kompetna trauma

[annab4]

Piszę pod wypływem chwili bo muszę to wywalić z siebie.
Mój mąż ma problem z alkoholem, jest coraz gorzej potzrebuje
alkoholu nawet żeby zasnąć w nocy, zaczyna zawalać pracę o
obowiązkach względem domu i dzieci nie wspomnę. Oczywiście on
twierdzi że jest alkoholikiem ale leczyć się nie chce bo nie wierzy
aby to coś pomogło (był na kilku wizytach u specjalisty). Ja padam
już nie mam siły, wszystko na mojej głowie, a moje problemy no cóż
nie mogą istnieć, istnieje tylko ON i JEGO.
Chę go wspierać ale nie chce się tak "zabijać" nie chce zmarnować
życia dzieciom i sobie!

[aaugustw]

annab4 napisała:

> Piszę pod wypływem chwili bo muszę to wywalić z siebie.
> Mój mąż ma problem z alkoholem, jest coraz gorzej potzrebuje
> alkoholu nawet żeby zasnąć w nocy, zaczyna zawalać pracę o
> obowiązkach względem domu i dzieci nie wspomnę. Oczywiście on
> twierdzi że jest alkoholikiem ale leczyć się nie chce bo nie
wierzy aby to coś pomogło (był na kilku wizytach u specjalisty). Ja
padam już nie mam siły, wszystko na mojej głowie, a moje problemy no
cóż nie mogą istnieć, istnieje tylko ON i JEGO.
> Chę go wspierać ale nie chce się tak "zabijać" nie chce zmarnować
> życia dzieciom i sobie!
___________________________________________________.
Od dzisiaj sprobuj robic wszystko inaczej, anizeli
robilas to dotychczas...!
Moja sugestia: Pojdz, prosze jak najszybciej do Al-Anonu,
(osby wspoluzaleznione od alkoholikow), aby tam ratowac
siebie i tylko siebie...!).
Pisze tak chaotycznie i szybko, ale musze juz konczyc... -
Do podwieczorka... - Trzymaj sie Annab4... ;-))
A...

[annab4]

dziękuję tak zrobię wiem, że muszę myśleć o sobie i dzieciach.
Najgorsze w tym wszystkim jest to uczucie zawodu do męża i siebie że
to może też moja wina że nie jestem taką osobą jakiej pragnął. Nie
potrafię być już spokojna mam nerwy w strzępach i zjednej strony
uczucie miłości do męża z drugiej nienawiści.

[7zahir]

Poczytaj tu:

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=176&w=77242877&a=77283072

[wania46]

Aniu B.(to troche tak jakbym pisala do siebie)))takich jak Ty jest mnostwo i to
jest jest paradoksalnie pocieszajace bo juz sie nami a raczej naszym
wspoluzaleznieniem madrzy ludzie zajeli.Bardzo polecam ksiazeczke
www.psyche.pl/product_info.php?products_id=5393
Przyslali mi ja bardzo szybko.
Jesli taka forma pomocy Ci nie odpowiada napisz do mnie na maila
gazetowego.Mysle,ze jestem w stanie Ci cos doradzic.Ja juz mam za soba ponad rok
terapii,raczej z dobrym skutkiem)
Zagladaj tez na forum prywatne "alkoholizm- nasz los"(tam mniej dyskusji a
wiecej cennych rad:-)
Pozdrawiam cieplutko -Wania

[aaugustw]

annab4 napisała:
> dziękuję tak zrobię wiem, że muszę myśleć o sobie i dzieciach.
> Najgorsze w tym wszystkim jest to uczucie zawodu do męża i siebie
że to może też moja wina że nie jestem taką osobą jakiej pragnął.
Nie potrafię być już spokojna mam nerwy w strzępach i zjednej strony
> uczucie miłości do męża z drugiej nienawiści.
______________________________________________.
Zalatwilem wczesniej, anizeli przewidywalem i mam ochote teraz z
toba porozmawiac Annab4...! ;-))
To dobrze, ze w Tobie jest tyle uczuc, zarowno tych zdrowych
(milosc), jak i tych negatywnych (nienawiść). Gorzej by bylo -
dla Was wszystkich - gdybys byla obojetna i nie miala zadnych
juz uczuc do niego... - To jest najgorsze dla milosci, bo
z nienawiscia ona lekko da sobie rade...! ;-))
Jestem alkoholikiem, ktory od ponad 11 lat nie pije. Mialbym dzis
juz 16 lat, ale nie chodzilem na Mityngi i mialem nawrot tej
choroby, po ponad 5 latach, ale to nie jest znowu takie wazne, bo
lata niepicia nie chronia mnie przed niczym...!
Dlaczego ja odpowiadam Tobie, w Twoim problemie...? - Dlatego, ze
mam zone ktora byla (troche moze jeszcze i jest) wspoluzalezniona
ode mnie i mojego alkoholizmu, a ja od niej.
Chodzimy regularnie na swoje Grupy. Ona do Al-Anon, ja do AA
(Anonimowi Alkoholicy). Przed i po naszych Mityngach spotykam tam
zadowolone i usmiechniete twarze, przewaznie kobiet, (ale sa i
mezczyzni), ktorzy poradzili sobie z tym problemem, jaki masz Ty. I
co ciekawe nie wszyscy oni chca potem jeszcze tych pijakow...(!?)
Ty nie rob sobie zadnych wyrzutow sumienia, z tego tytulu, ze on
pije. Nie ma takiego powodu, dla ktorego trzeba pic i ciagnac na
same dno cala rodzine... - On nie pije przez Ciebie i nie przestanie
(jezeli wogole przestanie) pic dla Ciebie... - Alkoholizm to
choroba, i zeby te chorobe poznac, a potem umiec zyc w takim
malzenstwie z Twoim mezem, najpierw powinnas poznac mechanizmy tej
choroby...! - Jezeli nic nie bedziesz robic, wiedz, ze kazdego dnia
skazujesz siebie i swoje dzieci na kalectwo duchowe (psychiczne).
I nie tlumacz nikomu, ze tak zle u nas nie ma, ze on nie bije, albo
nie chodzi na lewo, etc... - Wystarczy, ze pije, ze przez to moze
wywoluje strach u dzieci, albo osmiesza je swoja osoba wobec
innych... - Ze nie odrabia w tym czasie z nimi lekcji, lub nie gra w
pilke... - To wszystko odbiera on swoim dzieciom, nie wypelniajac
swoich obowiazkow jako rodzic, nie mowiac juz o obowiazkach
malzenskich...
A...

[annab4]

bardzo dziękuję za słowa wsparcia i otuchy, bardzo mi ich potrzeba.
Czuje wstyd mam wrażenie że całe moje życie podporządkowane jest
jego piciu, wiem że to choroba ale czy człowiek który przyznaje się
do swojej choroby ale nie chcę podjąć próby ma prawo pijąnstwo
nazywać chorobą?
czasami mam wrażenie że on się w ten sposób usprawiedliwia, piję bo
jestem chory, a ja staczam się na dno przez całą sytuację a mam
tylko 27 lat! (albo już :)

[aaugustw]

annab4 napisała:
> Czuje wstyd mam wrażenie że całe moje życie podporządkowane jest
> jego piciu...
- - - - - - - - - - - - - - - -
I znowu przejmujesz na siebie sprawy, ktorych Ty nie zawinilas i nie
jestes za nie odpowiedzialna...! - Widzisz chyba sama, jaka jestes
uzalezniona od tej choroby, czy meza, czy alkoholu. Nazwij to sama
jak Ci sie podoba...! :-((
__________________________________.
annab4 napisała dalej:
> ... wiem że to choroba
- - - - - - - - - - - - -
O nie... - Ty tylko slyszalas, ale nic o tym nie wiesz...!
________________________________.
annab4 napisała dalej:
> ... ale czy człowiek który przyznaje się do swojej
choroby ale nie chcę podjąć próby ma prawo pijąnstwo
> nazywać chorobą?
- - - - - - - - - - - - - - -
Tak. On moze...! - Ale Ty nie musisz i nie powinnas...!
Ja uwazam, ze ktos kto pije i nic nie podejmuje przeciwko temu,
nie zasluguje na zadne zrozumienie... - (zreszta cale zdrowe
spoleczenstwo mysli podobnie!).
______________________________________.
annab4 napisała dalej:
> czasami mam wrażenie że on się w ten sposób usprawiedliwia, piję
bo jestem chory, a ja staczam się na dno przez całą sytuację a mam
> tylko 27 lat! (albo już :)
- - - - - - - - - - - - - -
Dopiero...! (nie kuś...!) ;-))
Tak. On bedzie sie wił jak piskorz, zeby tylko moc pic
w "rozgrzeszeniu"... - Bedzie Cie klamal, bedzie mowil, jak ciezko i
w jakim to stresie musi pracowac, bedzie czekal na gotowe obiadki i
opranie go, na seks po pijoku, bedzie coraz wiecej spychal
obowiazkow na tych, ktorych kocha najwiecej, bo coraz mniej sil
bedzie mogl stawic alkoholowi... - A kiedy juz wszyscy padniecie,
wtedy (jezeli przezyje) sprobuje ze soba cos zrobic, a Ty bedziesz
wrakiem nie kuszacym juz nikogo, a na plecach bedziesz niosla w
samotnosci trud dodatkowych 27 lat, a dzieci juz nie beda chcialy
Cie znac za to, ze im zgotowalas taki los...! :-((
(to nie proroctwa, lecz statystyka cierpietnic...!) ;-))
A...

[ela_102]

Ja to powiem tak..
Dobrze jest jak ktoś wezmie się w takich rodzinach za boki...
i przerwie ten KOSZMAR...
Widać padlo na Ciebie...ale potrzebna jest ogromna determinacja i
konsekwencja w działaniu.
Skoro zdałas sobie sprawę z problemu i nazywaj dalej rzeczy po
imieniu...szukaj ludzi którzy zmierzyli się z czymś takim przed Tobą
i poradzili sobie...sa Oni w Twoim realnym Świecie na dosłowne
wyciagnięcie dloni.
Nie idz w bagatelizowanie sprawy..
Nie zadawalaj się półsrodkami...
sprawy nie zalatwione zawsze wracają ze zdwojoną siłą...
przechodzą z pokolenia na pokolenie...

np. Moi rodzice pili a my udawalismy (cała trojką) że tego nie
wiedzimy i cały czas udawalismy że nie stanowi to dla nas problemu...
przecież były okresy abstynecji...wczasy...wycieczki i pieniądze...
Wtedy się złe samopoczucie wyrównywało...
Wszystko co złe pod "dywan"
Efekt kazdy za nas alkoholik...
choć z boku...ludzie sukcesu...

To naprawdę nie są żarty...
a wiek 27 lat...dziewczyno...super ze zrozumiałaś to już teraz:-))))
działaj:-)

[annab4]

Jezu, czytam to wszystko z wypiekami na twarzy, może okażę się tchórzem, ale to
co piszecie wzbudza lęk, a z drugiej strony podświadomie wiem że tak właśnie
wygląda moje życie, że to nie koszmar tylko MOJE WłASNE żYCIE!
Muszę to wszystko poukładać sobie w głowie, przemyśleć. Będę pisać jeżeli będzie
chciał to ktoś przeczytać i wesprzeć na duchu będę bardzo wdzięczna. Bardzo
dziękuję:)

[ela_102]

na mnie mozesz liczyć ZAWSZE:-)
Alkoholizm znam z życia przede wszystkim...i z kazdej strony.
jako dziecko które dopiero teraz uporało się z jego skutkami też.

[annab4]

Dziękuję będę pisać, bo naprawdę potrzebuję wsparcia i słowa otuchy oraz wiary w
to, że nie jestem taka beznadziejna jak mi się wydaje.

[aaugustw]

annab4 napisała:
> Dziękuję będę pisać, bo naprawdę potrzebuję wsparcia i słowa
otuchy oraz wiary w to, że nie jestem taka beznadziejna jak mi się
wydaje.
___________________________________________.
Na mnie - alkoholika - tez mozesz liczyc...!
Bo wiem co znaczy miec osobiste klopoty w stosunkach z innymi
ludzmi, co znaczy nie potrafic kontrolowac emocji, byc ofiara
nieszczesc i depresji, nie byc w stanie zwiazac konca z koncem. Miec
poczucie bezuzytecznoisci. Byc pelnym lekow i nieszczesliwym...
A...
Ps. Czy myslalas o odwiedzeniu jakiejs Grupy Al-Anon, w realu...!?

[annab4]

Owszem myślałam o tym żeby zgłosić się do grupy, może to głupie ale nie wiem czy
jestem na to gotowa. Tu na necie jestem anonimowa nie wstydzę się o tym mówić, a
w realu nie wiem....
Na ten moment wiem jedno że muszę coś zrobić, JA MUSZĘ nikt za mnie nie podejmie
decyzji ani nie poszuka pomocy.

[aaugustw]

annab4 napisała:
> Owszem myślałam o tym żeby zgłosić się do grupy, może to głupie
ale nie wiem czy jestem na to gotowa. Tu na necie jestem anonimowa
nie wstydzę się o tym mówić, a w realu nie wiem....
> Na ten moment wiem jedno że muszę coś zrobić, JA MUSZĘ ...
______________________________________________________.
Nie wiem co masz na mysli piszac; "nie wiem czy jestem na to gotowa".
Ja w tym slowie; "Gotowosc" widze (w przenosni) "żarcie trawy,
jezeli sie dowiedzialem, ze to pomaga...!".
Poza tym, czy ty nie szukasz (podswiadomie) ladnego i
usprawiedliwiajacego Cie alibi, zeby tam nie chodzic...!? - Przeciez
tam takze jestes anonimowa. Nikt Cie tam nie zapyta ani o nazwisko,
ani o wiek, ani o to co robisz, skad pochodzisz, etc... - Zadnego
formularza tez wypelniac nie musisz i sa to bezplatne spotkania... -
Ot, przychodzisz tam, mowisz swoje imie, czestujesz sie herbatka i
sluchasz co mowia inni...
A...

[annab4]

masz rację być może się wykręcam, tak jak wykręca się mój mąż ... ale paradoks.

[wania46]

Aha i co wazne to normalne,ze kombinujesz a moze nie teraz a moze pozniej,a moze w innej formie.Przyjdzie taki moment,ze sie zdecydujesz w jednej chwili)

[aaugustw]

annab4 napisała (do A...):
> masz rację być może się wykręcam, tak jak wykręca się mój mąż ...
ale paradoks.
____________________________________________.
Ale sie podpierasz nim i tym tym jego postepowaniem...! ;-))
Co do paradoksow... - Masz racje ta choroba jest opiera sie
na samych paradoksach...! - Im wiecej ich dostrzezesz i potem,
w zyciu prywatnym zlikwidujesz, tym lepiej bedzie dla Ciebie...
A´propos: Ile znasz takich paradoksow, w ktorych jego choroba jest
Tobie na reke...!? ;-))
(nie wstydz sie pisac, jestes tu anonimowa...!).
A... ;-))

[annab4]

Widzisz ja mam dosyć trudny charakter, w części wynikający z doświadczeń z
dzieciństwa:
Moi rodzice się rozwiedli a konkretnie mój tata rozwiódł się z mamą i niestety
ze mną też. Mama przez całe życie wychowywała mnie tak żebym potrafiła żyć i
radzić sobie sama nie licząc na nikogo tym bardziej na mężczyzn. No cóż i tu
jest mały problem zaraz po ślubie mój mąż często zwracał mi uwagę mówił: nie
jesteś już sama nie musisz tego sama robić ja Ci pomogę, no a ja nie bo JA SAMA
na tym tle bardzo często dochodziło i dochodzi do awantur, a dla mnie teraz
rzecz prosta nie możesz mi pomóc nie nadajesz się bo pijesz.
Jestem okropna wiem ale to jest silniejsze ode mnie.

[gocharl]

annab4 napisała: > Na ten moment wiem jedno że muszę coś zrobić, JA
MUSZĘ nikt za mnie nie podejmi
> e
> decyzji ani nie poszuka pomocy.

Witaj Annab4...wszystko co w życiu powinno się robić to na zasadzie
chcę...nie muszę....chcę mieć inne życie...zmieniam go...chcę
chronić dzieci...chronię je....chcę aby mój mąż zaczął ponosić
konsekwencję swojego picia...nie ułatwiam mu niczego...staram się
tak postępować aby stracił komfort picia...nie matkuję mu...nie
kłamię za niego jak pije ...nie usprawiedliwiam go u znajomych/w
pracy ...mówię prawdę....głośno i wyraźnie...domagam się od życia
tego czego chcę i co mogę osiągnąć....niczego więcej...

Rozumiem,że dzisiaj nie jesteś gotowa do podjęcia drastycznych
decyzji...ale czekanie niczego nie zmieni i niczego nie
załatwi...czytaj dużo o chorobie i jej skutkach...i gorąco namawiam
do znalezienia odwagi na kontakt z innymi osobami w realu,które mają
takie same problemy i z nimi sobie poradziły...poza tym podzielenie
się sobą stwarza Ci komfort ....będzie Ci lżej poprzez wyrzucenie
problemu z siebie...nie będziesz sama z problemem...otrzymasz
wsparcie a to b.ważne....

Mąż niech robi sobie co chce...to od Ciebie zależy czy będziesz to
akceptowała czy wprowadzając konsekwentne zachowania wobec męża
spowoduje,że i On kiedyś zauważy,że jest chory...nie twierdzę,że
jest stu procentowa szansa na to aby tak się stało,ale Ty już
będziesz widziała swój problem inaczej...nabierzesz siły przed tym
co Cię może jeszcze spotkać w związku z alkoholizmem męża...dbaj o
siebie..

Pozdrawiam Gocha

[wania46]

To tak jak alkoholik cos musi przezyc co nim wstrzasnie zeby zobaczyc swoj problem(podobno w wiekszosci przypadkow)tak samo my ich "towarzyszki zyciowe"chyba tez.
Ja ucieklam od meza bo przegial totalnie i na prawde nie wiedzialam co ze mna bedzie.Ale w tym momencie bylam gotowa zglosic sie na wszystkie terapie swiata)))W glowie mialam taki metlik typu to moja wina,jestem beznadziejna,bez niego nie przezyje itd.itd.I zupelnie nie rozumialam i przerazalo mnie jak ktos mi mowil zajmij sie soba!
Przezylam,w glowie mam jaki taki porzadek i przede wszystkim dosc trwaly szacunek do siebie.A poniewaz kosztowalo mnie to sporo wysilku na terapii latwo sobie tego odebrac nie dam)I moj maz to widzi chociaz dzieli nas spora odleglosc.Ja i dzieci nie zyjemy jego choroba.Trzymam za Ciebie kciuki i na mnie tez mozesz liczyc)