Aktualny Komentarz

[sredni4]

03.08.2005

Wczoraj popisała się TV 4. Bohaterami audycji były niesłusznie aresztowane
osoby, które w areszcie spędziły co najmniej kilka miesięcy. Okoliczności
tych aresztowań były wręcz tragikomiczne - nic nowego, od dawna o podobnych
przypadkach piszę na łamach DYSYDENTA. Ważne jednak, że zostały
zaprezentowane publicznie. W audycji powiedziano też o czymś niezwykle
istotnym, o powszechnej praktyce polskich sądów polegającej na ferowaniu
wyroków, które odpowiadają okresowi czasu spędzonego przez oskarżonego w
areszcie. Chodzi oczywiście o przypadki „wątpliwych” aresztowań… Audycję
należy ocenić jako niezwykle cenną, choć dało się w niej zauważyć dwa istotne
przemilczenia. Przemilczenie pierwsze polegało na pominięciu masowego
charakteru tego zjawiska, w efekcie czego patologia stała się normą tzn.
mechanizmem politycznym do niszczenia ludzi. Nie chciałbym teraz tego tematu
rozwijać, ale mechanizm ten działa w sposób nieprzypadkowy. Drugie
przemilczenie jest po części efektem pierwszego - nie powiedziano o tym, że
jak do tej pory ani jeden prokurator, ani jeden sędzia nie stracił immunitetu
i nie poszedł do pierdla za ewidentne przestępstwo przeciwko wymiarowi
sprawiedliwości. ..

A teraz drugi temat - akty terroru w Londynie. Kiedy napisałem przed kilku
dniami, że mamy do czynienia z drugą fazą podpalenia Reichstagu kierowałem
się bardziej intuicją niż faktami. Teraz są i fakty, które wskazują, ze być
może chodzi o jeszcze większy blamaż służb specjalnych niż atak na WTC.
Złapany w Zambii „mózg” londyńskich zamachów Haroon Rashid Aswat okazał się
wieloletnim agentem MI-6 a komisarz londyńskiego metra, Robert Kiley jest
byłym szefem d/s operacji wywiadowczych CIA. Samym zamachom towarzyszyło tyle
dziwnych zbiegów okoliczności, że ….premier Tony Blair kategorycznie odmówił
powołania rządowej speckomisji do zbadania okoliczności ataku na Londyn.
Przebywający w Londynie Benjamin Netanyahu, były izraelski premier, został
ostrzeżony o zamachach i nie wziął udziału w konferencji, która miała się
odbyć w hotelu w pobliżu Liverpool Station. Wiadomość tę na przemian
potwierdzano i jej zaprzeczano, ale na koniec instrukcja z kancelarii
izraelskiego premiera zabroniła oficjelom jakichkolwiek wypowiedzi na ten
temat. Izraelici są w niemałym kłopocie - najprawdopodobniej w dobrej wierze
ostrzegli władze brytyjskie o możliwości ataku, nie wiedząc o tym, że
wyrządzają im w ten sposób niedźwiedzią przysługę...

Hasło dnia:

Jeśli nie wiesz kto, zapytaj - komu to służy?

link - - >

[andrze_n]

www.dysydent.home.pl/

[andrze_n]

www.lepszyswiat.home.pl/

[Gość: wzrastanie]

Śląscy nobliści

W Oleśnie, na Śląsku Opolskim, wybuchła kiedyś piekielna awantura. Poszło o
patrona miejscowej szkoły, konkretnie: Zespołu Szkół Dwujęzycznych. Do Zespołu
chodzą dzieci polskich i niemieckich obywateli Olesna, sprawa jest więc
delikatna. W przeprowadzonej ankiecie rodzice uczniów wybrali na patronkę
księżnę św. Jadwigę Śląską.

Wybór, zdawałoby się, znakomity. Św. Jadwiga – żona księcia wrocławskiego
Henryka Brodatego, wspaniała monarchini, troskliwa opiekunka potrzebujących,
matka Henryka Pobożnego, co poległ pod Legnicą śmiercią krzyżowca, broniąc
Europy przed azjatyckimi hordami. Przy tym – z urodzenia Niemka (córka Bertolda
IV, hrabiego Diessen-Andechss), wydana za mąż za piastowskiego władcę, co
służyła z ogromną lojalnością swej nowej Ojczyźnie. Czyż może istnieć lepszy
wzorzec dla niemieckich i polskich Ślązaków?

Okazało się jednak, że rodzice i uczniowie mogą sobie myśleć swoje, ale WŁADZA
(w tym wypadku burmistrz Olesna) i tak wie lepiej. Pan burmistrz i radni
miejscy zadecydowali, że szkoła ma nosić imię Noblistów Śląskich. I tu właśnie
zaczęła się wzmiankowana afera.

Tych noblistów naliczono jedenastu – samych śląskich szkopów. Wśród nich był
zaś profesor Fritz Haber, laureat nagrody Nobla z chemii. Z profesora Habera
był rzeczywiście chemik, co się zowie. W czasie I wojny światowej nadzorował
program niemieckiej broni chemicznej. Miedzy innymi odpowiadał za sławny atak
gazami trującymi pod Ypres, którego ofiarą padło piętnaście tysięcy Francuzów i
Anglików (1/3 zmarła, pozostali oślepli, bądź wypluwali potem spalone kawałki
płuc).

***

Powie ktoś, że to była wojna, a prof. Haber spełnił tylko swój obowiązek wobec
ojczyzny, zgodny z jego kwalifikacjami. Ostatecznie, Alfred Nobel zbił fortunę
na produkcji dynamitu, a nie na sprzedaży pinesek…

Chodzi jednak o tzw. podejście do tematu. Nobel wynalazł dynamit z myślą o
wykorzystaniu go w górnictwie. Pisał: „– Życzę wszystkim armatom z ich
przyległościami, aby wysłano je do piekła, które jest właściwym miejscem do ich
prezentacji i wykorzystania”.

Targany wyrzutami sumienia, widząc do czego jest używany jego wynalazek, mówił
o sobie: „Alfred Nobel – godna politowania kreatura, którą powinien udusić
akuszer, gdy wydała pierwszy krzyk w swoim życiu”.

Wśród owej jedenastki śląskich noblistów była dwójka, Otto Stern i Maria
Goeppert-Mayer, którzy uczestniczyli w programie budowy amerykańskiej bomby
atomowej. Kiedy nuklearne eksplozje zmiotły Hiroszimę i Nagasaki, Stern
zwariował, a Goeppert-Mayer włączyła się w akcję na rzecz pokojowego
wykorzystania energii jądrowej.

Profesor Fritz Haber nie miał tego typu obiekcji. Kiedyś, na froncie, jakiś
młody oficer niemiecki zarzucił mu bestialstwo i stosowanie niegodnych metod
walki. Naukowiec pobłażliwie potraktował młokosa, wierzącego w honor, rycerski
etos i tym podobne, nienaukowe dyrdymały. Pouczył go, że w imię zwycięstwa
należy „wszelkie moralne wątpliwości usunąć”.

***

Nie dziwi więc chyba, że wielu Ślązakom wydłużyły się miny, kiedy usłyszeli, że
ich dzieci uczyć się będą w szkole pod patronatem speca od iperytu. WŁADZA
Olesna sypnęła natychmiast „argumentami”, że wszelka krytyka jej pomysłu
to „ciasnota myślenia, ograniczoność, zapiekła niechęć” – i jeszcze (jakżeby
inaczej…) „antysemityzm” (Fritz Haber był niemieckim Żydem).

Jakoś WŁADZA nie może zrozumieć, że po tylu tragicznych doświadczeniach XX
stulecia, zestaw firmowy: „Niemcy + gaz trujący” – kojarzy się ludziom
nieciekawie…

[Gość: abc]

Doszły do nas informacje na temat niecodziennych odkryć jakich dokonali
znani profesorowie Kieres i Friszke. Znaleźli oni nowe, zupełnie nieznane
źródła, dzięki którym będą mogli wreszcie napisać prawdziwą i obiektywną
historię „Solidarności”. Jak donoszą nasi agenci, umieszczeni głęboko w
strukturach IPN, profesorowie podzielą się swoimi przemyśłeniami już na
tegorocznych obchodach XXV-lecia „S”. Poniżej przytaczamy streszczenie
materiału, który udało się wykraść naszej agenturze wprost z teczek w/w
profesorów.

Prof. Andrzej Friszke dokonał epokowego odkrycia, iż w latach 1944-1990
Polskę tak na prawdą okupowali Marsjanie wobec czego prof. Kieres postanowił
zgłębić tajniki oporu jaki stawiał cały naród, zjednoczony wokół swych
bohaterów „Bolka”, „Alka” i „Carexa” wrażym knowaniom Marsjan i ich dwu
niezwykle niebezpiecznych agentów o pseudonimach „Gwiazda” i „Suwnicowa”.

Jak wynika z nowych, sensacyjnych dokumentów, o które przypadkowo potknął
się prof. Friszke w korytarzu IPN i dzięki temu je odkrył dla potomności, w
sierpniu 1980 roku rozległa siatka oporu wobec Marsjan jednoczyła już
wszystkich patriotów. „Bolkowi” pomógł wdrapać się do stoczni po swoich
własnych plecach admirał Piotr Kołodziejczyk.

„Bolkowi” cudem udało się przedostać do stoczni i gdy zachęcał do strajku a
następnie jego kontynuacji, mimo sabotażu ze strony podstępnej „Suwnicowej”, na
mieście nie zasypiał gruszek w popiele „Alek” organizując szerokie poparcie
społeczne, zwłaszcza wśród dziennikarzy i na Uniwersytecie Gdańskim. Na nic
zdały się knowania „Gwiazdy” i innych popleczników Marsjan. Z narażeniem
życia „Alek” wysłał emisariuszy do organizującego oddziały partyzanckie w
Puszczy Białowieskiej „Carexa” – był potrzebny na miejscu. „Carex” natychmiast
opuścił dzikie ostępy by udzielić wsparcia „Bolkowi”. To on wpadł na
historyczny już pomysł by wezwać Mazowieckiego, zwanego „Redaktorem” i Geremka,
dla konspiratorów „Profesor”. Cała piątka, działając w imię porozumienia
wszystkich Polaków, powołała MKS i doprowadziła do zawarcia historycznych
porozumień.

Niestety, „Gwiazda” i „Suwnicowa” knuli. To oni spowodowali załamanie się
porozumienia wszystkich Polaków i wprowadzenie stanu wojennego, na dziesięć lat
odsuwając niezbędne porozumienie z siłami patriotycznymi w wojsku i
bezpieczeństwie. Na szczęście, gen. Kiszczak stanął na czele konspiracyjnej
organizacji w wojsku i razem z gen. Jaruzelskim rozszerzał wpływy patriotów,
mimo śmiertelnego niebezpieczeństwa ze strony wszechmocnej kreatury Marsjan,
okrutnego gen. Milewskiego, który według najnowszych odkryć prof.
Paczkowskiego, był prawdziwym autorem stanu wojennego.

Mimo przeciwdziałania zjednoczonych sił ekstremalnych pozostających na
usługach Marsjan, betonu Milewskiego i awanturników „Gwiazdozbioru”, po kilku
latach udało się doprowadzić w trudnych konspiracyjnych warunkach do
porozumienia patriotów i demokratów Kiszczaka oraz obozu tolerancji i
współpracy pod światłym kierownictwem „Bolka”, „Redaktora” i „Profesora”. Tu
historyczną rolę łączników, której nie sposób przecenić, odgrywali „Alek”
i „Carex”. Wreszcie wszyscy zasiedli do stołu i pozbyli się okupacji Marsjan i
ich krwawego namiestnika Milewskiego. Udało się też wreszcie pozbyć
sabotażystów porozumienia narodowego: „Gwiazdy” i „Suwnicowej”. Nareszcie
Polacy mogli rozmawiać "jak Polak z Polakiem", we wspaniałej, braterskiej
atmosferze, tak potrzebnej w narodzie skłóconym przez awanturników.

Prawdziwi twórcy „Solidarności”: „Bolek”, „Alek” i „Carex” nie mogli jednak
spocząć na laurach, czekało ich 15 lat ciężkiej pracy w obronie wolności i
demokracji w III RP, zagrożonych przez uzurpatorów, którzy chcieli przedostać
się do zasobów IPN.

Na obchodach XXV-lecia „S” prof. Friszke ma zdecydowanie domagać się by
wreszcie prawdziwa historia ujrzała światło dzienne, a rozmaite fałszywki
pisane przez łżehistoryków i byłych łżeopozycjonistów, rzekomych pseudoświadków
czy rzekomych uczestników wydarzeń, przerobić na papier tak potrzebny do
drukowania prawdy historycznej.

Prof. Kieres zapowie zamknięcie wreszcie IPN dla fałszerzy historii i
agentury Marsjan. Odtąd teczki będą mogli studiować tylko obiektywni badacze
tacy jak Adam „Nieskazitelny” i prof. Jerzy „Nigdy nie donosiłem” Holzer,
ewentualnie „Historyk” i „Pedagog” oraz osoby na prawdę pokrzywdzone przez stan
wojenny, jak gen. Kiszczak i wielki patriota gen. Jaruzelski, a nie jacyś
uzurpatorzy, których nie było gdy należało walczyć z okupacją Marsjan i ich
agentów: „Gwiazdy” i „Suwnicowej”.

[Gość: w]

Zbrodnia w Malinie (cz.1)



W modnych ostatnio w naszym kraju „rewizjach historii”, w jej
przewartościowaniach w duchu „politycznej poprawności”, dominuje nurt
masochistyczny. Można odnieść wrażenie, iż rodzime ośrodki badawcze, w rodzaju
Instytutu Pamięci Narodowej, padły ofiarą infiltracji ze strony sekty
biczowników... Oprócz standardu – swoistych adresów przebłagalnych za prawdziwe
i rzekome krzywdy Żydów – wielce popularne stało się roztrząsanie niedoli
Ukraińców i Niemców. Kilka lat temu wychynął problem, który miał wszelkie
szanse zatruć stosunki polsko-czeskie...

W 1998 r. w kwartalniku „Karta” nr 24 ukazał artykuł dr Grzegorza Motyki,
historyka związanego z IPN, pt. „Polski policjant na Wołyniu”, oskarżający
Polaków (konkretnie: polską policję pomocniczą, sformowaną przez niemieckiego
okupanta) o wymordowanie wespół z Niemcami czeskiej kolonii Malin na Wołyniu, w
lipcu 1943 r. Ofiarami masakry miało paść 624 Czechów i 124 Ukraińców (co,
wedle dr Motyki, „potwierdzają inne źródła”). Autor powołał się na Lwa
Szankowśkiego, emigracyjnego historyka ukraińskiego z Kanady, ponoć „jednego z
najlepszych znawców dziejów UPA”.

Wołyńscy Czesi stanowili prężną, dobrze zorganizowaną społeczność. W 1939 r. na
Wołyniu usytuowanych było 50 czeskich kolonii, ponadto mniejsze skupiska
Czechów występowały w blisko 500 innych miejscowościach. Czesi z Wołynia byli
lojalnymi obywatelami II Rzeczypospolitej. Po wybuchu wojny ich konspiracyjna,
antyniemiecka organizacja „Blanik” działała w 102 osiedlach. Wobec konfliktu
polsko-ukraińskiego Czesi na ogół starali się zachować neutralność, choć częste
były przypadki współdziałania czeskich oddziałów samoobrony z polską
partyzantką, we wspólnej walce przeciw ukraińskim szowinistom. Werbunek Czechów
do szeregów Ukraińskiej Powstańczej Armii zakończył się fiaskiem – zgłosiło się
zaledwie 10 ochotników. Niewypałem okazała się też próba stworzenia
proupowskiej Czeskiej Powstańczej Armii (CzPA). Z rąk terrorystów UPA zginęło
nie mniej niż 342 Czechów z Wołynia.

Polscy „szucmani”

Podczas okupacji Wołynia Niemcy tworzyli tam oddziały policji pomocniczej, tzw.
Schutzmannschaften. Służyli w nich zarówno Ukraińcy (wg różnych autorów od 5000
do 12000), jak i Polacy (ok. 2000-2200). Formacje te były silnie zinfiltrowane
przez miejscowe organizacje podziemne, czego dowodem masowe dezercje –
„szucmanów” ukraińskich do UPA, polskich do AK.

Policja ukraińska znana była z niebywałego okrucieństwa. W ogromnym stopniu to
jej rękami Niemcy przeprowadzili eksterminację dwustutysięcznej społeczności
wołyńskich Żydów. Ukraińscy policjanci z entuzjazmem przeprowadzali też
niezliczone pacyfikacje polskich wiosek.

Jednak w tekście „Polski policjant na Wołyniu” dr Motyka przytacza szereg
negatywnych opinii o działaniach „szucmanów” polskich. Najbardziej szokująco
brzmią twierdzenia historyków ukraińskich: wspomnianego już L. Szankowśkiego
(prócz wymordowania Czechów i Ukraińców w Malinie, przypisuje też polskiej
policji zabicie „kilkuset Ukraińców” w Hubce) oraz Wołodymyra Kosyka (ten z
kolei zarzuca polskim policjantom eksterminację 70 Ukraińców we wsi Dermań).
Zdaniem Motyki na Wołyniu działały trzy bataliony polskiej policji (w tym jeden
sprowadzony z Generalnego Gubernatorstwa), łącznie co najmniej 1500 ludzi, nie
licząc obsady sieci posterunków wiejskich.

Jak wygląda rzetelność autorów tych oskarżeń, powiem za chwilę. Zauważmy jednak
od razu, że z patriotyzmem polskich funkcjonariuszy Schutzmannschaften nie było
najgorzej; dowodem liczne bunty i przejścia z bronią w ręku do partyzantki
polskiej bądź sowieckiej (Motyka przyznaje, że do samej 27 Wołyńskiej Dywizji
AK zgłosiło się aż 700 byłych „szucmanów”, po buncie w Jarmolińcach Niemcy
rozstrzelali 60 polskich policjantów itd.).

W wyniku ustaleń m.in. Ewy i Władysława Siemaszków wiemy też, że na Wołyniu w
operacjach przeciw UPA i partyzantce sowieckiej uczestniczył w rzeczywistości
tylko jeden batalion polskiej policji – ów sprowadzony z GG
Schutzmannschaftsbataillon 202 (w sile 360 ludzi, wliczając grupę niemieckich
oficerów i podoficerów). Ponadto spośród ocalałych mieszkańców wyrżniętych
osiedli Wołynia Niemcy sformowali batalion Schutzmannschaftbataillon 107
(służyło w nim 450 Polaków, którzy nie uczestniczyli w żadnych walkach na
Wołyniu i którzy już po kilku miesiącach, po rozbrojeniu niemieckich oficerów,
w całości przeszli do AK). Wymieńmy jeszcze załogi posterunków policyjnych w
łącznej sile do 1500 funkcjonariuszy.

„Partyzanci UPA”?

Motywy Polaków wstępujących do formacji Schutzmannschaften są oczywiste dla
każdego człowieka znającego realia ówczesnego Wołynia. Ludzie ci szukali
możliwości obrony, siebie i swych sąsiadów, przed szalejącym terrorem
ukraińskim. Niestety, w tekście doktora Motyki nie znajdziemy ani słowa o
ludobójstwie autorstwa OUN-UPA! Oto jak naukowiec, powiązany z Instytutem
Pamięci (!) Narodowej (?), przedstawia tło tamtych wydarzeń:

„Wiosną 1943 r. na Wołyniu banderowska frakcja Organizacji Ukraińskich
Nacjonalistów (OUN) i podległe jej oddziały Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA)
rozpoczęły na szeroką skalę walki partyzanckie z Polakami, Niemcami i
Sowietami” (podkreślenie moje – A.S.).

W następnych zdaniach zapoznajemy się z przebiegiem akcji UPA przeciw
niemieckiej administracji, czytamy wzmianki o „uniemożliwianiu ściągania
kontyngentów” oraz o „ograniczeniu władzy Niemców do większych miast i głównych
szlaków komunikacyjnych”. Jest też opis reakcji Niemców – wybijanie całych wsi
ukraińskich i masowe egzekucje. Poprzez takie naświetlenie problemu Czytelnik
odruchowo zaczyna odczuwać sympatię do UPA...

Wreszcie docieramy do wątku polskich „szucmanów”: „Władze niemieckie
postanowiły wykorzystać przeciwko Ukraińcom także Polaków, co ułatwiła im
prowadzona przez OUN-UPA krwawa akcja antypolska” (podkreślenie moje – A.S.).

W artykule Grzegorza Motyki UPA prowadzi zatem „walki partyzanckie”, co
najwyżej „krwawe akcje”. ZBRODNIE popełniają tylko Niemcy i Polacy... Mamy tu
do czynienia z ewidentną manipulacją. Trudno w to uwierzyć, ale wyrżnięcie
dziesiątków tysięcy nieuzbrojonych polskich cywilów przez UPA dr Motyka raczył
określić mianem „walk partyzanckich z Polakami” (!!!). Potem wprawdzie pada
określenie: „krwawa akcja antypolska” – jednak poprzedzone akapitem o
działaniach antyniemieckich UPA. W efekcie niezorientowany w temacie czytelnik
nie pojmie, że „krwawa akcja antypolska” oznacza ludobójstwo ludności cywilnej
(wszak „walki partyzanckie”, zwłaszcza „rozpoczęte na szeroką skalę”, z
założenia są „krwawymi akcjami”, nieprawdaż?). Ów czytelnik nie ma więc szansy
zrozumieć motywów postępowania tych wołyńskich Polaków, którzy przyjęli
podsuniętą im przez Niemców broń.

Relacja policjanta

Tekst Motyki miał pełnić rolę przedmowy do opublikowanej w tym samym
numerze „Karty” „Relacji policjanta” – obszernego, anonimowego zeznania świadka
historii, podającego się za byłego funkcjonariusza Schutzmannschaftsbataillon
202, sformowanego przez Niemców batalionu polskiej policji, operującego na
Wołyniu w latach 1943-1944.

Jeśli założyć, że autor relacji jest rzeczywiście tym, za kogo się podaje, a
opisane wydarzenia odpowiadają prawdzie, to z „Relacji policjanta” wyłania się
obraz całkowicie różny od przedstawionego w szkicu Motyki. Oto jak eks-
policjant wspomina swych towarzyszy broni:

„Nikt o niczym innym nie mówi

[Gość: w]

Relacja policjanta

Tekst Motyki miał pełnić rolę przedmowy do opublikowanej w tym samym
numerze „Karty” „Relacji policjanta” – obszernego, anonimowego zeznania świadka
historii, podającego się za byłego funkcjonariusza Schutzmannschaftsbataillon
202, sformowanego przez Niemców batalionu polskiej policji, operującego na
Wołyniu w latach 1943-1944.

Jeśli założyć, że autor relacji jest rzeczywiście tym, za kogo się podaje, a
opisane wydarzenia odpowiadają prawdzie, to z „Relacji policjanta” wyłania się
obraz całkowicie różny od przedstawionego w szkicu Motyki. Oto jak eks-
policjant wspomina swych towarzyszy broni:

„Nikt o niczym innym nie mówił, jak tylko o tym, by nawiązać nić z partyzantami
i przedostać się do Rosji i następnie połączyć się z polską armią, jaka podobno
miała być w Rosji, lub może i do Anglii.”

Policjanci traktowani są przez ludność polską jako jej wierni obrońcy:

„W Łucku Polacy przyjmują nas wprost z entuzjazmem. Opowiadają nam o terrorze
Ukraińców.”

„Nasi polegli koledzy leżą na podwyższeniu, toną oni wprost w powodzi kwiatów i
wieńców, które ofiarowała wdzięczna bez granic ludność polska.”

Tymczasem zarządzenia niemieckiego okupanta, przychylnego Ukraińcom,
uniemożliwiają skuteczne działania:

„Ludność ze łzami błaga nas o pomoc, której udzielić nie możemy. Dowódca nasz
bowiem nie ma prawa mieszać się w rządy Ukraińców.”

„... idiotyczny rozkaz: nie wolno nam strzelać, chyba że otrzymujemy pierwsi
ogień.”

„Codziennie słyszymy o bestialskich mordach stosowanych na Polakach po
okolicznych wsiach. [...] Po każdej takiej wiadomości wyruszamy natychmiast na
miejsce zbrodni. [...] Wchodzimy do wsi, podczas gdy Ukraińcy wszyscy uciekają
przez pola w przeciwnym kierunku, nam zaś nie wolno za nimi strzelać.”

Bezkarni bandyci UPA są coraz zuchwalsi i brutalniejsi:

„Pewnego razu przybiega do nas dziewczynka dwunastoletnia z płaczem, że całe
jej rodzeństwo wymordowali [...] wyruszamy furmankami na miejsce. Jest to wieś
Stryłki, 4 km od Klewania, tu oczom naszym przedstawia się widok straszny.
Zgliszcza dymią jeszcze. [...] zaczynają się schodzić ludzie, którzy zdołali
uciec. Z lamentem przypadają do swych małych dzieci, które leżą w kałuży krwi.
Większość pomordowanych spalona jest wśród gruzów. Znajdujemy też dużo ofiar
leżących koło domów. Wszyscy są w okrutny sposób zamęczeni. Mężczyźni z
oderżniętymi genitaliami, kobietom wpychają flaszki, kamienie. Obrzynają palce,
języki nosy, wbijają kołki drewniane w mózg lub szyję.”

Przybywające z odsieczą polskie patrole policyjne są często atakowane:

„Patrol ten wpadał w ciężką zasadzkę [...] Każdy był ranny i mordowany później –
mieli oni nosy poodrzynane, palce które później do ust im wpychano – lub
żywcem w płonące auta rzucony.”

Wreszcie miarka się przebrała. Nastaje czas odwetu. Polscy policjanci nie dają
pardonu:

„Wieś Podłużne zostaje okrążona i spalona, ludność wystrzelana. Złazno –
spalona do jednej chałupy. Wieś Stawki, na pół spalona przez nas [...] Wieś
Japołoć, miejsce trzykrotnej zasadzki, spalona, kobiety, dzieci wystrzelane.
[...] Silne ognisko bandyckie, wieś Hołowin, również po zasadzce, po części
spalona. Palimy w każdej wsi w pierwszym rzędzie młyny i cerkwie, tak że
wkrótce w promieniu kilkunastu kilometrów nie ma nigdzie młyna, ani cerkwi, ani
popa... [...]” (cyt. za: „Relacja policjanta”, podali do druku Grzegorz Motyka
i Marek Wierzbicki, „Karta” nr 24).

Daleki jestem od relatywizowania okrucieństw, szufladkowania masakr kobiet i
dzieci na „godne potępienia” i „usprawiedliwione okolicznościami”. Ale widać
wyraźnie, że to nie żadne „rozpoczęcie walk partyzanckich” przez UPA wyzwoliło
wśród Polaków demona zemsty. To te dzieci, leżące w kałużach krwi, to ich
okaleczeni rodzice, to bezkarność rezunów...

Dobrze byłoby, by ktoś wreszcie, raz na zawsze, dokładnie oszacował liczbę
ofiar polskiej zemsty – wszystkich akcji odwetowych naszej partyzantki,
samoobrony, policji. Dla samego Wołynia różni autorzy podają od kilkuset do
dwóch tysięcy zabitych Ukraińców. Stanowi to od 1 do 3 proc. ofiar polskich.
Zdaniem ukraińskiego historyka Wiktora Poliszczuka, w latach wojny na całym
obszarze Rzeczypospolitej zginęło z rąk Polaków 4000 ukraińskich cywilów.
Według jego obliczeń liczba „nieposłusznych” Ukraińców zamordowanych przez UPA
była dwudziestokrotnie większa, nie wspominając o trzydziestokrotnie większej
liczbie Polaków (łącznie dwieście tysięcy ofiar terroru UPA!).

A jednak Niemcy

Pora wrócić do zagłady czeskiej kolonii Malin, do zbrodni, którą dr Grzegorz
Motyka z IPN, w ślad za Lwem Szankowśkim, przypisał polskiej policji. Zaiste,
gdyby zarzut odpowiadał prawdzie, sumienia Polaków obciążałaby jedna z
najohydniejszych pacyfikacji na tym terenie. W rok po publikacji Motyki,
w „Karcie” nr 28 (1999) ukazał się list dr Adama Cyry z Państwowego Muzeum w
Oświęcimiu, będący reakcją na rewelacje autora „Polskiego policjanta na
Wołyniu”. W liście przybliżono nam fragment referatu Jaroslava Meca,
przedstawiciela Stowarzyszenia Czechów Wołyńskich, wygłoszony na
sympozjum „Ludobójstwo i wygnania na Kresach” w Centrum Dialogu i Modlitwy w
Oświęcimiu.

Tenże Jaroslav Mec, przedstawiając męczeństwo wołyńskich Czechów podczas II
wojny światowej, opisał zagładę Malina – „największą tragedię wołyńskich
Czechów”. Sprawcami zbrodni byli Niemcy, którzy „spędzili mieszkańców do
cerkwi, szkoły i niektórych budynków, po czym polali je benzyną i zapalili”.
Również liczba ofiar, podana przez Motykę, nie odpowiada prawdzie. Zginęło
bowiem 374 Czechów (w tym 105 dzieci), poza tym 132 ich ukraińskich sąsiadów
oraz 26 Polaków.

Jak zauważył dr Cyra: „... Jaroslav Mec, który przeżył wojnę na Wołyniu, oraz
Stowarzyszenie, które reprezentował, najlepiej orientują się, kto dokonał mordu
na mieszkańcach Czeskiego Malina.”

Obok listu Cyry zamieszczono też ripostę Motyki. Ten ostatni podziękował
oponentowi za wypowiedź „w dyskusji, która przybliża nas do historycznej
prawdy”, choć też zrugał go za „pewną gwałtowność, z jaką broni polskiej
policji przed zarzutem udziału w spaleniu Malina”.

Motyka usprawiedliwił się, że wzmianki o udziale Polaków w pacyfikacji Malina
znalazł, poza książką Szankowśkiego, w liście prawosławnego biskupa Platona
(Ukraińca) do biskupa Polikarpa oraz w kronice prawosławnego księdza Maksyma
Fedorczuka (takoż narodowości ukraińskiej). Równocześnie jednak zmuszony był
zacytować wzmiankę z konspiracyjnego pisma polskiego „Wschód”, z opisem
przebiegu zbrodni, w którym jednoznacznie wskazano na odpowiedzialność Niemców.
Motyka zastrzegł się, że nie neguje źródeł czeskich, zaś zaistniałą
rozbieżność „wytłumaczył” na dwa sposoby: „obecności Polaków Czesi mogli nie
zauważyć”, bądź też „polska policja miała tak krwawą renomę wśród ludności
ukraińskiej, że ta, słysząc o pacyfikacji, nie wyobrażała sobie nawet, by w
niej nie wzięli udziału Polacy”...

Dr Cyra nie skomentował innych zarzutów stawianych polskim policjantom,
popełnienia zbrodni na ukraińskiej ludności cywilnej, w innych niż Malin
miejscowościach. O dziwo, ta powściągliwość dała Motyce asumpt do złośliwych
dociekań pod adresem oponenta: „Czyżby zatem uważał, że zabójstwo Czechów jest
dla tej formacji bardziej kompromitujące niż zabijanie nie mających nic
wspólnego ze zbrodniami OUN-B cywilnych Ukraińców?” – suponował.

Dalibóg, trudno doszukać się w tej insynuacji jakiejś logiki. Cyra nie zajął

[Gość: w]

Zbrodnia w Malinie (cz.2)



Tezę Lwa Szankowśkiego o udziale Polaków w pacyfikacji Malina Grzegorz Motyka
nagłośnił raz jeszcze w swej książce „Tak było w Bieszczadach” (W-wa 1999).
Tytuł pracy jest nieco mylący. W zasadzie jej tematem są walki polsko-
ukraińskie na terenach dzisiejszej Polski w latach 1943-1948, choć dość
obszernie omówiono również ludobójstwo na Kresach (konsekwentnie nazywane przez
Motykę „akcją antypolską”). Jest też sporo o wcześniejszych konfliktach, z lat
1918-1939. Książka skądinąd kontrowersyjna – widać w niej
ducha „obiektywizowania” polsko-ukraińskiego konfliktu. Jak wygląda ten
obiektywizm w wykonaniu dr Motyki? Oto garść przykładów:

- o przyczynach wojny polsko-ukraińskiej z lat 1918-1919:

„Proklamowanie w listopadzie 1918 r. ZUNR [Zachodnio-Ukraińskiej Republiki
Ludowej – przyp. A.S.] gremialnie popartej przez Ukraińców mieszkających w
Galicji Wschodniej, spowodowało wybuch zaciętych walk polsko-ukraińskich.
Przełomem w konflikcie stało się przybycie z Francji (...) armii gen. Józefa
Hallera. Wprawdzie obiecano nie używać formacji tej przeciwko Ukraińcom, ale
Polacy złamali to zobowiązanie. Dzięki temu oddziały Wojska Polskiego w lipcu
1919 r. wyparły armię ZUNR za rzekę Zbrucz, kończąc w ten sposób
<najniepotrzebniejszą z polskich wojen>. Oznaczało to likwidację ukraińskiej
państwowości w Galicji” (s. 25).

Mamy więc wiarołomnych Polaków, likwidujących ukraińską państwowość w
niepotrzebnym konflikcie... Ani słowa o tym, kto rozpoczął „niepotrzebną”
wojnę! A przecież „wybuchu zaciętych walk” wcale nie spowodowało „proklamowanie
ZUNR”, tylko atak sił zbrojnych tego tworu na Polaków we Lwowie i innych
miejscach!

- o porzuceniu atamana Petlury przez Polaków:

„(...) w kwietniu 1920 r. rozpoczęła się polsko-ukraińska ofensywa na Kijów.
Ale opanowanie stolicy Ukrainy, wskutek kontrofensywy bolszewików, nie
przyniosło oczekiwanych rezultatów. Ostatecznie plany Petlury przekreśliło
złamanie przez Polskę zobowiązań sojuszniczych i podpisanie traktatu pokojowego
z ZSRS w Rydze” (s. 25-26).

Trudno o większe uproszczenie. Zorientowany w historii czytelnik (ale tylko
on!) doskonale wie, że zarządzona przez Piłsudskiego wyprawa kijowska, mająca
na celu pomoc w budowie państwa ukraińskiego, zakończyła się katastrofą.
Bolszewicy nie tylko odbili Kijów, ale wkrótce znaleźli się na przedpolach
Warszawy. Tylko najwyższym wysiłkiem obroniono młodą polską niepodległość.
Ostateczną rezygnację z wojskowego wsparcia dla petlurowskiej Ukrainy wymusiło
przede wszystkim niechętne stanowisko ogółu... Ukraińców. Ideowi petlurowcy
wielokrotnie wyrażali żal i rozgoryczenie z powodu ówczesnej postawy większości
swych rodaków, którzy nie przejawiali żadnego zainteresowania budową własnej
państwowości, a tym bardziej oddawaniem za nią życia. Na wyprawę kijowską w
kwietniu 1920 r. Petlura zdołał wystawić zaledwie 4-tysięczną armię (Wojsko
Polskie dało wówczas 300 tys. żołnierzy). Pod koniec wojny wojsko Petlury
osiągnęło stan 23.200 ludzi (armia polska liczyła wtedy ponad 900 tys.). Trudno
mieć pretensje do Polaków, że nie chcieli dłużej przelewać krwi za niepodległą
Ukrainę, skoro nie mieli na to ochoty sami Ukraińcy.

- o konfliktach polsko-ukraińskich w II Rzeczypospolitej

Akcja terrorystyczno-sabotażowa OUN z 1930 r. podsumowana została w książce
Motyki jednym zdaniem (jedyne, co się o niej dowiadujemy, to fakt, że
przerwała „postępującą poprawę nastrojów ludności ukraińskiej”). Za to opis
brutalności polskiej policji, pacyfikującej ukraińskie wioski w odpowiedzi na
działania terrorystów, zajmuje bitą stronę (s. 37-38).

- o początku walk polsko-ukraińskich

Kto rozpoczął walki polsko-ukraińskie podczas II wojny światowej? Kto pierwszy
przelał krew? Jak stwierdza dr Motyka we wstępie, jego praca „obejmuje okres
od początku roku 1943 (wówczas doszło do pierwszych większych starć polsko-
ukraińskich (...)”.

Otóż do pierwszych większych starć doszło już we wrześniu 1939 r. Motyka podaje
zresztą garść przykładów akcji ukraińskich dywersantów z Lubelszczyzny podczas
kampanii wrześniowej (w opisanych akcjach padło jakieś kilka tuzinów trupów).
Całkowicie jednak przemilcza ówczesną falę mordów na Kresach. A przecież
(zdaniem m.in. prof. Roberta Szawłowskiego) w 1939 r. z rąk ukraińskich
bojówkarzy (nacjonalistów i komunistów) zginęło 12-14 tys. Polaków, w ogromnej
większości cywilów!

- o sukcesie antyniemieckiej akcji UPA na Wołyniu w 1943 r.:

„Z badań Cz. Madajczyka wynika, iż w 1943 r. na Wołyniu niemiecką administrację
wycofywano czasem nawet ze szczebla powiatu. Dostawy mięsa i mleka spadły o 75
%, masła o 40 %, w mniejszym stopniu spadła ilość dostarczanego zboża. Fakty te
musiały wynikać z działalności UPA, gdyż partyzantka sowiecka nie obejmowała
tak znacznego terytorium” - stwierdza autor omawianej pracy (s. 109).

Mniejsza o to, że prof.. Czesław Madajczyk napisał powyższe w kontekście
działań właśnie partyzantki sowieckiej, oraz że spadek dostaw mięsa i mleka
wyniósł 2/3, a nie 75 % (zob. Madajczyk Cz., Faszyzm i okupacje 1938-1945,
Poznań 1983, T.I Ukształtowanie się zarządów okupacyjnych, s. 629-631). W
istocie bowiem dr Motyka ma rację, UPA rzeczywiście odniosła na tym polu spore
sukcesy. Zastanówmy się jednak, co się za nimi kryło. Otóż właśnie w 1943 r.
Ukraińska Powstańcza Armia dokonała na Wołyniu swych najgorszych zbrodni,
mordując kilkadziesiąt tysięcy ludności polskiej, głównie mieszkańców wsi, a
dalsze dziesiątki tysięcy zmuszając do ucieczki. Istotnie, musiało to pociągnąć
za sobą dezorganizację lokalnej gospodarki rolnej, a w konsekwencji spadek
ilości zebranych przez Niemców kontyngentów. Z punktu widzenia, dajmy na to
Stalina, akcja banderowców przyniosła wymierne korzyści. Ale że poczytuje to
UPA za zasługę również polski historyk, to raczej niespotykane...

Mamy wreszcie w książce bezkrytyczne powtarzanie zarzutów historyków
ukraińskich, w tym oskarżenie o wymordowanie czeskich kolonistów w Malinie.
Skutkiem takich i podobnych zabiegów zaprzepaszczona została szansa na
stworzenie naprawdę obiektywnej monografii polsko-ukraińskiego konfliktu. A
szkoda, bo autor rzeczywiście wykonał ogromną pracę, przedzierając się przez
liczne archiwa, w kraju i za granicą, ujawniając fascynujące nieraz informacje.
Czytając „Tak było w Bieszczadach” człek ma wątpliwą uciechę, gdy konfrontuje
tezy autora z jego wcześniejszym o rok artykułem „Polski policjant na Wołyniu”
(„Karta” nr 24). Ot, na przykład, zapoznając się teraz z doniesieniem o
stronniczości ukraińskiego historyka Wołodymyra Kosyka, który „cały problem
mordów UPA na Polakach kwituje jednym zdaniem: <Niezaprzeczalnie, w ówczesnej
sytuacji trafiały się ekscesy tak z jednej, jak i drugiej strony>” (s. 17).
Tak, tak - mowa o tym samym Wołodymyrze Kosyku, który zarzucił polskiej policji
zamordowanie 70 Ukraińców we wsi Dermań!

Albo gdy czytamy opis masakr polskiej ludności cywilnej, dokonanych przez UPA
na wiosnę 1943 r. (już w marcu i kwietniu liczba zamordowanych sięgnęła 7
tys.). Przypomnę, w „Karcie” pan Motyka napisał, że to było „rozpoczęcie walk
partyzanckich”...

Niemcy, Ukraińcy, własowcy

W 2000 r. na rynku wydawniczym ukazało się „Ludobójstwo dokonane przez
nacjonalistów ukraińskich na ludności polskiej Wołynia 1939-1945” autorstwa Ewy
i Władysława Siemaszków – wspaniała, monumentalna, blisko 1500-stronicowa
praca, oparta na przebogatym materiale źródłowym.

Wśród przedstawionych w niej setek krwawych epizodów, jest też opis pacyfikacji
Malina. Jako sprawców jednoznacznie wskazano Niemców (oddział

[Gość: w]

Niemcy, Ukraińcy, własowcy

W 2000 r. na rynku wydawniczym ukazało się „Ludobójstwo dokonane przez
nacjonalistów ukraińskich na ludności polskiej Wołynia 1939-1945” autorstwa Ewy
i Władysława Siemaszków – wspaniała, monumentalna, blisko 1500-stronicowa
praca, oparta na przebogatym materiale źródłowym.

Wśród przedstawionych w niej setek krwawych epizodów, jest też opis pacyfikacji
Malina. Jako sprawców jednoznacznie wskazano Niemców (oddział SS), ukraińską
policję oraz mały oddział własowców. Potwierdzono, iż ofiarą egzekucji padło
374 Czechów i 26 Polaków (spalonych żywcem) oraz 132 Ukraińców (zastrzelonych).

Autorzy powołują się na wiele źródeł, w tym na ustalenia komisji śledczej,
utworzonej przez generała Ludwika Svobodę, dowódcę Pierwszego Samodzielnego
Korpusu Czechosłowackiego w ZSRS.

(Ponadto dowiadujemy się, iż okolice Malina były terem działalności terrorystów
ukraińskich różnej maści. Jeszcze we wrześniu 1939 r. prokomunistyczni
bojówkarze zamordowali tam komendanta posterunku policji państwowej, zaś w
latach 1943-1944 w napadach UPA zginęło troje Czechów.)

Autorom udało się ustalić, skąd mogła się wziąć pogłoska o Polakach,
uczestniczących w pacyfikacji. Otóż jedna z ocalałych mieszkanek wsi zeznała,
że ostrzegł ją i namówił do ukrycia, w języku polskim, „żołnierz w nazistowskim
mundurze”. Siemaszkowie wielokrotnie przypominają, iż w niemieckich oddziałach
wojskowych i policyjnych na Wołyniu służyło wielu Niemców ze Śląska, Pomorza i
Wielkopolski, wśród których znajomość języka polskiego była powszechna.

(Również G. Motyka w „Polskim policjancie na Wołyniu”, w „Karcie” nr 24
przyznaje, że do pacyfikacji z premedytacją kierowano Niemców ze Śląska i
Wielkopolski, którzy w trakcie przemarszu przez ukraińskie miejscowości
śpiewali polskie piosenki, w oczywistym celu zantagonizowania miejscowej
ludności.)

Siemaszkowie cytują wypowiedź znanego nam już Jaroslava Meca ze Stowarzyszenia
Czechów Wołyńskich, będącą w istocie podsumowaniem sporu o zbrodnię w
Malinie: „Pragnę poinformować, że według znanych mi dostępnych dokumentów nigdy
nie zetknąłem się z tymi [o Polakach pacyfikujących Malin] informacjami. (...)
Nikt i nigdy nie miał wątpliwości, że zbrodni tej dokonali Niemcy przy udziale
policji ukraińskiej” (Władysław Siemaszko, Ewa Siemaszko, Ludobójstwo..., s.
79).

Tygiel narodów

Cztery lata po opublikowaniu „Polskiego policjanta na Wołyniu”, dr Grzegorz
Motyka raz jeszcze wraca do sprawy pacyfikacji Malina, w interesującym szkicu o
dziejach wołyńskich Czechów, zamieszczonym w tomie „Tygiel narodów” (Warszawa
2002). Tym razem podaje prawdziwą liczbę ofiar. Pisze też o odpowiedzialności
Niemców, o „nazistach” mordujących mieszkańców Malina, o „niemieckiej akcji
pacyfikacyjnej”. Udział polskiej policji traktuje jako „domniemany”. Napomyka
wprawdzie o oskarżeniach ukraińskich autorów, przyznaje jednak, że źródła
czeskie „ani słowem nie potwierdzają obecności polskiej policji” (choć powtarza
też swą hipotezę, że ocaleli z pogromu Czesi „mogli nie zauważyć” Polaków). Z
całą mocą podkreśla, iż „niezależnie od tego, jak wyglądała prawda, nie ulega
wątpliwości, iż za wszelkie poczynania polskiej policji odpowiadają przede
wszystkim Niemcy, którym formacja ta podlegała. To oni wydawali rozkazy” (G.
Motyka, Postawy wobec konfliktu polsko-ukraińskiego w latach 1939-1953 w
zależności od przynależności etnicznej, państwowej i religijnej, w: Tygiel
narodów. Stosunki społeczne i etniczne na dawnych ziemiach wschodnich
Rzeczypospolitej 1939-1953, pod red. Krzysztofa Jasiewicza, Warszawa 2002, s.
387-388).

Skąd ta cudowna przemiana? Skąd tak skwapliwe uwypuklanie niemieckiej winy?
Przecież, poza Malinem, pozostaje jeszcze do wyjaśnienia sprawa udziału
polskich policjantów z Schutzmannschaftsbataillon 202 w pacyfikacjach
ukraińskich wiosek. Toż koledzy Grzegorza Motyki z Instytutu Pamięci Narodowej,
badający okoliczności wypadków w Jedwabnem, wykuwali swój medialny rozgłos,
opracowując niemal identyczny scenariusz zbrodni. Według nich grupa
jedwabieńskich Polaków, przy prawdopodobnym współudziale bądź z inspiracji
niemieckiej żandarmerii, dokonała mordu na co najmniej 340 Żydach. I ów
scenariusz stał się podstawą do potężnej debaty w mediach (przypominającej mecz
do jednej bramki...), ogólnonarodowej ekspiacji, chórów przebłagalnych z
udziałem najwyższych władz państwowych...

Dlaczegóż więc dr Motyka tak gorliwie podkreśla niemiecką odpowiedzialność za
(ewentualne) zbrodnie polskiej policji pomocniczej, miast iść szlakiem
przetartym przez IPN-owskich speców od Jedwabnego?

Odpowiedź pozostaje, rzecz prosta, w sferze domysłów. Zauważmy tylko, że
jeśliby obciążyć ogół Polaków odpowiedzialnością za zbrodnie niektórych
polskich policjantów, dokonane pod komendą niemiecką, należałoby również
przyjrzeć się działalności ukraińskich formacji wojskowych i policyjnych w
służbie Hitlera. W tym miejscu dyskusja nie dotyczyłaby już kilkudziesięciu czy
kilkuset ofiar polskiego batalionu policyjnego z Wołynia.

Ukraińskie oddziały na żołdzie niemieckim współdziałały w wymordowaniu setek
tysięcy ludzi. W jednym tylko obozie zagłady w Sobiborze (przypuszczalnie ok.
250 tys. ofiar) na 180 strażników było aż 150 Ukraińców. Na Wołyniu policja
ukraińska miała ogromny udział w eksterminacji dwustutysięcznej społeczności
tamtejszych Żydów. Ukraińscy wielbiciele Hitlera brali też udział w tłumieniu
Powstania Warszawskiego (Wołyński Legion Samoobrony, policyjne pułki SS),
pozostawili po sobie bolesne wspomnienia również m.in. na Słowacji i w
Jugosławii.

Kolaboranci czy patrioci?

Dr Motyka w jednym na pewno ma rację; najwyższy czas ujawnić i spopularyzować
wszystkie aspekty działań polskich formacji policyjnych, sformowanych za
zezwoleniem niemieckiego okupanta – Policji Polskiej (tzw. „policji
granatowej”) i Policji Kryminalnej w Generalnym Gubernatorstwie oraz
Schutzmannschaften na Wołyniu. Przez ich szeregi przewinęło się łącznie
kilkanaście tysięcy Polaków. Przez wiele lat na tych ludziach spoczywało odium
zaprzaństwa i zdrady.

A przecież, wobec nieuniknionego w warunkach wojny, rozszerzającego się
pospolitego bandytyzmu, którego ofiarą padała ludność polska, a którego
zwalczanie nie cieszyło się zainteresowaniem niemieckich władz okupacyjnych
oraz przekraczało realne możliwości odpowiedzialnych struktur Polskiego Państwa
Podziemnego, istnienie rodzimych służb policyjnych, choćby podległych Niemcom,
leżało w naszym interesie narodowym. Współczesne badania wykazują przy tym, iż
formacje te były głęboko spenetrowane przez podziemie. Np. w „policji
granatowej” co szósty funkcjonariusz (w tym co drugi oficer) był zaprzysiężonym
żołnierzem konspiracji, podczas gdy liczba kolaborantów nie przekraczała 10%.
Na siedmiu „granatowych” podpułkowników (najwyższy stopień w tej formacji),
prawdopodobnie wszyscy współpracowali z podziemiem (trzech zamordowano w
niemieckich obozach koncentracyjnych, czwarty – Aleksander Reszczyński z
Warszawy – zginął w zamachu zorganizowanym przez komunistów). Ogółem Niemcy
rozstrzelali bądź zesłali do kacetów od 10 do 15 % funkcjonariuszy.

Miarodajną oceną postawy polskich policjantów z Wołynia był stosunek do nich
tamtejszej ludności – wdzięcznej za obronę przed zbirami z UPA. Jeśli ktoś dziś
wybrzydza na tych spośród wołyniaków, którzy walcząc o życie przyjęli broń od
Niemców (czy od kogokolwiek), to jest to pretensja, że owi kresowianie nie
pozwolili się bezkarnie wymordować, że nie byli stadem baranów prowadzonych na
rzeź.

W istocie przecież polski „szucman” oraz partyzant AK walczyli tam ze wspó

[Gość: w]

W istocie przecież polski „szucman” oraz partyzant AK walczyli tam ze wspólnym
wrogiem.



"Głos Kresowian" nr 20

[Gość: pnm]

Rozbiór RP

Faszystowsko-Żydowski rozbiór RP

Nie wątpię, że niektórzy stwierdzą o artykule, że jest po czasie. Nic
obłędniejszego.
Przesilenie przedwyborcze, więc tak media jak i towarzystwo żądający roszczeń
wobec Rzeczpospolitej nabrali wody w usta. Powód jest prosty, kandydują ich
wasale.
Kto ma te roszczenia, nie biorą w tym udziału np. Kaszubi, którzy przez
zbrodnicze hordy
NKWD i UB byli uznani za faszystów i bezprawnie wyrzucani z domów, nie można
zapomnieć o Ślązakach. A oto przykład, przedstawiam jedną z głównych
awanturnic.
Roszczenia a pojednanie
09.08.2004 06:00 (aktualizacja 14:14)
Erika Steinbach, jej Związek Wypędzonych (BdV) oraz powstałe niedawno Pruskie
Powiernictwo wzbudzają w naszym kraju niepokój i kładą się cieniem na i tak
trudnych stosunkach polsko-niemieckich
Fałszywa wypędzona
Aby zostać członkiem Związku Wypędzonych (BdV) należy wykazać, że rodzina od
stuleci żyła na "dawnej niemieckiej ziemi". Tymczasem Erika Steinbach urodziła
się w 1943 roku w Rumii koło Gdyni, która przed wojną nie należała do Niemiec.
Ojciec Steinbach był żołnierzem Wehrmachtu z Hanau koło Frankfurtu, który
służył od początku wojny na lotnisku w Rumii, a jej matka została przysłana z
Bremy do pracy w urzędzie obsługującym żołnierzy i przesiedleńców.

Fałszywa wypędzona córka Faszystowskiego okupanta żąda zwrotu, może śni się jej
Rumia jako prywatny folwark. Mogła by tam szkolić 5 kolumnę na wzór
Faszystowskich organizacji na terenie Rzeczpospolitej w latach 1938/1939. Ci
którzy mordowali jak hydra podnoszą krzyki.
Do tych bezczelnych żądani oczywiście dołączyli politycy.
Oto przykład: Kandydat na kanclerza Niemiec z ramienia CDU/CSU, Edmund Stoiber,
zwrócił się do Polski, Czech i innych krajów z żądaniem uchylenia tzw. dekretów
sankcjonujących wypędzenia i wywłaszczenia Niemców po II wojnie światowej.
A więc mamy do czynienia z „Żądaniami” czy to nie powtórka z historii. Przecież
Rządy Anglii i Francji nie będą bili się o Gdańsk. Wkrótce spadkobiercy
faszyzmu zażądają od Polskiego narodu reparacji Wojennych. Twierdząc, że II
wojna to wina Polski.
Przecież Austrię ,Czech tz. mocarstwa Europy oddały po wasalski wobec Hitlera,
dlaczego Polska uparcie broniła swojej suwerenności?
Powinien rząd Polski zrobić tak jak Francuski, najpierw ośmieszyć armię a potem
połowę kraju oddać w prezencie Faszystom. W prasie zachodniej już budują taką
opinię twierdząc że „Obozy Zagłady są Polskie” Żądania Niemiecki już odniosły
precedensowy
skutek. Proszę mi wskazać, w jakim kraju Europy mniejszość Polska ma
przedstawicieli w parlamencie. A wasale dopuścili do tego że w Polskim sejmie
są Niemcy.
O ile jest tz. Demokracja to co z innymi mniejszościami. Zasadnicze pytanie,
dlaczego w Polskim sejmie nie ma przedstawicieli Poloni.

Następni wielce pokrzywdzeni to Żydzi. Z historii, której mnie uczono to
mniejszość Żydowska była ubogą grupą. Jak zwykle dla obiektywizmu przytoczę
fragmenty książki.
Dzieje Żydów w Polsce 1918-1939,
Recenzje prof. dr. hab. Jerzy Tomaszewski, dr Barbara Jakubowska, dr Marek
Gumkowski ( czy można wymienionych oskarżyć o antysemityzm)
str. 65- przeżywają nieraz ciężkie chwile. Drobne przedsiębiorstwa wytwórcze,
których liczba rośnie, oraz handlowe cierpią z powodu kryzysów ekonomicznych,
polityki podatkowej i bojkotu ekonomicznego. Na tle procesów pauperyzacji
społeczności żydowskiej coraz liczniejsze były grupy dotknięte nędzą, skazane
na poszukiwanie pomocy charytatywnej.
str. 69- cyt. Czyż trzeba się dziwić, że rzemiosło(żydowskie) było przedmiotem
drwin i żartów. Kpił z tego każdy talmudysta i Żyd nabożny, bo było synonimem
chamstwa i nieuctwa ( ciekawe stosunki mniejszości żydowskiej w własnym
gronie.)
str. 74- Odezwa Rabinatu warszawskiego o pomoc dla Towarzystwa „ Bejt- Lechem”
z 31-03-1927 Żydzi! Wobec panującego obecnie ciężkiego kryzysu ekonomicznego
itd.
Z wspomnień rodzinnych słyszałem że w Warszawie byli pieszczotliwie
nazywani „Gódłaje”


Powód to biedota. A tu potężne roszczenia :Światowy Kongres Żydów (WJC)
zaapelował do polskiego rządu o pełną restytucję mienia zagarniętego polskim
Żydom w czasie i po II wojnie światowej
05.07.2005 06:00
Organizacje żydowskie, wytaczając głównie argumenty natury moralnej, domagają
się od Polski restytucji mienia straconego w czasie II wojny światowej i po jej
zakończeniu na specjalnych warunkach. Polskie stanowisko jest inne.
I znowuż podstawowe pytanie, czemu w kraju nie słyszymy o żądaniach od
mniejszości Żydowskiej, która ucierpiała okrucieństwa faszystowskiej okupacji.
I o jaki majątek mają pretensje, czyżby o ten który uzyskali po współpracy z
Sowieckim okupantem.
Nie jest tajemnicą że Żydzi na okupowanych terenach tz. Kresach nie tylko
denuncjowali Inteligencję Polską do NKWD, lecz także mieli udział w
pacyfikacji, po czym przejmowali
majątki polskich rodzin wywożonych na zsyłki. Co o tym podręcznik szkolny.
Historia Polski 1796-1996 Leszek Podchorodecki.
str. 222 Pod okupacją radziecką
cyt. Również Żydzi na ogół przychylnie powitali Rosjan,( mowa o 17 września
1939r) wielu z nich szybko podjęło współpracę z nową władzą, wstąpiło do jej
organów, zwłaszcza do NKWD. Czy podręcznik jest Antysemicki?.
Patrząc na zdjęcie zadaję sobie pytanie, czy te żądania czasami nie pochodzą od
Amerykańskich Żydów którzy w czasie Faszystowskiej okupacji Polski tak żarliwie
prowadzili handel z Hitlerem. Oraz z Rosyjskim okupantem. Jedni dozbrajali
drudzy
brali udział w mordach na narodzie Polskim tak w szeregach NKWD jak i UB.
Co za bezczelność, żądać zwrotu mienia utraconego w czasie II wojny światowej?
Czy Żydom się pomieszało, czy to Polska doprowadziła do wojny?
Żydzi mają szeroki żądania. I tak na przykład wymusili na Szwajcaria, zmusili
banki szwajcarskie do milionowych w dolarach zwrotów odszkodowań dalej.
Rząd USA zawarł umowę z grupą węgierskich Żydów, na mocy, której zwróci im 25,5
miliona dolarów za majątek skradziony pod koniec wojny przez wojsko
amerykańskie.
Skąd Żydzi Węgier posiadali takie majątki, na jak wielką skale prowadzili
lichwę.
Przyrównam te żądania do wędkarzy, którzy zawsze wyolbrzymiają swoje trofea.
Lecz to nie są żarty ten temat roszczenia wisi nad nami.
Pytanie o powód do uległość na przykład USA i innych krajów zachodu czy boją
się Izraelskich 600 głowic atomowych?
Co sprawiło że byli okupanci domagają się zwrotu majątku.
A może jest to skutek okrągłego stołu. Przy okrągłym stole 6 lutego 1989r
zasiadło 56 osób tyle, bowiem było miejsc. W tym aż ponad 80% Żydów. Co się
przełożyło później na następne rządy RP. A propos sejmu jest mniejszość
Niemiecka około 80% mniejszości Żydowskiej, to mam pytanie, ilu jest rdzennych
Polaków???
Jak postąpi przyszły sejm RP czy będzie nadal wasalski a narodom
Rzeczpospolitej pozostanie historyczny „Wóz Drzymały”.

[Gość: pnm]

Instytut Prowokacji Narodowej

Nazwa Instytutu Pamieci Narodowej - zgodna z ustawą o jego powołaniu -
pozostaje w głębokiej sprzeczności z rzeczywistym jego funkcjonowaniem.
Przekonać się o tym nie trudno; czy to poprzez ocenę dorobku instytutu, jego
publikacji, czy chociażby poprzez stosunek instytutu do spraw narodowych, a
szczegolnie w kwestii opracowań dotyczących narodowego antykomunistycznego
podziemia. Tą haniebną sprawą zajmę się jednak osobno.

W niniejszym artykule ograniczę się tylko do oceny IPN dokonanej w książce
Wiktora Poliszczuka “Gorzka prawda - cień Bandery nad zbrodnią ludobójstwa”,
Toronto 2004. Ocena ta jest o tyle ciekawa, że Poliszczuk jako Ukrainiec
zamieszkały na dodatek w Kanadzie - dokonuje jej z zewnątrz.

Ksiązka dr. Poliszczuka składa się niejako z dwóch cześci. Pierwsza dotyka
istoty nacjonalizmu ukraińskiego i ludobójczej działalności OUN-UPA. Druga –
autobiograficzna bardziej - dotyczy warsztatu, publikacji autora, jak też
procesu odradzania się nacjonalizmu ukraińskiego w Polsce i na Ukrainie.
Dokumentuje przy tym zmagania autora z polskim IPN i zakłamaniami polskiej
historii - uprawianymi przez niektórych jego urzędników.

Grzegorz Motyka z IPN w indeksie nazwisk książki Poliszczuka występuje aż na 71
stronach. Przyjrzyjmy się zatem niektórym chociaż konkretnym zarzutom w
stosunku do niego. W referacie “Polskie podziemie w poludniowo-wschodnich
powiatach dzisiejszej Polski w latach 1939-1946” - Motyka zarzuca polskiemu
podziemiu mordowanie Ukraińców! Stosuje przy tym terminologię nie historyka
lecz nacjonalisty ukraińskiego. Polskie podziemię nie wykonywało bowiem wyroków
na Ukraińcach jako takich, lecz na kolaborantach niemieckich OUN-UPA-SKW.
Motyka kreśli przy tym mit jakoby Polacy z Ukraińcami w czymś się nie zgadzali
i w rezultacie wzajemnie mordowali... Jest w takim stawianiu sprawy wyraźne
zaangażowanie polityczne – niedozwolone historykowi. Jest też formułowanie ocen
nie potwierdzonych faktami, nieścisłość w terminologii, a nade wszystko brak
elementarnej logiki. (210) Czy chodzi tu jednak napewno o brak logiki a nie
świadomy brak dobrej woli? Można mieć wątpliwości.

Motyka zarzuca bowiem Polakom udział w masowych niemieckich akcjach karnych np.
wieś Malin w łuckim (624 zabitych Czechów i 124 Ukraińców) i wieś Tuliczów w
rejonie turzyńskium gdzie zginęło jakoby ponad tysiąc osób – starców przede
wszystkim i dzieci. Tymczasem co do Malina przeczą temu zeznaia czeskich
świadków, które Motyka uparcie pomija. Według nich wśród pacyfikujących był
tylko jeden policjant niemiecki o polsko-brzmiącym nazwisku: Martin
Levandowsky. Natomiast odnośnie Tuliczowa Poliszczuk posiada obszerne zeznania
nacjonalisty ukraińskiego zaprzeczające rzekomej masakrze. U Grzegorza Motyki
Polacy występują nawet na pierwszym miejscu; według niego to Polacy i Niemcy
wymordowali Czechów. Dziwić może, że przyjmuje tu wersję podrzuconą przez
upowca, który dla poprawy obrazu UPA jest zainteresowany robieniem z Polaków
morderców. (227)

W 60 rocznicę mordów wołyńskich - Motyka z Machcewiczem napisał obszerny
artykuł w którym dwie trzecie objętości stanowił mord na Żydach w Jedwabnem, a
tylko jedna trzecia dotyczyła zbrodni wołyńskich. Zrównali w ten sposób Polaków
z mordercami z UPA. (274)

Jakże inne jest postępowanie IPN-u odnośnie zbrodni dokonywanych na Polakach.
Poliszczuk przytacza przykład braku zainteresowania instytutu - dokumentami
dotyczącymi udziału nacjonalistów ukraińskich w tłumieniu Powstania
Warszawskiego. Natomiast w periodyku IPN „Pamięć i sprawiedliwość” – Motyka
takiemu udziałowi nawet zaprzecza! (256)

Niezależnie od „badania” przez IPN historii Polski – instytut pełni też rolę
edukacyjną poprzez przygotowywanie materiałow do nauczania. Tymczasem te
materiały są często najzwyklejszym zakłamywaniem historii. Nieprawdą jest już
sam konflikt polsko-ukraiński; wyrzynanie bowiem bezbronnej, cywilnej ludności
wraz z dziećmi przez OUN-UPA - nie jest walką tylko ludobójstwem, a strona
polska jeśli się broniła - nie była w stanie konfliktu i walki, lecz w stanie
obrony. (251) Zakłamywania idą też w kierunku przedstawiania upowskich działań
na terenie Polski jako antykomunistycznej walki. Tymczasem miały one na celu
oderwanie od niej ziem wschodnich. Takim samym celom służy teraz zresztą -
kreowanie przez tego speca z IPN do spraw ukraińskich i jego szefa Machcewicza
nowego pojęcia „Ukraińców wypędzonych”. Chodzi tu naturalnie o akcję ”Wisła”.
Tymczasem nie były to „wysiedlenia” tylko „przesiedlenia” i były jedynym
sposobem na ukrócenie banderowskich zbrodni.

Motyka, Stryjek, Machcewicz idą noga w nogę z nacjonalistami ukraińskimi-
stwierdza Poliszczuk w swej najnowszej ksiazce. Posługują się kłamstwem i
manipulacją. Uogólniają pojedyńcze fakty, lub tworzą całkiem nowe. Szczególnym
tupetem odznacza się jednak Motyka. W swej książce pt. „Tak było w
Bieszczadach” nie zawahał się sfałszować tekst „Dekalogu” nacjonalizmu
ukraińskiego z podaniem jednak prawdziwego żródła.(270) „Swoją książkę
zaopatrzył w motto Andrzeja Olszańskiego o cerkwi łemkowskiej. Nie jest moim
zamiarem wróżenie z fusów ani sugerowanie czegoś, ale zdecydowana obrona
nacjonalizmu ukraińskiego uprawiana przez G. Motykę i A. Olszańskiego sama
nasuwa mi myśl: czy pierwszy z nich nie jest bliższym lub dalszym potomkiem
Mykoły Motyky, a drugi Wołodymira Olszańskiego, o ktorych pisze Petro Mirczuk w
swej "Historii OUN" w kontekście działań OUN w Polsce". (267 cyt. za
Poliszczuk)

Biorac caloksztalt działalnosci Motyki w IPN, można potwierdzić tezę o
agenturalnej działalności tegoż urzędnika. Książka Poliszczuka mogłaby służyć
zatem za cenny materiał dowodowy w ewentualnym procesie sądowym.

Jaki pan taki kram – chciałoby się powiedzieć o IPN Kieresa bo poczynając od
sprawy Jedwabnego poprzez sprawę KL Warschaw i narodowego podziemia, a kończąc
na ochronie komunistycznych przestępców, prania brudnych charakterów, czy
wreszcie służalczości w stosunku do wrogich Polsce ośrodków propagandy i
przeróżnych politycznych nacisków – IPN nie wygląda najlepiej. Tak samo zresztą
i Polska.

[Gość: prawica]

Pomarańczowa prostytucja
Na Ukrainie wielki skandal.

Syn „bohatera” Pomarańczowej Rewolucji jest posiadaczem praw do wszelkich
symboli związanych z tym wydarzeniem. Prezydent Juszczenko musi tłumaczyć się
również z luksusowego stylu życia, jakie prowadzi jego potomek. Kosmicznie
drogie samochody, najdroższe lokale i na dodatek zbijanie fortuny na tym, co
według Ukraińców jest ich wspólną własnością i wartością.

Tysiące ludzi marzło i trwało w te pamiętne mroźne dni na Placu Wolności w
Kijowie w imię prawdy i demokracji, a dziś profity z tego czerpie wąska grupa
uprzywilejowanych.

U nas to wydarzenie zostało zaledwie odnotowane przez niektóre media, a przez
inne przemilczane.

No cóż nie ma się, co dziwić. Szczególnie Gazeta Wyborcza powinna być szczerze
zainteresowana w tym, aby sytuacja na Ukrainie nie zaczęła się kojarzyć Polakom
z pewnymi wydarzeniami z naszej niedalekiej przeszłości.

Nie kto inny, jak Adam Michnik na początku transformacji, posłużył się naszym
wspólnym symbolem „Solidarność”. Zawłaszczając umieścił go w swojej Gazecie
Wyborczej. Gazeta ta, a następnie wielki medialny koncert „Agora” powstały za
pieniądze przeznaczone przez Amerykanów na całą polską niezależną prasę. Tak
przynajmniej twierdził między innymi W. Wierzewski, Przewodniczący Komisji
Polskiej Kongresu Polonii Amerykańskiej.

I co z tego powstało?

Wielka tuba propagandowa samozwańczej elity. Swego rodzaju ministerstwo jedynej
prawdy i jednocześnie coś na kształt neocenzury.

Kiedy zorientowano się, że Michnik w cyniczny i specyficzny dla siebie sposób
wykorzystał symbol wielomilionowego ruchu było już za późno. Odebranie mu
możliwości posługiwania się nim nic już niestety nie zmieniło.

Bracia Ukraińcy powinni przyjrzeć się naszej historii i wyciągnąć z niej
wnioski. Może okazać się za kilka bądź kilkanaście lat, że profity z narodowego
zrywu zebrała jakaś wąska grupa elit, a demokracja, o którą walczono jest tak
wykrzywiona, jak gęba jakiegoś przebiegłego cwaniaczka, który bez litości
potrafi wykorzystać każdą świętość dla własnych celów.

Juszczenko udowodnił jak jednostka potrafi pokazać narodowi obłudę i zakłamanie
władz. Powinien jednak pamiętać, że i naród potrafi niekiedy obnażyć obłudę
jednostki.

Nie chcę być złym prorokiem, ale do prawdziwej demokracji na Ukrainie chyba
jeszcze bardzo daleka droga.

Coś na ten temat wiemy.


Mirosław Kokoszkiewicz

[Gość: np]

Wałęsa nie jest pokrzywdzony
Krzysztof Wyszkowski, działacz Wolnych Związków Zawodowych, dla "Naszej Polski"

- Jakie są Pana pierwsze wrażenia po obejrzeniu wystawy?
- Jest bardzo udana, cenna i bardzo skromna, ale przecież IPN dysponuje
niezwykle małymi środkami. Tak więc ekspozycja pokazuje, że Instytut robi, co
może. Tu konkretnie - pokazuje rzecz najważniejszą: wkład zwykłych ludzi,
robotników, ich rodzin, mieszkańców Trójmiasta w dzieło Sierpnia. To bardzo mi
się podoba.
- Nie jest paradoksem, że o ile odziały terenowe IPN wykonują znakomitą pracę,
to powstaje wrażenie, że warszawska centrala Instytutu robi coś zupełnie
przeciwnego?
- Pamiętajmy o tym, skąd się wzięła ta "góra" - była to część układu, że albo
zostanie na stanowisko prezesa IPN zaakceptowany Kieres, albo Instytut w ogóle
nie powstanie. Przyznaję, że wówczas byłem za tym, by Kieres - człowiek bez
kwalifikacji, uległy, właściwie działacz Unii Wolności - został prezesem, po
to, by uruchomić całą procedurę. W kategoriach ogólnych to się opłaciło, gdyż
dotychczasowy bilans działalności IPN jest ogólnie pozytywny. Teraz jeśli nie
będzie Kieresa, myślę, że IPN stanie się instytucją taką, o jakiej myśleliśmy.
- W kuluarach wystawy mówiło się, że Lech Wałęsa miał dzisiaj uzyskać status
pokrzywdzonego. Jednak prezes IPN, nazywając Wałęsę bohaterem Sierpnia '80,
powiedział ostatecznie dziennikarzom, że ta sprawa szybko nie zostanie
zakończona.
- Rzeczywiście, dochodziły do nas niepokojące informacje, że prezes Kieres
naciska na aparat archiwalny Instytutu, żeby przyznać Lechowi Wałęsie
bezwzględny status pokrzywdzonego, zresztą na wystawę przybył po spotkaniu z
byłym przewodniczącym Związku, a rozmowa dotyczyła właśnie kwestii postępowania
w IPN.
Ewentualne nadanie Wałęsie statusu pokrzywdzonego nie znajduje pokrycia w
faktach, byłoby to więc poświadczenie nieprawdy, a więc czyn karalny, bo
przecież w instytucji państwowej, naukowej, obowiązują ścisłe rygory i
wymagałoby to fałszowania dokumentów.
Oczywiście, wchodziła w grę - i nadal wchodzi - możliwość przyznania Wałęsie
statusu pokrzywdzonego warunkowego. To casus mecenasa Głogowskiego, który był
niegdyś agentem Służby Bezpieczeństwa, po czym wyłamał się z tej współpracy,
stał się działaczem antykomunistycznym. Decyzją Naczelnego Sądu
Administracyjnego otrzymał status pokrzywdzonego, ale dopiero od momentu, gdy
wyłamał się z tajnej współpracy z SB. Gdyby Wałęsa miał otrzymać status na tej
samej zasadzie - to przysługiwałby mu on dopiero od 1976 r., czyli od chwili
wyrejestrowania go jako tajnego współpracownika. Rozumiem, że Wałęsy ten rodzaj
statusu nie urządza, gdyż byłby oficjalnym potwierdzeniem, że wcześniej był
agentem, zaś następnie trwałyby spekulacje, na ile ta agentura wpływała na jego
późniejsze działania. Dlatego Wałęsa domaga się statusu pokrzywdzonego
bezwzględnego, a na to na razie prezesowi Kieresowi nie udało się namówić
aparatu ipeenowskiego, co świadczy, że nie jest on dyspozycyjny i stoi na
straży prawdy.
- Kilka tygodni temu Wałęsa zapowiedział złożenie przeciwko Panu pozwu do sądu
o naruszenie dóbr osobistych. Chodziło o stwierdzenie, że był tajnym
współpracownikiem SB. Czy wyznaczona jest już data procesu?
- O całej sprawie dowiedziałem się z mediów. Dotychczas żadnego formalnego
zawiadomienia nie otrzymałem.
- Już niedługo odbędzie się w Warszawie hucznie zapowiadane sympozjum dotyczące
Sierpnia 1980 r., z udziałem m.in. Wałęsy i Geremka. Na liście prelegentów nie
zauważyłem natomiast nazwisk działaczy np. z Wolnych Związków Zawodowych,
którzy mieli niebagatelny wpływ na działalność opozycyjną i
powstanie "Solidarności"...
- To jest tylko objaw strachu przed prawdą. Skoro jest tam Smolar, a nie ma
Andrzeja Gwiazdy - to pokazuje nam to, że nie chodzi o prawdę, a tylko o
propagandę i wykorzystanie XXV rocznicy "Solidarności" do fałszowania historii
Polski. Smolar, Mazowiecki, Geremek to nie są ludzie, którzy
tworzyli "Solidarność", to są ludzie, którzy pośredniczyli w najlepszym wypadku
między władzą a zbuntowanym społeczeństwem i na tym zyskiwali pozycję
polityczną. W tym sensie bardziej działali z dyspozycji władz niż
społeczeństwa, a nie zapominajmy, że poprzednio byli członkami establishmentu
PRL. Dzisiaj przybierają pozy bohaterów walki z komunizmem, ale myślę, że to
już ich ostatnia taka śpiewka.
Miejmy nadzieję, że to ostatnie takie obchody, że od jesieni, od wyborów i
złamania dominacji postkomunistycznej w życiu publicznym, już tego typu imprezy
będą niemożliwe. My organizujemy własne niezależne obchody i mamy nadzieję, że
następna rocznica będzie obchodzona w szacunku dla prawdy.

[Gość: opcja na prawo]

Zderzenie cywilizacji według Feliksa Konecznego
(fragment)


Problem konfliktu między cywilizacjami najczęściej kojarzy się dziś z głośną
książką Samuela Huntigtona, uchodzącego czasem niemal za twórcę
historiozoficznej teorii o nieuchronności międzycywilizacyjnych napięć. Przy
takiej okazji warto przypomnieć słowa Pawła Jasienicy, który pisał, że
nieprawdopodobne zamiłowanie do marnotrawstwa, nałogowe lekceważenie własnego
dorobku – to specialite de la maison Polaków. Autor znakomitych esejów
historycznych miał tu na myśli stosunek rodaków do prac Feliksa Konecznego,
który kilkadziesiąt lat wcześniej dokonał analiz prawidłowości zachodzących w
relacjach między cywilizacjami. Dzieła Konecznego, jako skrajnie odległe od
myśli lewicowej, skazane zostały na zapomnienie. W efekcie poruszenie budzą
dziś teorie, stanowiące echo dokonań polskiego historyka, o miano naukowego
odkrycia ociera się to, co w istocie jest wyważaniem drzwi od dawna otwartych.



Koneczny odrzucił pogląd o równości kultur. Za kryterium oceny uznał stopień, w
jakim człowiek może się w nich rozwijać jako osoba. To personalizm stanowi
warunek konieczny zaistnienia cywilizacji. Struktury nawet najpotężniejsze i
najdoskonalej zorganizowane, lecz nie oparte na fundamencie cieszących się
świadomością i pełnią praw jednostek – są co najwyżej gromadnościami. Różnica
między gromadnością a cywilizacją jest mniej więcej taka, jak między
mechanizmem a organizmem. Cechą pierwszego jest jednostajność. Istota organizmu
to rozmaitość odmienności, które jednak przejęte są poczuciem jedności.
Mechanizm w przypadku defektu potrzebuje pomocy z zewnątrz, podczas gdy
organizm może liczyć na własną zdolność naprawy. Wykluczona jest też możliwość
istnienia cywilizacji bez religii, gdyż konstrukcja taka tworzona być może
jedynie w wyniku perspektywy wychodzącej poza ograniczenie, jakim jest
bytowanie ziemskie. Fiasko totalitaryzmów potwierdza tę teorię Konecznego Nad
finałem jednej z takich konstrukcji, jako największej katastrofie XX wieku,
ubolewał ostatnio prezydent Putin.
Także według Huntingtona – pomimo wynikających z rozwoju techniki, coraz
bardziej intensywnych relacji międzykulturowych – ludzkość skazana jest na
istnienie w kilku odrębnych cywilizacjach. Niepokoje i lęki w stosunkach między
nimi zdają się stanem permanentnym. Dojrzałą interpretację takiego stanu prof.
Koneczny zawarł już w wydanej w 1935 r. książce pt. O wielości cywilizacji. To,
że skazane są one na zmaganie się ze sobą, wynika już z samej ich definicji.
Według Konecznego – cywilizacja to przede wszystkim metoda życia zbiorowego. W
związku z tym dostrzega on istnienie siedmiu jej odmian: bramińskiej,
żydowskiej, chińskiej, turańskiej, bizantyńskiej, łacińskiej i arabskiej.
Między nimi bowiem zachodzą jaskrawe różnice w najbardziej zasadniczych
aspektach – począwszy od przyjęcia całkowicie innego pojmowania tego, czym jest
dobro, a czym zło. Nie istnieją "ogólnoludzkie" przekonania etyczne.
Funkcjonują rozmaite – właściwe właśnie różnym cywilizacjom. Dopiero w obrębie
poszczególnych – zawierają się często bardzo liczne i odmienne kultury. One
mają już możliwość wchodzenia ze sobą w różne, twórcze i wielorakie związki.
Trudno natomiast, by nie dochodziło do kolizji między społeczeństwami, które
funkcjonują obok siebie, praktykując całkowicie odmienne kodeksy. Różnice te
objawiają się przecież także tym, że ten sam fakt przez jedną cywilizację
przyjmowany jest jako pożytek, a zgodnie z odwiecznymi zasadami drugiej – jako
szkoda. Nie jest możliwe urządzenie społeczeństwa na dwa sposoby równocześnie.
Bezkolizyjne przenikanie się różnych cywilizacji jest więc utopią. Według
Konecznego każda żywotna cywilizacja dąży do ekspansji i wszędzie, gdzie dwie
żywotne się zetkną, musi dojść do konfliktu. Obecny niepowstrzymany rozwój
islamu na kontynencie europejskim zapewne zostałby zinterpretowany jako objaw
obumierania Zachodu. Oznaką tego może być liczne przechodzenie wyznawców jednej
religii do drugiej, tworzącej inne prawo i opartej na bardzo odmiennych
wartościach. Podobnie – przejmowanie składników obcej cywilizacji przy
zatracaniu własnych – to także opisane przez Konecznego objawy dokonującej się
ekspansji. Nie istnieje żadna prawidłowość pozwalająca sądzić, że w wyniku
takiego starcia zwycięstwo odnosi zwykle cywilizacja stojąca na wyższym
poziomie rozwoju. Szereg przykładów z historii stanowi dowód na to, że co
najmniej równie często to gorszość zwycięża.
Przenikanie się różnych elementów kulturowych jest oczywistością, lecz, jak
twierdzi Koneczny – nie jest możliwa żadna "synteza" cywilizacji. Nie sposób
stworzyć sprawnego i trwałego organizmu, w którym we względnej równowadze
twórczo współistniałyby wielkie społeczności urzeczywistniające najjaskrawiej
sprzeczne ze sobą wizje świata, Boga i człowieka. Niemożliwe jest bowiem
stworzenie dwojakiej etyki, estetyki czy pedagogiki. Wszelkie tego rodzaju
próby prowadzić muszą do konfliktu, a w najlepszym razie – obopólnej stagnacji.

(…)



Artur Adamski

[Gość: gp]

Koniaczek - str.28
Waldemar Łysiak
Gdyby jakiś historyk zechciał napisać rozprawę o piętnowaniu przez komunę
Powstania Warszawskiego, i gdyby wykorzystał wszystkie komunistyczne źródła
(wszystkie teksty–plwociny z gazet PRL–u) –– ta praca liczyłaby tomów legion.
Teza generalna brzmiała: maniacy (vel: szaleńcy, politykierzy, reakcyjni
sługusi emigracyjnego Londynu, itp.) z wierchuszki akowskiej, chcąc za wszelką
cenę wyprzedzić Armię Czerwoną, pchnęli rzesze młodych, naiwnych, otumanionych
patriotów do beznadziejnej walki, która zakończyła się samobójczą rzezią, łatwo
przewidywalną hekatombą, plus anihilacją miasta, co razem było zimną prawicową
zbrodnią na ludności nieszczęsnego grodu. Wokół takiej wektorowej tezy tabuny
usłużnych historyków i publicystów rozwijały niuansowo biadolenia ą propos
karygodnej, nonsensownej „bohaterszczyzny” polskich „reakcyjnych kół”. Tak co
roku przez kilkadziesiąt lat. Jedyny kłopot: natrętna powtarzalność tych samych
argumentów. Coroczne mielenie tych samych zarzutów –– używanie tych samych
pałek spadających na głowy inspiratorów i przywódców Powstania –– było cierniem
opluwaczy. Jakże więc ucieszyła się czerwona „Polityka”, gdy w roku 1987
dostarczono jej nieznany tekst Czesława Miłosza ze świeżym (nieeksploatowanym
tak górnolotnie wcześniej) batem chłoszczącym powstańczą „górę”.

Miłosz zawsze był lewicowcem, a przez wiele lat komunistą, co tłumaczył tym,
iż „komunizm to fascynująca przygoda intelektualna” (sic!). Na
łamach „Rodzinnej Europy” deklarował, iż brzydzi go „kurczowy patriotyzm
Polaków”, zwłaszcza kiedy jest podszyty religijnością, bo wiara katolicka
to „gleba snów paranoicznych” („Prywatne obowiązki”). Szczególnie idiotyczną
paranoją była dla noblisty wszelka walka powstańcza, czy choćby tylko wojna
ojczyźniana (nawet zwycięstwo grunwaldzkie przezwał „plugawym nonsensem”).
Waleczność patriotyczną określał jako „powiązany system narodowej paranoi”
(„Życie na wyspach”), dodając: „Polaków, umiejących myśleć tylko politycznie,
mam w dupie” („Zaraz po wojnie”). Miał ich w dupie jako Litwin –– ciągle
zaznaczał, że nie jest Polakiem, tylko stuprocentowym Litwinem (m. in. w radiu
francuskim przedstawił się: „Jestem Litwinem, który pisze po polsku”). Ja go
rozumiem –– nikt nie chce być świnią. A według Miłosza: „Polak musi być świnią,
ponieważ się Polakiem urodził” („Prywatne obowiązki”).

Nie chcąc być świnią –– Miłosz nie był entuzjastą Armii Krajowej i Powstania
Warszawskiego. Przeciwnie –– opluwał AK jako drastyczny przejaw
polskiej „paranoi nacjonalistycznej”. Pisał m. in.: „Warszawa okupacyjna była
dla mnie miejscem i czasem spotkania z polskim nacjonalizmem w jego najwyższym
natężeniu, kiedy to występował wyłącznie jako patriotyzm, którego nikt nie ma
prawa krytykować” („Rok myśliwego”); „Moja niechęć do przywódców AK była silna
(…), cały konspiracyjny aparat żył nierealnością, ponieważ w siebie pompował
narodową ekstazę” („Rodzinna Europa”); et cetera, et cetera. Akowskiemu kultowi
patriotyzmu (zwanemu przez Miłosza „moczopędnym środkiem narodowym” ––
wiersz „Toast”) noblista przeciwstawiał rozsądną („bierną”) kolaborację z
okupantem, dając przykłady narodów, które bardzo dobrze wyszły na uległości
wobec okupantów.

Wspomniany tekst Miłosza, który „Polityka” publikowała roku 1987, został
odkryty w archiwum chełmskiej Biblioteki Wojewódzkiej. Autor napisał go
odręcznie na firmowym blankiecie przedsiębiorstwa hitlerowskiego,
prawdopodobnie A. D. 1945, bo rok później pracował już w Waszyngtonie jako
bierutowski (vulgo: stalinowski) dyplomata. Cały ów rękopis jest diagnozą ––
diagnosta Miłosz wskazuje nim główną pejoratywną cechę Polaków, a zwłaszcza ich
wrednych narodowych przywódców: nieczułość. Zwierza się, iż często „zaciskał
bezsilnie pięści patrząc na przejawy polskiej nieczułości”. Choćby nieczułości
mieszkańców Warszawy wobec dramatu getta. Aczkolwiek nie wpadł na pomysł, na
który wpadła kilkadziesiąt lat później „Gazeta Wyborcza” (że za Powstania
Warszawskiego akowcy parali się głównie dobijaniem resztek Żydów), lecz pomysł
z karuzelą też jest przedni: „W ustosunkowaniu się Warszawy do getta była i
niechęć, i współczucie, i wstyd, i antysemityzm. Nad wszystkim górowała jednak
bezmyślna nieczułość. Te karuzele pełne śmiechu, obracające się w dymach
płonącego obok getta…”. Kalumnię karuzelową noblista sprzeda później całemu
światu wierszem „Campo di Fiori”.

Bardziej wylewnie rozpisuje się Miłosz w owym tekście na temat nieczułości
przywódców narodu, piętnując zwłaszcza nieczułość wodzów Sanacji przedwojennej
i nieczułość dowódców Powstania Warszawskiego. Ci ostatni bowiem bezlitośnie
wysyłali na śmierć gromady „młodych kurierek roznoszących gazetki pełne bzdur”,
a w przerwach między wysyłaniem balowali po kawiarniach: „Zamawiali koniak i
mówili: «ofiary muszą być»”. To wszystko. Naprawdę nie koloryzuję –– karcąc
Powstanie Warszawskie Miłosz daje aż trzy dowody hańby patriotycznego zrywu:
śmierć „młodego filozofa” (który mógłby filozofować, miast głupio walczyć),
rzeź kurierek roznoszących idiotyzmy, tudzież kawiarnianą, podlewaną
koniakiem „nieczułość ich zwierzchników”, którzy wznosząc toasty
bełkoczą: „ofiary muszą być”.

Paranoja miłoszowa kontra „powiązany system paranoi narodowej”. Panie starszy,
koniaczek jeszcze raz! A ofiary, ku.., muszą być, to chyba jasne! Słoneczko,
weź te meldunki i przenieś kanałem do Śródmieścia! My tu jeszcze trochę
posiedzimy na Starówce. Panowie oficerowie, no to siup, nasze kawalerskie!

[Gość: p.jutro]

JAK POWINNA PRZEBIEGAĆ DEKOMUNIZACJA

Fot. Internet
W Norymberdze alianci osądzili czołowych zbrodniarzy nazistowskich, rozliczając
w ten sposób zbrodniczy ustrój. Komunizm zaś czeka na Norymbergę II. Na
zdjęciu: Proces Norymberski.
Poniżej zamieszczamy fragment historycznego już opracowania Władysława Gauzy,
opublikowanego w Oslo w 1991 roku pod tytułem: "Czerwone Skunksy". Autor na
przykładzie Norwegii, którą dobrze poznał, pokazał sposób wychodzenia z ustroju
totalitarnego i powrotu do rządów prawa oraz konieczność oczyszczenia życia
publicznego z totalitarnych naleciałości. W Norwegii była to denazyfikacja
(którą autor nazywa zamiennie defaszyzacją, co jest niezbyt szczęśliwym
zabiegiem). Miała ona przebieg całkowicie nieznany w Polsce a mogła być wzorem
do naśladowania przy wychodzeniu z 45-letniej okupacji komunistycznej i
powrocie do demokratycznej normalności.
W Polsce zamiast dekomunizacji mieliśmy po 1989 roku parodię "państwa prawa",
które prawie w pełni zachowało komunistyczne instytucje, prawa i osoby na
najważniejszych stanowiskach. W ten sposób oczyszczenie naszego życia stało się
fikcją. Do dziś mamy zatem (post?)komunistycznego prezydenta, (post?)
komunistyczny parlament, (post?)komunistyczną partię rządzącą i brak
jakiejkolwiek odpowiedzialności za 45 lat zbrodni, cierpień, wyzysku i szykan.
Tak być jednak nie musiało i być może warto jeszcze wziąć się za to, co
możliwe - za dekomunizację państwa w takim zakresie, w jakim to się może udać.
Dla naszego wspólnego dobra i dla przyszłych pokoleń, aby los, jaki im
wyznaczamy, nie był dla nich przekleństwem.
(Tytuł, śródtytuły i opracowanie - Redakcja "Polskiego Jutra")

"CZERWONE SKUNKSY"

Władysław Gauza
Dobrze jest przy ustanawianiu kar i wydawaniu wyroków mieć na kogo wskazać,
powołać się na jakiś przykład, aby moc z łatwością odeprzeć ewentualne cyniczne
oburzenia w Polsce, a zwłaszcza na Zachodzie. Taki dobry przykład stanowi jeden
z krajów zachodnich, Norwegia i sposób przeprowadzenia defaszyzacji w tym
kraju. Powinny przy tym być zachowane proporcje. Zacznijmy od nich. Na 3
miliony 800 tysięcy ludności, po 1945 roku zapadło w Norwegii 29 wyroków
śmierci (w tym 25 wykonanych), kilkadziesiąt wyroków wieloletniego wiezienia,
kilkaset od paru miesięcy do 2 lat. [?]

"To było konieczne"
W ramach procesu defaszyzacji zamknięto wszystkie redakcje faszystowskich gazet
i wydawnictw, które były na usługach systemu dyktatury i totalitaryzmu.
Dziennikarzy, redaktorów i rozmaitych pismaków-moralistów faszystowskich,
rozpędzono na cztery wiatry i zamknięto przed nimi wszystkie drzwi publiczne na
zawsze. Redakcje i wydawnictwa oddano w ręce całkiem nowych ludzi i takich,
którzy nie mieli z faszyzmem nic wspólnego, w sensie czynnego popierania tego
systemu.
Wszyscy ci, którzy współpracowali z reżimem faszystowskim, pozbawieni zostali
na dziesiątki lat prawa zajmowania stanowisk i funkcji w życiu publicznym:
gospodarczym, kulturalnym i politycznym. Do tego nie potrzeba było wyroku
sądowego. Czyniła to świadomość społeczna i polityczna. Było to prawo
niepisane, którego skrupulatnie przestrzegano i które było głęboko egzekwowane.
Posunięto się tak daleko, że zamknięto drzwi do rozmaitych stanowisk i funkcji
publicznych dzieciom z rodzin faszystowskich, a więc w sumie dziesiątkom
tysięcy ludzi. Niedawno przypomniano sobie o nich, o czym wspomniałem na
początku tej broszury. Chodzi o artykuł pt. "Den fortape generasjon"
("Przegrana generacja"). Gdy artykuł ten ukazał się (wiosna br. [1991 - przyp.
PJ]), reakcja społeczeństwa norweskiego była natychmiastowa: tak musiało się
stać. Publicznie zabrali głos różni publicyści i prawnicy. Profesorowie
socjologii i historii na Uniwersytecie w Oslo, zabierając głos orzekli
stanowczo, że było to konieczne. Te dzieci były wychowane w domu i środowisku
faszystowskim. Ich duch był przesiąknięty i skażony faszyzmem. Tych ludzi nie
można było dopuścić do życia politycznego, ekonomicznego, ani tym bardziej
kulturalnego trucia i tworzenia w społeczeństwie bałaganu i chaosu myślowego.
Było to konieczne, aby wytworzyć spokój społeczny na wiele lat, jako warunek
odbudowy kraju ze zniszczeń i budowy ustroju demokratycznego. Ludzie mają różne
słabości, a szczególnie ci, którzy byli wychowani w faszystowskiej szkole
moralności. I danie pełnej swobody na tym odcinku dzieciom zdrajców ojczyzny,
nie przyczyniłoby się do wytworzenia spokoju społecznego, bo dzieci te zajęłyby
się szukaniem odwetu i zemsty za kary nałożone na ich rodziców, za dokonane
przestępstwa przeciw narodowi i państwu. A ukarani musieli zostać, bo chodziło
o wartości wyższego rzędu, jakimi jest moralność w skali społecznej i poczucie
sprawiedliwości i bezpieczeństwa, które są również decydującymi warunkami
rozwoju. Gdyby mieli oni możliwości swobodnego działania, wywoływaliby kłótnie
i konflikty między ludźmi i siali niepokój społeczny, utrudniając tym szybkie
wyjście z katastrofy wojennej i systemu faszystowskiego.

Przykład Knuta Hamsuna
Dość głośny i znany jest przypadek z największym norweskim poetą Knutem
Hamsunem, który odważył się powiedzieć kilka pozytywnych zdań o faszyzmie przed
i w czasie niemieckiej okupacji. To wystarczyło, żeby został opluty i odsunięty
od życia publicznego na zawsze. A był to literat, który uzyskał światową sławę.
Nagonka na niego, za te przychylne faszyzmowi słowa, nie miała granic. Dla jego
twórczości zostały zamknięte wszystkie wydawnictwa na zawsze.
Umarł w izolacji i zapomnieniu. Przy porównaniu szkodliwości czynu Hamsuna z
polskimi literatami na usługach czerwonej mafii, polscy literaci i
moralizatorzy, wypadają gorzej niż świnie. Nazywanie tego typu literatów
świniami, to za mało. Jeśli Norwedzy tak postąpili ze swoim największym poetą
za podlizanie się faszyzmowi i władzy z obcego nadania, to można już wyobrazić
sobie, jak postąpiono z innymi pomniejszymi literatami, dziennikarzami i
publicystami, którzy słowem służyli władzy Quislinga i systemowi narzuconemu
przez południowego sąsiada. Inny przykład, nie mniej drastyczny, stanowi
historia jednego z właścicieli wydawnictw w Oslo. Quisling miał trudności z
obsadzeniem stanowiska ministra kultury. Nie wiadomo, czy ktoś mu podsunął
nazwisko wspomnianego wydawcy, czy tez Quisling go znał. W każdym razie ów
wydawca został zaproszony na rozmowę w sprawie objęcia tego stanowiska. Na
rozmowę poszedł. Grzecznie odmówił i zdawałoby się, że sprawa została
zakończona.
Niestety, fakt, że poszedł rozmawiać z Quislingiem wystarczył, iż po upadku
rządów faszystowskich musiał opuścić Norwegię, bo nikt w tym kraju nie chciał z
nim rozmawiać i wszędzie były przed nim drzwi zamknięte. Osiedlił się w
południowej Szwecji. Po 40 latach, bo w 1986 roku, ktoś sobie go przypomniał i
przeprowadził z nim wywiad, zamieszczając tę rozmowę w jednym z dzienników,
wychodzących w Oslo. W wywiadzie żalił się, ze został niesprawiedliwie
potraktowany. Odpowiedziano mu w szeregu innych czasopism, że ze zdrajcami nie
należało rozmawiać, a tym bardziej nie należało się z nimi dobrowolnie
spotykać. Inaczej zostałby potraktowany, gdyby do niego przyjechała
faszystowska bezpieka i zmusiła go do rozmowy z Quislingiem. Te przykłady chyba
wystarczą, aby wyrobić sobie obraz, jak rozprawiono się ze zdrajcami i
terrorystami norweskimi, którzy sięgnęli po władzę w tym kraju z woli obcego
państwa i za terror wobec własnej ludności. A przecież komuniści w Polsce
pełnili dokładnie taką samą rolę z woli Stalina, jak faszyści norwescy z woli
Hitlera w Norwegii.

Komuniści są zawsze zagrożeniem dla demokracji

Fot. Internet
Czołowy kolaborant norweski Vidkun Quisling został po zakończeniu działań
wojennych osądzony i stracony. Norwegia szybko uporała się z problemem
kolaboracji i do dziś nikt w Norwegii nie ma wątpliwości, że postąpiono
słusznie. Na zdjęciu:

[Gość: p.jutro]

Komuniści są zawsze zagrożeniem dla demokracji

Fot. Internet
Czołowy kolaborant norweski Vidkun Quisling został po zakończeniu działań
wojennych osądzony i stracony. Norwegia szybko uporała się z problemem
kolaboracji i do dziś nikt w Norwegii nie ma wątpliwości, że postąpiono
słusznie. Na zdjęciu: przywódca norweskich nazistów Vidkun Quisling.
W Polsce roznoszony jest głupawy pogląd, stworzony zresztą przez komunistów (bo
najbardziej eksponowany w propagandzie czerwonej i różowej), że bez "lewicy",
to znaczy bez poprzebieranych w nowe stroje ochronne komunistów, a zwłaszcza
bez "PZPR", która zmieniła nazwę na SdRP, demokracja będzie niepełna, albo że
jej w ogóle w Polsce nie będzie. Czy ktoś słyszał coś bardziej bałamutnego: że
demokracja nie może egzystować bez totalitarystów i wcześniejszych dyktatorów?
W Norwegii i we Włoszech mogła demokracja istnieć bez totalitarystów i
zdrajców. W wielu innych krajach też, np. we Francji. Tylko w Polsce nie. Czy
Polska nie leży w Europie? Szkodliwe jest to, że głupstwo to powielał
publicznie również Lech Wałęsa. Możliwe, że w wyniku kontraktu z komunistami
przy tzw. "okrągłym stole" i w Magdalence.
W Polsce jest tyle miejsca dla rozmaitych partii i tyle różnych już stronnictw
i partii, że wyprzątnięcie czerwonych z areny politycznej, gospodarczej i
kulturalnej przyniesie ulgę narodowi. Zresztą liczba ludności (38 milionów) i
różnorodność interesów grupowych jest tak duża, że daje to wystarczającą
gwarancję, iż żadna partia czy stronnictwo nie urośnie do takiej potęgi, aby
było zdolne wprowadzić rządy dyktatorskie. Jedynie komuniści, występujący dziś
okazyjnie w nowych strojach ochronnych, stanowią nadal realne zagrożenie dla
demokracji. Oni są przecież znani jako "specjaliści" od zaprowadzania
dyktatorskich rządów pod hasłami demokracji i wolności, czego przykładem są
lata 1945-1948.
Norwegia zrobiła krótki proces: czołowych faszystów (Quisling i jego "komitet
centralny" i "biuro polityczne") postawiono pod ścianę. Niższy szczebel poszedł
do więzienia. Resztę rozpędzono na cztery wiatry, łącznie z dziennikarzami i
rozmaitymi literatami-moralistami, specjalistami od pouczania społeczeństwa,
jak ma ono postępować i jaką przyjmować postawę w okresie rządów
faszystowskich. Środki masowego przekazu i wszystkie wydawnictwa zostały im
odebrane. Sprawę załatwiono w przeciągu roku. Tak skończył się faszyzm.
Podobnie rozprawiono się we Włoszech z Mussolinim i jego zwolennikami. Nikt nie
może powiedzieć, że w Norwegii czy we Włoszech z tego powodu demokracja nie
istnieje, albo iż jest niepełna. W Szwajcarii było i jest do dzisiaj prawnie
zabronione istnienie partii komunistycznych na równi z faszystowskimi i nikt z
tego powodu nie twierdzi, że w tym kraju nie ma demokracji. W Norwegii i we
Włoszech właśnie dlatego system demokratyczny szybko się ukształtował, ponieważ
szybko i bezwzględnie rozprawiono się z twórcami dyktatury i systemu
totalitarnego. Polacy, cackając się z czerwonymi zdrajcami, terrorystami i
złodziejami, tracą tylko czas, który można byłoby wyzyskać na odbudowę
gospodarczą i polityczną kraju. Zamiast szybko stworzyć warunki dla rozwoju
państwa, zużywają czas na babranie się w komunistycznym bagnie, dając czas
komunistom na ukrycie się i skonsolidowanie sił, aby w odpowiednim momencie
mogli uderzyć znowu.

Rola Lecha Wałęsy i jego "dworu"
Tak postępując z komunistami, działają na szkodę własną (zostaną odsunięci od
władzy, obrzuceni błotem i opluci) i na szkodę państwa i narodu polskiego. Mowa
jest tutaj o Wałęsie i jego współpracownikach-doradcach politycznych. Przy tym
problemie muszę się na chwilę zatrzymać. Do przyjęcia funkcji prezydenta
państwa Wałęsa nie był przygotowany politycznie. Nie był do tego politycznie
dojrzały. To widać doskonale po jego postępowaniu. Ale to nie musiało
decydować, że tej funkcji nie powinien przyjąć. Tragedią jest natomiast to, że
ma głupich politycznie doradców i że ich słucha. Funkcja prezydenta w Polsce
dała Wałęsie szerokie uprawnienia i tym samym szerokie możliwości działania
politycznego. Gdyby był politykiem mądrym, przebiegłym i odpowiedzialnym, to po
zaprzysiężeniu na urząd prezydenta, rozwiązałby istniejący sejm kontraktowy,
jako niereprezentatywny dla narodu, bo ustanowiony drogą zakulisowych i
tajemniczych machlojek i kontraktów z komunistami. Sejm ten nie pochodzi z
wyborów, lecz z nominacji. Tym samym tego rodzaju parlament nie ma mocy
prawnej, nie ma uprawnień ustawodawczych ani też prawodawczych. Prawa, które
ustanawia, nie mają mocy prawnej i do niczego nie zobowiązują. Można sobie
krzyczeć, że tych praw trzeba przestrzegać, ale co z tego, jak nikt do tego nie
jest moralnie i prawnie zobowiązany. To jedna sprawa.
Druga, to swym kunktatorskim postępowaniem politycznym i babraniem się w bagnie
komunistycznym, Wałęsa nie przyczynił się do wytworzenia granicy, gdzie
skończył się PRL i system komunistyczny, a gdzie zaczął się system
demokratyczny i rządy prawa. Zmiana nazw niczego jeszcze nie dowodzi. Liczą się
tylko fakty. A te są takie, że władza czerwonych w Polsce nie upadla. I żadne
gadanie, żaden wrzask tego faktu nie ukryje. System, poza drobnymi
usprawnieniami i ulgami, istnieje nadal dla przytłaczającej większości narodu,
o czym wyraźnie Polacy zasygnalizowali to w jednych i drugich wyborach, a
szczególnie w tzw. prezydenckich. A więc - gdzie jest granica, że skończyła się
władza komunistów i ich system okradania narodu, a gdzie zaczęła się
demokracja? Co tę granicę symbolizuje?
Wałęsa mający - jako prezydent - dość szerokie uprawnienia polityczne, jak
dotąd ich nie wykorzystał. A przecież normalna kolej rzeczy powinna być
następująca: po zaprzysiężeniu na urząd prezydenta i objęciu tego stanowiska,
pierwszą czynnością powinno być rozwiązanie istniejącego parlamentu (sejmu),
jako niereprezentatywnago i rozpisanie wyborów do sejmu konstytucyjnego (do
zgromadzenia konstytucyjnego), który po wyłonieniu w wolnych wyborach, uchwala
nową konstytucję, tj. legalną ustawę zasadniczą i na jej podstawie nową
ordynację wyborczą. Po ukończeniu tej pracy, ogłoszone powinny być wybory do
obu izb ustawodawczych na pełny okres, ustanowiony pod rządami nowej i legalnej
już konstytucji. Tak wyłoniony sejm przystępuje do wyłonienia rządu, tj. władzy
wykonawczej i sądowniczej oraz do pracy nad rozwiązaniem problemów życia
narodowego i państwowego.
Dotychczasowe postępowanie Wałęsy na urzędzie prezydenta, a także jego doradców
wskazuje, że na zewnątrz, w miejscach publicznych, stosuje tanią propagandę,
pokrzykując na czerwonych i odgrażając się im, a po cichu nadal z nimi
współpracuje, trzymając się zawartych z nimi potajemnie przed narodem
kontraktów i umów w Magdalence. A przecież jako polityk powinien wiedzieć, że
kontrakty i umowy zawarte z oszustami, zdrajcami, terrorystami i złodziejami,
nie zobowiązują do niczego. Stanowią co najwyżej bezwartościowy papier. [...]

** ** **
W krajach, gdzie przeprowadzano defaszyzację czy denazyfikację, co oznacza
koniec systemu totalitarnego i dyktatorskiego, nikt nie zabawiał się w
poprawianie praw i konstytucji faszystowskich czy nazistowskich. Prawa te były
normalną koleją rzeczy unieważniane, jako nielegalne, bo ustanowione przez
władze przestępcze, albo jako pochodzące z obcego nadania, co na jedno
wychodzi. Tam, gdzie powrót do poprzednich praw był z różnych względów
utrudniony, ogłaszano wybory do zgromadzenia konstytucyjnego i ono ustanawiało
nową konstytucję i nowe prawa, które nabierały mocy legalności, jako pochodzące
z woli narodu. To, co dzieje się dzisiaj w Polsce, jest trudne do pojęcia. Nową
konstytucję i nową ordynację wyborczą ustanawiają zdrajcy i kolaboranci,
uczestnicy mafii komunistycznej, bo przecież mają 65 procent swych ludzi, czyli
decydującą większość w obecnym tzw. sejmie polskim. [...]

[Gość: rb]

Każda ze znaczących sił politycznych stara się wystawić w wyborach
prezydenckich swego kandydata. Liczy bowiem na to, że dzięki kampanii wyborczej
zdobędzie dodatkowe poparcie w wyborach parlamentarnych. Oprócz kandydatów
partyjnych są również pozapartyjni (niezależni), jest też Włodzimierz
Cimoszewicz, który jest jak najbardziej partyjny (i to od ponad trzydziestu
lat), ale przedstawia się jako "pnadpartyjny". Byłych PZPR-owców jest zresztą
więcej. Należy do nich bowiem kandydatka Partii Demokratycznej - demokraci.pl,
Henryka Bochniarz. Ona również ma uchodzić za kandydatkę szerokiego wachlarza
ugrupowań i środowisk, choć w istocie może liczyć na poparcie zaledwie
najbliższego otoczenia Władysława Frasyniuka i grupki zdezorientowanych
wyborców. I choć kamuflaż się nie udał, to jednak Bochniarzowa kandyduje.

Frasyniuk jako obecny (i chyba już ostatni) szef PeDastów powiedział, że jest
to kandydatura obywatelska, ponadpartyjna. Śmiać się, czy płakać? Ona sama
dzień przed ogłoszeniem, że jest wybranką PeDastów powiedziała, iż "jest jej
blisko do Platformy, ale nikt jej tam nie zaproponował kandydowania". Jeszcze
bardziej żałosne jest to, że Frasyniuk, ogłaszając jej wybór zastrzegł
się: "najlepszym kandydatem byłby Tadeusz Mazowiecki". Ten jednak tym razem już
nie był taki głupi. Dotkliwa i upokarzająca porażka z nikomu nieznanym
Stanisławem Tymińskim z Kanady w 1990 roku wyleczyła go chyba raz na zawsze z
takich marzeń. Wiedział też, że jego wynik byłby zbliżony do tego, co osiągnął
Lech Wałęsa, startując po raz drugi, czyli w granicach jednego procenta. I
dlatego właśnie demokraci.pl wyskoczyli z kandydaturą Bochniarzowej, jak
przysłowiowy Filip z konopi. Frasyniuk, robiąc dobrą minę do coraz bardziej
żałosnej gry obwieścił, że to ona jednak jest najlepszym kandydatem, "na
którego w tej chwili stać Partię Demokratyczną, a także najlepszym prezydentem,
na jakiego stać w tej chwili Polskę".
Co do faktu, że PeDastów nie stać na nic lepszego, można się zgodzić. Ale co ma
z tym wspólnego Polska?

Złote myśli bussines-woman
Mądre porzekadło mówi, że jak Pan Bóg chce kogoś ukarać, to mu rozum odbiera.
Nie wiemy, czy musiał się bardzo napracować w przypadku Władysława Frasyniuka,
ale wystawienie Bochniarzowej jako kandydatki na prezydenta w dzisiejszej
Polsce, w której mamy trzy miliony bezrobotnych i kilka milionów bardzo
biednych, głodnych ludzi (w tym stanie znaleźli się nie z własnego wyboru)
zakrawa na kpinę. Tym bardziej, że jej osławione "złote myśli" po prostu
powalają z nóg. Przytoczmy tu dwie, tak bardzo charakterystyczne dla klasy
nowobogackich: "Nie warto dawać podwyżki pracownikom bo i tak wszystko
przepiją". Przecież każdy pracownik ma prawo z robić z ze swą pensją to, co mu
się podoba. To prawda, że niektórzy nie bardzo dbają o swą przyszłość i o los
swych najbliższych. Ale to nie jest powód, aby obrażać całą resztę i pozbawiać
ją tego, co się jej należy.
I przebłysk jej geniuszu po raz drugi: "Ludzie z inicjatywą, przedsiębiorcy są
wrogiem klasowym tej robotniczo-chłopskiej szumowiny, której jest w Polsce 95%.
Ta szumowina przechlana, zwyrodniała to przecież ich wyborcy. I dlatego 5%
narodu musi ich utrzymywać". Tego to już za wiele - jest to język właścicieli
Polski Ludowej, którzy kiedyś podobnie traktowali społeczeństwo. Z tą tylko
różnicą, że nawet oni nie odważyliby się powiedzieć tego głośno. Ale Henryka
Bochniarz już dawno zatraciła instynkt samozachowawczy, natomiast PeDaści
zapewne w ogóle go nie mieli.
Jeden z internautów zauważył, że partia Frasyniuka nie powinna robić ceregieli
i od razu wystawić kandydaturę "lobbysty" Marka Dochnala, skądinąd bliskiego
znajomego (czy tylko od interesów?) Henryki Bochniarz.

Wyczyszczona oficjalna biografia
Z oficjalnie prezentowanej biografii (demokraci.pl) niewiele można się
dowiedzieć o przeszłości tej kandydatki. Można powiedzieć, że prezentowana jest
w dobrym, PZPR-owskim stylu: urodziła się i... obecnie kandyduje na najwyższy
urząd w państwie.
"Matka, żona, kobieta przedsiębiorcza, osobistość życia gospodarczego i
społecznego kraju. Ma niezwykle bogate doświadczenie życiowe: naukowiec,
nauczyciel akademicki, minister, przedsiębiorca, założycielka organizacji
przedsiębiorców. Ma 57 lat. Urodziła się w Świebodzinie. Mieszka w Warszawie.
Mąż - Zbigniew Bochniarz jest dyrektorem Center for Nations in Transition,
University of Minnesota, mają dwoje dzieci: Joannę (prawniczka w kancelarii
prawnej) i Pawła (przedsiębiorca) oraz siedmioro wnucząt.
Nauczyciel i wychowawca akademicki, pracownik naukowy Instytutu Koniunktur i
Cen (1971-90). W rządzie Jana Krzysztofa Bieleckiego w 1991 r. była Ministrem
Przemysłu i Handlu. Założycielka i prezes zarządu jednej z pierwszych w Polsce
firm konsultingowych Nicom Consulting. Założyła i prezesowała Stowarzyszeniu
Doradców Gospodarczych w Polsce".
Konia z rzędem temu, kto zdoła dowiedzieć się (w tym miejscu) czegoś więcej. A
przecież warto. W Nicom Consulting Ltd, gdzie jest prezesem zarządu, funkcję
wiceprezesa pełni również kobieta, Lucyna Jezierska-Fila (córka byłego I
sekretarza Komitetu Uczelnianego PZPR na Uniwersytecie Warszawskim). Firma ma
świetne układy z instytucjami państwowymi i spółkami skarbu państwa, na których
nieźle zarabia, oficjalnie jednak przynosi straty lub tak niskie dochody, że
nie powinna w ogóle istnieć. Ale istnieje i jest bardzo aktywna, dzięki
zapobiegliwości swej szefowej, która wchodzi m.in. w skład Rady Nadzorczej
Agory S.A., a także: ITI Holdings S.A., Computerland SA, Constar S.A., TVN Sp.
z o.o., Fundacji na Rzecz Rozwoju Polskiego Rolnictwa, Pioneer PTE SA, Center
for Strategic & International Studies, Institute for East West Studies...
Henryka Bochniarz wchodzi także w skład Polskiego Komitetu Wspierania Budowy
Muzeum Historii Żydów Polskich, jest współfundatorką Nagrody Literackiej NIKE,
założycielką nieco tajemniczego "Klubu 22" a także prezesem Polskiej Rady
Biznesu i prezesem Polskiej Konfederacji Pracodawców Prywatnych. To i tak
jeszcze nie wszystkie pełnione przez nią funkcje.

Inna twarz - czy to tajemnica sukcesów?
Ani Frasyniuk, ani jego partia nie szczycą się ważnym fragmentem życiorysu swej
kandydatki. Ba, starannie to ukrywają! Nic dziwnego, Bochniarzowa do PZPR
wstąpiła już w 1978 roku, pełniła funkcję I sekretarza Oddziałowej Organizacji
Partyjnej PZPR w Instytucie Koniunktur i Cen Handlu Zagranicznego (w latach
1981-1985; poprzednio, w latach 1980-1981 była II sekretarzem) a w latach 1981-
1983 wchodziła w skład Komitetu Zakładowego PZPR w Ministerstwie Handlu
Zagranicznego i Gospodarki Morskiej. Biorąc pod uwagę organizację, której była
członkiem oraz lata, w jakich w niej działała (okres pierwszej "Solidarności" i
stanu wojennego), wyjazd na lukratywne, prestiżowe stypendium Fullbrighta w USA
(jako funkcjonariusz PZPR!) oraz jej późniejsza kariera i łatwy dostęp do
prywatyzowanej kasy państwowej dziwi już o wiele mniej.
Od sierpnia 1991 r. do stycznia 1992 r. była ministrem przemysłu i handlu w
rządzie Jana Krzysztofa Bieleckiego, najmniej udanego i najbardziej bezbarwnego
premiera III RP. Wygrywane przez jej firmę przetargi na konsultacje i doradztwo
przy "prywatyzacji" łakomych kąsków z państwowego majątku budziły szereg
podejrzeń, ale sama zainteresowana mówi, że "wszystko było czyste". Zaś fakt,
że np. wygrany przetarg przez Nikom na doradztwo przy prywatyzacji Banku
Zachodniego miał miejsce wówczas, gdy odpowiadała za to wiceminister ds.
prywatyzacji Alicja Kornasiewicz, jej koleżanka z "Klubu 22" nie ma nic do
rzeczy. Kto chce, niech wierzy.
Warto dodać, że Henryka Bochniarz przypisywała sobie m.in. założenie
Koła "Solidarności" w Instytucie Koniunktur i Cen. No i nigdy nie była
wyrzucona z PZPR, bo i takie pogłoski krążyły.

Burzliwe dzieje partii po przejściach
Demokraci.pl to partia, która

[Gość: rb]

Burzliwe dzieje partii po przejściach
Demokraci.pl to partia, która ma za sobą burzliwą i długą historię - powstała
jako ROAD (Ruch Obywatelski Akcja Demokratyczna) podczas podziałów w Komitetach
Obywatelskich w 1990 roku, przekształcając się następnie w partię pod nazwą:
Unia Demokratyczna. Po przegranych w 1991 roku wyborach parlamentarnych przez
mikroskopijny i sztuczny Kongres Liberałów, UD wchłonęła tę kanapową, lecz
wpływową (bo mającą dostęp do władzy) partyjkę. Zmieniła wówczas nazwę po raz
kolejny, tym razem na Unię Wolności. Zanik tej formacji i jej starczy uwiąd
(mimo politycznie młodego wieku) spowodował kolejną próbę jej reanimacji. Na
pomoc wezwany został Tadeusz Mazowiecki (co niekoniecznie było pomocne) oraz
możni przedstawiciele do niedawna najpotężniejszej partii, czyli SLD: Marek
Belka (nikt nie wie, czy wreszcie zdecydował się na formalne wstąpienie) oraz
Jerzy Hausner, były minister i wicepremier w rządach Leszka Millera i Marka
Belki (a jeszcze przedtem sekretarz Komitetu Uczelnianego PZPR na Uniwersytecie
Jagiellońskim). Dziś demokraci.pl mają oblicze, jak zniszczona kobieta po
przejściach - niejedna dwuznaczna przygoda wypisana jest w nazwiskach jej
członków.
Jest to partia, która cały czas uzurpuje sobie prawo do rządzenia w Polsce,
określa się, jako "partia ludzi mądrych", przywołuje swój jakoby
solidarnościowy rodowód, choć zawsze w jej władzach nie brakowało ludzi z
drugiej strony barykady, czyli znaczących PRL-owców. Obecnie demokraci.pl grają
na zjednoczenie części SLD ze swymi szeregami, licząc w ten sposób, że uratują
się przed całkowitym zanikiem. Temu miała służyć m.in. kandydatura Henryki
Bochniarz.
Jej zdjęcie straszy wyborców na ulicznych billboardach, na których uwieczniona
została z Tadeuszem Mazowieckim. Czyżby kampanię wyborczą demokraci.pl zlecili
swym największym nieprzyjaciołom?

** ** **
Na szczęście wyborcy mają jednak dobrą pamięć i natychmiast zaczęto publicznie
przywoływać powyższe fakty, ostrzegając się wzajemnie przed kameleonizmem
kandydatki od PeDastów. Ponadto do wyjaśnienia pozostaje sprawa tzw. "listy
Wildsteina", na której niejaka Henryka Bochniarz figuruje podwójnie: pod
pozycją 9003: IPN BU 00200/262; BOCHNIARZ HENRYKA; MSW; jedynki akta oraz pod
pozycją 9004: IPN 001052/929; BOCHNIARZ HENRYKA; MSW; jedynki MKF.
Milczenie samej zainteresowanej oraz jej partii wcale nie świadczy o mądrości,
lecz raczej o głupocie, bo to tylko potwierdza różne przypuszczenia. A Polskę
stać na znacznie więcej, niż liczenie na byłych PZPR-owców.

[Gość: prawy]

Dzisiaj mija 141 rocznica urodzin wybitnego polaka, Romana Dmowskiego, urodził
się 9 sierpnia 1864r. w Warszawie, był architektem Niepodległej Polski, wielkim
mężem stanu, delegatem polskim na konferencję paryską r. 1919 i sygnatariusz
traktatu wersalskiego, główny ideologiem i współzałożycielem Narodowej
Demokracji, pisarzem politycznym.



W czasach studenckich rozpoczął działalność w Związku Młodzieży Polskiej Zet.
Był organizatorem studenckiej manifestacji ulicznej w setną rocznicę uchwalenia
Konstytucji 3 Maja. Został za to osadzony na pół roku w Cytadeli i zesłany w
głąb Rosji. Uciekł stamtąd w 1895 i osiadł we Lwowie, gdzie od lipca tego roku
przejął redakcję „Przeglądu Wszechpolskiego”, głównego ideowego pisma ruchu
narodowego. W latach późniejszych stanął na czele Ligi Narodowej. W 1897 roku
był współzałożycielem Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego. W latach 1898-1900
przebywał we Francji i Anglii. Z powodu rosnącego zagrożenia ze strony Niemiec
opowiedział się za taktyczną współpracą z caratem i spowodował podobny zwrot w
działalności całej organizacji W 1901 wrócił do kraju i zamieszkał w Krakowie,
a w roku 1905 przeniósł się do Warszawy. Był posłem do II i III kadencji do
Dumy rosyjskiej oraz prezesem Koła Polskiego. W roku 1915 udał się na Zachód i
rozpoczął akcję na rzecz Polski w stolicach państw koalicyjnych, 1917 utworzył
w Paryżu Komitet Narodowy, którego zadaniem było odbudowanie państwa polskiego.
W 1917 roku stanął na czele Komitetu Narodowego Polskiego w Paryżu. Był polskim
delegatem na konferencję paryską i sygnatariuszem traktatu wersalskiego. Miał
znaczący wpływ na pozytywny dla Polski charakter ostatecznych decyzji
Wersalskich. To dzięki jego zabiegom dyplomatycznym Polska odzyskała Pomorze i
w dużej mierze również Wielkopolskę i część Górnego Śląska, można go śmiało
nazwać architektem i twórca Odrodzonej Polski. W 1926 roku założył Obóz
Wielkiej Polski, a następnie Stronnictwo Narodowe (1928).
Po długiej chorobie zmarł na zapalenia płuc w nocy 2 I 1939 w Drozdowie pod
Łomżą w domu rodziny Niklewiczów, pozostawiając po sobie wielki smutek i żal.

Wszystkich zainteresowanych dogłębnym poznaniem życiorysu Romana Dmowskiego
zachęcam do przeczytania zeszytu szkoleniowego Młodzieży Wszechpolskiej
poświęconego tej wybitnej postaci
wielkapl.webpark.pl/zyciorys_romana_dmowskiego.html

[Gość: Artur]

Kiedy 1940 roku "cywilizowani" Niemcy, czyniąc pierwsze kroki do eliminacji
Żydów z Europy, przesiedlali ich w nowe miejsce - najczęściej na obrzeżach
miast, hołota rzuciła się by grabić mienie, którego nie wolno było zabrać ze
sobą Żydom.
Uprzywilejowana hołota - taka jak Oskar Schindler przejmowała pożydowskie
fabryki i mienie znacznej wartości.
Różnica miedzy Oskarem Schindlerem - czczonym przez Państwo Izrael a polskimi
szmalcownikami polegała na tym, że Schindler nosił mundur NSDAP i "działał w
imieniu prawa" niemieckiego a szmalcownicy byli - w rozumieniu prawa polskiego
zbrodniarzami - karanymi za swe postępowanie wyrokiem śmierci. A przecież
zarówno Schindler, jak też szmalcownicy bogacili się na "darowaniu Żydom
życia".

Dziś widząc Oskara Schindlera na pierwszej stronie internetowej instytutu Jad
Vashem, a jednocześnie gdzieś w tle Polaków - ratujących Żydów - w tej samej
liście co obywatele krajów zachodnich uznaję, że podłość ludzka nie zna granic.
Postawienie Polaka - ryzykującego życie własne i własnej rodziny, obok
Francuza, Holendra, Duńczyka, którzy ratując Żydów - co najwyżej poświęcili
pieniądze i swój czas, jest szczytem cynizmu. Cynizmu reprezentowanego przez
instytut, który rzekomo odwołuje się do humanitarnych wartości.
Później, kiedy za wojskami sowieckimi przyszła do polski żydohołota,
wysługująca się NKWD nie mniej gorliwie jak wcześniej żydowska policja -
nazistom, nastąpił kolejny akt "ucywilizowania" Polaków. Tym razem na modłę
wschodnią.
Zanim do tego doszło (na rozkaz Stalina) komunistyczna żydohołota wymordowała
polską inteligencję.
Miało to miejsce w Katyniu i Miednoje.

W czasie powojennej walki o władzę - pewna swych "racji moralnych" żydohołota -
we współdziałaniu z polską hołotą, eliminowała (najczęściej mordując, bądź
łamiąc moralnie) niedobitki polskiej inteligencji.
Wyraźnie należy tu zaznaczyć, że nie byłaby możliwe realizacja tego planu bez
współudziału pospólstwa - jako siły wykonawczej planu przeistoczenia Polski w
kolejną republikę radziecką.
To nie Żydzi urzędowali w każdej komendzie MO, UB. To była polska hołota!
I tu zaczyna się dylemat: w którym momencie ludzie upadają do tego stopnia, że
przeistaczają się w tytułową hołotę?
To trudne pytanie - ponieważ ocena zawsze związana musi być z konkretną
sytuacją i uwarunkowaniami - w jakim przyszło żyć.
Każdy z nas ma prawo do omylności.
Kiedy jednak ta omylność jest cynicznie powtarzana - ze szkodą dal innych - dla
społeczeństwa to taką sytuację należy nazwać schamieniem.

Przysłowie mówi : "diabeł tkwi w szczegółach". I właśnie te "szczegóły"
doprowadziły do kuriozalnej sytuacji, że nikt inny - jak spolonizowani Żydzi
odbudowali po wojnie polską kulturę.
Kiedy żydohołota, różne Szechtery, Bermany dobijali polską kulturę, z pewną
tolerancją traktowali żydowskich intelektualistów - jako bądź co bądź "swoich".
A tymczasem ci - zauroczeni kulturą naszych przodków, przenieśli ją przez
trudne czasy stalinizmu.
Warto pamiętać również o tym elemencie polsko-żydowskiej historii.

Wielokrotnie - analizując pierwsze lata III RP - zastanawiałem się : w którym
momencie zaktywizowała się na scenie politycznej kolejna fala żydohołoty. W
jakim momencie uznali, że nie ma żadnych zasad moralnych i Polskę, oraz jej
społeczeństwo można okraść, upodlić, zabić...
A może - jak twierdzą niektórzy działają tak od czasu zapisania, że Żydzi
to "naród wybrany"?
Dziś, kiedy w końcu wychodzi na światło dzienne, że Kwaśniewska miała interesy
z wszelkiej maści przestępcami, potwierdza się zasada, że hołota i żydohołota
zawsze będę działać wspólnie - przeciwko nam - ludziom z godnością i honorem.

Ale hołota - czy to ta ze stadionów piłkarskich (zwalczająca się wzajemnie),
czy też ta - z "salonów politycznych", ma najczęściej sprzeczne interesy i
tylko czasem jednoczy się przeciwko prawdzie i prawu.
Widać to wyraźnie na przykładzie tworu o nazwie "Partia Demokratyczna", której
członkowie ciągną za sobą odium najhaniebniejszych wobec Polski działań. To -
co ich wspólnie łączy to fakt, że większość z nich - w przeszłości
reprezentowała poglądy stalinowskie i trockistowskie.
Patrząc na metamorfozę amerykańskich "neokonserwatystów" (którzy w przeszłości
byli wojującymi trockistami) przyjąć musimy, że już tylko krok dzieli od
nawrócenia członków "Partii Demokratycznej" na wojujący syjonizm.
Ostatnia wizyta Sharona w Polsce stanowiła preludium do takiej sytuacji.

Kulturę polską XX wieku zdominowali spolonizowani Żydzi.
Świadomy tego stanu - ceniąc wielkość ich dorobku, nie boję się oddzielić
ziarna od plewy i wskazać precyzyjnie raka, który toczy nasze życie, nasze
społeczeństwo.
Media, politykę, kulturę opanowała wspólnie hołota i żydohołota.
Skutki tego stanu rzeczy obserwujemy każdego dnia.

Mógłbym przejść nad tą sytuacją do porządku dziennego, gdyby nie to, że
konsekwencją działań tej hołoty będzie wojna i każdy uczciwy człowiek winien
zrobić wszystko - co w jego mocy - aby nie dopuścić do przelania krwi.

[Gość: prawica]

Wiktoria 1920 – ocalić od zapomnienia
Umęczenie doświadczeniami XX wieku, ogromny bagaż zmartwień, niespełnionych
nadziei i rozczarowań współczesnych Polaków powoduje to, że mało, komu chce się
zaprzątać głowę sprawami naszej historii, a zwłaszcza wydarzeniami z 1920 roku.
Historii nie tak odległej, ale przesłoniętej kolejna wojną 1939 roku, która
mimo wszystko wiodła nas od katastrofy do katastrofy.

Już w Polsce międzywojennej wojna polsko-bolszewicka była areną politycznych
rozgrywek. Żyło jednak wtedy setki tysięcy weteranów, którzy swoim istnieniem
zaświadczali o historycznej prawdzie.

Chyba mamy zbyt bogate doświadczenia wynikające z klęsk. Te umiemy czcić
pięknie, godnie i z patosem. Jeżeli chodzi o zwycięstwa to gorzej nam idzie ich
upamiętnianie i wykorzystywanie „ku pokrzepieniu serc”.

Niewielu Polaków, zwłaszcza młodzieży zdaje sobie sprawę w jak dramatycznej
sytuacji znalazła się nasza ojczyzna i cała Europa w 1920 roku i jak potrafili
nasi przodkowie w bohaterski sposób ocalić istnienie Polski i być może całego
kontynentu.

Niespełna milionowa armia będąca w dużej mierze pospolitym ruszeniem potrafiła
dać odpór pięciu milionom czerwonoarmistów.

Jeszcze do niedawna chodziło się w naszym kraju ulicami: Świerczewskiego, Kona,
Marchlewskiego, Dzierżyńskiego, Próchnika i innych zaprzańców.

Czy wszyscy w dzisiejszej Polsce wiedzą, że ci panowie stali wtedy czynnie po
stronie armii czerwonej? Zacierali ręce licząc na szybki upadek Warszawy.
Najpierw w Białymstoku, a następnie w Wyszkowie próbowali montować rząd nowej
republiki ZSRR.

Dzierżyński był oficerem politycznym w armii Tuchaczewskiego. Do funkcji
ministerialnych wyznaczeni już byli tacy polscy żydzi jak Unszlicht, Łazowert
czy Pestkowski.

Już była gotowa odezwa do narodu o następującej treści: „Sztandar Czerwony nad
pałacem Zygmuntowskim i Belwederem powinien być zatknięty, zanim Czerwona Armia
rosyjska do stolicy wkroczy”. Jakaż tu analogia do roku 1944r. Lublina i PKWN.

Wstyd mówić, ale przodkowie wielu dzisiejszych moralnych autorytetów popierali
wówczas tych, którzy dążyli do unicestwienia niepodległej Polski. Może stąd tak
częste deprecjonowanie z ich strony naszych wielkich narodowych zrywów?

Oglądając transmisje z obchodów rocznic Powstania Warszawskiego czy zwycięstwa
nad bolszewikami w 1920 ze wstydem trzeba zauważyć, że pierwsze szeregi zajmują
obecnie wybierani przez rodaków w wolnej Polsce czciciele 22 lipca, 1-go maja,
17 października.

Ludzie dla których przez dziesiątki lat takie daty jak 1-szy czy 15-ty sierpnia
nie znaczyły dosłownie nic, a co więcej, narodowi nie zezwalali na ich
czczenie. Dziś bezwstydnie prężą piersi, wygłaszają okrągłe mówki i widząc
głupotę narodu grają odwiecznych patriotów.

Jak do tej pory nie było dobrego klimatu do głębszej refleksji nad wielkim
zbrojnym czynem rodaków w wojnie polsko-bolszewickiej?

Zresztą skąd miałby być ten klimat, skoro władzę w naszym kraju dzierżą
niezmiennie od 1944 roku spadkobiercy PKWN-u, a opinię publiczną w największych
mediach kształtują dzieci i wnuki zdrajców ojczyzny z 1920 roku, którzy ręka w
rękę szli z bolszewicką nawałą. W Polsce międzywojennej byli śmiertelnymi
wrogami niepodległej ojczyzny.

Brylują dziś w mediach: Michnik, Urban, Gebert, Łuczywo i ciągle w bezczelny
sposób podważają wielkość i znaczenie naszych narodowych zrywów.

Odnosi się wrażenie, że dla tego środowiska idealnie by było, abyśmy czcili
tylko rocznicę powstania w getcie warszawskim, gdzie stu kilkudziesięciu
bohaterskich bojowników żydowskich w nierównej walce zabiło 14 Niemców.

Było to powstanie bohaterskie i tragiczne, ale skala tego żydowskiego czynu
zbrojnego w porównaniu z powstaniem warszawskim jest po prostu nieporównywalna.

Jeżeli zaś chodzi o rozgłos i wiedzę na ten temat światowej opinii publicznej,
to w jej świadomości przez lata utrwalono, że w Warszawie był jeden bohaterski
zryw, powstanie w getcie w 1943 roku.

Drugim narodowym świętem według tego środowiska powinien być marzec 68r. Reszta
rocznic to mało znaczące daty.

Jednak coś zaczyna się zmieniać. Odradza się w sposób widoczny polski
patriotyzm i w 85 lat od tamtych wydarzeń już chyba stać nas na osąd tamtych
wydarzeń w sposób sprawiedliwy.

To właśnie wtedy pojawiły się po raz pierwszy nazwiska takich patriotów jak:
Anders, Sosnkowski, Sikorski, Fieldorf, Cat-Mackiewicz, Maczek i wielu wielu
innych.

Już czas, aby ta rocznica stała się wielkim świętem wszystkich Polaków, a jej
obchody godne i zorganizowane z wielkim rozmachem. Jesteśmy to winni bohaterom
tamtych czasów.

Mimo, ze każde wydarzenie tej wojny da się wytłumaczyć w kategoriach jak
najbardziej ludzkich i przyziemnych to nich pozostanie ona dla nas Polaków na
zawsze „Cudem nad Wisłą”.


Mirosław Kokoszkiewicz

[Gość: PRAWICA NET]

IPN o sprawie Kobylańskiego - teraz rodzina
Tytuł:


IPN o sprawie Kobylańskiego. Wydali żydowską rodzinę gestapo
Podtytuł:

Rodzina Jana Kobylańskiego, milionera z Urugwaju, ponad wszelką wątpliwość
wydała żydowską rodzinę gestapo - ustalił IPN.
Zawartość:

- mocne stwierdzenia: "Pewne jest już, że była to osoba pochodząca z rodziny 82-
letniego dziś milionera.

- co ustalił IPN? "... że postępowanie w sprawie zadenuncjowania żydowskiej
rodziny na gestapo toczyło się przeciwko jego ojcu Stanisławowi oraz przeciw
jednemu z jego trzech synów"

- znów mocne stwierdzenie: "Ponad wszelką wątpliwość któryś z nich uczestniczył
w tym procederze".

- i teraz rewelacja: "Który? Tego IPN nie jest jeszcze pewien".

I na koniec: "Jeśli IPN potwierdzi, że Jan Kobylański jest zamieszany w tę
sprawę, prawdopodobnie będzie sporządzony wniosek o jego ekstradycję, co
niespełna pół roku temu zapowiadał minister sprawiedliwości Andrzej Kalwas".

Naprawdę wiadmo, że "toczyło się postępowanie". Ale bijący w oczy tytuł
wystarczy. Zawartość nie jest ważna. Zwłaszcza że jest naszpikowana takimi
sformułowaniami, które wybronią przed każdym sądem.

- "jeśli się potwierdzi",
- "zamieszany",
- "prawdopodobnie",

I co ciekawe, "pół roku temu" padły bardzo poważne oskarżenia przeciw Janowi
Kobylańskiemu. Dzisiaj, po pół roku, się okazuje, że nie ma żadnych dowodów.

Majstersztyk.

Andrzej

Przypomnijmy: sprawa Janusza Kobylańskiego

Całość: Gazeta Wyborcza

[Gość: Trybun.]

Dadzą żaru?




SOLIDARNOŚĆ - Stoczniowcy nie chcą świętować


Zamiast koncertu Jeana-Michela Jarre'a, główną atrakcją rocznicowych imprez w
Gdańsku może być protest pracowników Stoczni Gdańskiej, kolebki „Solidarności”,
z rzucaniem petard i paleniem opon.
Komisja zakładowa „Solidarności” Stoczni Gdańskiej opublikowała wczoraj pełen
goryczy list otwarty z okazji 25. rocznicy podpisania porozumień sierpniowych,
które mają się odbyć na terenie ich zakładu pracy. „Z 21 postulatów
Sierpnia '80 realizowane są tylko te, które mówią o wolności politycznej i
suwerenności kraju. Postulaty dotyczące człowieka, jego godności osobistej,
jego bytu są jedynie respektowane, kiedy jest to wygodne elitom finansowym i
gospodarczym” – czytamy w liście.
Związkowców oburza, że dziś „prawo pracownicze pozostało jedynie na papierze”,
a „politycy, manipulując społeczeństwem, uderzyli w przedstawicieli zakładów
pracy, związki zawodowe, wykorzystując ich brak doświadczenia”. „Upodlonej
przez właścicieli załodze Stoczni Gdańskiej zabrano wszystkie nabyte wcześniej
uprawnienia. Zamiast 40-godzinnego tygodnia pracy wywalczonego w Sierpniu '80,
stosowany jest dzisiaj 80-godzinny, w tym z pracą w soboty i niedziele, w
pokrętnym systemie. Wielu stoczniowców wyrzucono na bruk” – piszą dalej.
Jednocześnie zadają pytanie: „czy w Polsce jedynie kamieniami i ogniem można
bronić prawa do własności i godnego życia?”.
Związkowcom nie podoba się też, że w ramach przygotowania do obchodów
Sierpnia '80 za pieniądze z samorządu wyremontowany zostanie plac, będący dziś
własnością amerykańskiej spółki Synergia. Na placu tym ma odbyć się koncert
Jeana-Michela Jarre'a. Prezydent Gdańska Paweł Adamowicz obiecał, że
stoczniowcy dostaną na koncert darmowe wejściówki.
Dawnej Stoczni Gdańskiej, na terenach której fetowany będzie jubileusz, już
prawie nie ma. Zostały tylko dwie pochylnie K-3, w których – nad halą
prefabrykacji – napis Stocznia Gdańska nadal zdobi wyblakły emblemat Sztandaru
Pracy I klasy, nadany zakładowi, wtedy jeszcze im. Lenina. Stąd do obecnego
centrum produkcyjnego i administracyjnego stoczni na wyspie Ostrów prowadzi
prawie 1,5-kilometrowy most pontonowy. – I tak dzień cały łazisz po byle co w
te i we wte – irytuje się Michał N. (stoczniowcy, poza dyrekcją i rzecznikami,
mają zakaz rozmów z prasą). Zapytanie robotnika o zarobki grozi pytającemu
poturbowaniem. – Po wiecach w czerwcu dali po 25 gr podwyżki za godzinę roboty –
mówi Grzegorz P., monter rurociągów z wydziału wyposażeniowego W-1. Na dodatek
podzielili ludzi na tych lepszych z grupą D-10 i tych gorszych z nowego
naboru. –To czerwoni rozpie..li ten zakład – denerwuje się Mariusz J. – Dał
temu w 1988 r. początek Rakowski. Potem dołożyła się do tego ta cała banda z
AWS i SLD. Nawet Amerykanie z tej Synergii nas wykiwali. A tu mi, ku.., chcą
dać jakieś bilety na koncert. Warte stówę. Wezmę i opchnę

25 lecie Sierpnia

[Gość: J.Przystawa]

Nigdy z królami nie będziem w aliansach
Nigdy przed mocą nie ugniemy szyji....

Hymn Konfederatów Barskich towarzyszył mi nieomal codziennie, smętnie, dzielnie
i rzewnie wyśpiewywany na korytarzach i celach nyskiego więzienia, i jest
pierwszym wspomnieniem wywołującym we mnie potrzebę podsumowania 25 lat, jakie
upłynęły od tamtych, wielkich dni Polaków, a których pamięć ma być teraz, 31
sierpnia, świętowana narodowo i wszechświatowo, w akompaniamencie nie
litanijnego zawodzenia Konfederatów lecz bohaterskiej, tryumfalnej muzyki
Michela Jarra.

Tak się składa, że tego samego dnia, z moim przyjacielem Mirosławem Dakowskim,
stać będziemy przed surowym obliczem Sądu Okręgowego w Warszawie, któremu się
spodobało wezwać nas na ten dzień uroczysty, abyśmy za zamkniętymi drzwiami, na
utajnionym procesie, usprawiedliwiali się dlaczego w książce, napisanej 14 lat
temu, a poświęconej rabunkowi finansów Polski, zamiast dołączyć do ludzi
zachwyconych epokowymi przemianami, ośmielili się pisać, że tak znowu wielkiego
powodu do zachwytu nie ma.

Że podczas gdy setki tysięcy Polaków pozbawianych są, z dnia na dzień, środków
utrzymania i pracy, w tym samym czasie wczorajsi ubecy i sekretarze stają się
herosami biznesu, nieledwie zbawcami narodu, bo naszym kosztem budują sobie
pałace i nabywają latyfundia.

Dla nas obu ten dzień, ta rocznica, będą miały jak najbardziej sens
symboliczny, spinający 25. letnią klamrą ćwierćwiecze naszej pracy, podczas
którego żaden z nas ani broni nie złożył, ani z królami nie wszedł w alianse,
ani szyji przed mocą nie ugiął.

Gdy na terenie byłej Stoczni Gdańskiej – kolebki „Solidarności” – będzie
rozbrzmiewała muzyka Jarra, my będziemy Sądowi usiłowali wyjaśnić, dlaczego nie
ma już ani kolebki, ani innych stoczni, dlaczego tysiące młodych wówczas i
dumnych stoczniowców, dzisiaj pozostają bez pracy, ewentualnie na jałmużnie
zasiłków i przedwczesnych emerytur; skąd ponad trzymilionowe bezrobocie, skąd
ponad 130 miliardów dolarów długu zewnętrznego i masowa emigracja naszej
najbardziej przedsiębiorczej i zdolnej młodzieży itd. itp.

Na ścianach nyskiego więzienia, hardzi solidarnościowi szwoleżerowie wypisali
dumne hasło, przypisywane Lechowi Wałęsie: Związek jest, Statut ma i nie ma o
czym dyskutować. Te proste słowa, dla wielu z nas, stanowiły konkretną
wskazówkę: czego się trzymać. Powtarzaliśmy je nieledwie jak wyznanie wiary.

Kiedy jednak, w 1989 roku, Lech Wałęsa zasiadł przed kamerami telewizyjnymi do
słynnej debaty z Alfredem Miodowiczem, okazało się nagle, że nie ma już ani
Statutu, ani Związku! Jest tylko Lech Wałęsa z grupą doradców, który z brawurą
wziął na swoje skromne barki odpowiedzialność za ten stan rzeczy.

W wywiadzie dla włoskiego pisma „Il Messaggero” oznajmił: To ja
podzieliłem „Solidarność” i zawsze będę tworzył podziały, bo silny związek
byłby przeszkodą na drodze reform. Jeśli to historyczne wyznanie odpowiada
prawdzie, a więc jeżeli Lech Wałęsa nie przypisuje sobie nieskromnie zasług
innych wybitnych polityków, to znaczy, że w jego osobie Związek „Solidarność”
znalazł swojego Konrada Wallenroda.

Najprawdopodobniej Lech Wałęsa, zgodnie ze swoją bujną naturą, mocno się
przechwala. Jakiś przyszły Instytut Pamięci Narodowej kiedyś nam wyjaśni, kto
jeszcze należał do tego zacnego grona? Niektórych nazwisk nie trudno się
domyślić, ale z pewnością pomocne w tym będą zdjęcia z pierwszych rzędów
zaproszonych na gdańską uroczystość.

25 lecie Sierpnia

[Gość: J.Przystawa]

Historyczny proces podziału i rozbicia Związku „Solidarność” został
przeprowadzony szybko, błyskotliwie i ze spartańską wręcz prostotą. To, co w
żaden sposób nie udawało się komunie przy pomocy więzień, wyroków, konfiskat i
czego tam jeszcze, to sprawnie dokonali swoi:

1. Najpierw czystka w Związku. Wałęsa, wielkopańskim aktem, pozbawił wszystkich
członków władz Związku, i tych wybranych na Gdańskim Zjeździe, i tych z
podziemia, mandatu i powołał w ich miejsce komitety wykonawcze, regionalne i
krajowe.

2. Następnie nakazał wszystkim ponownie zapisywać się do „Solidarności”, którą
szybko zarejestrował z nowym statutem, uznającym mianowane w ten sposób
komitety za legalne władze Związku. Był to prawdziwy, choć bezkrwawy zamach
kwietniowy.

3. Zwieńczeniem tych prac były sławne wybory czerwcowe, w których bez wyjątku
mandaty poselskie i senatorskie uzyskali nominaci Lecha Wałęsy.

Nowy związek okazał się tylko bladym cieniem starego, spychając na margines
zarówno ogromną większość członków starego, którzy nie chcieli się poddać
ponownej rejestracji, jak i większość starych władz.

Starzy nie poddali się od razu i bez walki. Zawiązała się Grupa Robocza Komisji
Krajowej, do której przystąpiła zdecydowana większość, bo ponad 40 członków KK
wybranych w 1981 roku. Z inicjatywy Grupy pojawiło się, w czerwcu 1989,
Porozumienie na rzecz Demokratycznych Wyborów w NSZZ „Solidarność”, zwane
Porozumieniem Szczecińskim od miejsca swego pierwszego Zjazdu.

Jedynym celem, jaki sobie stawialiśmy, było doprowadzenie do zjazdu krajowego
Związku, otwartego dla wszystkich ludzi „Solidarności” i demokratycznego,
zgodnego ze Statutem, wyboru władz. Ze Szczecina wyruszyliśmy w Polskę,
odbywając kolejne zjazdy w Będzinie, w Piotrkowie Trybunalskim, w Bydgoszczy i
we Wrocławiu.

Zjazd Wrocławski, największy, był zarazem ostatnim. Sprytna taktyka
zamachowców, taktyka propozycji nie do odrzucenia, okazała się skuteczna,
wyrywając po kolei z szeregów Porozumienia znanych działaczy: Matyjasa,
Rulewskiego, Kropiwnickiego, Chrzanowskiego, Macierewicza, Słowika, Wójcika,
Muszyńskiego, Szeremietiewa i innych.

Kiedy Andrzej Słowik został wybrany przewodniczącym Regionu Łódzkiego w
nowej „S”, zaplanowany tam i już przygotowany kolejny zjazd Porozumienia nie
mógł dojść do skutku. Związek „Solidarność” się rozpadł.

W Szczecinie Marian Jurczyk powołał „Solidaność 80”, w Katowicach, Daniel
Podrzycki założył swoją, Wądołowski, Kocjan i inni uznali przewagę siły nad
racją. Z „Solidarności” Sierpnia 1980 pozostał tylko szyld i parasol ochronny
nad procesem przemian i terapią szokową Leszka Balcerowicza. Ten nowy,
podzielony związek, tak jak chciał Wałęsa, nie mógł już być żadną przeszkodą na
drodze reform.

Pod tym parasolem, pod grubą kreską Mazowieckiego błyskawicznie wyrosły fortuny
Kulczyków, Solorzy, Przywieczerskich, a kohorty byłych sekretarzy i esbeków
uzyskały materialne zabezpieczenie swojego luksusowego statusu. Polska uznana
została nieodwołalnie i wszechświatowo liderem globalnych przemian, głównym
autorem upadku Związku Sowieckiego i komunizmu światowego. Ten obraz próżnej
chwały utrwalają poustawiane wszędzie paraboliczne lustra.

Teraz Wałęsa wyciąga rękę, ale daleko, ponad głowami tych, których tak zgrabnie
podzielił, do Kwaśniewskiego i innych, oferując im poczesne miejsce przy
świątecznym okrągłym stole.

My, z Mirosławem Dakowskim, Izabelą Falzmannową i wieloma innymi
przedstawicielami nauk ścisłych i technicznych (ale nie tylko!), proponujemy od
lat rozbicie krzywych zwierciadeł i wyprostowanie stołu: żeby wiadomym było,
kto jest kim.

Proponujemy likwidację mechanizmu, który pozwala nam jedynie kręcić się wciąż w
tym samym zaklętym kręgu beneficjentów historycznych zabiegów: likwidację tzw.
ordynacji proporcjonalnej do Sejmu i otworzenie drogi, aby Polacy mogli sami,
bez pomocy sztukmistrzów z Magdalenki, wyłonić swoją reprezentację narodową.
Proponujemy Jednomandatowe Okręgi Wyborcze w wyborach do Sejmu.

To jedyna droga, jaką widzimy, dla uratowania dziedzictwa Sierpnia, wysiłku
długich szeregów autorów, wydawców, drukarzy, kolporterów, skrzynek
kontaktowych, moczonych sikawkami, bitych pałkami etc. etc. nie poszedł na
marne. Jeśli ktoś zna lepszy sposób – pora by go zgłosił. Jeśli takiego pomysłu
nie ma, niech się weźmie, razem z nami, do roboty. Zbyt wiele czasu do
stracenia nie mamy.


Jerzy Przystawa

[Gość: rl]

Anglicy z pewnym zdziwieniem po 60 latach odkryli, że prawie połowa informacji
wywiadowczych, które w czasie II wojny światowej otrzymywał ich rozsławiony
wywiad, pochodziła od wywiadu polskiego. Na drugą połowę pracowała reszta
Europy! Przypomnieć warto, że w tym czasie Wielka Brytania dysponowała
sprawnymi i wdrożonymi do pracy służbami aparatu państwowego, Polacy natomiast
w okupowanym kraju zorganizowali swoje państwo podziemne, w tym wywiad, na
zasadzie pospolitego ruszenia. Ważne jest i to, że warunki okupacji np. we
Francji były bez porównania łagodniejsze niż w Polsce, a bliskość Anglii
ułatwiała pracę francuskim szpiegom. Ale to właśnie polscy ochotnicy prowadzili
profesjonalny wywiad w całej okupowanej Europie (i w Niemczech!) i byli w tym
najlepsi.
Szkoda, że brytyjska sprawiedliwość jest tak nierychliwa. Większość ludzi,
którym brytyjskie uznanie sprawiłoby osobistą satysfakcję, już nie żyje. W
świadomości mieszkańców Zachodu do dziś pokutuje zaś obraz nieufnego i
skłonnego do zdrady Polaka, histerycznie antysowieckiego. Tak pokazuje nas
literatura i film (np. "Młode lwy" czy "Enigma").

[Gość: radio]

W artykule "Czy nastepna Hiroszima jest Mozliwa?" w 60ta rocznice eksplozji
bomby atomowej w Hiroszimie, Antiwar.com opublikowalo 6go sierpnia, 2005,
wiadomosc: "Pentagon dostal rozkaz od sztabu wiceprezydenta Dick'a Chenney'a,
zeby [Pentagon] nakazal silom strategicznym USA (STRATCOM) przygotowanie planu
reakcji amerykanskiej na wypadek terrorystycznego ataku na USA, podobnego do
9/11 (2001, na wiezowce nowojorskie i Pentagon). Plan ten zawiera szczegoly
ataku na wielka skale na Iran, przy pomocy tak broni konwencjonalnych jak i
taktycznych broni nuklearnych." Natomiast wczesniej rzad w Teheranie oznajmil,
ze na wypadek jakiegokolwiek ataku na Iran, natychmiastowy odwet broni
rakietowych Iranu, bedzie skierowany przeciw panstwu Izrael i jego osrodkom
produkcji broni nuklearnych. W sierpniowym numerze b. r. pisma National
Geographic na stronie 105 jest stwierdzenie ze Izrael ma przynajmniej dwiescie
bomb nuklearnych i przewaza opinia ekspertow, ze izraelski arsenal nuklearny
jest wiekszy od arsenalu Wielkiej Brytanii. Jednym z celow amerykanskich
neokonserwatystow sjonistow jest obrona nuklearnego monopolu Izraela na Bliskim
Wschodzie. Pismo "Financial Times" oglosilo 5go siepnia, 2005, ze rzad Busha
rozwaza mozliwosc zakazu wjazdu prezydenta Iranu, Mahmoud'a Ahmadi Nnejad do
Nowego Jorku, na zgromadzenie Narodow Zjednoczonych, na "spotkanie u szczytu."

Wladze Iranu zglosily podanie o wize dla prezydenta Ahmadi i zaznaczyly, ze
wizyta jego w USA bylaby pozyteczna dla USA i Iranu. Tymczasem rzad
Busha "sprawdza" czy obecny prezydent Iranu nie bral udzialu w wiezieniu
dyplomatow amerykanskich w Teheranie przez 444 dni. Reportaze te zbiegaja sie z
wiadomosciami, ze miedzynarodowe stowarzyszenie szefow policji poszerzylo
zakres uzywania srodkow smiercionosnych. Wedlug "Wshington Post" z 3go
sierpnia, 2005, policjanci maja zabijac strzalem w glowe, ludzi podejrzanych o
terroryzm samobojczy. Samo podejrzenie moze opierac sie na zachowaniu sie
podejrzanego. Celem takiego zabojstwa przez policje jest, zeby ubiec rzekomego
samobojce-terroryste, nim on sam spowoduje wybuch bomby, o ktorej instnienie
jest tylko on podejrzany z takich powodow jak to ze czlowiek ten podejrzanie
wygladal. Do "uzasadnionego" podejrzenia wystarczaja takie poszlaki jak zimowe
ubranie w lecie, plecak z ktorego wystaja druty, nerwowosc, nadmierne pocenie
sie i unkanie spojrzenia policjantowi w oczy. Nic dziwnego, ze odrazu policja
brytyjska popelnila "zabojstwo przez pomylke" i nabawila sie z koleii
podejrzen, ze byc moze, zabojstwo to mialo za cel niedopuszczenie zamordowanego
do zlozenia zeznan niepozadanych przez policje w Londynie. Odrazu nasuwa sie
pytanie czy policja brytyjska dokonala morderstwa na czlowieku, ktory za duzo
wiedzial? Wedlug agencji Reuter'a 24go lipca, 2005, policja angielska zabila
przez pomylke Brazylijczyka Jean'a Charles de Menezes, z zawodu elektryka, po
obezwladnieniu go, na stacji kolejki podziemnej w poludniowym Londynie. Wladze
policyjne w Londynie wyrazily ubolewanie z powodu zabojstwa niewinnego i
obezwladnionego czlowieka kilkoma strzalami w glowe. Premier Tony Blair
powiedzial ze tego rodzaju morderstwa przez pomylke maga sie latwo powtorzyc.
Szostego sierpnia, 2005, zginal w gorach Ben Stack w polodniowej Szkocji,
Robert Finlayson Cook, byly minister spraw zagranicznych i ostry krytyk udzialu
wojsk brytyjskich w ataku i okupacji Iraku.

Jest to drugi wazny brytyjski krytyk napasci na Irak, ktory zginal w dziwnych
okolocznosciach. Smierc Cook'a w chwili rosnacych przygotowan przeciwko Iranowi
usuwa z brytyjskiej areny politycznej glos sprzeciwu przeciw brytyjskim
interwencjom u boku USA na Bliskim Wschodzie. Skutki trudnosci wojsk
amerykanskich w pacyfikacji Iraku daja sie zauwazyc na terenie USA. Associated
Press podalo w komunikacie z 6go sierpnia, 2005, ze poparcie Amerykanow dla
Bush'a w sprawie wojny i okupacji Iraku spadlo do najnizszego dotad poziomu, to
znaczy do 38 procent. Wzrasta zmeczenie Amerykanow "wojna z terrorem," co z
kolei moze sie przyczynic sie do wzrostu ogolnego niezadowolenia z rzadu
Bush'a. Moze to miec powazny wplyw w przyszlym roku, kiedy odbeda sie wybory na
wszystkich poslow do kongresu i na niektorych senatorow, jak rowniez w roku
2008, kiedy beda wybory na nowego prezydena USA. Arun Gupta, redaktor
pisma "The New York Independent" powiedzial ze w obliczu braku postepu w
pacyfikacji Iraku i rosnacym zmeczeniu wojsk okupacyjnych oraz przy coraz
wiekszych brakach ochotnikow do sluzby w wojsku w USA, rzad Busha moze
naumyslnie prowokuje wojne domowa w Iraku. Bylaby to "Libanizacja" Iraku tak
jak to stosowano w czasie okupacji Libanu przez Izrael. Mialoby to umozliwic
zmniejszenie sil okupacyjnych i ograniczenie ich garnizonow w ufortyfikowanych
obozach, przy polach naftowych na polnocy i na poludniu Iraku. Wojna domowa w
Iraku mialaby pozwolic USA na zmniejeszenie sil okupujacych i pacyfikujacych
Irak. Wzrasta w USA niezadowolenie z "wojny z terrorem" jak i z pacyfikacji
Iraku. i niepokojace sa wiadomosci o rozkazach sztabu wiceprezydenta Dicka
Chenney w sprawie ataku na Iran jak tez stosowanie zabojstw zapobiegawczych,
jak to mialo miejsce w Landynie i ma byc dalej stosowane przez policje. Teraz
do rosnacego niezadowolenia z polityki Bush'a i Blair'a przyczynia sie
zagadkowa smierc Robina'a Cook'a, bylego brytyjskiego ministra spraw
zagranicznych i prezesa Foreign Policy Center (Centrum Polityki Zagranicznej),
a jednoczesnie bardzo ostrego krytyka interwencji wojskowych na Bliskim
Wschodzie.

Prof. Iwo Cyprian Pogonowski

[Gość: net]

Jedno jest pewne
Były szef koncernu naftowego Jukos Michaił Chodorkowski został dziś
przeniesiony do innego bloku w moskiewskim więzieniu; trafił do wieloosobowej
celi i został pozbawiony dostępu do gazet i telewizora.

Chodorkowskiego, który został skazany na 9 lat kolonii karnej za przestępstwa
podatkowe, przeprowadzono z bloku numer 4 do bloku numer 1 na terenie kompleksu
więziennego "Matrosskaja Tiszyna". Z formalnego punktu widzenia oba bloki to
odrębne zakłady karne, oznacza to więc zmianę więzienia.

"Najsłynniejszy więzień Rosji" znalazł się w 11-osobowej bez telewizora, co
potwierdził jego adwokat Anton Drel, który przyznał, że nie zna powodu
przeprowadzki.

Jeden z przywódców partii Jabłoko, Aleksiej Melnikow, w deklaracji przekazanej
przez centrum prasowe Chodorkowskiego, ocenił, że zmiana celi jest reakcją na
to, iż były szef Jukosu "nie dał się złamać, przekształcić w prawdziwego
więźnia i nadal ogrywał ważną rolę w rosyjskim społeczeństwie".

Chodorkowski opublikował ostatnio artykuł i udzielił długiego wywiadu
dziennikowi "Wiedomosti", oskarżając prezydenta Władimira Putina o zniszczenie
Jukosu.

Choć skazany na kolonię karną, Chodorkowski nadal jest przetrzymywany w
więzieniu, ponieważ trwa jeszcze procedura apelacyjna.

Chodorkowski, wraz z innym szefem Jukosu Płatonem Lebiediewem, został skazany
31 maja tego roku po trwającym 12 dni odczytywaniu wyroku.

Sąd uznał ich za winnych sześciu zarzucanych czynów, m.in. niepłacenia
podatków, przywłaszczenia powierzonego mienia, działania na szkodę spółki i
wejścia w zmowę przestępczą.

(PAP)

Jedno jest pewne
W przyszłej, niezawisłej Polsce Balcerowicz i jego kompani nie będą mieli
takich luksusów jak Chodorkowski.

[Gość: M.G.]

Ponieważ na temat Białorusi dzisiaj, w Polsce dzisiaj, wolno publicznie pisać i
mówić tylko źle, przy czym się to robi w sposób tak nachalny, że aż jest mi
przykro, że jestem obywatelem tak bardzo zakłamanego kraju, zdecydowałem się na
próbę rozpowszechnienia, w języku polskim, mych osobistych wrażeń z 4 dniowego
pobytu w Mińsku i jego okolicach w okresie przypadającego na 3 lipca Dnia
Niepodległości Białorusi. Te wrażenia spisałem już miesiąc temu w języku
angielskim w artykule, któremu nadałem tytuł „BELARUS TODAY: IS "ORANUSIAN"
(ZHOPOGLAV) REVOLUTION PENDING?” (1).
A oto co najbardziej rzuciło się w oczy po przyjeździe do nie znanego mi
wcześniej Mińska nie tylko mnie, ale i innym uczestnikom naszej konferencji.
Cytuję własny tekst sprzed miesiąca:
„Mińsk i Białoruś jako całość pozostaje „la bête noire’ („czarną owcą”)
starającej się o swe zjednoczenie Europy. Wkrótce zrozumieliśmy, jaka jest
przyczyna tego „paneuropejskiego” ostracyzmu narodu liczącego 11 milionów
mieszkańców. Spacerując po głównej arterii Mińska w towarzystwie dyplomaty z
Macedonii, który podobnie jak ja przez dłuższy czas mieszkał w Paryżu,
zgodziliśmy się, że „miasto parków” Mińsk, usytuowane malowniczo nad spiętrzoną
do rozmiarów malego jeziora Świsłoczą, wygląda piękniej niż stolica Francji.
Czar tego miasta bierze się nie tylko z monumentalnych neoklasycystycznych
budynków ze świeżo odnowionymi fasadami, ale także z tego, że ludzie na ulicach
są przystojni i dobrze ubrani (przedstawiciele rodzaju żeńskiego raczej dobrze
rozebrani), podczas gdy całe miasto wygląda na najbardziej czyste jakie w moim
życiu widziałem! Jakaż różnica w porównaniu ze zwiedzaną przeze mnie miesiąc
wcześniej„stolicą” niedawnej Pomarańczowej Rewolucji, Lwowem z nierówno
brukowanymi ulicami pełnymi dziur, szynami tramwajowymi nie reperowanym chyba
od czasów Franciszka Józefa, byle jakimi blokami mieszkalnym z podwórkami
pełnymi śmieci.
Do Mińska przyjechaliśmy na nowiutki, luksusowo wykończony dworzec kolejowy,
uczestniczyliśmy w galowym koncercie w świeżo oddanym do użytku Pałacu Widowisk
mieszczącym dwa tysiące widzów, podróżowaliśmy wokół Mińska po autostradach o
gładkości porównywalnej z tymi w Szwajcarii (gdzie mieszkałem przez lat
kilkanaście), oglądając w przejeździe budowę nowych stacji metra oraz dobrze
zaplanowanych dzielnic podmiejskich. Oczywiście w pobliżu Mińska dostrzegłem
wsie pełne małych, malowanych drewnianych domków, ale i ja mieszkam w Zakopanem
w małym drewnianym domku mych dziadków i wszyscy moi znajomi zazdroszczą mi
tego „spartańskiego” lokum. Jedną z zalet Mińska jest stosunkowo niewielka
ilość samochodów na jego szerokich arteriach, ale ten znak „biedy” jest w
istocie oznaką zdrowia mieszkańców, które to zdrowie jest podtrzymywane w
sposób sztuczny przez wyraźną niechęć reżymu Łukaszenki do zapchania kraju za
pomocą mechaniczno-elektronicznych gadżetów wymagających ustawicznego przy nich
siedzenia.”
Dlaczego Łukaszenka jest tak znienawidzony przez Zachód?
Ponieważ byłem obecny na akademii uświetniającej 61 rocznicę wyzwolenia, prawie
podówczas zrównanego z ziemią Mińska, spod trzyletniej hitlerowskiej okupacji,
więc w mym sprawozdaniu po angielsku znalazł się cytat z wystąpienia na tej
akademii białoruskiego prezydenta. Powiedział coś bardzo dętego, mianowicie
że „prawdziwą przyczyną obecnej antybiałoruskiej „ofensywy” Zachodu jest
najzwyklejsza zawiść zachodnich państw, zazdroszczących Białorusi odnotowanych
przez nią osiągnięć.” Łukaszenka dumnie podkreślił, że w okresie jego
prezydentury jego kraj stał się jedynym z 17 republik byłego Związku
Radzieckiego, który ma aktualnie PNB wyższy niż 15 lat temu.
Nie tylko wystrój nowego Pałacu Widowisk oraz wygląd Mińska w ogólności
potwierdzały słowa „znienawidzonego przez Zachód” prezydenta. W odnośnikach do
mego sprawozdania po angielsku podałem dalsze, przemilczane przez media w
Polsce szczegóły:
- Średnie zarobki na Białorusi, w której 80 % zakładów pracy jest wciąż
państwowych, wynoszą tylko 200$, a zatem są 3,5 raza niższe od tych, jakimi się
chwali Polska. Ale na Białorusi bezrobocie nie istnieje, podczas gdy w Polsce
oficjalnie tylko 54% ludności w wieku produkcyjnym ma pracę. W przeciwieństwie
do Polski dzisiaj, na Białorusi zarówno szkolnictwo jak i opieka zdrowotna są
bezpłatne, energia jest tania, czynsze znikome, a metro w Mińsku kosztuje tylko
12 centów, czyli 6 razy mniej niż w Warszawie.
- Jak się dowiedziałem, fabryka traktorów w Mińsku, jako jedyna na terenie
byłego ZSRR, ma wciąż pełen portfel zamówień na swe produkty, zaś doprawdy nie
wiem czy podwarszawski Ursus potrafi jeszcze samodzielnie wyprodukować coś, co
przypomina traktor.
- Podobnie wygląda sprawa rolnictwa. Jak mi mówili znajomi, którzy często przez
Białoruś przejeżdżają, wszystkie pola w tym kraju są obsiane, tamtejsze PGR
mają się dobrze (co nam demonstrowano w trakcie organizowanych przez te
jednostki ekonomiczne obiadów), nie widać kilometrów zarastających już lasem
odłogów urodzajnej ziemi, co szczególnie silnie rzuca się w oczy gdy się
przejeżdża przez zachodnią Ukrainę względnie północną Polskę.
Trzeba jednak przyznać, co też stwierdziłem w swym raporcie, że ilość
przedmiotów znamionujących prestiż (samochodów, telefonów komórkowych i całego
tego elektronicznego „chłamu” zapychającego Polskę dzisiaj), jest na Białorusi
wyraźniej mniejsza niż w naszym kraju, co jest wynikiem względnie niskich
uposażeń dominujących społecznie warstw ludności: na przykład białoruscy
parlamentarzyści dostają miesięcznie od rządu tylko 700$ plus 300$ na swe biuro
poselskie. Oczywiście czyni to specyficzną grupę ludności (studenci, burżuazja)
bardzo nieszczęśliwą, a nawet i nienawidzącą swego, skądinąd pięknego i
schludnego, kraju. Nie ma tutaj jednak żadnego porównania między błyszczącą
odnowionymi miastami Białorusią a pogrążona w stagnacji Ukrainą, z której w
ostatnich latach wyemigrowało aż ponad 7 milionów sprawnych do pracy osób, w
tym pół miliona w ciągu zaledwie pół roku po zwycięstwie
pomarańczowych „oranusian” (2).
Przytoczone powyżej fakty sugerują, że prezydent Łukaszenka ma rzeczywiście te
80 % społecznego poparcia, bo i ja głosowałbym na kogoś, kto by przeprowadził w
Polsce reformy podobne do tych, jakich rezultaty widziałem nad Świsłoczą.
Zwłaszcza że od czasów mych studiów w USA 35 lat temu mam w sobie genetyczny
wstręt i do samochodów, i do muzyki RMF/Radia Zet, i do debilnych billboardów i
do całego tego elektronicznego „chłamu”, którym obecnie się muszę posługiwać
prawie na co dzień.
Opozycja antydemokratyczna
W tej optyce autentycznego poparcia znacznej większości Białorusinów dla swego,
szykanowanego nawet przez oficjalną Rosję prezydenta (3), należy spojrzeć na
głośną w Polsce działalność „antydemokratycznej opozycji” na Białorusi.
Ta „opozycja” jest bardzo obficie sponsorowana przez wrogie niepodległej
Białorusi potęgi imperialne. W szczególności Kongres Miliarderów Amerykańskich
przeznaczył oficjalnie 40 mln dolarów na zorganizowanie odpowiedniego,
politycznego przewrotu, do której to sumy dorzucił, nie chcący pozostawać w
tyle za USA, przekonany do tego przez posłów z Polski Europarlament, swą też
pokaźną dotacją w wysokości 8,7 mln euro (4

[Gość: M.G.]

Pieniądze, zwłaszcza duże pieniądze, mają oczywiście potencjał stwórczy i
trwająca od kilku miesięcy w Grodnie awantura wokół własności Związku Polaków
na Białorusi jest przykładem względnej skuteczności zorganizowanego
przez „Zachód” sabotażu kultury lokalnej polskiej mniejszości. Jak bębni o tym
polska prasa, dotychczasowy prezes ZPB, pan Kruczkowski po jego usunięciu z
prezesury na zebraniu Związku, które sam zwołał jeszcze w marcu, na pomoc
przeciw „demokratycznym puczystom” wezwał lokalne władze. Zrobił to po to, aby
odzyskać zagarnięty przez „rebeliantów”. sympatycznie wyglądający budyneczek
ZPB, oraz by móc nadal wydawać organ ZPB „Głos znad Niemna”. Redaktor Jerzy
Jurecki w „Tygodniku Podhalańskim” utrzymuje, że sygnowana nazwiskiem brata
prezesa Kruczkowskiego edycja „Głosu” to „reżymowa (białoruska) gadzinówka”,
natomiast sponsorowana przez polską ambasadę wersja tego samego pisma to
produkt jak najbardziej szlachetnej i bezinteresownej pracy dziennikarskiej.
Ponieważ, jako aktywny członek Związku Literatów Polskich mam w tych sprawach
spore doświadczenie, pragnę zapewnić redakcję TP, iż red. Jurecki celowo
wprowadza czytelników Tygodnika w błąd.

Otóż sytuację nieco podobną do tej w ZPB w Grodnie mieliśmy kilka miesięcy temu
w Krakowskim Oddziale ZLP, po tym jak wieloletni prezes naszego Oddziału,
Konrad Strzelewicz podał się do dymisji. Zrobił to wskutek nagonki na niego,
jaka się rozpętała po opublikowaniu przezeń w „Naszym Dienniku” w Warszawie
(oraz w prasie polonijnej w Chicago) listu protestującego przeciw złożeniu
prochów Czesława Miłosza na Skałce w Krakowie (5). Wykorzystując jako pretekst
to symboliczne podanie się do dymisji, pewna część (około ¼) członków naszego
Oddziału w trakcie zwykłego zebrania wybrała nowego prezesa krakowskiego ZLP.
To z kolei spotkało się z ostrym, ale merytorycznie bardzo wyważonym protestem
profesora Mariana Stępnia z UJ, który w liście otwartym do krakowskich
literatów przypomniał, ze statutowo można zmienić władze Związku tylko w
trakcie Walnego Zebrania, odpowiednio wcześniej ogłoszonego i z takim właśnie
punktem programu. Wybieranie zaś nowego prezesa „chyłkiem”, na zwykłym
zebraniu, nazwał po prostu podłością, zachowaniem niegodnym krakowskich
pisarzy.
Nie będę się tutaj rozwodził, dlaczego statuty wszystkich zrzeszeń, zwłaszcza
tych dysponujących jakimś majątkiem, muszą mieć takie właśnie jak ZLP prawne
zabezpieczenie ciągłości swych wladz. Na pewno takie zabezpieczenie posiada
statut ZPB w Grodnie. Wymiana zatem prezesa ZPB, na zebraniu „zwykłym”, w marcu
tego roku, w praktyce oznaczała PRZECHWYCENIE WŁASNOŚCI TEGOŻ ZPB PRZEZ
NAJZWYKLEJSZĄ KLIKĘ PRZESTĘPCZĄ. I to klikę wyraźnie zorganizowaną przez
Ambasadę Polską w Mińsku, działającą z polecenia ministra Adama Rotfelda. (Jak
mi z ironią emajlował, mieszkający w Jaffie pisarz Izrael Shamir, jest to
nazwisko co nieco egzotyczne jak na Polaka.) Żeby było jeszcze ciekawiej,
wyznaczona przez Ambasadę Polską w Mińsku, nowa pani prezes ZPB w Grodnie,
Andżelika (też ciekawe, jak na Polkę, imię) Borys wychowywała się - jak mi to w
Mińsku powiedziano - nie tyle na Białorusi, ile w Stanach Zjednoczonych, gdzie
zapewne przeszła odpowiednie przeszkolenie w zakresie sprawnego przechwytywania
nie swoich własności.

Od strony zatem prawnej, obecna histeria w polskich mediach na
temat „bandyckiego reżymu Łukaszenki”, który odebrał i oddał dotychczasowym
władzom ZPB budynek tegoż Związku, zagarnięty kilka miesięcy temu przez
zorganizowaną przez polską ambasadę klikę, jest po prostu „kryciem”
sponsorowanej zza granicy grupy przestępczej działającej na terenie Grodna.
Grupa ta najzupełniej otwarcie usiłuje doprowadzić do sabotażu całkiem
sprawnego i estetycznie schludnego państwa, jakim jest Białoruś dzisiaj. Co
więcej, w świetle prawa, o którym napisał profesor Marian Stępień w swym liście
do literatów krakowskich, to nie ta wersja „Głosu znad Niemna”, która jest
wydawana przez stary zarząd ZPB jest „gadzinówką”. Jest nią oczywiście ten
nowy „Głos”, z którego egzemplarzem dumnie pozuje w TP rzecznik nowego ZPB
Andrzej Pisalnik. Na zdjęciu zrobionym przez redaktora Jureckiego ma on minę
tak zadowoloną, jakby w duchu już przeliczał euro-dolary jakie mu przyobiecał
jego sponsor za oczekiwane przezeń pozerskie aresztowanie.
Przecież już same tytuły, widoczne na pierwszej stronie wyprodukowanej
przez „opozycję” atrapy „Glosu znad Niemna” sugerują, iż w redakcji znajdują
się jacyś zawodowi idioci. Tytuł „Gadzinówka” to oczywiście opinia redakcji o
sobie samej, zaś tytuł „Walczyć, ale w sposób uczciwy” wskazuje, że redakcja
myśli tyko jakby rozdmuchać niesnaski wewnątrz białoruskich Polaków. A
tymczasem tamtejsza polska diaspora potrzebuje nie walk wewnętrznych, ale
wzajemnej współpracy zarówno dla dobra własnych dzieci jak i dla dobra kraju, w
którym zamieszkuje.
Pozostaje sprawa lokalna w Zakopanem, mianowicie zachowanie się redaktora
Jerzego Jureckiego, którego osobiście nie znam, ale o którym czytałem, że
wojażował nie tylko do Grodna ale i na Kubę, niosąc wsparcie duchowo-finansowe
dla tamtejszych entuzjastów reform Balcerowicza. Przecież on świetnie się
orientuje, że przechwycenie budynku ZPB przez zorganizowaną przez Ambasadę RP
klikę, było działalnością przestępczą. I świetnie wie, który „Glos znad Niemna”
jest autentyczny, a który jest atrapą. To, co napisał w „Tygodniku
Podhalanskim’ z 4 sierpnia br. jest, mówiąc językiem profesora Mariana Stępnia,
po prostu podłością i jeżeli tego typu artykuły będzie on nadal publikował,
to „Tygodnik Podhalański” prześmierdnie podłością promieniującą z
tej „solidarnościowej” postaci. Nasza podhalańska gazeta nabierze po prostu
charakteru gadzinówki na usługach odległej o nie setki, ale o tysiące
kilometrów Centrali, która to Centrala niczego dobrego nie życzy nie tylko
Białorusinom ale także i Polakom (6).
Jak czytałem w polskiej wielkonakładowej prasie, wzburzony represjami jakie
rząd białoruski zastosował wobec zorganizowanej przez Ambasadę Polski
przestępczej kliki, premier Marek Belka (który dwa lata temu pracował, z
ramienia Administracji USA, jako zarządca kolonialny Iraku), zdecydował się
wydać blisko milion złotych na radiostację nadającą polskie audycje
propagandowe w kierunku Mińska. Ponieważ wcześniejsza, nadająca po białorusku i
wyciszona w 2001 roku radiostacja w Białymstoku nosiła nazwę „Radio Racja”,
więc usłużnie proponuję, by nową radiostację nazwać uczciwie „RADIO SOLIDARNOŚĆ
KŁAMSTWA

[Gość: M.G.]

www.marek.glogoczowski.zaprasza.net

1. Artykuł ten opublikowany został w połowie lipca przez
witryny groups.yahoo.com/group/shamireaders/messages/565;
sowa.blogg.de/eintrag.php?id=470; oraz www.zaprasza.net.
2. W mym reportażu po angielsku znajduje się szczegółowe
wytłumaczenie, co oznacza termin „Oranus” (oral + anus). Ten
symbolizujący „boga” społeczeństwa konsumpcyjno-wydalniczego neologizm został
zaproponowany, w niedawno wydanej książce „Pardes” („Raj”) mego kolegi, pisarza
Izraela Shamira pochodzącego z Nowosybirska i aktualnie mieszkającego w Jaffie,
jako równoważnik starożytnego aramejskiego bóstwa Mamon.
3. Łukaszenki nie wpuszczono na Plac Czerwony w Moskwie 9 maja
br., by mógł wziąć udział, jako Prezydent najbardziej poszkodowanego w II
Wojnie Światowej kraju, w uroczystościach upamiętniających zwycięstwo nad
hitleryzmem
4. Część tej „dotacji na rozwalenie Białorusi” zapewne wiozła
ze sobą, zatrzymana na białoruskiej granicy 8 sierpnia, delegacja polskich
europosłów (a raczej Europ-osłów) w osobach B. Klicha i J. Saryusza-Wolskiego.
5. Ponieważ i ja złożyłem podpis pod tym „trefnym” listem
prezesa Krakowskiego Oddziału ZLP, więc należy się krótkie wyjaśnienie z mej
strony. Gdy byłem na studiach podyplomowych na Uniwersytecie Kalifornijskim w
Berkeley w 1969 roku, to słyszałem na wykładzie prowadzonym przez Czesława
Miłosza, iż utożsamiał się on z kulturą przedwojennego Wilna a nie Krakowa, w
ogóle twierdząc, iż jest Litwinem. Co więcej, w swych wypowiedziach pisemnych
oraz ustnych bardzo negatywnie się on odnosił, do według niego
ciemnogrodzkiego, bogoojczyźnianego katolicyzmu polskiego. Zatem jego pochówek
w w Krakowie na Skałce, w kościele ojców Paulinów, stanowiących jądro
rzeczonych „ciemnogrodzian”, jest afrontem dla pamięci Zmarłego, uważającego
się za Nowotestamentowego Żyda.
6. To, ze reżim, jaki się ukonstytuował w USA ponad już dwieście
lat temu, ma tendencję do dewastacji wszystkich odmiennych od siebie form
ustrojowych, jest dobrze znanym od czasów eksterminacji amerykańskich Indian,
których protestanccy osadnicy umiejętnie napuszczali jednych na drugich –
dokładnie tak, jak dzisiaj się napuszcza Polaków na Białorusinów, Rosjan na
Polaków i tak dalej. Proroczą książkę na temat planów likwidacji Europy przez
oligarchię USA napisał już w 1926 roku żydowsko-rosyjsko-radziecki pisarz Ilia
Erenburg pod tytułem „Trust DE”. (DE to znaczy Destrukcja Europy). Tę książkę
streścił mi w emailu kolega pracujący na poinformowanej o tym dziele polskiej
placówce dyplomatycznej: „TRUST amerykańskich miliarderów dokonuje planowanej
destrukcji Europy, zamiany jej w pustynię. Kończy się to (czyli pełna
destrukcja) w 1940 roku. Są też oczywiście bomby, gazy i terror wojen domowych.
Jedyna różnica (z sytuacją obecną) to to, że agentami są Francuzi, którzy jako
amerykański Judenrat zostają zniszczeni na końcu. To dzieło Erenburga
oczywiście nigdy w ZSSR nie wyszło, bo zresztą ZSSR też zostaje zniszczone a
USA zamieniają się w ZSRUSA. (Tak, tak, bolszewików Erenburg opisuje jako
naiwnych idiotów, którzy zostają wykończeni przez uzbrojonych i podpuszczonych
przez Francję Polaków - fenomenalne sceny spisku w Krakowie). A więc ta Twoja
anty-USA obsesja w imię obrony Europy (Azja broni się u Erenburga sama) to nic
nowego.
Zapytany o tę „futurystyczną” książkę, Izrael Shamir mi odpisał, że „Trust DE”
Ilii Erenburga wyszedł niedawno w Rosji. Jeśli w tej autoryzowanej przez
Erenburga wersji „Protokołów” podstawimy zamiast słowa „Francja”
słowa „Fundacja Batorego-Sorosa”, oraz dodatkowo „Watykan dzisiaj”, to bez
trudu zidentyfikujemy ten „Judenrat”, który przygotowuje zamianę Europy, na
razie Wschodniej, w pustynię.

[Gość: M.G.]

Awantura w ZPB Grodnie przygotowana w Zakopanem?

"List Otwarty", który w piątek mym korespondentom rozesłałem, doręczyłem także
osobiście naczelnej Tyg. Podhalańskiego, pani Beacie, oraz kilku znajomym
zakopiańczykom, co uruchomiło dodatkowe źródła informacji.

1. Od pani Beaty dostałem egzemplarz TP z 4.08., dzięki czemu przez lupę w domu
mogłem przestudiować treść napisów na "prawdziwym" i "fałszywym"
egzemplarzu "Głosu znad Niemna". Głos "Prawdziwy" nad swym tytułem ma dumny
napis: "Ten numer prawdziwego Głosu ukazał się dzięki wsparciu "Tygodnika
Podhalańskiego" i "Gazety Wyborczej"". A to oznacza, że za niedawną prowokacją
w Grodnie stoi nie tylko
Ambasada Polski ale i superbogata "Gazeta Wyborcza", należąca do
TRUSTU "AGORA". Jak mi to 5 lat temu mówiono, jest to 13 największa grupa
kapitałowa na świecie. Z tą "Agorą" organicznie jest związana Fundacja Batorego-
Sorosa, której Zarząd to jest właśnie ten "Judenrat", o intencjach którego
pisał w swej książce z 1926 roku pt. "Trust DE", Ilia Erenburg (patrz przypis
nr. 6 mego "Listu").

2. Dowiedziałem się też, że z Grodna w latach ubiegłych przyjeżdżali do
Zakopanego na "staże dziennikarskie" właśnie ci, chwilowo przegrani, "puczyści"
w ZPB. A to oznacza, że SŁOWO Ilii Erenburga o "spisku w Krakowie i okolicach"
STAŁO SIĘ CIAŁEM. Módlmy się zatem o to, aby CIAŁEM NIE STAŁ SIĘ kolejny
punkt "planu Erenburga", czyli budowa mocarstwa globalnego ZSRUSA i połączone z
tym osiągnięciem
DE, czyli zamiana Europy w kulturową pustynię, na wzór zamerykanizowanej Polski
dzisiaj.

3. Z "gadzinówki" Głosu znad Niemna, sfotografowanej przez TP się dowiedziałem,
że "Ponowny Zjazd ZPB odbędzie się 27 sierpnia w Wołkowysku". Zobaczymy czy
fundusze wyasygnowane przez obecną wersję "Trustu DE" okażą się wystarczająco
duże, aby Polacy na Białorusi wybrali władze Związku spełniające wymagania ich
przyszłych Panów zza Oceanu. (Tak jak wszystkie kolejne władze w Polsce, już od
lat
ponad 15, te wymagania Panów zza Oceanu - przez Cliffa Longleya utożsamionych
z "Bogiem" - bez szemrania spełniają. Najlepszy przykład to udział RP w
krucjacie na Irak a niezadługo na Iran i Białoruś, gdzie na razie mamy tylko
podjazdy "polskich harcowników". W przypadku tej ostatniej może być
rzeczywiście gorąco nie tylko nad Świsłoczą i Niemnem, ale także i w
Priwislanskim Kraju.)

4. Jeden z mych znajomych skrytykował ton mojej wypowiedzi. Cytuję:

"Nie przyjmuje Pan, zacny panie Marku, iż Łukaszenka wynarodawia swój własny
naród (kwestia języka białoruskiego, ZBiR itd.), a kiedy niewygodnych zjawisk
nie umie Pan wyjaśnić według przyjętej przez Pana tezy "demokratyczna
Białoruś", np. niewpuszczenia eurodeputowanych z dyplomatycznymi paszportami
(co szanowali nawet pierwotni!), to posuwa się Pan do insynuacji: "Część
tej „dotacji na
rozwalenie Białorusi” zapewne wiozła ze sobą, zatrzymana na białoruskiej
granicy 8 sierpnia, delegacja polskich europosłów' itd.

Ponieważ to zatrzymanie "Europ-osłów" jest cytowane w sterowanych zza Oceanu
mediach jako brak wolności podróżowania do kraju Łukaszenki, to pozwolę sobie
podzielić się wiadomością nie przekazywną w Polsce. Od jednego z białoruskich
deputowanych się dowiedziałem, że od momentu kiedy został posłem do parlamentu
Białorusi to władze Włoch bez jakiegokolwiek wyjaśnienia przestały mu wydawać
wizy, by
mógł odwiedzać w tym kraju swych znajomych, których posiada od czasu gdy przez
15 jeździł do Włoch jako opiekun grup dzieci z Czernobyla. Czyli jak Bóg (UE)
Kubie (czyli parlamentarzystom bialoruskim) tak Kuba (czyli Bialoruś) Bogu,
czyli parlamentarzystom UE.

Jeśli zaś chodzi o te pieniądze, na temat których insynuowałem, że ich część
wieźli na Białoruś nasi Europ-osłowie, to przecież dzisiaj nikt ich nie wozi,
tak jak przed dwudziestoleciem robił to obecny euro-poseł Geremek, w walizkach.
Bogdan Klich się chwalił w "Rzeczpospolitej", że wiózł ze sobą na Białoruś
tyko "wiadomość" o dotacji (jakby tej wiadomości nie mógł przekazać emailem), a
więc
zapewne wiózł ze sobą kilka niepozornych kart kredytowych.

Ja dokładnie 13 dni temu, przy okazji rewizji osobistej jaką mi zrobiono, gdy
poszedłem zrobić siusiu na jakimś dworcu autobusowym na Kubaniu w Rosji,
zostałem fachowo "oczyszczony" przez tamtejszych milicjantów z 500 zł, które
nieopatrznie wziąłem na przechowanie od koleżanki. Ale i tak cały mój pobyt,
przez 3 tygodnie na Kaukazie i na Krymie, zmieścił się w 2000 tysiącach
złotych, które
wyciągałem stopniowo z napotkanych po drodze "dziurek w murze". Wszędzie
przecież w Europie Wschodniej są bankomaty (na Białorusi i Ukrainie wydające
także dolary) i niewidoczne dla miejscowych władz finansowanie "opozycji" jest
sprawą po prostu trywialną.

To tyle na razie, w załączeniu "unacześniony" tekst "Listu do TP", oczywiście
do rozpowszechniania gdzie się da.

M.G.

[Gość: Czerwiec 14]

CZYŻBY NOWY SARTRE nam się objawił.

<<J.P. Sartre, kiedy wrócił z sowietów (1954) i chwalił ten system, usłyszał od
dziennikarza, że "coś tu chyba nie tak", bo przecież Rosjanom nie wolno nawet
wyjeżdżać za granicę z ich kraju-łagru. Skwitował to (zupełnie serio)
twierdzeniem, że Rosjanie nie jeżdżą za granicę tylko dlatego, iż nie chcą, gdyż
uważają swój kraj za najpiękniejszy, więc wolą siedzieć w domu!>>
Wg W. Łysiaka - Rzeczpospolita kłamców - Salon.

Gość portalu: M.G. napisał(a):
> Czar tego miasta {Mińska] bierze się nie tylko z monumentalnych
>neoklasycystycznych
> budynków ze świeżo odnowionymi fasadami,

a zaglądał pan w podwórka?

>ale także z tego, że ludzie na
>ulicach są przystojni i dobrze ubrani (przedstawiciele rodzaju żeńskiego raczej
>dobrze rozebrani), podczas gdy całe miasto wygląda na najbardziej czyste jakie
> w moim życiu widziałem!

A był pan w Pekinie, Szanghaju? Tam też ludzie na ulicach "są przystojni i
dobrze ubrani", a czyste tak, że oczy bolą patrzeć, do tego stopnia, że jak
strząsnąłem popiół z papierosa na chodnik, to zaraz przebiegała kobieta ze
szczotką i szufelką i ten drobny popiołek zmiatała.
Czy to świadczy o doskonałości życia wszystkich Chińczyków?

A poza tym - nie wziął pan pod uwagę, że niektórzy wolą żyć biedniej, ale na
stojąco, niż bogato, ale na pełzająco.

[Gość: Nasz Dziennik]

Chrystus ten sam...

Słowa prorocze skierowane za pośrednictwem wybranych i pokornych dusz do Narodu
Polskiego uważam za prawdziwe i zobowiązujące. Nie ma tu nic nowego: jest to
uaktualnienie Ewangelii, która nie jest martwym zapisem, lecz świadectwem
Żywego Boga, uobecnieniem misterium Chrystusa, który jest "wczoraj i dziś, ten
sam także na wieki" (Hbr 13, 8). Jeżeli ten sam, to znaczy, że tak samo
wszechmocny i miłujący, tak samo bliski tym wszystkim, których "do końca
umiłował" (J 13, 2). Z motywu tej miłości Chrystus przemawia do dzisiejszych
Polaków, w dzisiejszym kontekście historycznym i zbawczym, dając dowód swego
własnego "aggiornamento", nad którym pracował Sobór Watykański II i co
wprowadzał w życie Paweł VI i Jan Paweł II. Jest to niezwykła łaska, że Pan
Jezus ukazuje nam znaczenie aktualnego czasu, co wymaga niezwłocznego podjęcia
właściwej decyzji. Tę decyzję ma podjąć każdy poszczególny człowiek, tę decyzję
ma podjąć także Naród jako szczególny podmiot historii i zarazem podmiot
dialogu ze Stwórcą. Polska ma się nawrócić, czyli ma wrócić do Chrystusa.
Polska ma współpracować z Chrystusem dla swego wyzwolenia, ponieważ znajduje
się w tragicznej niewoli ducha. Polska stała się łupem sił piekielnych, które
usiłują zniszczyć do końca dobro wypracowane i wywalczone przez poprzednie
pokolenia i miliony męczenników, kładących życie w ofierze za wierność Bogu i
Jego przykazaniom. Te siły zła, wspomagane obłędną ideologią, usiłują zniszczyć
wszystko, "co Polskę stanowi": jej ducha, jej kulturę i tradycję, jej etos, jej
wolność i solidarność, jej suwerenność, jej gospodarkę, po prostu jej "pamięć i
tożsamość", redukując Naród do bezradnej i bezwolnej masy jednostek zabieganych
za prywatnym interesem, o ile nie po prostu za ochłapem cywilizacyjnym
umożliwiającym marną egzystencję "do jutra". Na osobne podkreślenie zasługuje
fakt niszczenia moralnych, religijnych, społecznych i ekonomicznych podstaw
rodziny, fałszowanie jej struktury antropologicznej i personalistycznej. Jeżeli
ten proces niszczenia rodziny będzie się dalej toczył tak, jak tego chcą
promotorzy rewolucji obyczajowej - a właściwie promotorzy rozwiązłości,
zezwierzęcenia i wszelkiego barbarzyństwa, wkrótce może zupełnie zniknąć ta
formacja antropologiczna, której na imię naród, a "społeczeństwo" nie będzie
się niemal niczym różniło od stada zwierząt, chyba tylko strojem; choć i pod
tym względem różnica systematycznie maleje.

Wezwanie do czynu

Nasuwają się dwa wiążące wnioski: po pierwsze - Polacy muszą zjednoczyć się w
wielkim wołaniu o cud - na podobieństwo tego wielkiego cudu różańcowego, jaki
miał miejsce nie tak dawno w Manili na Filipinach, pod przywództwem wielkiego
księdza kardynała Sina. Po drugie, modląc się o cud, należy "przyłożyć rękę do
pługa" - czyli podjąć konieczny trud odbudowania jedności narodowej w oparciu o
wiarę i miłość chrześcijańską, czyli w oparciu o Ewangelię. Jest konieczne
wskrzeszenie "Solidarności" - ale w jej autentycznym kształcie, bez tych
zniekształceń i zafałszowań, które wprowadzili do jej wnętrza agenci obcej
ideologii. Ani modlitwa bez tego wysiłku nic nie da, ani nawet rozpaczliwy
wysiłek pomijający rolę łaski, czyli rolę Chrystusa i Ducha Świętego, nie da
żadnego rezultatu. Trzeba wyciągnąć wnioski z dotychczasowych niepowodzeń i
klęsk moralnych: jak nas oszukiwano w imię "demokracji", jak nami manipulowano
w samym sercu historycznego ruchu "Solidarności", jak nas sprzedawano w niewolę
zagranicznych banków i podstępnej ideologii liberalizmu, jak nas wyalienowano
ze wszystkiego, co składa się na pełną podmiotowość narodową i państwową.
Staliśmy się tułaczami i włóczęgami na własnej ziemi, we własnym kraju,
rządzonym przez wciąż te same ciemne siły zrodzone w cieniu czerwonej gwiazdy
lub kielni i cyrkla (może to nowa odmiana sierpa i młota). Polak wciąż nie ma
prawa do własnej ziemi, do własnego domu, do pracy we własnej Ojczyźnie,
zależny totalnie od obcych, biurokratycznych i globalistycznych mafii, płacący
podatek (VAT) za to, że żyje, że jeszcze żyje, choć nie ma za co żyć, a
organizacja lecznictwa skutecznie zmierza do tego, by ten Naród, naprzykrzający
się Europie "postępowej", wreszcie znikł z powierzchni ziemi.
Przyszedł już czas, by wszyscy Polacy zjednoczyli się w nadchodzących wyborach
w celu przerwania tej ohydnej tradycji rządów postkomunistycznych i wybitnie
niepolskich, a nawet antypolskich. Czas powiedzieć tym panom: możecie odejść.
Dziękujemy wam za czasy poniżenia i zniewolenia, eksploatacji ekonomicznej,
destrukcji moralnej i kulturowej, za poniżanie imienia polskiego wobec świata,
za redukowanie państwa polskiego do roli wasala Moskwy lub Izraela, za totalną
wyprzedaż polskiego majątku narodowego, za planową demoralizację prowadzoną na
wszystkich szczeblach struktury państwa, za niszczenie sumień i profanację
wszystkiego, co dla Polski święte, za morze kłamstwa i oszczerczej propagandy
przelewającej się z wszystkich głośników radiowych i telewizyjnych, za
instrumentalne wykorzystanie dobroci i świętości osoby Jana Pawła II dla
waszych celów ideologicznych, za oddanie Polski w okupację Unii Europejskiej.
Dosyć już rządów złodziei, agentów i zdrajców. Niech wreszcie Polacy zaczną
rządzić własnym krajem, niech się poczują Narodem, niech się zjednoczą w
Chrystusie, jako Królestwo Maryi, Matki Zbawiciela. Nie ma w innym imieniu
zbawienia dla Polski. A więc do czynu!
ks. prof. Jerzy Bajda

[Gość: abc]

Nasze opinie

MURZYNEK BAMBO 2005 2005-08-17



Lesław Maleszka w Agorze mieszka
Czarne ma serce ten ich koleżka.
Uczył się pilnie przez całe ranki
Ze swej ubeckiej pierwszej czytanki.
I gdy do kumpli z ubecji wracał
Mącił, donosił - to jego praca.
Nawet gdy wokół padały strzały,
Strzały te jego nie przerażały.
Aż Bronek krzyknął, mam cię łobuzie!
A Lesław tylko wydyma buzię.
Bo ma kolegów w kilku redakcjach,
Szkołach, kościołach, partyjnych frakcjach.
Chodzić do pracy nawet nie musi
Agora kasą co miesiąc kusi.
Byle pan Lesław cichutko siedział,
Zapomniał wszystko co kiedyś wiedział.
Ale ten Wildstein! Barbarus istny!
Potwarca wredny i nienawistny!
Ujawnił jawne! Tak być nie może!
Gazetą z klasą jemu przyłożę!
Patrzcie, jak zła jest prawda! Bronek przebrał miarę
Musiał wiec nieboraczek srogą ponieść karę.
Tak się i z wami, dziateczki stać może:
Od złych teczek strzeż was Boże!