnie

[ania_2000]

pozdrawiam mokro wszystkich zziebnietych i z checiami wyjazdu do cieplych
krajow.

u mnie leje. pada. a potem znowu pada. tak od 25 dni (z jednym dniem przerwy)
wiec
rekordu w "nieprzerwanej ciaglosci" lania nie bedzie. dla pocieszenia - nie
jest zimno, ok 12C.
rzeki wezbraly, stan "polpowodziowy" w wielu "powiatach". Kaczki i gesi
zadowolone. Wszystko co plywa - jak w siodmym niebie. Normalnych ludzi
natomiast od tej wilgoci mech zaczyna pokrywac - na razie prognozy na nastepne
10 dni - DESZCZ.
o czym uprzejmie donosze cala mokra.

ps. wyprzedaze na calego. w "moim - dzielnicowym" meier and frank - wszystko
zaczyna sie od 50% off
www.meierandfrank.com/gifts/OnlineShopping/MF?Dsp=1&c=1

[gherarddottir]

Ania ja pisze - cos ostatnio ciagle mi cos przeszkadzalo

[bazylia7]

a gdziez to tak mokro, aniu
( probowalam wyszukiwarki, ale nie wyczailam gdzie mieszkasz)

pytam, bo u mnie tez (

[samo]

Jak klikniesz na nicka Ani, to zobaczysz Anie i gdzie mieszka :o) Klikaj na
nicki, przy ktorych sa buzki (moj tez :o)))

[ania_2000]

Samo - ale masz fioletowy kolczyk i umalowane przepieknie oko!

[samo]

Dzieki, Ania! :o) Jak klikniesz na zdjecie to sie powiekszy i zobaczysz ze
kolczyk jest z rozowym Happy Bunny, takim jak tu,tylko od frontu:

kyle.lbsites.com/My%20Pictures/HAPPY%20BUNNY/happy%20bunny%209.jpg

[jan.kran]

Wróciłam z fabryki, znalazłam obiady na trzy dni, idę spać. Jak wstanę to
zakupy i obiad.
Mam dwa dni wolne , planuję przeczytaś stos zaległych szpigli i się wyspać
K

[jan.kran]

Przenoszę tu moją rozmowę z Samo z Love stories:

Nic tylko spac ostatnio chodzisz, a na Bisie bezsennosc Ci wytykaja. Jakims
podwojnym zyciem zaczyna smierdziec. I jeszcze ten obiad podwojony...
Hmmm...

Ja po prostu sypaim inaczej
A obiad nawet potrójny , na trzy dni.
Zdam relacje))
K.

Podwojne zycie Werokraniki

[samo]

Zakladajac,ze Junior nie wyje tego, co ma byc na nastepne dni, tak? Ja dzisiaj
musialam dorobic kolejny wok chinszczyzny- przewidywalam na 2 dni, niestety
dokladki zniweczyly moj misterny plan :o))) Wynegocjowalam na szczescie mycie
garow i zmiane trocin prosiakowi morskiemu w zamian.
Dobranoc.

[jan.kran]

Dobranoc Samo )))
Wpadnę za parę godzin i doniosę jak wypadł kurczak z mozarellą.
Na deser będzie caprese)
Jutro polędwiczki panierowane a la Samo a pojutrze łosoś a la Nocny Lot.
Werokranik

[kociaszek]

ten losos to niby w papilotach? zrobil wczoraj jako wszukana kolacje, pyszniutkie...prosze i juz sie
chwali!!!

[samo]

Chwalil sie na Polonii Bis i mi tez smaka narobil

[gherarddottir]

dzis od rana pozytywne spotkanie ze znajoma Chinka - ludzie wschodu maja w
sobie wielki spokoji jak sie usmiechaja do mnie to ja czuje i wiem, ze to
jest szczere. jak sie pyta jak sie mam ? - to ona naprawde to mysli. W domu nie
mam mleka co mnie doprowadza do szalu (hehehhe) bo kawa bez mleka jest jak
rower bez kol i rano nie smakuje dobrze
Ambitne plany na dzisiaj - wypic 10 szklanek wody i zjesc cos dietetycznego.
Polecam przy okazji ksiazke "Francuzki nie tyja"

[kociaszek]

etaaam, niektore tyja. i to co widze to albo szczuple babki albo juz zupelnie otyle..

[gherarddottir]

pewnie tak ale moje wrazenie z pobytow we Francji - potwierdza to co
przeczytalam w tej ksiazce

[triskell]

gherarddottir napisała:
> Polecam przy okazji ksiazke "Francuzki nie tyja"

Dużo dobrego słyszałam o tej książce

Triskell

[gherarddottir]

triskell napisała:

> gherarddottir napisała:
> > Polecam przy okazji ksiazke "Francuzki nie tyja"
>
> Dużo dobrego słyszałam o tej książce


Triskell naprawde plecam! Ksiazka jest napisana lekkim jezykiem, a rady w
niej zawarte bardzo przemawiaja do wyobrazni. Nie ma kuriozalnych porad typu
jedz tylko 20 gramow czekolady dziennie itd. Z tego co wiem ksiazka ta zostala
wyrozniona w Polsce w jakims rankingu. Ja mam tez duzy sentyment do Francji
wiec mnie bardzo przypasowala, ze tak powiem

[bietka1]

Dzisiaj doszlo wreszcie do zainaugurowania naszej polskiej grupy dla dzieci z mamami.
Mam nadzieje, ze bedzie fajnie
Po jednym razie trudno o refleksje......

[triskell]

Bietka, super, ze wreszcie ruszyło. Ile osób przyszło? Co robiłyście? Opowiedz
coś o tym.

Życzę wielu kolejnych spotkań i żeby każde było jeszcze lepsze od poprzedniego.

[jan.kran]

bietka1 napisała:

> Dzisiaj doszlo wreszcie do zainaugurowania naszej polskiej grupy dla dzieci z m
> amami.
> Mam nadzieje, ze bedzie fajnie
> Po jednym razie trudno o refleksje......

Bardzo dobra wiadomośc! Koniecznie zdaj relację))
Kran