"New York Times" o sztuce Janusza Głowackiego

[Gość: Bogdan]

Teraz jest zupelnie inna atmosfera w zyciu kulturalnym niz w 80
tych.Wtedy jeszcze pobrzmiewaly echa epoki dzieci kwiatow ,
punku, jeszcze byly dokonywane jakies resztki oceny moralnej.
Teraz dominuje czysta rozrywka i komercja , jakby jakiekolwiek
krytyczne czy refleksyjne spojrzenie na rzeczywistosc bylo
grzechem. Prezentacja ,efekty specjalne zwyciezyly nad trescia ,
idea przeodnia , puenta. Tak jakby zaplacenie za bilet do teatru
czy kina bylo abonamentem na tzw "Good time".
Hollywood i mass media prawie totalnie zapanowaly na umyslami
odbiorcow to widac po roznych talkbackach -takie -"Jestem w
Zgierzu i jest super" bez rzadnego rozdrabniania sie co takiego
nadzwyczajnego sie zdarzylo ze jest mi tak wspaniale .

[Gość: Bogdan]

Sorry jeszcze raz ja, - szkoda ze autor artykulu nie przytoczyl
zadnej recenzji z przedstawien w Warszawie chyba to bylo grane
we Wspolczesnym na Pradze koniec 1999 dla porownania , ja jednak
niestety nie mialem mozliwosci obejrzenia .

co to za artykul???

[kiryllov]

panie i panowie, no ja chyba snie. po co ta informacja? Nie powiecie
panstwo, ze to po to, by najmniejsza info o Polakach za granica nam nie
umknela, bo umyka ich tysiace, i nie stanowi to tragedii.

trudno mi wyobrazic sobie ten artkulik inaczej niz jako prywatne
porachunki. ech, moze nie mnie oceniac, ale powiadam, ze nie wyglada to
zdrowo.

[Gość: John]

Czytalem "Ciecia" tego autora. To powierzchowna krytyka zycia w
Ameryce widziana oczami stroza - prymitywa z Polski. Dosc
wnikliwe, ale jednostronne i cyniczne spojrzenie na kraj, w
ktorym autor marzy osiagnac sukcesy. Perspektywa Glowackiego
niewiele wykracza poza polskie getto. Brakuje chyba subtelnosci,
bez ktorej zaden pisarz sie nie przebije, nawet w "chamskiej"
Ameryce. "Czwartej Siostry" nie widzialem, ale pewnie problem
jest podobny. Autor wali z grubej rury, ale temat - dla dobrze
zorientowanych w swiecie Nowojorczykow - to "stara nowosc"(old
news).
Pozdrowienia,
John