Dorosłe Dzieci

[tenjaras]

Turbo » Dorosłe dzieci

Nauczyli nas regułek i dat,
Nawbijali nam mądrości do łba,
Powtarzali, co nam wolno, co nie,
Przekonali, co jest dobre, co złe.

Odmierzyli jedną miarą nasz dzień,
Wyznaczyli czas na pracę i sen.
Nie zostało pominięte już nic,
Tylko jakoś wciąż nie wiemy jak żyć.

Dorosłe dzieci mają żal,
Za kiepski przepis na ten świat.
Dorosłe dzieci mają żal,
Że ktoś im tyle z życia skradł.

Nauczyli nas, że przyjaźń to fałsz,
Okłamali, że na wszystko jest czas.
Powtarzali, że nie wierzyć to błąd,
Przekonali, że spokojny jest dom.

Odmierzyli każdy uśmiech i grosz.
Wyznaczyli niepozorny nasz los.
Nie zostało pominięte już nic,
Tylko jakoś wciąż nie wiemy jak żyć.

Dorosłe dzieci mają żal,
Za kiepski przepis na ten świat.
Dorosłe dzieci mają żal,
Że ktoś im tyle z życia skradł.

pl.youtube.com/watch?v=TroenoOkXHo

nadmierna kontrola

[tenjaras]

Ci, którzy w dzieciństwie nauczyli się, że nie można ufać rodzicom,
mają skłonność do polegania wyłącznie na sobie. Zagubili różnicę
pomiędzy niezależnością, a nieufnością. Brak zaufania z dziecięcych
doświadczeń doprowadza do tego, że w życiu dorosłym, człowiek czuje
się "w obowiązku", bez przerwy dbać o swoje dobro. Takim ludziom
trudno uwierzyć w czyjąś bezinteresowność. Czują, że muszą posiadać
nad wszystkim bezustanną kontrolę i kierować otaczającym ich światem.

Chciałbym tutaj zachęcić Dorosłe Dzieci Alkoholików do przyjrzenia
się sobie. Prześledzenia swojej przeszłości i teraźniejszości w
kontekście problemu takiej właśnie kontroli, po czym spróbowały
odnaleźć swoją drogę ku wewnętrznej równowadze.

Chaos, jaki towarzyszył nam w dzieciństwie, sprawia, że do poczucia
stabilizacji, poddajemy się wyjątkowo surowej dyscyplinie. Żyjąc w
zwariowanych domach, wstydząc się tego co tam się działo,
przyjmowaliśmy chore zasady za normę i bardzo zabiegaliśmy o brak
jakichkolwiek odstępstw od tych zasad. W dziecięcej naiwności,
rozpaczliwie, próbowaliśmy udawać normalność. Każde zachowanie było
wyćwiczone i motywowane ukryciem prawdy, ujawnieniem rzeczywistości.


Próba Kontroli

Przetrwanie w alkoholowym domu stanowi poważny problem i staje się
sprawą pierwszej potrzeby. Udało nam się przetrwać tylko dlatego, że
potrafiliśmy panować nad własnym ciałem i myślami. Potrafiliśmy
również kontrolować otoczenie i innych ludzi. Dbanie o siebie to nic
złego, ale nie wtedy gdy brakuje w tym umiaru i zdroworozsądkowego
dystansu, a zastosowanie kierowane jest do negacji prawdy i
napotykanych ludzi.

Kontrolowanie Własnego Ciała

[tenjaras]

Aby zwrócić uwagę kogoś dla nas ważnego lub dla poprawy własnego
samopoczucia zaczynamy panować nad swoim ciałem. Wszystko byłoby
dobrze, gdybyśmy nie robili tego przy pomocy bulimii, anoreksji,
forsownych ćwiczeń czy nawet opanowywaniem swoich słabości,
kompulsywnych zachowań i nałogów, dla zaimponowania innym.

Justyna opowiada:
"Kiedy byłam nastolatką, życie w mojej rodzinie było tak pozbawione
reguł, że wpadłam w zachwyt odkrywszy, iż mogę kontrolować swoją
wagę jedząc i wymiotując. Pamiętam, jak sobie wtedy
powiedziałam: "To jest świetne!" Lecz to, co zaczęło się od
panowania nad własnym ciałem, przerodziło się w zachowanie, z którym
mam teraz kłopot. Czuję się taka winna".

Kontrolowanie Umysłu

[tenjaras]

Kłopoty są również tam, gdzie używając swoich zdolności umysłowych,
oddzielamy się od ludzi, poprzez osiąganie negatywnych celów.

Joanna opowiedziała o sprawowaniu kontroli nad umysłem w celu
odseparowania się od ludzi: "Jako dziecko bałam się wszystkich.
Kiedy poszłam do szkoły odkryłam jednak, że jestem wzorową uczennicą
i mogę użyć tego talentu, by oddzielić się od reszty, tak by dali mi
święty spokój. Rola "najlepszej w klasie" pozwalała mi decydować,
kto ma prawo zbliżyć się do mnie... zazwyczaj oznaczało to, że nikt
nie ma tego prawa".

Andrzej natomiast opowiedział o sprawowaniu kontroli nad umysłem w
celu manipulowania innymi: "Moja matka czuła potrzebę władzy.
Próbowała rządzić mną wydając dyspozycje i mówiąc, co mam zrobić.
Kiedy byłem młody, uważałem, że jest ode mnie silniejsza, lecz teraz
dostrzegam, że sam nad nią subtelnie panowałem... to się chyba
określa mianem biernej agresji. Matka była nauczycielką plastyki.
Kiedy odkryła, że nieźle maluję, usadziła mnie na krześle i dała mi
farby i papier. To było zupełnie niezwykłe. Namalowałem autobus na
moście, a ona ten obrazek zawerniksowała i oprawiła, po czym
zgłosiła go do konkursu. Obraz zdobył pierwsze miejsce i jeden z
członków jury przeprowadził ze mną wywiad w radio. - Dlaczego
namalowałeś ten obraz? - spytał. - Bo mama mi kazała -
odpowiedziałem. Matka była na mnie wściekła i to był ostatni obraz,
jaki kiedykolwiek namalowałem. To był taki sabotaż".

Manipulowanie Innymi

[tenjaras]

Manipulowanie innymi wydawało nam się konieczne do
przetrwania. "Chciałam, żeby moja matka zwracała na mnie uwagę" -
opowiada Edyta - "ale ona była zajęta tym, co robił mój ojciec,
który przepijał pieniądze i stracił pracę. Zauważała mnie tylko
wtedy, kiedy byłam chora. Była dla mnie wtedy taka dobra, przynosiła
mi herbatę i jedzenie do pokoju. Patrząc na to z perspektywy czasu
zdaję sobie sprawę, że tak właśnie zapewniałam sobie jej uwagę. Po
dziś dzień kiedy chcę zwrócić na siebie uwagę, zaczynam chorować".

Większość opowiada, że aby chronić swoje wewnętrzne "ja",
zakładaliśmy "maski", umożliwiające sprawowanie kontroli. - "To była
niezła metoda" - opowiadał Piotr - "pamiętam, kiedy pierwszy raz
założyłem maskę. Byłem wtedy mały. Mieszkał z nami mój wujek
alkoholik. Wiecznie na mnie wrzeszczał. Któregoś dnia właśnie na
mnie krzyczał. Dogonił mnie na schodach i nie mogłem uciec. Wtedy po
raz pierwszy "założyłem maskę". Skuliłem uszy i ukryłem się za
twarzą, która udawała, że pilnie go słucha. Wiedziałem, że za tą
maską jestem bezpieczny. Tylko w ten sposób mogłem go zwyciężyć". Im
bardziej nasi rodzice byli opanowani przez swój nałóg, tym bardziej
nas, trafiała potrzeba kontrolowania każdej rzeczy, na którą
mieliśmy wpływ za pomocą każdej możliwej metody.

Uznanie Własnej Bezsilności

[tenjaras]

Najważniejsze, więc, staje się uznanie własnej bezsilności wobec
większości wydarzeń i otaczających nas ludzi. Wewnętrzny przymus
kontrolowania wszystkiego, zabiera nam spokój ducha. Żądanie wobec
ludzi, by się zmieniali to gwarant cierpienia. Im bardziej
pozostajemy uparci, tym większy opór wobec nas i niechęć do
przebywania z nami. W końcu sami stajemy się ubezwłasnowolnieni
przez kogoś innego, a to czego w dobrej wierze nauczyliśmy się w
dzieciństwie powoduje teraz głębokie rany rozczarowania i
osamotnienia. Musimy się od takich siebie uwolnić.

Niezmiernie często wpadamy w pułapkę myślenia, że musimy komuś
powiedzieć, w jaki sposób powinien postępować, próbujemy prostować
jego domniemane "błędy" przez wskazanie mu, co powinien, a czego nie
powinien robić. Nie rozumiemy, że kontrola taka staje się znęcaniem.
Do rozpoznania takiego wzorca postępowania u siebie niezbędna jest
świadomość, że mamy prawo zmieniać jedynie samych siebie, a nie
innych.

Pierwszy Krok Programu 12 Kroków DDA - "Przyznaliśmy, że jesteśmy
bezsilni wobec skutków uzależnienia - że przestaliśmy kierować
własnym życiem." może pomóc w uznaniu własnej bezsilności. Czy
odczuwasz bezsilność wobec tego, że w Twoim domu był alkoholizm? Czy
zdajesz sobie sprawę ze swojej bezsilności wobec ludzi i różnych
aspektów życia, nad którymi, zapewne z potrzeby bezpieczeństwa,
próbujesz zapanować? Możesz to zastosować do wszystkich zachowań
związanych z potrzebą kontroli.

Mamy w zwyczaju wciąż od nowa rozpatrywać wydarzenia z przeszłości
lub mrużymy oczy, zastanawiając się co nas czeka w przyszłości.
Zdajemy sobie sprawę, że tylko tracimy czas, ale rzadko postępujemy
zgodnie z tą wiedzą. Pogodzenie się z niemożnością kontrolowania
wszystkiego jest jedyną drogą do odnalezienia spokoju. Pogodzenie
się sprawi, że zaczniesz żyć teraźniejszością. Życie
teraźniejszością jest trudne i wymaga od nas odpowiedzialności
życiowej. Przecież szczęście jest tutaj, odczuwamy je właśnie teraz,
albo wcale. Zagubieni w rozmyślaniach gdzieś między przeszłością, a
przyszłością, tracimy z oczu pełnię tej chwili i przeoczamy
niezliczone przyjemności otaczającego nas świata.

Akceptacja Rzeczywistości

[tenjaras]

Musimy rozluźnić śmiertelny uścisk, który dławi cudzą wolność oraz
naszą własną siłę, abyśmy mogli się swobodnie rozwijać.
Paradoksalnie, kiedy zaczniemy pracować nad sobą i zaczniemy stawać
się lepszymi ludźmi, nasze otoczenie również się odmieni na lepsze.
Tak jak ujął to Daniel DDA: "Im bliżej do innych, tym dalej do
siebie". Wniosek z tego, że uciekaliśmy od siebie zajmując się
innymi. Zajmując się sobą przestajemy uciekać, a świat wokół nas
pozostaje na swoim miejscu i życie nabiera nowej jakości.

Potrzeba nadkontroli, powodowana warunkami w jakich się
wychowaliśmy, doprowadziła nas do nadmiernej potrzeby skrzętnego
planowania i kontrolowania tego, czego nie da się kontrolować.
Rozbudziła w nas jedynie lęki i poczucie winy, zawiedzione nadzieje
i samotność. By powrócić do normalności musimy pozwolić życiu dziać
się na jego warunkach.

Jesteś dokładnie tym, kim myślisz, że jesteś, więc myślenie
pozytywne jest niezmiernie ważne. Kiedy wierzysz, że posiadasz siłę,
posiadasz siłę. Kiedy wierzysz, że potrafisz rozwiązać każdy
problem, na pewno go rozwiążesz. Twoje myśli są twoją
rzeczywistością, sprawiły, że twoje życie pozbawione było szans. A
pozytywne myślenie może pomóc ci je uzdrowić.

Posiadamy moc, by stać się tak małymi, jak nasza najbardziej
ograniczona potrzeba lub tak wielkimi, jak nasze najbardziej
wyzwalające marzenie. Prosty, ale bynajmniej niełatwy wybór, a
dokonując go, kreujesz siebie.

[little_emma]

Czy to znaczy, że np bulimia, anoreksja mogą ściśle wiązać się z
DDA?
Pytam bo sama jestem DDA i od jakiegos czasu mam problem z
autoagresją (czyli też chyba jakaś forma opanowania ciała). Nigdy do
głowy mi nie przyszło, aby akurat te dwie rzeczy mocno ze sobą
wiązać. Dopiero jak przeczytałam ten post.........

odpowiedzialność

[tenjaras]

Osoby, które potrafią wziąć odpowiedzialność za swoje czyny.

Ludzie, którzy potrafią przyznawać się do swoich przewin i podejmują
działania by naprawiać wyrządzane krzywdy, bez wątpienia, należą do
grupy ludzi odpowiedzialnych i godnych zaufania.


Prawdziwe ofiary.

Ludzie, którzy nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za to, co się
stało, nie przyczyniają się do dziejących się im krzywd, są
prawdziwymi ofiarami.
Wypadki losowe, niezasłużone nieszczęścia przychodzą
niczym "złodziej w nocy" (że tak pozwolę sobie zacytować). W takich
chwilach nie można brać na siebie odpowiedzialności. Wina nie leży
po stronie przechodnia potrąconego przez pijanego kierowcę. Nie ma
winy człowiek, któremu dom zalała fala powodziowa. Niewinny jest
pracownik, który został zwolniony z pracy, bo nieudolne kierownictwo
doprowadziło firmę do bankructwa. To zaledwie kilka przykładów, ale
ilustrują one ofiarę, człowieka bez winy, a jednak trapionego
nieszczęściem.


Swego czasu wyczytałem, że ludzie dzielą się na trzy grupy. Takich,
którzy potrafią być uczciwi wobec samych siebie, takich, którzy nie
potrafią i na takich, którzy nie chcą stać się uczciwi wobec siebie.

Uczciwym wobec siebie niewiele trzeba wyjaśniać, wiedzą co robić i
jest im łatwiej w życiu. Pozostałym grupom trzeba pomóc w
uświadomieniu sobie, że tkwią w błędzie i że to ich pogrąża jeszcze
bardziej. Rozróżnienie kto jest kto, może okazać się trudne, granica
jest płynna, ale z pewnością osoby takie są jednocześnie ofiarą i
sprawcą.


Osoby, które czują się ofiarami.

Ludzie pozbawieni samokrytycyzmu i właściwej analizy sytuacji,
często czują się ofiarami, choć w rzeczywistości nimi nie są.
Wypierają swój udział w wydarzeniach mających na nich znaczący
wpływ. Życie wokół nich dzieje się wbrew ich woli i mają pod ręką
nieskończenie wiele wyjaśnień różnych zdarzeń i wymówek, by nie brać
na siebie odpowiedzialności. Są to na przykład kobiety kupujące mini
spódniczki i narzekające na obleśne spojrzenia szefa, czy ktoś z
nadwagą, który zrzuca winę na producentów żywności, albo kawaler
komunikujący się przez internet z kobietami, z drugiego końca
świata, widzący swoją samotność w pechu.
Jeśli ktoś nie rozumie, że ma decydujący wpływ na swój los i może
kształtować swoją drogę życiową, pozbawia się możliwości
pełniejszego życia.


Osoby, które same czynią z siebie ofiary lub pozwalają na to innym i
biorą odpowiedzialność za sprawy, za które nie są odpowiedzialne.

Skłonność do upokorzeń, poddawania się presji innych i skwapliwe
branie na siebie winy za każde nieszczęście świata jest wyjątkowo
szkodliwe. Nazywam to autosabotażem ponieważ takie działanie niszczy
wolę zmian, osłabiając swoją własną wartość we własnych oczach. To
uwięzienie siebie, w więzieniu, które wybudowało się na taką właśnie
potrzebę.

Do takich ludzi należą te wszystkie żony, wyrzucone lub uciekające
przed pijanym mężem, a potem proszącym go o wybaczenie gdy ten
zaczyna narzekać na bałagan w kuchni i niewyprane gacie. Dokładnie
to samo robią te żony, które okłamują sąsiadów, rodzinę i szefów
takiego pijaka, który przez swoje pijaństwo robi awantury, wstyd się
z nim pokazywać, albo nie jest w stanie pójść do pracy. To także
tacy, którzy przepraszają, że kolejny raz muszą wypełniać
papierzyska w urzędach, bo niekompetentny urzędnik źle ich
pokierował.


Dystans i odpowiedzialność

Najważniejsze to być świadomym tego co się naprawdę dzieje wokół nas
i poznanie naszej własnej w tym roli. Życie nie przebiega po
skrajnościach, życie to te wszystkie barwy, jakie nas codziennie
otaczają. Kiedy popadamy w kryzysy, zazwyczaj, jesteśmy zarówno
ofiarami jak i sprawcami. Udział rzadko jest pół na pół, trzeba więc
zająć się swoją częścią, pamiętając o czymś takim jak wypadek losowy
i że nie ma sprawiedliwości na tym czasem dziwnym świecie.
Pamiętajmy jednak by nie zasłaniać tym sobie oczu na otaczającą nas
uczciwość i godnych zaufania ludzi.

Odpowiedzialność to wolność decydowania o tym jak traktować daną
sytuację.

istota problemu

[tenjaras]

Wielu z nas odkryło, że mamy wiele cech wspólnych w rezultacie
wzrastania w domu alkoholika.


Zaczęliśmy odczuwać izolację, trudności w kontaktach z ludźmi w
szczególności z autorytetami. By chronić siebie staliśmy się ludźmi
dbającymi o to by zadowolić innych, nawet kosztem zatracania w tym
procesie naszej własnej tożsamości. A mimo to każdą krytykę
traktujemy jako zagrożenie.

Staliśmy się sami alkoholikami lub ich poślubiliśmy, lub stało się
jedno i drugie; a jeśli nie, wówczas wykształciliśmy kompulsywną
osobowość taką jak "pracoholik" – człowiek uzależniony od pracy –
aby spełnić naszą chorą potrzebę bycia opuszczonym.

Żyliśmy jak ofiary, wykształcając nadmierne poczucie
odpowiedzialności woleliśmy zajmować się raczej innymi niż sobą.
Czuliśmy się w jakiś sposób winni gdy broniliśmy swoich praw zamiast
ustępować innym. W ten sposób zaczęliśmy raczej reagować niż działać
pozwalając tym samym na przejmowanie inicjatywy.

Wykształciliśmy osobowość zależną, przerażoną możliwością bycia
opuszczoną. Gotowi byliśmy zrobić niemal wszystko by utrzymać jakiś
związek, byle tylko nie być emocjonalnie odrzuconymi, a mimo tego
stale wybieraliśmy związki niepewne, ponieważ odzwierciedlały one
nasz dziecięcy związek z rodzicem alkoholikiem.


Wymienione symptomy choroby rodzinnej jaka jest alkoholizm uczyniły
nas paraalkoholikami - tymi którzy posiedli cechy tej choroby, mimo,
że nie musieliśmy nigdy się napić. Nauczyliśmy się wypierać nasze
uczucia jako dzieci i nie okazywać ich jako dorośli- w wyniku tego
uwarunkowania nie odróżniamy miłości od litości, dążąc do kochania
tych, którym możemy pomóc. Bardziej obronni uzależniliśmy się od
stałego napięcia we wszystkich naszych sprawach, przedkładając stałe
porażki nad opłacalne związki.

To jest opis a nie oskarżenie...

[oryginal23]

Krótko,zwięźle i na temat.
23.

wewnętrzne dziecko

[tenjaras]

Dla większości DDA koncepcja Wewnętrznego Dziecka stanowi możliwość
powrotu do utraconego lub wręcz nigdy nie przeżytego dzieciństwa.
Otwiera drogę do zabawy ale też rozwoju. Pozwala na płaszczyźnie
psychologicznej niejako powtórnie przeżyć zaniedbane niegdyś fazy
dzieciństwa i rozwiązać powstałe wskutek tego problemy rozwojowe.
Pojawia się przestrzeń aby Wewnętrzne Dziecko mogło wreszcie
doświadczyć ufności, radości życia, własnej wartości, autonomii,
kompetencji, miłości i poczucia indywidualnej misji w życiu.
Oczywiście nie wszystko od razu, ale jak najbardziej w miarę
otaczania go mądrą troską i poświęcaniem mu należytej uwagi.

Według analizy strukturalnej, najprościej rzecz ujmując, każdy nosi
w sobie dziecko. Na skutek otoczenia w którym się wzrastało może ono
zachować swój pierwotny stan i pozostać Dzieckiem Spontanicznym, lub
pod wpływem trudnych doświadczeń wykształci się nowy stan ego-
Dziecko Zbuntowane lub ego-Dziecko Przystosowane. Dziecko
Spontaniczne odpowiada za radość życia, zabawę, kreatywność,
ciekawość świata i ludzi, ale jego słabą stroną jest
niezorganizowanie oraz tendencja do nieodpowiedzialności i
lekkomyślności. Dziecko zbuntowane ma odwagę do przeciwstawiania się
ogółowi, zawalczenia o swoje, ma natomiast problemy ze współpracą i
bliskością. Dziecko nadmiernie przystosowane potrafi wtopić się w
tłum i bezkolizyjnie żyć w społeczeństwie, ale za wyrzekanie się
siebie płaci nijakością, uległością a nawet depresją. Tak więc
Pozytywna strona Dziecka wnosi śmiech w Twoje życie, snuje marzenia,
dostrzega piękno świata, cieszy się sobą i z bycia z ludźmi, jest
źródłem twórczości, odkryć i rewolucyjnych zmian. W opcji negatywnej
Dziecko moze mieć słomiany zapał, albo na okrągło płakać i się
użalać lub buntować się czy trzeba czy nie trzeba.

Dlatego właśnie Ego-Dziecko w Twoje dorosłe życie wnosi dominujące
uczucia, odpowiada za radość życia, bunt lub pesymizm
wyolbrzymiający problemy; dąży do bliskości i zabawy, walczy lub
wycofane stroni od ludzi. Sam najlepiej znasz swoje wewnętrzne
dziecko, widzisz jego charakterystyczny rys, niepowtarzalność i
mocne strony, ale ponieważ wychowało się w chorym domu dostrzegasz
też to co wymaga skorygowania. Ty sam najlepiej wiesz czy Twoje
Dziecko jest spontaniczne, zbuntowane czy nadmiernie przystosowane i
z jakich niezaspokojonych potrzeb biorą się jego słabości. Jeżeli to
dostrzeżesz a następnie wyjdziesz na przeciw jego deficytom
rozwojowym - to wtedy ono rozkwitnie i da z siebie to co najlepsze :
obdarzy Cię energią, doda życiu kolorów i piękna, nie pozwoli Cię
zaszufladkować i zaprosi do budowania wspaniałych związków. Bo to
właśnie stan ego-Dziecko ma tę moc sprawczą żeby życie było
fascynujące i nieprzeciętne. To jest jego najmocniejszą stroną.

Warto pamiętać że każdy błysk geniuszu ma swój początek w
wewnętrznym dziecku, które jest ciekawe, odkrywcze, twórcze i nie
poddaje się łatwo utartym poglądom. To właśnie w Dziecku bierze
początek odkrycie Ameryki, wyprawa w kosmos, teoria względności bo
to właśnie ten stan ego ma odwagę na własne marzenia, wizje i
niezgodę na utarte schematy. To Ono wspina się na szczyty sztuki -
bo nie boi się czuć i wyrażać więcej niż inni, bo nie boi się być
osobą niepowtarzalną i wyjątkową.

I nawet jeżeli Dziecko zostało mocno poturbowane przez życie w swym
alkoholowym domu, to jeżeli dasz mu to czego zabrakło kiedyś, to ono
wróci do swojego pierwotnego stanu siły, radości, kreatywności i w
nieprawdopodobny sposób wzbogaci Twoje życie.

Na koniec warto zauważyć, że niektórzy DDA braki swojego dzieciństwa
próbują kompensować nadmiernym skupieniem się na swoich
biologicznych dzieciach. Taka postawa jest o tyle niebezpieczna, że
z jednej strony DDA nadal nie otrzymuje tego co potrzebuje, a z
drugiej strony nadmiernie się poświęcając wyrządza krzywdę swoim
biologicznym dzieciom, które nie muszą się liczyć z potrzebami
innych.

Tym DDA - zbyt poważnie biorącym świat, poświęcającym siebie,
rezygnującym ze swoich potrzeb i marzeń, starającym się być
idealnymi rodzicami dla swoich biologicznych dzieci zaniedbując przy
tym siebie - im terapeuci polecają następującą wizualizację: proszę
wyobrazić sobie że od teraz masz jeszcze jedno dziecko (tu wstaw
swoje imię). Biologiczne i to swoje wewnętrzne. Proszę troskę,
miłość i uwagę ofiarować każdemu z nich, żadnego z nich nie
zaniedbując, żadnego nie faworyzując. Równocześnie warto pamiętać że
to zaniedbane dotąd wewnętrzne dziecko może nosić w sobie dużo
smutku, albo dużo złości, może zadawać mnóstwo pytań, kiedy wreszcie
zostało zauważone - tym samym wymagać rzeczywiście sporo uwagi. Żeby
się uspokoiło warto mu obiecać, ze nigdy już nie będzie opuszczone.
Z drugiej strony nie można pozwolić, aby to wewnętrzne dziecko
zaczęło stawiać warunki i dominować. Przy całym współczuciu i chęci
naprawienia krzywd z przeszłości, należy pamiętać że każde dziecko
potrzebuje również granic, potrzebuje wiedzieć ze w zdrowym domu
dziecko nie rządzi; ze jest wprawdzie wysłuchane, brane pod uwagę
ale ostatecznie to dorosły w ważnych sprawach decyduje.

tekst pochodzi ze strony Pięknie Żyć
Asi Dudniczenko

ko-alkoholizm

[tenjaras]

Każdy kto żył lub żyje w rodzinie gdzie kiedykolwiek nadużywano
alkoholu, jest uzależniony - podobnie jak sam alkoholik.
Rodzina alkoholowa jest systemem charakteryzującym się wysokim
wskaźnikiem stresu. Ten stres przeżywają wszyscy członkowie rodziny -
od małych dzieci po seniorów. Wszyscy oni potrzebują pomocy by
odzyskać równowagę psychiczną, a często także utracone zdrowie
fizyczne.

Ko-alkoholizm jest choroba podobnie jak alkoholizm.

Chorobę tą jednak można i trzeba leczyć.

Najczęstsze objawy to:

Ucieczka w iluzje i zaprzeczenia.

Zachowania kompulsywne (robię coś, czego nie chce).

Poczucie małej wartości lub kompletnej bezwartości.


Poza tym:


Żyjemy w izolacji od ludzi i czujemy lęk przed ludźmi, a zwłaszcza
przed wszelkiego rodzaju władzą i zwierzchnikami. Czujemy się
samotni, brak nam poczucia przynależności do jakiejkolwiek wspólnoty.

Zabiegamy o aprobatę innych tak bardzo, że tracimy po drodze
poczucie własnej tożsamości. Gdy odnosimy sukces mierzymy go miarą
pochwał jakie otrzymujemy od innych ponieważ inaczej w ogóle nie
umiemy się cieszyć własnym sukcesem. Stawiamy sobie bardzo wysokie
wymagania, tak wysokie, że prawie nigdy nie udaje nam się im
sprostać. Boimy się krytyki, bowiem każdą krytyką odbieramy jako
osobisty atak i zagrożenie.

Nie jesteśmy zdolni do intymnych i trwałych związków z innymi
ludźmi. Myli nam się miłość z litością i najczęściej kochamy tych,
którymi możemy się opiekować lub którzy potrzebują naszej pomocy.

Czujemy się winni ilekroć stajemy w obronie własnych potrzeb i
dlatego też tak często ustępujemy innym. Jesteśmy nadmiernie
odpowiedzialni i nadobowiązkowi. Łatwiej nam się troszczyć o innych
niż o siebie. Pozwala to nam jednak nie dostrzegać własnych wad i
unikać odpowiedzialności wobec samych siebie.

Czujemy strach przed cudzym gniewem i awanturami i będziemy "chodzić
na paluszkach" byle tylko za wszelką cenę zachować spokój. A
jednocześnie nie możemy żyć bez ekscytacji, stresu i chaosu
emocjonalnego. W chwilach gdy wszystko układa się dobrze ogarnia nas
dezorientacja i nuda, ciągle czekamy więc, że "coś się stanie",
planując kolejną katastrofę.

Już w dzieciństwie nauczyliśmy się ukrywać nasze prawdziwe uczucia i
dzisiaj zupełnie nie umiemy ich okazywać. Zarówno dobre jak i złe
uczucia ukrywamy tak głęboko, że sami nie mamy do nich dostępu.
Naszą maską jest wieczny uśmiech na twarzy i najczęściej
powtarzamy: "czuje się doskonale, wszystko jest w najlepszym
porządku".

W życiu występujemy w roli ofiar i w rezultacie potrafimy tylko
reagować na to co robią inni, całkowicie zatracając własne "ja".
Jesteśmy zdolni jedynie do reakcji, nie do akcji.

Jesteśmy uzależnieni od naszych bliskich. Przeraża nas widmo
porzucenia. Zrobimy wszystko by utrzymać istniejący związek nawet
jeśli jest on dla nas krzywdzący, perspektywa osamotnienia jest dla
nas zbyt bolesna i przerażająca. Wzrastaliśmy z rodzicami
niezdolnymi do czułości i obcymi emocjonalnie.

Nie tylko sami zachowujemy się jak ofiary, ale pociągają nas te same
słabości w innych. Znajdujemy ofiary w miłości, przyjaźni i innych
bliskich związkach.

Uzależniamy się od alkoholu, albo znajdujemy uzależnionych
partnerów, albo jedno i drugie. A jeśli nie będzie to alkoholik czy
alkoholiczka, wybieramy sobie kogoś o osobowości uzależnionej, kogoś
kto obsesyjnie wyżywa się w pracy, w grach hazardowych, jedzeniu, i
w ten sposób kontynuujemy w dalszym ciągu ten rodzaj wzajemnej
zależności jaki łączył nas z rodzicami lub kimś innym w rodzinie
alkoholowej.


Alkoholizm jest chorobą systemową - chora jest cała rodzina, jest to
choroba przekazywana z pokolenia na pokolenie. Niektórzy z nas sami
popadli w nałóg, niektórzy nie, ale wszyscy jesteśmy ko-alkoholikami
i wszystkich nas cechują cechy typowe dla tego problemu.