bezsilność

[yuraathor]

W środę walnęło mnie porządnie, telefon od żony kolegi- Jurek , Slawek pije,
co robić??? Sławek , nie to niemożliwe ...niestety możliwe.dzwonił do mnie w
sobotę, rozmawialiśmy kilka minut, zastanawiałem się potem - co on właściwie
chciał, a jemu dusza wyła ,a ja tego nie dostrzegłem. co robić??? jestem
bezsilny wobec potęgi alkoholizmu. Sławek :cztery lata i trzy miesiące, moja
droga trzeźwienia wyglądała by inaczej , gdybym nie spotkał Sławka. a teraz
co??? nie ma mocnych,jeszcze raz uświadamiam sobie swoją małość, bezsilność,
strach , złość.

[kylly]

hej...
cóż miałem podobne doświadczenie jakiś rok temu (ponad) w styczniu mój chyba
najbliższy przyjaciel po ponad 5 latach zaczął pić...byłem u niego 1 (słownie
jeden raz - nie poznał mnie..) pił nieprzerwanie do grudnia - 11 miesięcy...aż
nie dał rady podnieść się z łóżka - dopiero wtedy poprosił o pomoc - zawiozłem
go do szpitala...dziś od już :) czy też dopiero 3 miesięcy znowu jest trzeźwy -
i ja wiem i Ty wiesz że nie pomożesz mu dopuki sam o tę pomoc nie poprosi
pozdrawiam

[yuraathor]

no i tragedia, kolega pił przez tydzień a dzisiaj targnął się na swoje życie
podcinając sobie żyły.czy aż tak bał się, że alkohol go zabije że wolał zrobić
to sam???wieczorem jeszcze żył, był w szpitalu ale co będzie jutro???mój strach
przed zapiciem od dzisiaj jest jeszcze większy. nie daję sobie prawa do
zapicia. JA CHCĘ NIE PIC, CHCE ODEJŚĆ Z TEGO ŚWIATA TRZEŹWY

[e4ska]

Czegoś nie rozumiem. To zaledwie tydzień wystarczył, aby rozsypał się dorobek
kilku trzeźwych lat?

Słyszałam, że nawroty i powroty są bardzo niebezpieczne z racji niewiarygodnego
tempa, ale żeby aż tak szybko nastapiła degradacja?

Wprost nie do uwierzenia.

[yuraathor]

a ty myślisz że ja rozumiem?? rozumiem tylko jak mały jestem wobec
alkoholu.myślę że po kilku latach niepicia,nie był w stanie psychicznie
poradzić sobie z tym że jednak zapił,chęć trzeźwego życia i świadomość tego, że
znowu startuje od nowa,że przepadło to co zdołał zbudować przez te cztery lata
wytworzyły jakiś dysonans w głowie. tak to sobie tłumaczę ale może inne powody
były. ja w swojej głowie nie mam dobrze poukładane a cóż mogę wiedzieć co w
innej siedzi

[janulodz]

To chyba jest to o czym mówisz. Świadomość ponownej utraty kontroli nad niepiciem i zaprzepaszczenie lat w trzeźwości mogło być tym powodem. Kilka razy w moim trzeżwiejącym od ponad trzech lat życiu miałem sen, że z jakichś tam powodów zapiłem. Było to tak potworne uczucie, że budząc sie i powoli dochodząc do świadomości, że to jednak tylko sen odczuwałem niewysłowioną ulgę. Nie wiem co bym zrobił, gdyby się okazało pewnego dnia ,że to nie był sen.

[rauchen]

dlatego mysle ze kazdy trzezwy dzien, miesiac, rok, gdy patrzy sie w przeszlosc,
nie powinismy robic z niego ciezaru, wysilku ktory zrobilismy, a raczej czyms w
rodzaju ulotnego szczescia, ktore tak czy siak jest i juz sie stalo, a wazne
jest dzis.
Po ostatnim ciagu przez pierwsze okolo dwa tygodnie pisalam w zeszycie glowne
obsesje i bole ktore mialam gdy wracalam do "swiata zywych", kilka krotkich
zdan wyszukanych gdzies w mojej wedrowce po ksiazkach, stronach internetowych,
gdzies zaslyszanych w jakis piosenkach. I sa to dla mnie krotkie i wazne
zdania, na wypadek " a gdyby". Kilka prostych instrumentow ktore mam nadzieje
ze pomoga, gdy jednak sie zdarzy, a zdarzyc sie moze, chociaz nie chce.

Pilam ciagami, dwa tygodnie, potem dwa miesiace, ba, i trzy sie zdarzyly
przerwy, a kiedy znow wracalam do picia, poczatek nie byl taki zly,
przyzwyczajenie do tego ze znow pije, choc nie mialam w planach, ale po kilku
dniach, gdy juz przychodzilo to zmeczenie, nadchodzil bol istnienia.
Kilka razy mialam tak ogromny, ze az bolal, wlasnie w przegubach rak. On sie
tam skumulowal. Dziwne wrazenie, ze jak przetne, caly bol uleci, bo on nie
siedzi w glowie, ale wlasnie tam. Nie przecielam. Pilam jeszcze ze dwa dni, po
czym budzilam sie ktoregos dnia i cos jakby mi mowilo "Dziewczyno, juz ci
wystarczy, swoja dawke, dostarczylas". I przestawalam.

I od czasu, kiedy zaczelam pic ciagami, z przerwami przewaznie dwumiesiecznymi,
czulam i widzialam, ze wlewalam w siebie o wiele, o wiele wiecej alkoholu,
anizeli bylabym w stanie wypic, jesli pilabym przez te dwa miesiace codziennie
sie upijajac nawet za kazdym razem. Wlewalam i wlewalam przez kilka dni, a
nawet nie bylam w stanie sie normalnie upic. Az juz nie wytrzymywalam, i wtedy
wlasnie pojawial sie ten bol w przegubach dloni.
Cos jednak czuwalo, ze zawsze pojawil sie mojej swiadomosci ktos, cos, kto
bardziej bedzie cierpial. I niech na zawsze tam ten KTOS pozostanie, kimkolwiek
by byl.

[jerzy30]

po dłuższym niepiciu 3 - 5 - 10 lat powrót do chlania może badzo zle sie
skonczyc - dla kogos kto zaprzestal pic i byl trzezwy 3 - 5 - 10 lat takie
zachlanie to jak koniec swiata, wszystko sie wali, jak ktos nie pije wiele lat
to usypiana jest jego czujnosc [ja po 15 latach bylem o 10 cm od flaszki] i
alkohol zaczyna wtedy kombinowac - jak tu podejsc klienta jak mu sie wlac w
gardlo - jak przerwac jego trzezwosc - dlatego tak bardzo trzeba uwazac [ja od
razu polecialem na mityng pomoglo bo sobie przypomnialem jak to bylo 15 lat temu

[jerzy30]

stad podciecie zyl - dla niego zapicie to kompletna kleska - daj mu wsparcie -
nie z takich beznadziejnych sytuacji alkoholicy wychodzili - on zyje i ma szanse
od nowa

[trinkino]

Właśnie w takich sytuacjach zastanawiam się nad sensem tego liczenia. Nie piję
już 3 miesiące, rok, 5 lat, 10 lat... Bo chyba im dłużej, tym bardziej jest
dołująca jest świadomość, że się zapiło, że zmarnowało się tyle czasu. A
przecież to nieprawda, bo ten czas właśnie nie był zmarnowany.
No chyba ważne jest, że się w ogóle nie pije, dzisiaj nie pije, a nie
licytowanie się: część, jestem Anka, nie piję już 6 lat <oklaski>
Ale to oczywiście tylko moja opinia.