Trzecia droga Stachury

Trzecia droga Stachury

[nessie-jp]

Odwieczne pytanie, co przesądza o "literackości" literatury? Czy to, że trafia
do człowieka nawet nieobytego ze słowem, porusza go i wykształca wrażliwość na
to słowo?

Czy może to, że jest niezrozumiała nawet dla kilku Bardzo Ważnych Badaczy,
którzy używają rzekomej literatury do budowania własnej kariery badawczej, a
jej niezrozumiałość jest jedyną dla nich wartością, bo pozwala bez końca
toczyć spory interpretacyjne i bez końca istnieć, być cytowanym i cytować innych?

Dwudziesty wiek obfitował w bardów

Żenujący tekst

[Gość: proofreader]

Dawno nie czytałem czegoś równie bełkotliwego. Stan krytyki
literackiej w dzisiejszej Polsce jest oględnie mówiąc jeszcze gorszy
niż literatury, ale żeby aż tak?!

Lans wam nie wychodzi, przyjemniaczki, to trzeba w trzydziestą
rocznicę śmierci spostponować twórcę, którego książki są wciąż
czytane i wznawiane? Bo może ktoś zauważy to plucie? Estime
d'scandal? Ohyda.

[Gość: folvark]

Ten txt to jakas sciema:

Ciekawe: "Nazwisko Stachura było magnesem, gwarantowało pełne sale i niezły
zarobek."

Ciekawe: "Nie było gminnego domu kultury czy biblioteki osiedlowej, w której nie
odbyła się jakaś stachuriada"

[Gość: Drevniak]

Bo Stachura to grafoman i beztalencie był .... To mniej więcej ale w
zawoalowany sposób napisał o Stachurze
autor powyższego tekstu. Jak kiedyś, jeszcze w liceum, wyraziłem
podobną opinię o tzw. Stedziu, to mnie egzaltowane panienki prawie
zlinczowały:-p Niestety, fenomen Stachury miał chcrakter
socjologiczny nie literacki - taka jest brutalna prawda...... JEgo
twórczością zajmują się chłopaki i dziwczyny z gitarami przy
ogniskach ale nie powazni badacze literatury. Ot co.

Trzecia droga Stachury

[bugmenot2008_2]

Czytalismy Stachure i mowilismy Stachura, gdy wychodziły jego ksiązki a my
studiowaliśmy różne, czasem odległe sobie nauki. Tylko dzisiaj można nie
rozumieć (tak jak autor), że pomimo iż sami byliśmy wówczas po uszy
"polityczni" (studia 1977-1983)to jednocześnie rozumieliśmy Stachure - "się
żyło" i "się szło" pomimo trudnych czasów i "się rozumiało", że są rzeczy
ważniejsze niż polityka. I do dzisiaj, mimo że nie dosłownie to mówimy
językiem Stachury. I nasze dzieci też patrzą podobnie na świat. Bo jak się raz
i naprawdę posmakowało Stachury, Leżachowskiego, Bruno-Milczewskiego - to
zostaje na zawsze. Choćby nie wiem co się w życiu poźniej robiło (a zdziwiłby
się autor artykułu co ja i moi przyjaciele dzisiaj robimy.....).

[saszenka2]

Dziwią mnie oskarżenia pod adresem czytelników Stachury. Stachura to
poeta mojej młodości, po którego sięgam chętnie po dziś dzień. Mam
wszystkie jego dzieła w swojej domowej biblioteczce. W ogóle nie
rozumiem, jak można obrażać kogoś tylko dlatego, że czyta Stachurę.
Czy każdy jego czytelnik musi być kimś, komu się w życiu nie
powiodło, kimś, kto nie robi kariery i w ogóle spędza czas na
tułaczce? Pomimo tego, że jestem umysłem ścisłym, chemiczką, to
poezja Stachury do mnie docierała. Co z tego, że mamy literaturę
tzw. piękną, skoro ją może zrozumieć garstka? Stachura docierał do
różnych odbiorców i potrafił łączyć humanistów ze ścisłowcami, bo
problematyka poruszana w jego dziełach jest bliska każdemu
człowiekowi. W ogóle obruszyl mnie fakt, że autor artykułu pisze, że
nikt jego dzieł nie bada. A powstało wiele opracowań badaczy
literatury. I nie lekceważyłabym tak osoby Henryka Berezy. W końcu
maturzyści opierają na jakiejś literaturze krytycznoliterackiej
swoje prezentacje maturalne. Oni, o dziwo, znajdują owe opracowania.
Autor artykułu ich nie dostrzega, a jak dostrzega, to lekceważy ich
wartość, autorów.

Trzecia droga Stachury

[Gość: piotr]

przeczytałem ten tekst i mnie zamurowało
na szczęście komentarze przywróciły mi wiarę w ludzi i Człowieka

[Gość: kingaw.]

Straszny artykuł. Ale jak widać z wpisów na forum oparty na fałszywej tezie.
Bardzo się cieszę, że nie tylko mnie autor oburzył do głębi.

Trzecia droga Stachury

[Gość: zeno44]

Tak bardzo chcialem sie z Nim spotkac, i odwiezc od
samobojstwa.Czulem,ze to zrobi... coz nie zdazylem...

[Gość: Ilona]

zeno44, czy Ty tez go tak kochales tak jak ja?

Głupawy, upolityczniony artykuł

[Gość: mezon]

Napisany z perspektywy człowieka niedostrzegającego i
nierozumiejącego tej literatury, za to dość wyraźnie widzącego
zagadnienia polityczne, pokoleniowe popierduchy, upiory IPN-u. Tak
wyraźnie, że chyba do końca życia się tej przyciemnej optyki nie
pozbędzie. Na pisanie do Wyborczej ta wyświechtana kalka wystarcza.
Na pisanie o poezji Stachury - nie wystarcza. Widać jej myślową
powierzchowność, płyciznę. Słoń w składzie narodowych upiorów. Kudy
temu do Steda:-)

Trzecia droga Stachury

[travistravis]

a ja wole tego pana wordsinvaders.pl/dzieciatko-zezus-w-pieluszce/

Trzecia droga Stachury

[Gość: silwer64]

nie wiem jaki dupek to napisał?
ale daj mu, chwałę w imię hosanny!

Różański tylko w indeksach?

[Gość: czytelnik]

Kto wymyślił te brednie?Przecież Wincenty Różański to wybitny
poeta,wydał ponad 20 tomików wierszy,otrzymał nagrodę miasta Poznania
a oni piszą że funkcjonuje tylko w indeksach?
Bardzo Ciekawe czy autor przeczytał choć jeden wiersz w życiu.
p.s.W kręgach literackich twierdzi się , że to Stachuraczerpał od
Witka...

Ścierwojad

[j-50]

Autor tego pamfletu powinien zajmować się twórczością
bogoojczyźnianą, a nie Stachurą. Tam mu będzie cieplej - jak
pieczarce w stercie gnoju. Z musum to przeczytał - bo z wyboru nigdy
by do czytania przeze mnie takich wypocin nie doszło.
Ścierwojadztwo to druga natura większości uważających się za
krytyków literackich. Im ważniejsze ścierwo - tym ścierwojad czuje
się bardziej dowartościowany. Co zresztą zostało wprost napisane w
tym pamflecie.
Polacy za czasów Stachury byli tacy, jak ukazano to w
filmie "Zawrócony" K. Kutza, zapodanym niedawno w TVP Kultura. Kutz
powinien jeszcze zrobić film o ścierwojadach. On to potrafi.

Na ziemi której ja i ty Nie zamienimy w bagno krwi

[Gość: ~Paweł]

Gdzie doprowadzi ludzkość agresywny materializm cywilizacji w której przyszło
nam żyć ?

Dla wszystkich starczy miejsca
Pod wielkim dachem nieba
Na ziemi której ja i ty
Nie zamienimy w bagno krwi ..

Grofoman i beztalencie....

[Gość: Drevniak]

....to mniej więcej ale w zawoalowany sposób napisał o Stachurze
autor powyższego tekstu. Jak kiedyś, jeszcze w liceum, wyraziłem
podobną opinię o tzw. Stedziu, to mnie egzaltowane panienki prawie
zlinczowały:-p Niestety, fenomen Stachury miał chcrakter
socjologiczny nie literacki - taka jest brutalna prawda......

Trzecia droga Stachury

[Gość: asha]

Czytając teksty Stachury można wyczuć prawdziwą wolność i
samouświadomienie - i szczęście. Nie ma już wśród współczesnych
twórców ludzi tak mądrych i naprawdę nie uzależnionych od
materializmu. Ostatnim wspaniałym Polakiem był Kołakowski. Teraz -
posucha. Składam hołd tym dwóm wspaniałym rodakom.

[Gość: Drevniak]

Stachurę z Kołakowskim zestawiać to jak Michała Wiśniewskiego z
Czesławem Niemenem.... Pocałunek śmierci post mortem dla
Kołakowskiego?

[Gość: memento]

Bolszewickiego filozofa, który jak było lepiej (zaszczyty, pieniądze) być
stalinowcem to był stalinowcem, a jak było lepiej (zaszczyty, pieniądze, tytuły)
być tzw. opozycjonistą to był tzw. opozycjonistą, serdecznego przyjaciela
morderczyni generała Fieldorfa-Nila, Fajgi Danielak, nazywać wspaniałym
Polakiem... tu się minęłaś z rozumem.
Nie obrażaj proszę Stachury, który był uczciwym człowiekiem i wartościowym poetą.

Trzecia droga Stachury

[Gość: Ypsylon_pod_kropką]

WIELKIE cI DZIĘKI, PANIE nowacki ZA tWOJE PIOSENKI...

Trzecia droga Stachury

[Gość: Ypsylon_pod_kropką]

I w ogóle, pomijając wszystko inne, to jaka "trzecia droga"?
Co to za popaprana nomenklatura, rodem właśnie z czasów słusznie
minionych...??
To już nie można iść swoją własną drogą?? wszystkich trzeba wtłoczyć
w szufladki, a w dodaktu szufladki są tylko dwie??

Trzecia droga Stachury

[ajavar]

Mam nadzieję, że to tylko prowokacja :)
już dawno nie czytam Stachury,
ale nie potrafiłabym powiedzieć o nim nic złego,
bo to, jaka jestem, to dzięki niemu.

[foremny]

O artykule szkoda gadać.
A Stachura... boję się go...
Jestem bezradny kiedy gdzieś tory po horyzont a godzina między psem a wilkiem.
Chciałbym wyrwać go z siebie.

Trzecia droga Stachury

[Gość: zaspana]

Stachura ciagle zyje w nas. Bylam na spektaklu o jego zyciu w
Sopocie i cieszyl sie on dosc spora popularnoscia.Najbardziej znam
jego tworczosc z utworow SDM i znam duzo fanow takiej poezji czyli
jeszcze nie wyginelismy.

[Gość: esja]

Nikt nie zabierze mi chwil z tanim winem w ręku i tekstami Stachury na ustach.
To symbol magicznych czasów w życiu wielu z nas, kiedy wydawało nam się, że
wszystko przed nami i w naszych rękach. Szanowny autor artykułu tego nie
pamięta, bo od wczesnych lat "dobrze się zapowiadał" i bełty nie były mu w
głowie. Psy szczekają, karawana... Stachura ukształtował jakąś część wielu z
nas, dzięki niemu mamy tę wrażliwość, której nie ma i nie będzie miało wielu
wkraczających dziś w dorosłość. Tych, którym jakiś kierunek w życiu wskazała
Masłowska, Dehnel i spółka, jest zapewne niewielu. I nie zmieni tego zjednoczony
trud krytycznej braci.

[zdanka1]

Droga esjo!

Nikt nie chce odbierać Ci chwil z tanim winem w ręku, ale co do
wrazliwosci pozostałej po tym winie i Stachurze, jednak mam pewne
watpliwosci - zbyt agresywne i zbyt sfrustrowane jest pokolenie ode
mnie starsze, abym uwierzyla w szczególną wrazliwosc tej czesci
Polaków.

Niemniej jednak, piszesz: "dzięki niemu mamy tę wrażliwość, której
nie ma i nie będzie miało wielu
> wkraczających dziś w dorosłość. Tych, którym jakiś kierunek w
życiu wskazała
> Masłowska, Dehnel i spółka, jest zapewne niewielu"

A ja chciałabym zapytać - dlaczego zestawiasz Masłowska z Dehnelem ?
Czytałaś w ogóle tego Dehnela, zeby wiedzieć, jaki to typ
wrazliwosci? No to poczytaj, bo moze cię zadziwić, nie mniwj niz
Stachura, choc w innym rejestrze.


KONCERT ŻYCZEŃ
Panu A. hr. J. w Paryżu z podziękowaniem za zdjęcia


Co mnie obchodzi, że gdzieś jest dzielnica,
że w tej dzielnicy jest jakaś ulica,
że na ulicy stoi kamienica?

Co mnie obchodzą te cyfrowe zdjęcia:
oliwa w woku i resztki z przyjecia,
żółciutkie kartki z japońskim na sprzętach?

Mam (mamy) własne - hiszpańskie i włoskie,
też na lodówce; resztki: szpinak z czosnkiem
i bryndzą; stosy książek (jego: Tolkien

i Hollinghursty, moje: Larkin, Auden
Krall, Anatomia). Co płynęło spodem,
dawno nie płynie. Ty poszedłeś przodem,

ja tu zostałem. Są prognozy wyżu,
przelotnych deszczów. Paryż jest w Paryżu.
Zdjeć nie przysyłaj. To wygłos, nie wyrzut.

Trzecia droga Stachury

[Gość: Przemek]

Drodzy Bliscy i Znajomi! Byli uczniowie i aktualni przyjaciele!

Zapewne w natłoku wszechogarniającego chłamu, plastikowych wartości
i glinianych autorytetów, pośród informacji o majtkach Dody,
tryumfalnym otwarciu 07 metrów nowej autostrady czy wprowadzeniu
nowych podatków od długości włosów bez echa przebrzmi wiadomość o 30
rocznicy śmierci wielkiej legendy polskiej literatury – człowieka,
dla którego „wszystko było poezją, każdy był poetą”. 24 lipca 1979
roku zmarł śmiercią samobójczą legendarny „Sted” – Edward Stachura.
Nazywany „świętym Franciszkiem w dżinsach” z życia uczynił
ciągłą wędrówkę „włóczęga niespokojny duchem” człowiek gościńca,
bezustannie przemierzał szlaki, drogi i bezdroża Polski, Europy i
świata w poszukiwaniu człowieka i człowieczeństwa. Niepogodzony z
samym sobą usiłował pogodzić się ze światem. Podobnie jak Kewin
Costner tańczący z wilkami w znanym filmie tak Stachura tańczył z
własnymi słabościami, lękami i fobiami, wciąż balansując na linie
rozpięty między rzeczywistością a iluzją, światem przedstawionym i
realnym, życiem i śmiercią.
Nie wiem, czy chcę Wam życzyć życia podobnego do tego, jakie
stało się Jego udziałem, życia, będącego ciągłą wędrówką i ciągłą
walką i zakończonego wreszcie na własne życzenie i z własnego
wyboru. Raczej jednak nie. Mogę jednak życzyć Wam tego byście
pozostali sobą. Byście podobnie jak On potrafili zdecydować się na
mozolne brniecie pod prąd. Byście odważyli się niekiedy chwycić byka
za rogi, aby moc potem powiedzieć sobie:
„Ale przemienić
w jasny, nowy dzień
Najsmutniejszą noc –
To jest dopiero coś!
(…)
Lecz na drugą stronę
Głową przebić się
Przez obłędu los –
To jest dopiero coś!”

Czego i Wam i sobie przy okazji życzę. Przemek

[Gość: ekiwok]

... i oby.

Dziękuję

[Gość: Q Mark]

No i lepiej się tego powiedzieć nie dało Przemku. Mam nadzieję, że "ałtor" tego
kuriozalnego "artykuła" zanim ponownie postanowi napisać coś równie głupiego,
walnie trzy razy niskim czółkiem w kant umywalki... Nie jest za późno.

Piosenki Stachury to jest to!

[symeonstylita]

Beznadziejny wokal, słaba gra na gitarze, kiepskie nagranie. Ale ta charyzma w
głosie! Ta rozpacz. Te wszystkie emocje jakie w nim grały wyśpiewane łamliwym
się głosem.
Pamiętam studia w Lublinie, 10 lat emu, gdy bardzo bałem się życia. Nie
wychodziłem z domu, padał śnieg, a ja siedziałem na materacu, piłem tanie wino
za winem i słuchałem piosenek Stachury. Wtedy postanowiłem wyjść z domu
załatwić coś ważnego. Załatwiłem to. Potem poszedł przejść się po mieście i
spotkałem dziewczynę,która została potem moją zoną. W sobotę urodziła się nam
córeczka. Tak się życie układa.
Stachura kochał żyć, ale był zbyt wrażliwy żeby udźwignąć jego ciemne strony

[Gość: ekiwok]

Szczęśliwości.

tylko tyle umiem dziś, nie więcej.
a może podobnie za 10 lat znajdę ją dla siebie

Amen

[Gość: romek]

już jest za późno ;-P

Trzecia droga Stachury

[Gość: mariuss]

- skąd się te smarki bierą i bierą ?
- pewnie z głupich myśli

W sumie dobrze, że zrobili tę Stachuromanię

[Gość: Max]

Inaczej nie spotkałbym się z nim pewnie. A to byłaby po prostu szkoda. Żadnego
patosu. Po prostu dobre słowa dla ludzi którzy nie mają pusto w głowach.

Jego imię Łże-Dziennikarz.

[Gość: Ja]

Trzecia droga Stachury

[kozmo1]

Mam 29 lat.
Czytam Stachurę.
Uwielbiam Stachurę.
W dupie mam to, co myśli o tym Agora i IPN.