2 terminy

[wolny32]

INDYWIDUALIZM
postawa jednostki określana wzmożoną potrzebą niezależności i wolności
osobistej oraz niechęcią do podporządkowywania się innym i działania pod obcym
kierownictwem; postępowanie indywidualistyczne odbiega od zwyczajowo
przyjętych norm. W filozofii i. to doktryna traktująca odrębność jednostki
jako wartość autonomiczną. Niekiedy bywa utożsamiany z egoizmem.


Kolektywizm,
pogląd głoszący prymat dobra zbiorowości nad interesami i potrzebami
indywidualnymi. Pierwszym rzecznikiem kolektywizm był czołowy XIX-wieczny
ideolog anarchizmu M. Bakunin. Wizję przyszłego społeczeństwa wolnych
jednostek upatrywał w możliwościach życia kolektywnego i bezpaństwowego.
Postulował całkowite odrzucenie własności prywatnej i zastąpienie ją
własnością kolektywną, zorganizowaną w formie wolnych zrzeszeń jednostek, w
równym stopniu korzystających z wykonanych dóbr materialnych.

Idea kolektywizmu została następnie przyjęta przez systemy totalitarne
(totalitaryzm), które głosiły m.in. nadrzędność interesów państwa i narodu nad
interesem jednostkowym. O ile jednak faszyzm akceptował całkowicie własność
prywatną, o tyle komunizm odrzucał ją, uznając, że podstawą funkcjonowania
państwa jest społeczna własność środków produkcji, społeczne wytwarzanie i
korzystanie z wytworzonych dóbr.

po co?

[wolny32]

dlaczego niektorzy ludzie ida do partii lewicowych, inni do prawicowych a inni
do centrowych?
a dlaczego inni nie ida do zadnych partii?

nie mogliby wszyscy nalezec do tej samej partii?

po co piec partii, na co to komu?

[myszabrum]

Jak już, Wolny, lecimy nawiązaniami do polityki, to ja Augustowi dedykuję ten
oto wiersz:


Zbigniew Herbert
Potęga smaku


To wcale nie wymagało wielkiego charakteru
nasza odmowa niezgoda i upór
mieliśmy odrobinę koniecznej odwagi
lecz w gruncie rzeczy była to sprawa smaku
Tak smaku
w którym są włókna duszy i cząstki sumienia

Kto wie gdyby nas lepiej i piękniej kuszono
słano kobiety różowe płaskie jak opłatek
lub fantastyczne twory z obrazów Hieronima Boscha
lecz piekło w tym czasie było jakie
mokrt dół zaułek morderców barak
nazwany pałacem sprawiedliwości
samogonny Mefisto w leninowskiej kurtce
posyłał w teren wnuczęta Aurory
chłopców o twarzach ziemniaczanych
bardzo brzydkie dziewczyny o czerwonych rękach

Zaiste ich retoryka była aż nazbyt parciana
(Marek Tulliusz obracał się w grobie)
łańcuchy tautologii parę pojęć jak cepy

dialektyka oprawców żadnej dystynkcji w rozumowaniu
składnia pozbawiona urody koniunktiwu

Tak więc estetyka może być pomocna w życiu
nie należy zaniedbywać nauki o pięknie

Zanim zgłosimy akces trzeba pilnie badać
kształt architektury rytm bębnów i piszczałek
kolory oficjalne nikczemny rytuał pogrzebów
Nasze oczy i uszy odmówiły posłuchu
książęta naszych zmysłów wybrały dumne wygnanie
To wcale nie wymagało wielkiego charakteru
mieliśmy odrobinę niezbędnej odwagi
lecz w gruncie rzeczy była to sprawa smaku
Tak smaku
który każe wyjść skrzywić się wycedzić szyderstwo
choćby za to miał spaść bezcenny kapitel ciała
głowa

[aaugustw]

myszabrum napisała:

> Jak już, Wolny, lecimy nawiązaniami do polityki, to ja Augustowi dedykuję ten
> oto wiersz:
>____________________________________________________________________.
Dziekuje Ci za ten wiersz... Odpisuje z malym opoznieniem, bo szukalem w swoich
szpargalach innego wiersza Zbigniewa Herberta, o zalu, o lzach i bolu
przezywanym w obskornym hoteliku, o kochance, tapetach w mrocznym poranku
dnia...
A...
Ps. Nie znalazlem.