NOCKA Z "WŁADCĄ PIERŚCIENI" W CYTRYNIE

[szprota]

Z 18 na...bodajże 19 (:P) marca odbędzie się. Od 20.00 trwać będzie. Koszt 20
zł. Idziemy...?

[keridwen]

zajecia mam w likendy od 9 :(

[Gość: b00g13]

ekstra... pięć minet temu skończyłem oglądać

No i jak tu kina maja nie upadać!

[aspazja.z.miletu]

Jak ludzie sobie wszystko w domach oglądają!
A wydać czasem zamiast na browar, przejść się nie łaska?

[Gość: b00g13]

ale ile można?!

Do bólu, kochany, do bólu!

[aspazja.z.miletu]

Polak jesteś, to cierp!
Przecie cierpenie uszlachetnia.

[Gość: b00g13]

kiedy ja nie cierpię

[aspazja.z.miletu]

Zawsze możesz zacząć. Do usług.

[Gość: b00g13]

"Do usług."

to a propos cierpienia?

[aspazja.z.miletu]

Raczej delikatnej perswazji. Tudzież odprężającej terapii z seksownym czepkiem i
chłodną dłonią na czole w roli głównej.

[Gość: b00g13]

czepek mnie intryguje. chłodna dłoń daje możliwości. delikatna perswazja brzmi
perwersyjnie.
widzisz do czego cierpienie prowadzi?! a teraz cierp poeto za miliony!

[aspazja.z.miletu]

Ja mimo wszystko sobie wyproszę te miliony, Na kasę nie lecę.
Jeżeli do potencjalnie intrygująco-perwersyjnego zestawu dodam słowa: "wszystko
będzie dobrze", to coś zepsuję?

[Gość: b00g13]

> Jeżeli do potencjalnie intrygująco-perwersyjnego zestawu dodam słowa: "wszystko
> będzie dobrze", to coś zepsuję?

jeżeli czepek jest biały to "wszystko będzie dobrze" mieści się w konwencji

[aspazja.z.miletu]

Widzisz, kłopot polega na tym, że niestety biel w Japonii kojarzy się z żałobą.
Sam przyznasz, że to wprowadza konsternujący dysonans. Pozostańmy przy bardziej
twarzowym błękicie: będzie konweniował z tą chłodną dłonią. Okład?

[Gość: b00g13]

błękit jest kolorem strasznie dożylnym, jak stół operacyjny i narkozam jak
skalpel i autopsja. przypomina delikatnie podcięte nadgarstki, albo leciutką
pajęczynę pomarszczonego policzka.
wybór konesera

[aspazja.z.miletu]

W błękicie jest sporo siły. Sterylność implikuje rekonwalescencję. Bez niej nie
ma szans na wydrowienie, jednak masz rację: nosi w sobie skazę chłodu i
przemijania. Poza tym delikatna muzyka ostrożnie podciętych nadgarstków ma w
sobie coś z dzwonków feng shui.

[Gość: b00g13]

błękit ma siłę, ale jej nie niesie. jest sterylny i samowystarczalny. utrzymuje
się na samej granicy między ciemnym i jasnym.
melodia pękającej żyły jest jak trzask lodu na rzece, niesie śmierć i
odrodzenie, jest pierwszym tchnieniem życia, niewiadomą między ogrodem a powodzią.
rekonwalescencja implikuje ból, jest jak rdza na ostrzu żyletki.

[aspazja.z.miletu]

I właśnie o to chodzi. By krew nie krzepła obmierzłą rdzą na jej ostrzu.
Po siłę błękitu trzeba samemu sięgnąć, prawda: przez to jest taka cenna. Łączy w
sobie gładkość jedwabiu i szorstkość powietrza. Melodią skrzypu łyżew w
ciemności. I prawdą jest też to, że nie ma wtedy nadziei na wiklinowy koszyk z
błogosławiącym pieczywem.
Żyła pęka niesłyszalnie. Musiałeś pomylić to z tęsknotą. Ale jest w tym
pierwszeństwo i ostateczność. Bez lęku przed bólem.

[Gość: b00g13]

Trwa symfonia rzeki wiosennej zebranej, pękających nadgarstków - śpiewu krwi na
błękitnym stole, wśród skalpeli, sterylnej śmierci, krzyku żyletki i jęków
rdzawego nalotu.
Lęk przed bólem rodzi się z błogości, z codziennego nieznanego błogosławieństwa
- poznać błogosławieństwo znaczy uwolnić się od lęku, odrzucić je znaczy nad nim
zapanować. Wtedy nie ma tęsknoty i nie ma żalu, nie ma melodii, jedwabiu i
powiterza.

[aspazja.z.miletu]

Niepotrzebna jest ta gwałtowność. To jak z konaniem dziecka: ono ma tylko wyraz
zdziwnienia w wyłupionych oczach; poza tym cisza. Dojmująca. Jak w dormitorium.
W podobny sposób plącze się w bezkres samotności. Co najwyżej dłoń na policzku,
ale i to jest jałmużną.
W lęku jest też pamięć naszej zwierzęcości, w zapamiętaniu w dotyku. Czyli: albo
wyabstrahować się odeń, albo nauczyć dobywac się siły z tego lęku.
Ale masz rację: jest w tym i codzienność konania i płodzenia.
Ale nie masz racji: tęsknota będzie zawsze. W jedwabiu.

[Gość: b00g13]

Oderwać, zapomnieć, zostawić - tylko tyle by zostać bez lęku. Stanąć przed
sobą, zajrzeć do siebie i zapomnieć o samotności. Każdy dzwięk to jedno
tchnienie a każdy kolor rodzi się ze spojrzenia. Dotyk jest zamknięty w dłoni,
więc zamykam w niej tęsknotę.

[aspazja.z.miletu]

Uważaj: ja piszę do ciebie wiatrem z południa trąc pergaminem po nagim dziąśle.
Przyszłam do ciebie nad ranem w zarzyganej namiętności, nieprzystającej jak do
mnie frottowy szlafrok (aż tak kojący dotyk rozleniwia: pozwala wierzyć w
szczęście wyabstrahowane od własnej atrakcyjności) lub biegunowo odmienna jedyna
przyjaciółka do bliźniaczek w premierowej lepkolesbijskiej fascynacji. Zanadto
wylękniona, by w ogóle spytać o reguły uczyłam się budować nad rwącą rzeką most
z pękających nadgarstków, by wreszcie zdjąć szczudła toksycznych ciepełek.
Uważaj: potrzebowałeś stać się mały, przeżyć lęk i fascynację czując mnie obok.
Uważaj: kto ci powie
nie bój się
chodź ze mną
pokażę ci

Jeszcze dodam, póki wieje z południa

[aspazja.z.miletu]

czułość zgarniam z grzbietu czarnego kota
byłoby lżej gdyby szkło pękało pod moim spojrzeniem gdybym podniosła głos po to
by go odebrać gdy lekkim muśnięciem warg potrafiłabym sprawić że lęk przestanie
istnieć
jestem pewna że kiedyś mój krzyk wywoła huragan
i dopiero gdy przejdzie powoli postawię stopy na tym szkle wystawię nagość na
metalowe krawędzie a wszelka namiętność stanie się zużytym łachem
a potem wszystko przestaje mieć znaczenie bo wchodzę do wanny i śpiewam
a potem moje włosy pachną gładką mądrością (niepotrzebnie ją trwonię na
splatanie paska pożądania)
a potem wychodzę nałykać się wiatru

Czy mam iść z wiatrem, czy opierać się?

[b00g13]

Wciąż przychodzę, zawsze jestem, nigdy mnie nie ma. Gdy mijam się z godziną, ta
uśmiecha się badawczo i sprawdza czy wiem co mnie minęło. Chcę zostać bez
zapachu i kształtu, pozostawić gładkość jedynie spojrzeniu - oddałem godzinie,
ona twierdzi, że nie czas na to by mnie tego pozbawiać.
Zostań mostem; ja zawsze jestem rzeką.

Wyłącznie iść pod wiatr.

[aspazja.z.miletu]

Tylko wtedy popiół w klepsydrze sączy się w odpowiednim tempie, choć
prawdziwiej odmierza czas kropla wody, w której się odbija miniona gładkość.
Nigdy nie przejdziesz bez śladu: pozostaniesz zapachem w moich kącikach oczu.
Właśnie przy wietrze zostajesz najbardziej.
Czekałam.

czekając na wiatr

[b00g13]

Im prędzej się biegnie tym więcej włosów się splata. Wiatr przychodzi i
odchodzi, nawiewa zawsze coś innego. Smaga po twarzy do krwi i strąca owoce z drzew.
Gdy przychodzę z wiatrem, chcę by ślady stóp zostały wzniesione w powietrze,chcę
przez to stać się światem, całym światem omiecionym jednym podmuchem. Gdy idę w
ciszy robię to ze strachu, żeby nikt nie dowiedział się jak mocno odciskam
ślady, jak wilgotna jest ziemia po której stąpam.
przychodzę.

Oddając krew

[aspazja.z.miletu]

Znaczenie, prócz wycia w moich żyłach, ma wszystko to, czego nie ma, a co uważam
za widzialne. Dlatego zamiast spać siedzę w pustej kawiarni, a zamiast się
bratać błądzę po pustych korytarzach, zbyt osaczona, by nie bać się myśli o
rozsunięciu nóg, wymykam się w czułość wobec chłodnych rudych włosów. Błagać nie
będę o żadne dotknięcia: rzygam życiem na zapas i ciułaniem dreszczy.

PS Ponadto:

[aspazja.z.miletu]

Ślady stóp zostaną wchłonięte przez ulice, gdy odłamki szkła rozetrę na twarzy.
Przyszedłeś: czy jesteś gościem?

ps

[b00g13]

Gościem. Z ciastem zjadam zaufanie gdy mogę przepić nadzieją.
Nadziei zawsze trochę zostawiam.

Mam niedomyty kubek:

[aspazja.z.miletu]

Przyda się ogrzać nim ręce, nim zastaniesz ślady na kurzu na półkach lub
przewróconą lampę po domowniku. Skoro gościem, nie nazbyt przyjacielsko
pozbawię cię butów; uwielbiam upokorzenie własnego zapachu.
Na nadzieję jest jeszcze za wczesnie.

nie tętnicza ani żylna

[b00g13]

Płynąca czystym, rwącym strumieniem. Wśród tam drążąca drogę i wymykająca się
brzegom. Nie da się zamknąć jej w żyłach, nie da się ust otworzyć by nie
przerwała zapory płuc. Bój się myśli samej, bój się, ona wypływa każdym porem
skóry: niepowstrzymana i nieposkromiona. Czasem czarna jak Noc-Matka, czasem
jasna jak pierwsza mgła - zawsze wypłynie.
Życie ma to do siebie, że nie zostawi się na później, porzygać się od niego
można i czasem jest go więcej niż można przełknąć gdy gardło opuchłe od
krzyczenia. Wtedy krew rwie groble i przekracza granice, wtedy zostaje tylko
zapamiętanie. Bez czułości i tanich zachwytów, to tylko płyn.

[aspazja.z.miletu]

Nieatrakcyjne menopauzujące matki zasypiają z policzkami mokrymi od łez: na to
życie widoku krwi już dość, już nie przylgnie ufnie do palców i rozpieści
bogactwem barwy dychawicznie bladą skórę. Skończył się przydział, można tylko
zaciskac dłonie.
Poza tym każdy dzień według planu: rano skręt żołądka nad muszlą, a krzyk już
dawno rozsadził płuca.

Nie jestem pierwsza, prawda?

[aspazja.z.miletu]

a jeśli jest tak, że tańczę kankana na krawędzi skalnej śliskiej od krwi moich
poprzedniczek… mnie się uda? tylko dlatego, że światła mi tańczą do snów
wyzbytych strachu, że kiedyś nadejdzie świt? (ciemność nigdy nie była
przyjazna: dławiła porozumiewawcze uśmiechy, szyfrowała westchnienia, rozmijała
pieszczoty, krzyczała w ucho nerwicowym lękiem)
(on wrzeszcząc do siebie spełnia swój kronikarski obowiązek, ona nie odkłada
szydełka na widok kałuży, ono przygląda się czarnym literom - takie mam sny)
dochodzę do przekonania, że największa jest zmysłowość wonnego źdżbła trawy
muskającego obnażone ramię lub chłodu pozbawionych poręczy schodów (tam właśnie
wiodących)…
potem jednak słyszę śmiech dziecka w hospicjum. i nic już nie pojmuję, wiem
tylko, że kiedyś ślubowałam wierność papierowi aż po zostawione na nim niteczki
zaschniętej krwi.
za dużo tej krwi: miesiąc jeszcze nie minął.

nie ma nic pierwszego, nic ostatniego.

[Gość: b00g13]

chcialbym się przyjrzeć
jak noc umiera i świt
ale zasnąłem

Świt nie nadchodzi bezszelestnie

[aspazja.z.miletu]

Zbudziłby cię - jestem pewna - cały świat wtedy ogłasza swoje ponowne
zmarwychwstanie, tak jakby było do czego prężyć ogon i prostować skrzydła. A
przecież jest: wystarczy popatrzeć na niecuhronność zmarszczek na wodzie.

odbijają się w niej gwiazdy

[Gość: b00g13]

a budzi ją zimą deszcz

I dokładnie widać kamieniste dno

[aspazja.z.miletu]

I brzytwę bez śladu rdzy.

[b00g13]

od tafli wody
odbija się światło dnia
wraca do nieba

Takie niebo widuje się zimą

[aspazja.z.miletu]

Gdy wsysa w siebie wszelką organiczną purpurę.

takie niebo zasypia wiosną

[Gość: b00g13]

a ja po raz pierwszy w tym roku zasypiałem przy śpiewie ptaków zza okna

jeszcze nie spłowiałe w upale blokowisk

[aspazja.z.miletu]

a ja po raz ostatni tamtej nocy mogłam spać bez nadziei niepokoju po
przebudzeniu

a już się łuszczy

[Gość: b00g13]

ja zasypiam później, później się budzę.
czasem chciałbym zasnąć już na zawsze.

drobnymi płatkami magnolii

[aspazja.z.miletu]

nie da się na zawsze
możesz co najwyżej obudzić się śniącym wielorybem

[Gość: b00g13]

w moim wypadku śniętym niestety.
chyba wystarczy raz... ale nie wiem, spróbuję kiedyś, jak się zmuszę albo jak
będę musiał.

Malowany światłem księżyca
Kwitnący krzak - sza, w sąsiednim pokoju
Chrapią prostytutki.

czyli chciałbyś mieć przymus

[aspazja.z.miletu]

przymus mnie w niewolnictwo, niegodne splunięcia: pozycja na kolanach implikuje
kopniaki
w snach wszyscy są kulawi, dlatego nie lubię śnić
w sąsiedztwie prostytutek milczy zniewieściały huragan

świadomie przymuszam

[b00g13]

świadomie przymuszam

[b00g13]

wolę nie być przymuszanym, więc to chyba słuszny wybór.

Dopóki masz wybór

[aspazja.z.miletu]

pomiędzy jednym z palców, to tak
mnie się wybory pochowały pod paznokcie. już nie mam.

Mimo że mam wybór

[b00g13]

Obgryzam paznokcie z nerwów i kopię się w kostki z pośpiechu. Między jednym
palcem a drugim mieści się dwie i pół nadziei a każdy paznokieć trwa przez jedno
złudzenie. Nadzieje z butów wytarłem więc kopię na próżno.
Inaczej, może lepiej?
jednak inaczej.

pozbawiasz się przemijalności

[aspazja.z.miletu]

swoim oskrobaniem z naskórka cierpliwości. sterylność jako taka nie podlega korozji.
na butach zaś częściej zwątpienie niźli nadzieja. wybór konesera?
nie inaczej

zbawiam się

[b00g13]

Już obcinam ręce, niszczę samodzielność kończyn.
Będę deptał własne palce.

to ma sens w jedynym przypadku

[aspazja.z.miletu]

gdy pot na twoich palcach pachnie maciejką

codzień

[Gość: b00g13]

co dzień rozgniatam nimi kwiaty i trzymam w pięści, aż kolor spłynie mi po palcach

conoc

[aspazja.z.miletu]

licytuję inną kartę na ręce, by umiejętnie rozegrać strach
w snach jest go najintensywniej

.

[b00g13]

nastawiłem już kości wykręconej ręki, przygiąłem dumnie kark i patrzę tylko co
dziś wymyślą palce.

[aspazja.z.miletu]

to oczywiste: dziś są stworzone do gladzenia naprężonego karku nachylonego nad
muszlą...

~

[b00g13]

więc trzymają za mocno, chciałbym już wstać i opłukać usta.

|

[aspazja.z.miletu]

nie pomogę ci, sama mam usta pełne
twojej krwi

-

[Gość: b00g13]

więc ją przełknij.
ja nie potrzebuję już krwi
tyle co mam na rękach, tyle co zostało mi w głowie, tyle by mi twarz jak wrzód
pękła, tyle by został ślad na ścianie

*

[aspazja.z.miletu]

rozcieram ją językiem na podniebieniu, zbija się w słone grudki
pieczętowanie związku świdrującą radością otwartych nadgarstków
ściana zawsze będzie za wysoka

'

[Gość: b00g13]

już tylko kropla do szczęku kości, do wyciśnięcia mięsa z żył.
obiorę dłonie ze skóry i tak podam zaciśnięte w pięści.
dotknij ich.

;

[aspazja.z.miletu]

mój dotyk rozkaże ci zapomnieć czasy, gdy nagość pod kocem była bezpieczna
mój dotyk sprawi, że każde miejsce stanie się ciemnym pustym pokojem, na progu
którego mnie odepchniesz jeśli tylko tęsknota otworzy gardło skowytem

"

[b00g13]

W każdym pokoju, w mieście pod. W każdym korytarzu gdzie szczury odtańcowują
taniec śmierci. Tam gdzie dzieci rzeźnika skończyły wydłubywać oczy wróblom.
Kiedy stanie się na progu i popatrzy w nagi sufit, przerazić się można ciężarem
własnego spojrzenia.
Kiedy już się przestąpi.

^

[aspazja.z.miletu]

To dopiero początek.
Nie chodzi mi nawet o rozlazłe piękno mężczyzny szukającego plam swojej spermy
na suficie. A przecież wystarczy podnieść oczy na jej sople.
Raczej o rozsunięcie stopą kłebowiska pępowin, by upewnić się w zdrewnieniu
brudu. Wywikłanie się z labiryntu odorów narodzin i chorób (sama śmierć jest
wszak bezwonna), by palce z większą pewnością zacisnęły się na klamce w
kształcie brzytwy.

to jest poezja jednorazowych chusteczek

[b00g13]

i ukradkowych spojrzeń przez ramię

Albo drżących dłoni pod kołdrą

[aspazja.z.miletu]

Lub lustra ustawionego pod odpowiednim kątem

pod kołdrą kładą się spokojnie

[b00g13]

by odpocząć po nocy, by grzać się od spoconych pleców

moje wybrały ten dygot

[aspazja.z.miletu]

uspokaja je ciepły uścisk ud lub szorstkość spranej bielizny

dygot

[b00g13]

więc nie pozwalasz im obrać własnej drogi?
niech dygoczą niespokojne, niech szukają aż o nich zapomnisz

przypomną o sobie gdy wrócą do twarzy, gdy wywarzą wargi by palcami dotknąć języka.
--
Gott strafe RUmcajs

konajączka dygotu

[aspazja.z.miletu]

chciały donikąd, gdy miały wybór. karmiły toksyną i kradły dotyki
nie pozwalały się zapomnieć ukradkowością wślizgnięć.
nie pozwalam, zbyt daleko mnie wiodą.

nie będą dalej niż na sięgnięcie ręką

[b00g13]

a przecież gdy same zechcą i tak ich nie powstrzymasz. nawet własne palce
potrafią się wyślizgnąć z dłoni.

niechętnie przyjmuję to do wiadomości

[aspazja.z.miletu]

już ja je nauczę respektu. przecież to ja decyduję, jak silne światło przez nie
przecieka. to ja decyduję, w czyje wilgoci je zanurzam i jaką kanciastością
traktuję. w najbardziej spoconej dłoni jeszcze daję radę utrzymać ostatnie
sekundy twjego zapachu.

teraz

[b00g13]

więc oto znalazłem się pamiątką w zapachu na otwartej dłoni.

tak

[aspazja.z.miletu]

waham się, czy przyłożyć do niej usta. lubię bładzic językiem w poszukiwaniu
rozpuszczonej słodyczy.

do kiedy

[b00g13]

dłoń pozostanie dłonią będzie zabierać ze sobą wspomnienia.
słonym językiem. szukać na niej. suchych miejsc.

od kiedy

[aspazja.z.miletu]

wspomnienia się na niej rozpłyną.
przedtem tylko zaciśnięcie zębów na paznokciu.

znak na paznokciu

[b00g13]

jest tak samo trwały jak zapach na dłoni.
dotknąć, spróbować, zapomnieć

smak włosów w ustach

[aspazja.z.miletu]

ma trwałość podobną.
rozetrzeć. poznać. zapamiętać.

smak włosów w ustach

[b00g13]

ma tradycję inną
cicho. ciszej. sen.

dziś dzień

[b00g13]

jest porą żeby kończyć, mnie na to nie stać, więc obrzygałem sobie wszystko i
leżę dumny w bajorze podejrzeń i zdań niedokończonych,

wczoraj noc

[aspazja.z.miletu]

była porą, by nawet nie starac się zacząć. tylko patrzeć zazdrośnie na
roześmiany tłum i przjmować na pleca ciosy ścian ze słuchawką przy uchu.

za dzień

[b00g13]

za dwa, coś się stanie. albo nie.
ja już jestem obok. siedzę przy kwietniku w pewnym dużym centrum handlowym i
oglądam sobie zakupy obcych mi osób.

za nocne zakupy

[aspazja.z.miletu]

w moim koszyku przyrządy do wabienia: bielizna i kosmetyki
niegasnąca nadzieja na uwodzenie mimo że młodzi są młodsi ode mnie

za nocne wycie

[aspazja.z.miletu]

gdy drzew nie ma by śpiewać

zza drzewa

[b00g13]

wyglądają pnie.. i tyle. Może czasem kawałek ziemi. Coraz częściej patrzę w
ziemię, niebo przestało być interesujące.

zza cienia

[aspazja.z.miletu]

nie widać drżenia krawędzi płomienia po której tak chętnie dziś chodzę

zaklęty krąg

[b00g13]

to się tak nazywa? wolę dopić kawę i cieszyć się oglądaniem.

Za kręgi kląć

[aspazja.z.miletu]

To się tak używa? Wolę już nigdy nie widzieć smaku kawy.

i tak

[b00g13]

zostanie kawa i używanie

i nie

[aspazja.z.miletu]

zabraknie już żądzy zatracenia

konstruktywnie

[b00g13]

można odbudować. byle nie wyciekła chęc między palcami.

destruktywnie

[szprota]

chęć wciska się zawsze pomiędzy a ja lubię odległość

destruktywnie

[aspazja.z.miletu]

(aczkolwiek w tej chwili jesteś raczej pomiędzy niż na odległość)
w przeciwieństwie do mnie

w poronieniu oczekiwania

[aspazja.z.miletu]

z rosnącą nieadekwatnością nieobgryzionych paznokci

czasem czeka się długo

[b00g13]

by dowiedzieć się, że lepiej jest czekać niż znajdować rzecz oczekiwaną. Czasem
mam wrażenie, że chcę rzeczy których najbardziej się boję, czasem...
Kiedy indziej stoję sobie niczym kogut piejący wśród kupy gówna i z radości
szczękam zębami. Znasz to uczucie kiedy się wstaje z mokrej trawy i można sobie
język odgryźć od drgawek? Teraz tak stanąłem, jeszcze nie wiem czy poruszać
rękoma (bo palce in odore sanctis). Uciekałem, chowałem się, aż jednak mnie
dopadło - merytoryka. Teraz zostałem jak idiota, przekonany, że złapię fontannę
do filiżanki. Nie wiem co mi gra, podzwonne czy requiem, ale jestem ogłuszony.
ciężka noc dzisaj, parno.

mam czas i mnóstwo cierpliwości

[aspazja.z.miletu]

aczkolwiek znużona być może będę skrywaniem twarzy za wyświetlaczem, fasada
kontrastów, pisana nam (?) czułość. zęby mi od niej cierpną, gdy miód
gorzknieje od bezsilności (poznajesz, prawda? powinieneś wreszcie prawdę) i
przestaje tobą smakować; znam to uczucie, gdy w mokrą trawę zalega się z
powrotem, z przeświadczeniem, że wstawać nie warto, jeśli leżysz obok.
i powtórzę raz jeszcze, już nie przez sen: oddechem opuszki palców, opuszkami
powieki. spałeś do rana?

[b00g13]

Mam takie w sobie coś co mi nie pozwala zasnąć... nazywam to świadomością
posiadania wiedzy, której posiadać bym nie chciał.
Jednak wolę czasem o wszystkim zapomnieć, ulec temu co niepisane i wyławiać
uśmiech wśród pikseli.

czy taki ma być koniec

[b00g13]

pragmatyczny i bez wypowiedzenia? Czy uwierzysz mi, że chcę niczego więcej niż
chciałem?

nie taki ma być koniec

[aspazja.z.miletu]

gardzę końcem
wierzę ci że lubisz być smakiem dymu i że nadal chcesz ślepić świetliki w
liściach
nie wierzę sobie że jeszcze wzuję buty by wyjść naprzeciw mimo niegasnącego
cynamonu we włosach

dopowiem co chciałam wtedy

[aspazja.z.miletu]

dopowiem co chciałam wtedy

[aspazja.z.miletu]

cynamon na opętanie, na gwarancję, że nigdy mnie nie zapomnisz śnić
przychodzisz
wychodzę w pół drogi oddzielając łaknącą twojego dotyku skórę od pośpiesznego
ubrania warstwą błękitu
wszak pora jest późna
a ty zapraszasz w nocną przestrzeń (jak) do siebie
(i:
tutaj się nie śni
i:
nie ma sufitów by liczyć pęknięcia
i: -raz jeszcze-
ślepienie świetlików wśród liści)

czekam choć wiem że warto

[aspazja.z.miletu]

zmarnotrawię trochę czasu - to nic
moja cierpliwość nie zna granic
wyczesuję ze swoich włosów nieodparcie czarującą absurdalność naszych spotkań
i koncentruję się na smaku w głębi gardła: coś jak dym coś jak noc coś jak
namiętność
a miał być cynamon i stal chirurgiczna gdy tymczasem blizny na podbrzuszu i kostce
i najcudowniej spowszedniały świt

ognia pod szkłem nie utrzymasz

[aspazja.z.miletu]

może wiem więcej
może miałam zbyt głuche uszy na to co było poza murem pieknie wyświetlonych literek
może jestem bogatsza o znajomość szorstkich palców, zapach gipsu, tęsknotę
pamiętam chęć ucieczki i gorycz jej skuteczności

...

[uerbe]

szprota napisała:

> Idziemy...?

A kto idzie?

Ja bym poszła, jakby ktoś jeszcze poszedł.

[szprota]

Uery zamrumowane na przykład.

Wrrrr....

[uerbe]

Właśnie do mnie dotarło, że to czwartek (uery na bakier z kalendarzem)... No
way, nie dam rady - zajęcia w piątek od 8...

[keridwen]

aaaaaaaa. a to czwartek.... w piatek niby mam wolne... ale bez mrumrowanych nie
ide :P


:)

<mrum mode>

[uerbe]

W ten poranek piękny czerwcowy, gdym bez wyraźnego celu Kulturę-w-Łodzi
przemierzał, rzuciły mi się w oczy słowa pozostawione przez <keridwen>:

> w piatek niby mam wolne... ale bez mrumrowanych nie ide :P

W piątek ktoś podobno idzie do BlaBleŻyrafy... w dodatku Płonącej... albo to
tylko plotka, nie wiem ;-)

<true type mode>

[Gość: b00g13]

poeci i surrealiści

[keridwen]

Gość portalu: b00g13 napisał(a):

> poeci i surrealiści



nie klasyfikujac sie ani do jednych ani do drugich, pojde pewnikiem do
kaliskiej, albo w domu posiedze.

a moglabym.... e, po co :)

Anyway, z dziś na jutro też jest.

[szprota]

I też nie idę.

[keridwen]

a z piatku na sobote noc z animkami z emenemsa :)


ale tez nie ide ;)

dzierzborrrrrrrr rybka nemoooooo ;)

SMS express

[aspazja.z.miletu]

piszac przez sen zapominam ze co prawda moja swieca pali sie z dwoch koncow,
ale nie daje zadnego swiatla... dlaczego spalam zamiast isc? dlaczego pelzalam
zamiast spac? ciagle: ja, ciagle miast wplatac we wlosy madrosc nizam na nie
krople spermy
w piesci maja sie hodowac paznokcie - nic nie ma znaczenia jesli nie odcisne
ich sladow; a pornografia lepi mi sie kuchennym stolem do plecow. rzygam
kieszonkowym king kongiem z niedomytym fallusem; a w zebach wole czuc smak
chirurgicznej stali niz krwi