..... GRUDZIEŃ 70 ...

[ciupazka]

Leż to lat trzeba było czekać na ujawnienie prawdy i ukaranie kogo?

wiadomosci.onet.pl/1215075,11,item.html

[Gość: rycho]

Zbrodnia dokonana

Były dyrektor gdańskiej stoczni Klemens Gniech potwierdził przed sądem, że
wicepremier PRL Stanisław Kociołek akceptował zasady użycia broni palnej przez
wojsko i milicję w grudniu 1970 r. na Wybrzeżu.
72-letni Gniech, który w 70. roku był kierownikiem wydziału stoczni i członkiem
komitetu strajkowego (dyrektor w latach 1976- 1981) potwierdził, że był
świadkiem jak 15 grudnia 1970 r. w Gdańsku wiceszef MON gen. Grzegorz
Korczyński złożył Kociołkowi meldunek o ustaleniach, które - jak się wyraził
Gniech - "przyszły z centrali".

Korczyński mówił, że gdyby stoczniowcy chcieli wyjść na miasto to pierwsza
salwa padnie w powietrze, jeśli nie odniesie to skutku - druga padnie pod nogi,
a trzecia - na wprost. "Kociołek odpowiedział lakonicznie: »proszę wykonać«" -
zaznał świadek. Świadek podkreślał, że następnego ranka usiłował ostrzec
stoczniowców, żeby nie wychodzili poza zakład. "Nagle usłyszałem strzały;
zorientowałem się, że to w co nie mogłem uwierzyć, stało się" - zeznał Gniech.
Dodał, że przemówienie Kociołka wzywające strajkujących do pracy zostało
powszechnie odczytane jako prowokacja. "Zaowocowało to nieszczęściem w Gdyni,
gdzie strzelano do ludzi, którzy szli do pracy" - powiedział Gniech.
Podkreślił, że tych, którzy po 70. roku zniknęli ze sceny politycznej uznano za
winnych tragedii. Dodał, że sam Kociołek został wtedy ambasadorem w Belgii.

Kociołek zaprzecza, by akceptował zasady użycia broni przez wojsko i milicję w
grudniu 1970 r. na Wybrzeżu. Po zeznaniach Gniecha Kociołek powiedział
dziennikarzom, że zaprzecza wersji byłego dyrektora stoczni. Jak dodał
Kociołek, ma dowody, że nie było go w miejscu i czasie podanym przez Gniecha.

[ciupazka]

"Jeszcze niedawno większość Polaków uważała Wojciecha Jaruzelskiego za męża
stanu i bohatera. Społeczeństwo nie kwestionowało jego zapewnień, że
wprowadzając stan wojenny, uchronił Polskę od interwencji sowieckiej i
pozytywnie oceniało sam stan wojenny.

W III RP Jaruzelski dostąpił zaszczytu bycia pierwszym prezydentem wolnej
Polski. Potem starannie pielęgnował swój wizerunek, wypowiadał się w sposób
wyważony, bardzo rzadko i tylko w istotnych kwestiach. Razem z Kiszczakiem
uchodził za współtwórcę III RP i był wychwalany przez sporą część obozu
posierpniowego. Na wizerunku tym, jak dotychczas, nie pozostawiły żadnej plamy
procesy o sprawstwo kierownicze masakry robotników na Wybrzeżu w 1970 r. czy w
sprawie pacyfikacji kopalń.

W latach 80., gdy Jaruzelski z pomocą Kiszczaka rządził Polską jak dyktator,
zginęło w tajemniczych okolicznościach około stu opozycjonistów. Ponad 10
tysięcy ludzi internowano, złamano dziesiątki tysięcy karier. Rejestr krzywd
jest bardzo długi i jeszcze słabo rozpoznany. IPN prowadzi w tej chwili
kilkadziesiąt śledztw związanych z tym okresem.

Dochodzenie sprawiedliwości trwa, a życie biegnie swoim torem. Do 1989 r.
ofiary z "Wujka" w ogóle nie mogły myśleć o jakimkolwiek zadośćuczynieniu.
Renty górnicze załatwiono im dopiero niedawno. Do tego dochodzi niewielka renta
specjalna.

Spośród 22 rannych tylko sześciu przyznano rentę z tytułu utraty zdrowia, w tym
trzem rentę specjalną. Spośród 24 zatrutych gazem kilku ma zwykłe renty
inwalidzkie. Pieniądze te nie zawsze starczają na lekarstwa.

Janusz M. od dwudziestu lat jest pacjentem poradni zdrowia psychicznego;
leczenie nie daje rezultatów: jest nerwowy i nadpobudliwy, sztywnieją mu ręce,
czasami ma ataki przypominające padaczkę.

Kilku jego kolegów w ogóle nie ma kontaktu z rzeczywistością. Na dodatkowe
pieniądze nie mogą liczyć, bo jak mają udowodnić, że chorobę wywołało zatrucie
gazem użytym podczas pacyfikacji?

- Batalia o zadośćuczynienie to jedno z najgorszych doświadczeń w moim życiu -
przyznaje Stanisław Płatek. - Żadna kwota nie zrekompensuje utraty najbliższych
i zdrowia, ale nam się każe prosić o jałmużnę.

Tylko uznanie zomowców za winnych dałoby rodzinom ofiar i rannym jakąś szansę
na godziwe życie. Mogłyby wtedy wystąpić z powództwa cywilnego o odszkodowanie.

W publicznych wystąpieniach z ostatnich lat, a także w zeznaniach składanych
przed sądami generał Jaruzelski przekonuje, że nie wiedział o wielu
niegodziwościach tamtego systemu. Czy mógł nie wiedzieć? Przecież w latach 80.
niewiele działo się bez jego przyzwolenia.

Górnicy z kopalni "Wujek" i mieszkańcy pobliskiego osiedla, którzy do
pojednawczego gestu swych liderów mieli stosunek raczej chłodny, przyznają, że
dobrze się stało, że nie doszło do pojednania. - Ktoś ma na ręku krew naszych
kolegów i innych ofiar ostatniej dekady PRL-u - zauważa Krzysztof Pluszczyk,
przewodniczący Komitetu Pamięci Górników KWK "Wujek". - Może za kilka lat
przyszłoby nam się wstydzić tego uścisku dłoni... "

Fragment z artykule
Bogdana Wasztyla: "Najpierw kara. Pacyfikacja kopalni "Wujek" w 1981"

Pojednania między rodzinami ofiar i górnikami z kopalni "Wujek", poszkodowanymi
podczas brutalnej pacyfikacji strajku 16 grudnia 1981 r., a generałem
Wojciechem Jaruzelskim, przynajmniej na razie, nie będzie. Choć Jerzy Wartak,
inicjator apelu o pojednanie, spełnił wszystkie warunki byłego dyktatora, ten
nie zgodził się na spotkanie w Katowicach na terenie kopalni.

Nie chciałem pyskówki, oskarżeń, pretensji, dlatego w spotkaniu obok mnie i
generała miała wziąć udział tylko Agnieszka Gzik - opowiada Wartak. - Generał
odmówił jednak przyjazdu, bo telewizja nie chciała się zgodzić na bezpośrednią
transmisję. Dziś wydaje mi się, że mało kto był zainteresowany takim
historycznym gestem.

- I bardzo dobrze się stało - twierdzi Czesław Kłosek. - Być może w końcu
doczekamy chwili, że krzywdziciele zostaną sprawiedliwie osądzeni, jeszcze
zanim oceni ich historia.

Odp... się od generała! "