subkultury

[saczko23]

Powszechnie wiadomo, iż istniejąca oficjalnie kultura nie zapewnia
satysfakcji wszystkim jej uczestnikom. Niezadowolone jednostki wtedy odchodzą
od wspólnego trzonu kultury, gromadząc się wokół odpowiednich subkultur.
– Typ idealny kultury istnieje wtedy, gdy istniejący system kulturowy
jest w stanie zaspokoić wszystkie potrzeby jednostek w nim uczestniczących,
oraz desygnuje je do możliwie najodpowiedniejszych ról społecznych,
uwzględniając predyspozycje do pełnienia danej roli oraz akceptację przez
jednostkę swojego miejsca w porządku społecznym. W tym wypadku każdy ma równy
dostęp do kultury i wpływ na kreowanie i wizerunek rzeczywistości kulturowej.
Społeczeństwo wtedy oparte jest na powszechnej demokratyzacji kulturowej.
Kiedy mamy do czynienia z takim stanem rzeczy nie jest możliwe, zakładając,
że człowiek jest istotą racjonalną, wykrystalizowanie się zjawisk
subkulturowych, gdyż kontestacja kultury opierać by się mogła w tym wypadku
jedynie na irracjonalnych przesłankach. Człowiek tworząc subkulturę ma
znacznie mniej do zyskania niż do stracenia i działa wbrew instynktowi
samozachowawczemu. Typ idealny jednak nigdy w całości nie występuje w
rzeczywistości, można jedynie w mniejszym lub większym stopniu zbliżyć się do
niego. Realizacja go w realnym systemie społeczno kulturowym pozostaje
jedynie utopią.
Kultura stała się niewolnicą z jednej strony gospodarki wolnorynkowej z
drugiej ideologii wszelkiej maści. Zatraciła swe pierwotne miejsce w
funkcjonalnym systemie społecznym. Obecnie władzę nad kulturą sprawują elity
jej kreatorów zorganizowane w specyficzne kręgi, mające monopol na kształt
oficjalnego wizerunku systemu kulturowego. Zauważalna jest tu oligarchizacja
kultury, a jej istnienie w prostej linii prowadzi do buntu i wyłonienia się
subkultur. Kreatorzy posługując się kulturą zaspokajają swe potrzeby kosztem
innych ludzi. Sytuacja taka prowadzi do narastania antagonizmów na tle
kulturowym i społlecznym.
Brak demokratyzacji kulturowej i posługiwanie się kulturą jako
narzędziem do zaspokajania potrzeb tylko niektórych grup społecznych rodzi
bunt i próbę obalenia istniejącej rzeczywistości kulturowej m.in. za pomocą
zrzeszania się w subkulturach. Powyższe należy, więc uznać za główną
przyczynę powstawania subkultur.