Prewodnicy tatrzańscy w historii..

[Gość: Ciupazka]

Znalazłak stronke, niek kozdy pocyto, a o ich szkolyniu kansi godanie
momy, to posukomy:


www.przewodnik-tatrzanski.pl/

[Gość: Ciupazka]

Licencjonowani przewodnicy

Lista Przewodników spełniających wymagania techniczne zalecane przez IVBV na
rok 2006

Jan Tybor 0-18 20 618 24 0 602 179 207 [e-mail]
Ryszard Gajewski 0-18 20 140 05 0 602 187 069 [e-mail]
Piotr Konopka 0-18 20 142 61 0 601 207 659 [e-mail]
Edward Lichota 0 601 496 545 [e-mail]
Andrzej Skłodowski 0-22 827 42 82 0 505 877 433 [e-mail]
Mieczysław Ziach 0-18 20 84 299 0 608 350 401 [e-mail]
Maciej Cukier 0 1820 666 10 0 601 150 881 [e-mail]
Maciej Berbeka 0-18 20 170 11 0 600 388 828 [e-mail]
Józef Michalec 0- 18 20 79 128 0 605 670 641 [e-mail]
Jacek Bilski 0-18 20 61 404 0 604 906 255 [e-mail]

[ciupazka]

Hej nasi przewodnicy, lekkorobotnicy
Nika ik nie widać, ino na Świnicy!

Ni mos to lepsego w Tatrak polowaca
Jako Symuś Byrcyn, zokopiański baca...

Cy przewodnik dobrze zarobio? Pytali sie tu na Forum kielo bierom za
usługe, majom swój cennik, a ze sie ceniom, to i nie dziwota:

www.przewodnik-tatrzanski.pl/04_b.html
Niedługo wiesna, lato , zacnie sie okres wycieczek szkolnyk, pamiętojcie
organizatorzy wycieczek o tyj stronce przewodników i o ich usługach.
Telo.Pozdr.

[ciupazka]

Mapka szlaków, wędrówki po słowackiej stronie Tatr to miód, można i bez
przewodnika w niższe partie zaglądnąć, jest pięknie:

www.ceper.com.pl/slowackie3.html

[ciupazka]

..w zakresie: kto przewodnikiem może być i jakie warunki musi spełnić :

www.topr.pl/index.php?str=7,1&id_news=34

[ciupazka]

Z przewodnków tatrzańskich oni najczęściej się rekrutowali i nie dziwota,
niestety wątek już zarchiwizowany:

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=170&w=24885248&v=2&s=0

[billy.the.kid]

koszt przewodnictwa jest dosyć wysoki. taki kurs i egzaminy cos ok.5tys.zeta.
szukam czy nie ma możliwości eksterna. NIE. czesto kandydaci maja wiedze
większą niz wszsyscy organo\izatrorzy kursó le muszą jednak tek kosztowne
kursy odbyć zeby przystapic do egzaminu.

[ciupazka]

O tych egzaminach juz pisaliśmy, po rodzinie mom przewodników i cosik o
tym mozno pedzieć, to som jest barz duze wymogi i barz trudne egzaminy.
Za piyrsym razem mało fto taki egzamin na oprzewodnika zdaje i nie dziwota:

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=170&w=9309795&a=15345576

[billy.the.kid]

ano prawda. jaks odpowiedzialność powinna na tych ludziach spoczywac. tak że
widzi mi się ze od wiedzy która górka jak się nazywa[chgociaż to też ważne]
istotne są wartości etyczne.

[Gość: Ciupazka]

Polacy będą mogli prowadzić wycieczki w górach całej Europy. Każdy przewodnik
musiał przejść specjalny kurs i zdać egzamin. A tymczasem zapał polskich
turystów wzrasta. Co roku coraz więcej osób chce zdobywać zagraniczne góry.
Unia Europejska wprowadza zmiany i nowe możliwości również w górach.
W Zakopanem spotkali się członkowie nowego Stowarzyszenia Europejskich
Przewodników "Lider", zrzeszonego w Międzynarodowej Unii Przewodników Górskich.

Wręczamy naszym członkom legitymacje przewodnika europejskiego. Od dziś
będziemy mogli zupełnie legalnie prowadzić wycieczki w górach w całej Europie.

Oczywiście polscy przewodnicy będą uzależnieni od prawa miejscowego danego
kraju, które czasem w danym terenie nieco ograniczają uprawnienia przewodników.
Tak jest np. w niektórych parkach narodowych. - Żeby zostać przewodnikiem
europejskim trzeba najpierw mieć uprawnienia przewodnickie jednej z grup w
Polsce - wyjaśnia Maciej Krupa. - Trzeba więc być przewodnikiem tatrzańskim,
sudeckim lub beskidzkim. Następnie ukończyć kurs organizowany przez nasze
stowarzyszenie. Po egzaminie przewodnik otrzymuje uprawnienia europejskie. Jest
to w jakimś sensie odpowiedź na zapotrzebowanie, jakie jest wśród polskich
turystów. Coraz więcej osób bowiem chce jeździć na wycieczki w góry za granicę.

- Popularne są Alpy, a szczególnie Dolomity - mówi Krzysztof Kosiński,
przewodnik tatrzański, a od soboty również europejski. - Ale zauważyłem, że
nasi turyści coraz częściej wybierajś się do gór Krymu i Rumunii.
W sobotę legitymacje przewodnika europejskiego odebrało sześćdziesiąt osiem
osób.

Cyt.Za:P. BOLECHOWSKI - Gazeta Krakowska)




zakopane.naszemiasto.pl/wydarzenia/583504.html

Józef Krzeptowski (1904-1971)

[owcarek_podhalanski]

A Józef Krzeptowski? Bocycie Józefa Krzeptowskiego? To był dopiero przewodnik!
Nie ino ceprów po holak prowadził, nie ino śpasować barz lubił, ale tyz w ruchu
oporu w casie wojny piknie sie zasłuzył. Po wojnie - jak wielu inksyk
zasłuzonyk Polaków - pojechoł na Syberie, ale na scynście przezył tow. Stalina
i wrócił w swoje Tatry.
W ksiązce Wnuka "Obrazki zakopiańskie" wycytołek, ze kie przyjaciele pytali
Krzeptowskiego, jak było na tej Syberii, to on zawse opowiadoł o swoik
przezyciak z humorem. A potem "syberyjskom opowieść" Krzeptowskiego poznołek od
dwók naocnyk (a racej nausnyk) świadków. Posłuchojcie:

Kcecie usłyseć, jako było ze mnom na Syberii? Było tak. Wojna sie skońcyła i
pomyślołek se: No, Józuś, w ruchu oporu walcyłeś, ojcyźnie sie przysłuzyłeś -
sykuj pierś na medale!
Zadowolony, choć kapke zmęcony tom wojnom usnąłek i długo społek ... jaze
obudziłek sie na Syberii! A hań zaroz Ruscy ku mnie przychodzom i pytajom, za
co mnie zesłano? Pomyślołek: Jak powiem, ze za nic, to i tak nie uwierzom.
No to pedziołek im, ze bolsewików biłek. To wiycie jakiego oni lo mnie sacunku
nabrali? Przełozonym więźniów od rozu mnei zrobili! Nei posłali mnie do
baraków, ka trzymali tysiąc japońskik jeńców wojennyk. A te Japońcyki to takie
ucciwe - mozes jabłusko przy nik ostawić, to jabłusko zgnije, a oni i tak go
nie rusom. No to wiycie jako jo tam miołek dobrze? Tysiąc ucciwyk i jo jeden!!!

Dalsego ciągu niestety nie bocem. I w ogóle przeprasom śp. Króla Przewodników
Tatrzańskik za tak nieudolny przekaz jego opowiesći, ale dobrze wiem, ze było
duzo więcej anegdot związanyk z jego zyciem. Moze by ftoś siodł, zebroł te
anegdoty i wydoł w postaci piknej ksiązecki? Bo skoda by było, kieby posły w
niepamięć. A lepiej sie spiesyć, póki zyjom ci, co znali Krzeptowskiego jesce
przed wojnom, w casie wojny i tuz po.
Hau!

[Gość: Ciupazka]

Na tyj stronce co w piyrsym poście podałak, jest o nim, dobro ta stronka:

www.przewodnik-tatrzanski.pl/01_f.html

[owcarek_podhalanski]

"Kiedyś znany góralski przewodnik tatrzański z Krzeptówek (jest to jeden z
przysiółków Zakopanego), Józef Krzeptowski "Ujek" zapytany o sport narciarski
odpowiedział dowcipnie, ale i chyba słusznie, że narciarstwo to: - pierwszy
sport...ale po kochaniu." - takom notke znalozłek tutaj.
Znom jesce dwa śpasy o Krzeptowskim: wojenny (jak nie fcioł mu sie spadochron
otworzyć) i przewodnicki (jak jechoł kolejkom na Kasprowy ze straśnie
hałaśliwom wycieckom). Ale jakoś nie mogem ik w Guglak znaleźć. Hau!

[Gość: Ciupazka]

Nie wiym, cy to tyn Krzepki jest opisany przez Józka Kapeniaka jako to
Krzepki "Som sobie seł na ratunek" i nie dziwota, ze nie naseł nikogo".
A w ksiązce Pogotowia kierownik opisoł syćko jako było, a na kóńcu napisoł nie
znaleziony" i jaze dwa te słowa podkreślył. Ino Krzepki wiedzioł, cemu nikogo
nie naśli, hale nie pedzioł, bo mu wstydno było.

A był juz wte doświadconym przewodnikiym i bez włosnom głupote poparzył
sie na skrótak. Telo naskrocoł idęcy z Pięci Stawów nojktótsom drogom
i ślakiem rzodzyj uzywanym - południowo-wschodni stok Wielkiego Koziego, skąd
fcioł pote włącyć sie na Orlom Perć i graniami przez Granaty do ścieżki na
Halę Gasienocową..

Nei co, do Granatów syćko sło zgodnie z planym i przysła mu do głowicki myśl
coby skrocić se przez Żleb Dege`a., ftory był juz robiony pore razy od
dołu, hale z góry nie.. Tam se ślezie, zjedzie se na linie i drózke skróci z 3
godz. do 2.

W casie ryktowanio sie do drugiygo zjazdu, lina mu sie wymskła z rąk i
poleciała na dół. Ostoł uwięziony na półce i co tu robić, ni ma co, trza sie
wracać do góry, na chłopski rozum. Zaroz uskok zagrodziył mu dróge, mioł
haki, , mlotek i pętle i wbijoł se takie niby szczeble drabiny , dosięgnon
palcami uskoku i ostatnim zrywem podciągnon sie na rękach. I co sie nie
robi, niestety chwyt rusył ś nim do tyłu, pocuł jak odpodo od ściany, nei był
pewiyn , ze to jego ostatnie sekundy zywobycio, nie inacyj. W śmiertelnym
straku wrzasnon przeraźliwie , spadajęcy na dolnom polke na rece i na nogi.
Palcyskami jak szponami wbiył sie w trowke i mechy i sie uratowoł. Po poru
wysiłkach wysed na upłazek i przetrawersowoł na wyznacony ślak.
Domordowany dosed do Schroniska na Gąsienicowej i tam sie dowiaduje, ze
przed kwilom turysta doniósł , ze słysoł krzyk, ze ftosi macho szalikiem
i trza iść ratować.

Jedna grupa ratowników wyrusyła ze Zokopanego, a drugo
z Hali. Mimo zmęcenio Krzepki piyrsy zaś pchoł sie do góry pod ściane. kie
dośli, uwidzioł starom kosule zaklinowanom między dwie skały, ftoro wołała
o pomoc, a krzyk to był przecie jego, kie odpod od ściany. Syćko wartko
pojon, nie wypytowoł juz nic i nie pedzioł nikomu. Zje po co, coby sie bez
dziesięć roków ś niego naśmiywali. To było w trzydziystym piyrsym... godo
Borowy, nie w trzydziystym godo Krzepki...

[owcarek_podhalanski]

Dobre! Tej historii nie znołek. To jesce jeden dowód na to, ze przydałoby sie
kasi anegdotki o Krzeptowskim zebrać do kupy. Hau!

Przewodnicke figle

[owcarek_podhalanski]

A tym, co lubiom wesołe przewodnickie przygody, polecom ksiązke Konstantego
Steckiego "Tatry na co dzień", a w tej ksiązce rozdział pt. "Przewodnickie
figle".
Hau!

[Gość: Ciupazka]

Mnie sie przybocyły te piykne hasła z socrealu: " Przez turystykę do
socjalizmu" nas domak FWP "Pracownik", hehe...Wte przewodnicy mieli
dobrze, panickom choćjakie wice opwiadali, a gaździny z mlyckym, śmietanom
w borynkak wychodziyły chet na przełęcze i ratowały spragnionyk turystów
latym i zimom. Kielo dobre było to mlycko... A dzisiok, haj, ni ma nic
ino turystów w pierniki. Trza do schroniska dojść i tam jakomsi strawe
dostaniys, nie godajecy o piwie. A przewodnikom tyz figlować sie odekciało.

[owcarek_podhalanski]

No to coby przybocyć casy jesce sprzed socrealu, opowiem te anegdotke o kolejce
linowej.

Jechoł Józek Krzeptowski kolejkom na Kasprowy. Rozem z nim jechała jakaś
wyciecka, ftóra straśnie hałasowała. Józek nie mógł tego jazgotu znieść, w
końcu chycił sie zwisającyk pod sufitem rącek i podciągnął do góry. Kie tak
wisioł i wisoł, wycieckowice wreście sie spytali: Co pan robi?
- A, widzicie - pedzioł Józek. - Niedawno był haw straśny wypadek. Jechała na
Kasprowy wyciecka tak samo hałaśliwa jako wy, jaze od tyk hałasów podłoga sie
zarwała i syćka pasazerowie zginęli. No to jo na wselki wypadek trzymom sie tyk
rącek, coby nie spaść, kie znowu podłoga sie zarwie.
Od tej kwili jaze do samego Kasprowego wyciecka jechała w absolutnej cisy.

Hau!

[ciupazka]

Dystans do świata i pogoda ducha

- Góry, w których ponad 55 lat przepracowałem i spędzałem niemal każdą wolną
chwilę, w pewnym sensie mnie ukształtowały - mówi Apoloniusz Rajwa. - Nauczyły
mnie traktowania z uwagą, ale i ostrożnością, wszystkiego, co mnie otacza.
Nauczyły ładu, porządku, spokoju i równowagi wewnętrznej. To właśnie w górach
ma się poczucie łączności z naturą, co pomaga zachować odpowiedni dystans do
świata i pogodę ducha.

Urodził się w 1934 r. na Śląsku Cieszyńskim, w Podgórzu koło Skoczowa. Do
Zakopanego przyjechał po wojnie, w 1947 r., z ojcem, który znalazł tu pracę w
jednym z ośrodków wypoczynkowych. W 1952 r. zdał maturę w Liceum
Ogólnokształcącym im. O. Balzera i rozpoczął studia na Wydziale Geograficznym
Uniwersytetu Jagiellońskiego (dyplom w 1956 r.). Po studiach pracował rok w
Kowarach Śląskich - nie mógł się tam jednak zadomowić, więc wrócił do
Zakopanego. Po przeszkoleniu rozpoczął w 1958 r. pracę w obserwatorium
meteorologicznym na Kasprowym Wierchu, gdzie przepracował następne 12 lat. W
tym czasie podjął studia doktoranckie, których jednak nie ukończył. W 1969 r.
został nauczycielem geografii w liceum w Kuźnicach. Przepracował w nim do
przejścia na emeryturę w 1989 r., a potem (już jako emeryt, na pół etatu) aż do
2001 r.

- Kiedy w 1947 r. przyjechałem do Zakopanego, zamieszkałem u wylotu Doliny
Białego - wspomina. - To właśnie w otaczających ją skałkach zdobywałem
pierwsze, górskie doświadczenia. Prawdziwą wspinaczkę, na Mnicha, odbyłem w
1951 r. W czasie studiów wspinałem się z kolegami w skałach podkrakowskich,
robiąc częste wypady w Tatry.

Od 1962 r. jest członkiem sekcji Taternictwa Jaskiniowego Klubu
Wysokogórskiego. Uczestniczył wtedy w eksploracyjnej wyprawie do Jaskini
Ptasiej Studni, uważanej w tamtych latach za najtrudniejszą w Tatrach. Przez
lata brał udział w wielu wyprawach do największych jaskiń tatrzańskich oraz w
wyprawach zagranicznych do najgłębszych wtedy jaskiń świata - Gouffre Berger
(1966 r.), jaskiń Austrii (1970 r. i 1980 r.) oraz jaskiń Pamiro-Ałaju (1970
r.). Brał udział w wielu podziemnych akcjach ratunkowych. Uczestniczył też w
szkoleniach ratowników GOPR w zakresie ratownictwa jaskiniowego.

- Ratownictwo i przewodnictwo było dla mnie zawsze uzupełnieniem działalności
górskiej - opowiada. - Pierwszy kurs przewodnicki ukończyłem już w 1954 r. Nie
weryfikował tych uprawnień, dlatego w latach sześćdziesiątych powtórnie wziął
udział w kursie przewodnickim, uzyskując w 1967 r. uprawnienia przewodnika
tatrzańskiego. Na początku lat osiemdziesiątych zdobył II, a w 1995 r. - I
klasę przewodnicką. Jest też instruktorem przewodnictwa. Uczestniczył w pracach
kilku zarządów Koła Przewodników Tatrzańskich i Stowarzyszenia Przewodników
Tatrzańskich. Był członkiem założycielem PSPW i jako jeden z pierwszych
otrzymał międzynarodowe uprawnienia przewodnickie.

Od lat sześćdziesiątych opublikował wiele naukowych i popularnych artykułów w
wydawnictwach PAN oraz w innych czasopismach. Od lat jest stałym
współpracownikiem "Tygodnika Podhalańskiego". Jest też współautorem wydawnictw
książkowych: "Turystyczne jaskinie Tatr", "Alpinizm", paru wydań przewodników
Pascala czy monografii "Tatry i Podtatrze". W uznaniu zasług kilka kół
przewodnickich w Polsce nadało mu tytuł członka honorowego. Jest także
członkiem honorowym Speleoklubu Tatrzańskiego i Klubu Wysokogórskiego.
Odznaczony m.in. Złotą Odznaką PTTK, odznaką Zasłużony dla Zakopanego oraz
Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

- W przewodnictwie - mówi - najważniejsza była dla mnie działalność edukacyjna.
Przewodnik może i powinien starać się otwierać ludziom oczy na piękno gór, na
ich krajobraz i przyrodę. Młodzi ludzie, którzy kiedyś pod moją opieką stawiali
swoje pierwsze kroki w górach, dziś wspinają się, są ratownikami TOPR i
przewodnikami tatrzańskimi. Zaraziłem ich górską pasją, a to wielka satysfakcja
i dopełnienie mojej ponadpięćdziesięciopięcioletniej górskiej działalności.
(J.TAWłOWICZ)

[Gość: Ciupazka]

AKPT organizuje jutro na Hali Gąsienicowej tradycyjne zawody narciarskie o
Puchar Prezesa Akademickiego Klubu Przewodników Tatrzańskich.

W tym roku trasa prowadzić będzie od schroniska Murowaniec przez rejon Stawków,
przełęcz Karb, Czarny Staw Gąsienicowy. Organizatorzy zastrzegają, że może ona
ulec zmianie w związku z warunkami śniegowymi.

Bazą zawodów będzie schronisko Murowaniec, skąd start nastąpi o godz. 11.
Zawody AKPT rozegrane zostaną w 3 kategoriach ski-tourowych: kobiety, juniorzy
(do 40 lat) oraz seniorzy.

Przypomnijmy, że w ubiegłorocznych zawodach, które zostały rozegrane w Dolinie
Chochołowskiej startowało blisko 30 zawodniczek i zawodników (nie tylko z AKPT,
ale także z zaprzyjaźnionych kół przewodnickich). Zapraszamy! (ZCH)

[Gość: Ciupazka]

O AKPT

www.przewodnik-tatrzanski.pl/akpt/a50.html

był wątek, ale go zarchiwizowano, a oni wciąż działają!

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=170&w=10124225&a=21575409

[Gość: Ciupazka]

Józek Krzeptowski był podobno nojweselsym przewodnikiym tatrzańskim.Kie
jechoł kolejkom na Wiyrch Kasprowego z gosciami to telo kurcowo trzymol sie
poręcy przy oknie, jaze ftorosi turystka spytała sie go; Dlaczego tak mocno
trzymacie sie uchwytu?

Edyć, temu, bo łońskiego roku, kiek jechoł, tak jak dzisiok z Wami, kiebyk
sie był nie trzymoł, paniusiu, to byk zlecioł dołu. Dynko sie urwało i syćka
polecieli, ino jo sie ostoł i uratowoł. Pedzielibyście?

[ciupazka]

Kiedysi, downo, podcos wyciecki w Tatrak pewno Lublinianka spytała sie Józka
Krzeptowskiego:
- Ile lat mają Tatry?
- Tatry, paniusiu, majom dwa miliony roków i jesce trzy miesiące.
-Wiecie to, panie przewodniku z taką dokładnoscią?
-Coz byk nie wiedzioł i mioł nie wiedzieć? Trzy miesiące do zadku oprowodzołek
po holak profesora z Poznania i on mi pedzioł, ze Tatry majom dwa miliony roków.

[billy.the.kid]

chyba ze dwa razy podobna historie opowiadałem przgodnym turystom w kolejce. i
dacie wiarę? UWIERZYLI.
Czasem lina w tej na gubałówkę się urywa i kolejka wali w dolną stację.

[Gość: Ciupazka]

100-lecie urodzin piyrsego niegóralskiego przewodnika tatrzańskiego
Stanisława Motyki

www.przewodnik-tatrzanski.pl/akpt/a100.html
W Lublinie mieszka jego córka Ewa .

[ciupazka]

"Urodziła się w 1917 r. w Krakowie. - Przypadkiem - zastrzega. - Trwała wojna.
Mama chciała dojechać do domu w Warszawie. Urodziła mnie po drodze, a do domu i
tak nie dotarłyśmy. Schroniłyśmy się więc u dziadków w Poznaniu i tam już
zostałam. W Poznaniu spędziła dzieciństwo i młodość. Tam zdała maturę i
ukończyła studia na Wydziale Prawno-Ekonomicznym Uniwersytetu Poznańskiego. -
Mieszkaliśmy w Poznaniu, ale dwa miesiące każdych wakacji spędzałam w
Zakopanem - wspomina. - Mój ojciec, Adam Wisłocki, był wielkim miłośnikiem
Tatr, turystą, narciarzem i ratownikiem TOPR. Miałam 12 lat, gdy z bratem i
jego kolegą przeszłam całą Orlą Perć. Jeszcze w czasie studiów zaczęłam wspinać
się w Tatrach. Po studiach przyjechałam na wakacje do Zakopanego - był rok
1939. Wracałyśmy z mamą do domu ostatnim przed wojną pociągiem. Wojnę spędziłam
w Krakowie, bo rodzina uciekła z Poznania, bojąc się prześladowań za
działalność ojca w czasie plebiscytów na Warmii i Mazurach. Po wojnie, w 1946
r., znów przyjechałam na wakacje do Zakopanego i wtedy poznałam Kostka
Steckiego. Rok później wzięliśmy ślub.

W 1947 r. zamieszkała na stałe w Zakopanem. Pracowała jako księgowa w szkołach
podstawowych (w SP nr 1 na Wilczniku i w Zespole Szkół Sportowych na Bystrem).
Pod koniec lat 70. XX wieku przeszła na emeryturę. Od początku prowadziła
intensywną działalność taternicką, wspinała się latem i zimą na wielu
tatrzańskich ścianach. Na początku lat 50. wstąpiła do Klubu Wysokogórskiego
(od 1958 do 1973 r. była członkiem zarządu - skarbnikiem). Równocześnie
uprawiała turystykę narciarską (zjeżdżała z wielu szczytów i przełęczy) oraz
taternictwo jaskiniowe (brała udział w wyprawach eksploracyjnych do
najtrudniejszych jaskiń tatrzańskich). Uczestniczyła też w wyprawach do jaskiń
Słowacji, Austrii i Bułgarii. Jest współzałożycielką Koła Jaskinioznawczego ZO
PTTK w Zakopanem, w 1956 r. - Zakopiańskiej Sekcji Taternictwa Jaskiniowego KW
(w latach 1970-72 piastowała funkcję wiceprzewodniczącej Komisji Taternictwa
Jaskiniowego Zarządu Głównego KW). Alpinistycznie i turystycznie poznawała też
Alpy, góry Jugosławii, Turcji, Rumunii, Grecji oraz Kaukaz.

- Tak właśnie - mówi - przez turystykę, narciarstwo, wspinaczki na powierzchni
i pod ziemią dorastałam do przewodnictwa. W 1967 r. uzyskała uprawnienia
przewodnika tatrzańskiego (przewodnikiem I klasy jest od 1975). Od lat zajmuje
się działalnością publicystyczną i naukową. Opublikowała ponad 100 opracowań i
artykułów m.in. w "Wierchach", "Podtatrzu", "Halach i
Dziedzinach", "Dunajcu", "Tygodniku Podhalańskim". Jest autorką wydanej w 1981
r. książki "Przewodnictwo tatrzańskie. Zarys historii". Przez wiele lat
prowadziła wycieczki szkoleniowe dla przewodników. Dziś jest honorowym
członkiem Stowarzyszenia Przewodników Tatrzańskich im. Klemensa Bachledy - w
2000 r. za działalność przewodnicką otrzymała Złoty Krzyż Zasługi.

Na pytanie o doświadczenia przewodnickie odpowiada: - To nie jest zawód taki
jak inne. Trzeba w niego włożyć wiele pasji i serca. Wykonuje się go przecież
dla codziennych zachwytów i radości bycia w górach dzień w dzień. Przewodnik
jest towarzyszem na górskiej drodze, przyjacielem i opiekunem przekazującym
kolejne stopnie wtajemniczenia, pomagającym ludziom z nizin odkrywać ten nasz
piękny, czarodziejski, tatrzański świat... (J.TAWłOWICZ)"
Dobrze , ze o niej bocycie!

[ciupazka]

Z pasjom i uporem wielgim, jakoz go tutok nie wstawić, kie to brat mojego
szwagra, hehe. Tyz było w chałupie u nik siedmioro dzieci i wyśli syćka
na ludzi.

- "Zacząłem chodzić po górach późno, już jako dorosły człowiek - mówi Józef
Posadzki - ale szybko te góry stały się moją pasją i sposobem na życie. Dziś,
po latach górskich wędrówek wiem, że od momentu, gdy złapałem górskiego
bakcyla, wszystkie moje życiowe wybory wiązały się z Tatrami. Do dziś
tatrzańskie przewodnictwo to nie tylko mój zawód, ale też spełnienie, relaks i
wypoczynek...

Urodził się w 1943 r. w Zakopanem. Tu spędził dzieciństwo i szkolne lata. -
Nauka szybko się skończyła. - wspomina. - W domu było nas siedmioro rodzeństwa.
Rodzicom ciężko było utrzymać wszystkie dzieci, więc trzeba było szybko brać
się do pracy. Miałem 15 lat, gdy poszedłem na praktykę, by zdobyć zawód malarza
lakiernika. Przepracowałem potem, wykonując ten zawód, następne 10 lat.
Pracując uczył się, kończąc po kolei: szkołę zawodową, wieczorowe liceum
ogólnokształcące i pomaturalne Studium Techników Radiologii (w Krakowie). Po
ukończeniu studium, do 1976 r., pracował jako radiolog i rehabilitant w
sanatorium nauczycielskim, przychodni lekarskiej i zakopiańskim szpitalu. W
1976 r. został zastępcą dyrektora Ośrodka Sportu i Rekreacji "HYR", gdzie
przepracował kolejnych kilkanaście lat. W latach 90. przez kilka lat prowadził
ośrodek wypoczynkowy w Kościelisku, a następnie był pracownikiem Wydziału
Kultury Fizycznej i Wypoczynku UM w Zakopanem. 15 lat temu zakończył tam
etatowa pracę.

A góry i przewodnictwo? - W młodości interesowały mnie tylko narty - opowiada. -
Jako nastolatek trenowałem w AZS-ie kombinację norweską. Chodzeniem po górach
i wspinaczką zaraził mnie, już jako dorosłego, znany taternik i przewodnik
Ryszard Berbeka. On też namówił mnie na uczestnictwo w kursie przewodnickim.
Już będąc przewodnikiem, poznałem wielu wspaniałych ludzi gór. Przez lata moim
wzorem przewodnika był Włodek Cywiński. To on zaszczepił mi dociekliwość w
poznawaniu szczegółów topografii Tatr. Starałem się dorównać mu w znajomości
terenu. Oczywiście, z nartami też się nie rozstałem: zostałem instruktorem i
przez lata prowadziłem szkoły narciarskie w OSiR "Hyr" oraz w TKKF "Slalom" w
Zakopanem. W TKKF przez 10 lat organizowałem Puchar Zakopanego dla amatorów,
sam też wielokrotnie brałem udział w zawodach narciarskich. Do dziś cieszy mnie
bardzo turystyka narciarska. Uprawnienia przewodnika tatrzańskiego uzyskał w
1970 r. Szybko podwyższał kwalifikacje, zdobywając po dwóch latach klasę II, a
w 1977 r. I klasę przewodnicką. W 1972 r. uzyskał też uprawnienia instruktora
narciarskiego PZN. Od 1973 r. włączył się aktywnie w społeczną działalność,
zostając członkiem zarządu Koła Przewodników Tatrzańskich (pracował w komisjach
sprzętowych i szkoleniowych KPT - z dwuletnią przerwą - aż do 1999 r.). Od 1983
r. jest instruktorem przewodnictwa. Prowadził wiele wycieczek szkoleniowych na
kursach i obozach przewodnickich. Świetnie wyszkolony na wspinaczkach
tatrzańskich, uczestniczył w przewodnickich wyprawach m.in. w Kaukaz, Atlas
Wysoki, Ałtaj Gobijski, Taurus Licyjski, Alpy, Dolomity, Pireneje, w góry
Bułgarii, Słowenii, Skandynawii. Od 1985 r. jest członkiem komisji
egzaminacyjnych dla przewodników. Za działalność zawodową i społeczną
wielokrotnie odznaczany, m.in. srebrną i złotą Honorową Odznaką PTTK. Dziś jest
członkiem Stowarzyszenia Przewodników Tatrzańskich im. Klemensa Bachledy i
członkiem założycielem Stowarzyszenia Europejskich Przewodników
Górskich "Lider" (posiada międzynarodowe uprawnienia przewodnika górskiego
UIMLA). Od 4 lat jest też członkiem Państwowej Komisji Egzaminacyjnej dla
przewodników. O swej pracy w górach mówi: - Wykształciłem jako instruktor kilka
pokoleń młodych przewodników, oddając im to, co kiedyś sam dostałem. Dziś wiem,
że mogłem im jedynie próbować zaszczepić zamiłowanie do tego zawodu. Udaje się
to z nielicznymi. Tym większa radość, gdy widzę, jak dzięki mojej pracy z
dyletanta wyrasta miłośnik i znawca tatrzańskich dróg... (JERZY TAWŁOWICZ)

[Gość: Ciupazka]

"Przez kilkadziesiąt lat pracowałem i odpoczywałem w górach, ciesząc się nimi
na co dzień - mówi Stanisław Gąsienica-Kaspruś. - Brałem udział w zawodach
narciarskich i szkoliłem ludzi jako instruktor, prowadziłem wycieczki i
uczestniczyłem w akcjach ratunkowych. Wychowałem się pod Tatrami i związałem z
nimi całe swe życie..."
"Przez te lata spotykałem na tatrzańskich wycieczkach różnych ludzi - również
takich, dla których przemierzanie górskich szlaków stało się tak istotne, że
wracają tu, by spędzić w górach każdą wolną chwilę. To w tej przewodnickiej
pracy cieszy najbardziej. Sam, ze względu na stan zdrowia, od kilku lat już nie
prowadzę wycieczek, ale.... Brak mi tej specyficznej więzi, jaka łączy ludzi na
górskiej drodze. Wciąż za tym tęsknię."
Pięćdziesiąt lat na przewodnickich szlakach !Wielgie gratulacje, nei zdrowio
zycymy!

[Gość: Ciupayka]

Uroczystości pogrzebowe rozpoczną się Mszą św. w piątek 1 września o godzinie
14 w kaplicy na Nowym Cmentarzu w Zakopanem, a potem nastąpi odprowadzenie
Zmarłego w ostatnią drogę.

Roman Gąsienica Sieczka. Góral, skoczek narciarski, olimpijczyk, muzykant i
instruktor gry na skrzypcach, podhalanin. W sobotę 26 sierpnia odszedł od nas
po ciężkiej chorobie Roman Gąsienica-Sieczka.

www.watra.pl/rozne/koscielisko/sieczkaa.html

[ciupazka]

"Od nas, z Gładkiego, Tatry widać jak na dłoni - mówi Kazimierz Gąsienica-
Byrcyn. - Od dziecka co dzień patrzę na Giewont. Od dziecka też, dzięki ojcu i
zaprzyjaźnionym z nim przewodnikom, odczuwam potrzebę przebywania w górach.
Chodziliśmy w góry po jagody, grzyby, po drewno i z owcami na hale - ale
chodziliśmy tam również po piękno i wrażenia, z potrzeby serca.

Urodził się w Zakopanem w 1942 r. jako najmłodszy syn słynnego ratownika i
przewodnika tatrzańskiego Stanisława Gąsienicy-Byrcyna. - Chodziłem do szkoły
podstawowej na Wilczniku, a po niej - ponieważ ojciec uważał, że każdy powinien
mieć jakiś konkretny, wyuczony fach - poszedłem do terminu do zakładu
hydraulicznego, równocześnie ucząc się w szkole zawodowej. Po trzech latach
zdałem egzaminy czeladnicze - i tyle tego było!

Jako hydraulik pracował zaledwie kilka miesięcy. Od dziecka chodził po górach i
jeździł na nartach: wychował się przecież w przewodnickim domu. - Byliśmy
dawniej współwłaścicielami Hali Kasprowej, więc oprócz przewodnickiej i
ratowniczej działalności ojca było też rodzinne pasterstwo. Mieliśmy w Dolinie
Kasprowej dwa szałasy - opowiada. - W naszym domu często zbierali się na
posiadach starzy przewodnicy. W takiej atmosferze rosłem. Pierwsze wycieczki i
pierwsze wspinaczki w masywie Giewontu odbyłem jako dziecko, z ojcem. Mając
kilkanaście lat zacząłem robić z kolegami samodzielne eskapady, głównie w
rejonie Hali Gąsienicowej. Jednak prawdziwe tatrzańskie drogi i pierwsze
wejścia do jaskiń zawdzięczam koledze ojca, mojemu szkolnemu nauczycielowi,
przewodnikowi Ludwikowi Pudle. Po przeszkoleniu zostałem członkiem Klubu
Wysokogórskiego. Wspinałem się wtedy między innymi z Jasiem Rojem, Michałem
Jagiełłą czy Józkiem i Staszkiem Bukowskimi.

Gdy skończył 18 lat, został ratownikiem Grupy Tatrzańskiej GOPR, początkowo
jako pracownik sezonowy, a po złożeniu przysięgi w 1965 r. - jako zawodowy
ratownik. Rok później zdobył uprawnienia instruktora narciarskiego PZN. Znając
tatrzańskie jaskinie (wspinał się m.in. w Wielkiej Śnieżnej, Bańdziochu
Kominiarskim czy w jaskini Nad Kotlinami) był jednym z twórców sekcji
ratownictwa jaskiniowego. W 1967 r. przeszedł też szkolenie i uzyskał
uprawnienia płetwonurka. Potem, pracując jako zawodowy ratownik i przez 3 lata
jako instruktor alpinizmu w Wojskowym Ośrodku Kondycyjnym dla pilotów na
Groniku, przeszedł wszystkie etapy szkolenia - aż do stopnia starszego
instruktora ratownictwa (1976). - Choć już wcześniej szkoliłem jako ratownik
przewodników na kursach, sam egzaminy przewodnickie zdałem dopiero w 1970 -
śmieje się. - Dopełniłem w ten sposób moje zawodowe możliwości w górach i
zadośćuczyniłem rodzinnej tradycji, bo taka tradycja zobowiązuje i powinna być
kontynuowana!

W latach 1975-78 był szefem szkolenia, a od 1985 r. zastępcą naczelnika Grupy
Tatrzańskiej GOPR (po reorganizacji - Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia
Ratunkowego). W 1997 przeszedł jako ratownik na emeryturę i zajął się wyłącznie
przewodnictwem. Za pracę uhonorowano go wieloma odznaczeniami resortowymi i
państwowymi m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski i Medalem "Za
odwagę". Najbardziej ceni sobie jednak pamiątkę od kolegów ratowników:
mosiężną, regionalną spinkę do koszuli z niebieskim krzyżem i napisem "Bóg Ci
zapłać, Kaziu"!

- Wydaje mi się, że żyję w tych górach od zawsze - wyznaje. - Od dziecka się
ich uczyłem. Nie tylko dróg na szczyty, także ziół i kwiatów, lasu i zwierząt,
które żyją obok nas. Tylko tak można góry pojąć i... pokochać! Wciąż chodzę po
śladach moich przodków i jako przewodnik staram się pokazać ludziom Tatry tak,
jak sam je widzę i przeżywam każdego dnia. (Dz.P. J.TAWłOWICZ)

A jo Wos Krzesny pozdrowiom, zdrowio i krzepy zyce!

[Gość: Ciupazka]

Urodził się w 1978 r. w Warszawie. - Tam spotkali się moi rodzice - wspomina. -
Niedługo potem wyjechaliśmy z Warszawy, by odbyć trwającą wiele lat podróż po
całej Polsce w poszukiwaniu własnego miejsca na ziemi. Dzięki temu chodziłem do
dziewięciu różnych szkół podstawowych. W 1989 r. zamieszkaliśmy na stałe w
Zakopanem. Od tego momentu moje życie coraz bardziej związane było z Tatrami.
Dziś nie wyobrażam sobie, bym mógł żyć gdzie indziej. Pierwsze doświadczenia
górskie to wycieczki i biwaki harcerskie. Oczywiście, już wcześniej bywałem
okazjonalnie z rodzicami w górach. Jednak moje prawdziwe wtajemniczenie górskie
zawdzięczam przyjaźni z Tomkiem Boruckim i kontaktom z panem Stefanem
Chałubińskim. Z Tomkiem włóczyłem się po bezdrożach tatrzańskich i nocowałem w
górach pod gołym niebem. To on pokazał mi góry prawdziwe, a ja chłonąłem je
wszystkimi zmysłami. Wielkie wrażenie wywarły też na mnie rozmowy o górach
prowadzone w domu państwa Chałubińskich. Szukając własnej drogi życiowej,
chodziłem do kilku liceów. Byłem uczniem m.in. Liceum Aktorskiego w Krakowie i
Liceum Plastycznego w Zakopanem. Maturę zdałem w 1999 r. w zakopiańskim Liceum
Ogólnokształcącym. Obecnie studiuję w Instytucie Sztuki Akademii Pedagogicznej
w Krakowie i jestem na finiszu - za parę tygodni czeka mnie obrona pracy
magisterskiej.

W 1996 r. zaczął wspinać się w Tatrach. Został wtedy członkiem Speleoklubu
Tatrzańskiego. Wspinał się w wielu tatrzańskich jaskiniach m.in. w Wielkiej
Śnieżnej, Czarnej czy Wielkiej Litworowej. Niedługo potem rozpoczął też
wspinaczki powierzchniowe, zostając członkiem Klubu Wysokogórskiego. Od 1999 r.
uprawia narciarstwo wysokogórskie. Przez kilka ostatnich lat brał udział w
wielu zawodach narciarskich, będąc członkiem kadry narodowej. W 2003 r. zdobył
Puchar Polski. Brał też udział w zawodach międzynarodowych, w tym również w
Pucharze Świata w skialpiniźmie. W 2002 r. został kandydatem, a rok później
złożył przysięgę ratownika TOPR. Studiując w Krakowie, uczestniczył w zajęciach
kursu przewodnickiego organizowanego przez Akademickie Koło Przewodników
Tatrzańskich i w 2003 r. uzyskał uprawnienia przewodnika tatrzańskiego. Przez
trzy ostatnie lata pracuje w Tatrach, prowadząc latem wycieczki, a zimą
dyżurując jako sezonowy ratownik TOPR.

- Góry są dla mnie inspiracją wszechstronną, na wielu poziomach
intelektualnych - mówi. - Dużo maluję, marząc wciąż o własnej pracowni, a w
przyszłości może też małej galerii autorskiej. Pasjonuje mnie fotografia i film
eksperymentalny. Współpracuję z "Tygodnikiem Podhalańskim", pisząc o tym, co
mnie najbardziej zajmuje, czyli o górach i szeroko pojętej kulturze. Od dwóch
lat jestem wiceprezesem Stowarzyszenia "Spotkania z Filmem Górskim",
organizującym w Zakopanem festiwal filmowy i wiele imprez towarzyszących. Piszę
też - do szuflady - górskie wiersze.

Od lat realizuje jeszcze jedną swoją wielką pasję - żeglarstwo. W 1995 r.
uzyskał patent sternika jachtowego. Żeglował po jeziorach mazurskich i Zatoce
Gdańskiej, a w 1998 r. był jednym z uczestników trwającego miesiąc rejsu
jachtowego po Bałtyku i Morzu Północnym. Jest też posiadaczem patentu sternika
motorowodnego i ratownikiem WOPR.

O swej pracy w górach mówi tak: - Przewodnictwo jest naturalną konsekwencją
moich fascynacji tatrzańskich. Prowadzę ludzi w góry, bo cieszy mnie, że część
tego górskiego piękna mogę im pokazać. Przewodnik w górach to przecież opiekun
i przyjaciel, ktoś kto pomaga zrobić w górach pierwsze kroki, pomaga je odkryć,
posmakować, poczuć i... pokochać na resztę życia. (JERZY TAWłOWICZ)

www.nowiny.z-ne.pl/news.php?id=16699

[Gość: Ciupazka]

Dla adrenaliny i wyczynu sportowego, ale też dla niepowtarzalnego uroku
krajobrazu żyłem w tych górach na co dzień i czułem się ich częścią - zwierza
się Ryszard Drągowski. - Najpiękniejsze krajobrazy, najszczęśliwsze momenty w
górach mam pod powiekami i śnią mi się do dziś.

Urodził się w 1920 r. w Warszawie. W 1939 r. zdał maturę. - Chodziłem do
najbardziej usportowionego gimnazjum w Warszawie - wspomina. - Grałem w
koszykówkę i trenowałem pływanie. Chciałem po maturze studiować architekturę,
ale wybuchła wojna. Poszedłem do pracy, a firma, w której pracowałem,
delegowała mnie na Lubelszczyznę. Tam w połowie 1943 r. wstąpiłem do Armii
Krajowej. W 1944 r. wróciłem do Warszawy. Od razu nawiązałem kontakt ze
starszymi kolegami ze szkoły i zostałem żołnierzem 3. Baonu Pancernego por.
Wolskiego. Brałem udział w walkach powstania warszawskiego. Dostałem się do
niewoli i trafiłem do obozu jenieckiego (Stalag XB w Sandbosel pod Hamburgiem).
Na początku maja 1945 r. uwolnili nas Anglicy. Potem byłem w kilku miejscach w
Niemczech, Belgii i Francji. Wróciłem jednak do kraju i pod koniec lipca 1945
r. zameldowałem się w Zakopanem. Mieszkała tu już wtedy moja siostra. Ona też
była w AK, w powstaniu, ale udało jej się uniknąć niewoli. Zakopane było
miejscem, gdzie przed wojną spędzaliśmy wakacje. Miałem tu kolegów, m.in.
Andrzeja Bachledę i Staszka Wawrytkę. Szybko odnowiłem przedwojenne znajomości
i poczułem się jak u siebie. Pracowałem w Urzędzie Skarbowym, a następnie przez
pięć lat w zakopiańskim PKS. Oczywiście, każdą wolną chwilę spędzałem zimą na
nartach, a latem na włóczęgach po Tatrach. Zostałem wtedy członkiem PTTK. Po
paru latach góry stały się tak istotnym elementem mojego życia, że w
postanowiłem żyć w nich i pracować na stałe. W 1954 r. zostałem pracownikiem, a
po paru miesiącach kierownikiem schroniska na Hali Gąsienicowej.

Prowadził to schronisko do 1969 r. W 1955 r. złożył przysięgę i został
ratownikiem Grupy Tatrzańskiej GOPR. W tych latach wspinał się m.in. w
towarzystwie Ryszarda Gajewskiego, ale, jak mówi, "wspinaczka, choć była wielką
przyjemnością, nigdy nie stała się pasją". Traktował ją jako uzupełnienie
turystyki wysokogórskiej.

Od 1958 r. był członkiem Klubu SN PTT, któremu w latach 1969-72 prezesował. W
1962 r. uzyskał uprawnienia instruktora narciarskiego PZN. Brał udział w
akcjach ratunkowych i szkoleniach. W 1969 r. został naczelnikiem Grupy
Tatrzańskiej GOPR i pełnił tę funkcję przez 3 lata. Jeszcze na dwa lata wrócił
do schroniska na Hali Gąsienicowej, ale ze względu na stan zdrowia żony musiał
zamieszkać w Zakopanem.

W 1974 r. został sekretarzem, a niedługo potem prezesem Zarządu Oddziału PTTK i
pełnił tę funkcję aż do przejścia w 1980 r. na emeryturę. W 1977 r. uzyskał
uprawnienia przewodnika tatrzańskiego (od 1982 r. jest przewodnikiem II klasy).
Prowadził wycieczki wysokogórskie i szkolenia narciarskie. Sam też uczestniczył
w wielu szkoleniach i obozach przewodnickich. W 1969 r. był uczestnikiem kursu
ratowników GOPR w Alpach austriackich, a w 1976 r. członkiem przewodnickiej
wyprawy na Kaukaz.

W 1990 r. przeszedł operację biodra. - Od tego momentu moja górska działalność
została mocno ograniczona - mówi. - Jeszcze przed samą operacją prowadziłem
obóz narciarski, byłem w pełnej kondycji, i stało się!

Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski i wieloma innymi
odznaczeniami. Dziś jest honorowym prezesem SN PTT i honorowym członkiem Koła
Przewodników Tatrzańskich PTTK im. Klimka Bachledy. Pytany o przewodnickie
doświadczenia, odpowiada: - Przewodnik powinien umieć nawiązać kontakt z
klientem, rozbudzając w górach jego emocje i przekazując własne przeżycia i
zachwyty, których jest w każdym z nas pełno po brzegi. Wtedy łatwiej jest uczyć
ludzi gór, mobilizować ich do wysiłku, zapewniać bezpieczeństwo, a więc
spełniać wszystko to, do czego przewodnik jest powołany.
JERZY TAWŁOWICZ
Od siebie dodam, wspaniały człowiek, dzięki niemu mogliśmy dwa razy do
roku przebywac w "Murowańcu", ach to były czasy. Pozdrawiam go serdecznie od
wszystkich z Lublina, którzy wielokrotnie korzystali z jego grzeczności i
wspominają te czasy z rozrzewnieniem. Zdrowia Panie Ryszardzie życzymy.
Telo.POzdr.

[ciupazka]

Aktualnie:
www.topr.pl/index.php?str=2,3
www.tpn.pl/index.php?&sP=meteo_center&sK=moduls/meteo/servis/&&bMeteo=1

[ciupazka]

ciupazka napisała:

> Aktualnie:
> www.topr.pl/index.php?str=2,3
> www.tpn.pl/index.php?&sP=meteo_center&sK=moduls/meteo/servis/&&bMeteo=1

Do wierchu.

[ciupazka]

Aktualizacja:
>
> > Aktualnie:
> > www.topr.pl/index.php?str=2,3
> > www.tpn.pl/index.php?&sP=meteo_center&sK=moduls/meteo/servis/&&bMeteo=1
>
> Do wierchu.