Dla dodania otuchy!

[mia80]

Chciałabym wam wszystkim dodać nieco otuchy. Oj, długo tutaj przesiadywałam,
na forum zaglądałam co dzień, szukając to nowych możliwości, podpowiedzi, ale
też - niestety- nie nastrajając się pozytywnie i wyszukując coraz to nowe
"pasujące" do mojej córki choroby. Prześledźcie sobie moje wcześniejsze posty.
Moje dziecko długo nie mówiło, zalewałam się łzami słysząc pięknie mówiące 1,5
roczniaki. Moja córcia z ledwością mówiła kilka prostych dwusylabowych
wyrazów. I mnie irytowały i napawały coraz większą obawą komentarze
"życzliwych" mam w piaskownicy. Chodziłam do logopedy, podawałam nootropil,
odwiedziłam psychologa. Wszędzie to samo - czekać. Młoda zaczęła powolutku
powtarzać krótko przed ukończeniem trzech latek. Teraz ma 3 lata, 2 m-ce i
choć daleko jej do doskonałości, mówi jeszcze niewyraźnie, zniekształca
głoski, przekręca wyrazy, ale mówi dosłownie wszystko. Z każdym dniem
zaskakuje mnie coraz bardziej, zna słowa o których nie miałam dotąd pojęcia,
potrafi liczyć do dziesięciu, mówi gramatycznie, odmienia, zdrabnia, powtarza
wszystko o co ją poproszę. I pomyśleć, że tyle mi napędziła strachu, tyle łez
nad nią wylałam. Teraz mi głupio, że nie wierzyłam w swoje dziecko, choć wiem
też, że może pomogłam jej tym co robiłam przez tych kilka lat i ruszyła z mową
odrobinę wczesniej. wierzę, że i u waszych dzieci wszystko zakończy się
pomyślnie, nie poddawajcie się, zasięgajcie porad u logopedy, ale też wierzcie
w swoje dzieci. Moja córeczka odblokowała się wtedy, kiedy i ja zmieniłam
troszkę swoje nastawienie i przestałam ją naciskać. Aha - nauczyłam ją nawet
kilku wierszyków i piosenek. Jeszcze 4 m-ce temu nie wierzyłabym, że to
realne. Pozdrawiam. Pytajcie jeśli macie jakieś pytania. Trzymajcie się dzielnie.

[lady-2009]

ciesze sie ze twoja coreczka juz mowi wszystko
ja jestem tez w takiej sytuacji ze moje dziecko nie mowi,ale czekam bo wiem ze
wkoncu zacznie. choc tylko my wiemy ile nerwow kosztuja komentarze "super mam"...
mam nadzieje ze moja historia skonczy sie tak optymistycznie jak twoja.
jesli masz jakis rady jak osiagnac taki cel - daj znac.
co jeszcze mozna robic w domu by stymulowac mowe.
pozdrawiam

[izzy69]

Jak zaczęłam czytać to myślałam , ze twoje dziecko ma z 5 lat. A tu czytam , że
... trzy (!) Fajnie gratuluję, ale tak prawdę mówiąc to wieku trzech lat, wiele
tych niemówiących nadrabia.
Jakoś twój wątek nie dodał mi otuchy, pewnie dlatego ,że moja miesiąc temy
skończyła 4 lata i o wierszkach nie ma mowy, nawet ich na horyzoncie nie widać.
Nie mniej jednak gratuluje i niezmiernie zazdroszczę.

[malzona1]

Ja tez gratuluje;)
Niestety moje dzieci sie nie spieszą. W listopadzie będą miały 4 latka. Synek
trochę ruszył z mową, próbuje powtarzać, budować zdania, ale strasznie
niewyraźnie, poza tym miesza języki (przez ostatni rok mieszkaliśmy w
Hiszpanii), ale coś się dzieje.
Za to córa albo nie mówi, używa raptem kilkunastu słów ,albo używa końcówek
wyrazów, albo "mówi" w swoim własnym języku. I nie chodzi o to, że zniekształca,
po prostu łączy sylaby na chybił trafił i wychodzi jej np
"bojababajagobotuno"... I to nie ma służyć porozumiewaniu się, tak po prostu
sobie gada. Czasami do siebie, ale czasami kieruje też te wypowiedzi do nas.
No i do tego strasznie jest przekorna ta nasza czorcica. Nie lubi, kiedy jej się
coś każe, więc praca z nią jest dość kłopotliwa..
Pozdrawiam i życzę dalszych sukcesów ;)
Miejmy nadzieję, że moje bliźniaki też się w końcu zmobilizują.

[lady-2009]

dziewczyny czy wasze dzieci tak poprostu nie mowia czy jest to zwiazane z
jakimis zaburzeniami?

pytam bo zastanawiam sie czy moze byc tak ze niema zadnej przyczyny ze dziecko
pozno mowi....

tak wszyscy radza mowic do dziecka, czytac, zeby z dziecmi przebywal itp itp
czlowiek robi to wszystko i zadnych postepow w mowie i tak.

pozdrawiam wszystkie mamy

[izzy69]

moja miała WNM i była reh., i tyle. Wszystkie badania wyszły dobrze. Teraz jest
mnóstwo reh. dzieci i mówią. A moja nie chce.

[paniiwonka1]

dziewczyny, a ja to mam wrażenie, że nasze dzieci to zupełnie
normalne są, tylko inne niz te mówiące półtoraroczniaki, tak jak ja
jestem kimś innym niż ta specjalistka od PR, co to w ramach hobby na
Mount Everest wchodzi:)
wszystkim wam wszystko zawsze łatwo przychodzi?
odkąd są te wszystkie internety, fora, czaty, sraty, to 3/4 matek
na świecie dostaje hopla, bo jej dziecko odstaje o jeden dzień od
rówieśnika. odkąd modne są te wszelkie rehabilitacje, konsultacje,
metody itp. to nagle połowa dzieci ma WNM, ONM, i nie wiem co
jeszcze, może PKP i PKS:)doprawdy niepojęte jak nasze babcie i
prababcie mogły wychowywać w czasie wojen swoje dzieci bez tych
wszystkich modnych wynalazków i jak to było w czasach, gdy nie
chodziło się z półtoraroczniakiem do psychologa...
człowiek się nastresuje, nawymyśla, naszuka objawów, bo oczywicie
wszystkie objawy zawsze pasują do połowy chorób i zespołów chorób, a
tymczasem wiele dzieci, naprawde wiele, rozwija się po prostu w swój
własny sposób. każde dziecko jest inne, ma inne zalety i inne wady.
samo życie. gdybyśmy wszyscy byli jednakowi, mogłabym nie daj Bóg
byc jak żona prezydenta:(
oczywiście, że należy przyglądać się dziecku, ale nie popadac w
paranoje, że nasze dziecko nie jest takie samo jak ten gadający
półtoraroczniak z osiedlowej piaskownicy. nic nie gwarantuje, że on
jest
geniuszem, a my to mamy dziecko z całym zestawem zespołów chorób.
popytajmy się w rodzinie wśród starszych osób, jak to było z nami, z
naszymi rodzicami itp. okaże się, że w każdej rodzinie znajdą się
osobniki, co to nie gadały do lat 3 czy 4. zastanówmy się, jakie
znaczenie w ich obecnym życiu miał fakt, że nie mówiły jako
półtoraroczniaki? nawet moja perfekcyjna teściowa zaczęła się
niecierpliwić, że nasza córka( 3,2 l) pięknie nie mówi i jeszcze do
niedawna chodziła w pieluchach, a potem w rozmowie wyszło, że mój
mąż to do 4 lat ględził sam Pan Bóg wie co i jeszcze kupę w majty
robił. nie przeszkodziło mu to ostatecznie skończyć studia...
niejedna z nas zdążyła juz zacząć siwieć, bo dziecko powinno już
mówić pół roku czy rok temu, jakby całe nasze życie zależało od
ilości paplania głupot naszej pociechy.
jestem starą matką, na dodatek po stracie Syna i cieszę się, że moja
córka jest zdrowa.patrzę czasem na jej rozwój z lekkim przymrużeniem
oka,
bo przecież chciałam, żeby była tylko zdrowa, a nie mądra:)
no tak, też czekam na jej pierwszy wierszyk, ale głęboko zastanawiam
się nad potrzebą umiejętności klepania bzdury typu "chodzi lisek
koło drogi, nie ma ręki ani nogi", ni to mądre, ni piekne, a wręcz
okrutne jakieś.
podziwiam jej sposób rozumowania, logikę, wielką umiejętność
porozumiewania się przy tak ubogim zasobie słów, ileż trzeba się
nakombinować, by przekazać wielką treść. moja córka używa słów,
których nauczyła się dopiero w ciągu ostatnich miesięcy i które są
jej niezbędne do komunikacji. naprawde nie oczekuję, żeby jak papuga
powtarzała słowa, których znaczenia nie zna i takie, za które
musiałabym się wstydzić:)osobiście wolałabym, żeby mój teść miał
jakies opóźnienia czy trudności w mowie, bo wysłuchiwania takiego
steku głupot mógłoby mi to oszczędzić:(
poza tym, często my matki patrzymy niezbyt obiektywnie. usłyszymy
dwa zdania z ust obcego dziecka albo usłyszymy od innej matki, że
jej dziecko "mówi juz wszystko" i popadamy w kompleksy, że nasze tak
nie umie, tymczasem okazuje się, że te dwa zdania to cały
sztandarowy zasób słów, a te "mówiwszystko" to zestaw wyrwanych z
kontekstu wyrażeń, których dziecko nawet nie rozumie albo słowotok
niezrozumiały dla kogoś innego niż własny rodzic. no bo co to za
mówienie wszystkiego, choć jednak mówienie, jeżeli dziecko używa w
każdym słowie połowy sylab. często my same mówimy, że nasze dziecko
nie mówi, tymczasem ono mówi ileś tam prawdziwych słów czy innych
dźwiękonaśladowczych, no ale odbiega to od norm czy od naszych
wyobrażeń. dla mnie osobiście dziecko, które nie mówi to dziecko,
które naprawdę nie mówi. jeżeli ma 2 latka i mówi mama, tata czy
jakieś inne pip pip czy hał hał to znaczy, że mówi. nawet jak w
przeciągu następnego roku dołoży jeszcze tylko jedno słowo. najwyżej
trzeba mu jakąś klepkę popchnąć, żeby w końcu zaskoczyła.
moja córka mówi płynnie już ponad dwa lata w swym własnym języku i
kazdy Holender albo Norweg mógłby z czystym sumieniem stwierdzić, że
ona przecież mówi:)na 2 latka umiała tylko "tata", "nie" i "nie ma",
nawet głupiego "jak robi kotek" nie umiała, ale tez nigdy nie
milczała jak grób i nie posługiwała się jakimś tam "yyyy" na
wszystko. za to te
jej monologi i dyskusje wprawiały zawsze wszystkich w osłupienie, a
u mnie powodowały zawsze jakieś zastanowienie, czy aby ta
dziewczynka to nasza córka, bo może ona jakaś niepokolanie poczęta
na Marsie:)


trochę więcej optymizmu, uwierzmy w swoje dzieci, pokażmy im, że
cieszą nas ich postępy, nie wyliczajmy im tych słów, zgodnie z
jakimiś normami, weźmy pod uwagę, że nasze dzieci naprawdę się
starają, a nie wińmy je za to, że odczuwają potrzebę a także mają
mozliwość mówienia później niż dzieci sąsiadów czy kuzynki.

[izzy69]

Wiesz a ja Ci powiem, że kiedyś to było kiedyś a teraz jest teraz. Kiedyś nie
było chemii, zanieczyszczenia, szczepionek skojarzonych, debilnych lekarzy
skaczących matkom po brzuchu w czasie porodu (patrz mój przykład/ Amela
wyciśnięta łokciem). Poza tym była masa niepełnosprawnych dzieci pochowanych w
domu. Rehabilitacja, a w zasadzie dostęp do niej to według mnie dobrodziejstwo.

Gdyby moja Amela odstawała o jeden dzień byłoby ok. ale ona odstaje o co
najmniej dwa lata . Nie chcieli ja w przedszkolu do czterolatków "przepuścić".
Według nowej reformy za rok ma iść do zerówki !!!

Kocham ją ponad wszystko i cieszę się , że jest. Taka jaka jest. Ale życie
życiem, dlatego się martwię.
Boli mnie okrutnie gdy chce mi coś powiedzieć, a nie może i z uśmiechu pojawiają
się łzy w oczach i nerwy i szarpanie włosów z bezsilności.

Pragnę tych "chodzących lisków" i innych dupereli ogromnie, ale nie dla siebie -
dla NIEJ.

[paniiwonka1]

Izzy, ja pisałam ogólnie, trochę z przymrużeniem oka. nie odżegnuję
od rehabilitacji i nie mówię, żeby pozostawić całkowicie dziecko
samemu sobie.
znam obawy, strach, znam tę paranoję, potrafię się nakręcać
przeglądając net, itp. miewam chwile zwątpienia, ale próbuję patrzeć
na swą córkę z optymizmem. i wierzę w nią z całej siły, choć jej
rozwój mowy jest w takim tempie, że może nie wyrobić normy
pięciolatka na swą osiemnastkę.
mnie takie wątki dodają otuchy. że własnie tak jest, że bywa. że
jest takie dziecko, co nagle się rozgaduje, albo że jest dziecko,
które powoli po jednym słowie rozpędza się kiedyś w końcu. ale i
wściekam się często i śmiać mi się chce, bo odkąd ta cała wiedza i
technika to większa sieczka w moim mózgu, u calkiem zdrowego dziecka
by człowiek w internecie chorobę znalazł, a co dopiero przy jakimś
opóźnieniu. coraz to inne techniki i chwalone metody po stówie za
godzinę, a moja córka ruszyła z mową przy nowej niani - wiejskiej
ciepłej babie, która prowadza mą córke do kurnika:) aż żal mi tyłek
ścisnął, że zanim wypowiedziała słowo "mama" to najpierw
było "ciocia", "sio" i "jaja". mała przejęła cały sposób mówienia
tej kobiety, zdrobnienia i wyrażenia, a ja słuchałam i usiłowałam
wdrażac logopedyczne porady typu, że trzeba dużo czytać, śpiewać,
bawić się w nazywanie, w literki, w jakikolwiek wspomagać przez
zabawę, obrazki itp. córka w dużym poważaniu miała te mądrości,
wszystkie te misie i kaczuszki, za to po kilku tygodniach z nianią z
radością obwieszczała mi na powitanie, że była u cioci, po jaja, a
kury robiły kupę, dużo kupy:)

autorka wątku napisała coś bardzo ważnego w drugiej połowie swego
postu. że zmiana podejścia, więcej wiary może czynić cuda. może to
przypadek, bo tak miało być, a może jednak pomogło.
wszyscy mierzą dzieci jedną miarką, aż do ześwirowania. oczekujemy w
związku z tym tego samego w tym samym czasie a dzieci są różne, mają
różne zdolności i różne charaktery. jedne dają sobie pomóc a inne
odmawiają współpracy. wpadamy w wir pomocy u specjalistów, u dziecka
nie ma postępów, a u nas zanika wiara i nadzieja. nie wierzę, że
dziecko tego nie widzi. przeciez to rozumne stworzenie, czuje, że
wszystko kręci się wokół tego mówienia, rehabilitacji, że chodząc na
terapie chcemy w tym dniu i o tej godzinie, żeby dziecko mówiło.
pisałaś, że twoi logopedzi rozłożyli ręce i że w ogóle wszystkim te
rece opadły. ale ty jesteś matką, ona od ciebie oczekuje wsparcia.
dlaczego masz w sobie tyle niewiary, że skoro Amelia mówi już ileś
tam słów, wyraźnie lub niewyraźnie, że tak juz zostanie? dlaczego w
swoich postach ją skreślasz? dlaczego psujesz innym posty o ich
radości?
jednemu dziecku klapka zaskoczyła w trzecim roku życia, a innemu w
piątym czy szóstym, kiedy rodzice i specjaliści położyli już
krzyżyk. powinno to dodać ci wiary. rozumiem twoje rozżalenie do
całego świata, skoro zrobiłaś juz wszystko dla swej córki, lekarze
nic nie znaleźli, oprócz migdała, po wycięciu którego tez nie musi
być postęp po 2 miesiącach.
mam nadzieję i życzę z całego serca, że Amelia i moja Weronika
rozwiną swą mowę, a tobie i mnie, tak jak autorce wątku, będzie
kiedyś wstyd za chwile zwątpienia.

[izzy69]

Ja nie szukam chorób na siłę, wcale nie szukam. Bo moje dziecko nie
jest chore.
I wsperam ja bardzo i nastawienie też dawno zmieniłam.
Boli mnie tylko okrutnie ,że moje dziecko tak cierpi, a cierpi
bardzo gdy nie może wypowiedziec tego co chce. A inne dzieci maja
ten przywilej , że moga się porozumiewać normalnie, śpiewać i
powyzywac jak im się cos niepodoba. Jakim prawem one mogą a moje
dziecko nie.

A co do lekarzy to wszyscy to osły i utwierdzam się w tym
przekonaniu każdego dnia.

[mia80]

Dla jasności, moja córka też nie mówi wyraźnie, pewnie tylko ja i moi bliscy ją
rozumiemy, ale powtarza tak jak potrafi najlepiej i z tego się cieszę. Że
próbuje, że jest postęp i że każdego dnia jest coraz lepiej. Nie oczekuję, że
dziecko, które jeszcze niedawno nie mówiło, zacznie nawijać poprawną
polszczyzną. Też mnie boli, że dzieci w piaskownicy zwracają uwagę na to, że
mała mówi tak niewyraźnie, że nie zawsze ją rozumieją. Ale chwalę ją za każdym
razem, gdy usłyszę nowo powiedziany nawet całkiem niezrozumiale powiedziany
wierszyk, nawet jeśli czegoś nie rozumiem, udaję, że wiem o co chodzi. Teraz po
prostu już wiem, że będzie z każdym dniem lepiej i w końcu dogoni rówieśników. W
innych dziedzinach ich nawet przegania. Martwiłabym się na twoim miejscu Izzy
bardziej gdyby mała nic nie mówiła, ale mówi i jeszcze niedawno pisałaś, że
powtarza, że jest dużo lepiej, a więc jest postęp. Daj jej więcej czasu.
Wiadomo, że nie od razu zacznie mówić płynnie i poprawnie pod każdym względem. W
czym jeszcze jest w tyle, bo piszesz, że był jakiś problem w przedszkolu. Jeśli
problem ten dotyczył tylko mowy, to Pani prowadząca jest chyba trochę
niedouczona, bo przecież nawet dzieci ze znacznym ubytkiem słuchu w szkołach
integracyjnych idą łeb w łeb z rówieśnikami, inteligencją i zdolnościami
logicznymi czasem nawet ich przewyższają.

[edu-arda]

Izzy, więc daj wreszcie spokój dziecku, nie chodź do lekarzy
debili, nie zagądaj na to forum i nie nakręcaj się , bo Twoje
dziecko tez to widzi-ten Twoj strach, szukanie przyczyn...
Może dlatego mała nie chce mówic,bo za bardzo na nią napierasz.
Wiem, że jest Twoim sercem i chcesz dla niej jak najlepiej, jak i
każda matka dla swojego dziecka, nie obrazaj sie za te słowa, ale
tyle w Tobie pesymizmu, niewiary...
Nie patrz na inne dzieci, nie przejmuj się co mówi rodzina i
znajomi, daj córce luz, nic na siłę, niech ona nie wie, że Tobie tak
na tym zależy ,aby dobrze mówiła...
Sorry za te słowa, może Cie dotkną, ale trudno.
Jesteś bardzo aktywna na tym forum, w kazdym wątku podkreslasz
swoją niewiarę, zwątpienie. Naprawde są tu matki,które mają starsze
dzieci od Twojej małej i ich dzieci też nie mówią!!!

[izzy69]

Nie przypominam sobie, żeby były tu starsze dzieci, jeśli są to BARDZO !!!!
chętnie porozmawiam .
Ja się nie nakręcam i naciskam na młodą. Wręcz mnie wkurza jak ktoś inny na nią
naciska.

> Nie patrz na inne dzieci, nie przejmuj się co mówi rodzina i
> znajomi,
nie da się (a tym bardziej dziecka) odciąć od świata. Zresztą ja się tym nie
przejmuję. Ale są inne kwestie.
Moje dziecko ma za rok iść do zerówki , w Poradni psych-pedag. już pytają co z
nią zamierzam robić. I ja nie wiem, a coś muszę postanowić. Nie mogę odciąć się
od Poradni bo tam Amela ma wczesne-wspomaganie = pomoc . Nie odbiorę jej tego. Z
jednej strony za rok zerówka, z drugiej chcieli ją znów w trzylatkach zostawić.
Najgorsze jest to, ze ja nic nie wiem. Co z nią będzie, czy będzie mówić, czy
dogoni dzieci zdrowe, czy niestety nie. Od tego zależy wiele decyzji, a niestety
nikt nie wie co Ameli jest.
Ja nie mam problemów typu "ma 1,5 roku i nie naśladuje kotka".

[edu-arda]

Nie przypominam sobie, żeby były tu starsze dzieci, jeśli są to
BARDZO !!!!
chętnie porozmawiam .
Wiesz, izzy69, jesli jestes tyle czasu na forum i nie czytałaś
postów od matek mających starsze dzieci 5-6 letnie,np.gosia.32 lub
annag001, to o czym mamy jeszcze dyskutować???

[izzy69]

widocznie nie udzielają się ostatnio, bo nie kojarzę. Ale w wyszukiwarkę wrzucę
jak najbardziej.

[lady-2009]

jestesmy tu wszytskie by sie wspierac wiec niema co porownywac starsze
mlodsze...wiekszy problem mniejszy...
skoro tu jestesmy znaczy sie ze mamy ten sam problem, ze nasze dzieciaki nie
mowia z roznych przyczyn, powodow...
wspierajmy sie i udzielajmy sobie rad.
nawet jak ktos martwi si ena zapas to normalne ze martwi sie o dziecko i watpie
ze ktos szuka chorob u dziecka...
to zwykla opieka nad naszymi szkrabami sprawia ze sie martwimy
nie jest tez latwo sie nie przejmowac jak dookola sie slyszy "czemu dziecko nie
mowi" "bylas z tym u lekarza" "moja coska jak miala rok to juz mowila"...
mnie cos strzela jak slucham takich tekstow,szczegolnie od tesciowej..
wierze w to ze moje serduszko nadrobi i kiedys zacznie mowic
ale tez dmucham na zimne i badam przyczyny opoznienia
wspolczuje matkom z wiekszymi problemami ale tez nie uwazam ze trzeba
lekcewarzyc te co maja mniejszy problem...

pozdrawiam wszystkie mamy i ich madre dzieciaczki

p/s ja na pierwsze mama czekalam ponad dwa lata. ale wkoncu uslyszalam...
myslalam ze po mama bedzie cala reszta mama tata baba itp ale niema..
ale cierpliwie czekam na inne slowa...
kiedys sie pojawia ;-)

[anatemka]

ja tez usłyszałam mama po drugich urodzinach ;)

[anatemka]

Witam, to ja, pierwsza założycielka tego forum :)

Widzę, że ma nową włascicielkę /ja oddałam komus innemu;) / , ciesze
sie, że forum nadal jest :)

Mój syn nie mówił do 4go roku zycia. Logopeda, po znajomości
przyjęła nas, jak miał 3 lata, i to tylko dlatego, że ja, jako
matka, go nie rozumiałam.

Teraz ma 8 lat. Wciąż jest pod opieka logopedy, teraz już w szkole.
Ale, mówi poprawnie ;)
Ma bogaty zasób słów, w szkole radzi sobie dobrze, dobrze czyta,
pisze, błędów nie robi za wiele ;) Bazgrze potwornie i wciąż ma
problemy z motoryką małą, o wiązaniu sznurówek mozna zapomnieć ;)

Ale mówi :) Tego sie obawiałam, bo moja siostra, dorosła osoba, ma
wade wymowy, słyszalną dla obcych /ja nie słyszę ;) /.

Dużo, bardzo duzo zalezy od was.
SZ, cz, ja nauczyłam go mówić. Pokazując odpowiednie układy ust i
języka. R nauczył sie sam, przybiegł do mnie kiedyś wołając: mamo,
zobacz: rrrrrrrrrr :)
Dziecko da radę, ale trzeba go wspierać.
Jedna z logopedek powiedziała mi: język to mięsień, i jak każdy
mięsień trzeba go ćwiczyć.

Młody zaczął mówić, sensownie, łącząc wyrazy w zdania, jak miał 4
lata. Potem było z górki, potem to juz była kwestia poprawnosci
wypowiadanych głosek.

Nie mówie, że macie sie nie martwić i czekać, bo z czasem dziecko
zacznie mówić. Nie nalezy czekać, należy szukać specjalisty który
zechce sie zająć małym dzieckiem /ciężko jest.../ , który bedzie
obserwował postepy i kierunek w którym idą.

Pierwsza logopeda jaka widziała moje dziecko stwierdziła: prosze
przyjść jak skończy 6 lat i nadal nie bedzie mówił.....

Nie wiem jak by mówił, gdyby nie te lata ćwiczeń. Może tak jak
teraz, może nie.
Jako kilkulatek nie potrafił zdmuchnąć swieczki, nie umiał zrobić
dziubka i dmuchnąć, pluł na świeczke w zasadzie. Dopiero ćwiczac się
tego nauczył, wcale nie szybko...

Trzymajcie sie dziewczyny, nie panikujcie, ale nie zaniedbajcie
niczego, najwyżej bedą w poradni na was patrzec jak na upierdliwe
matki ;)

[anatemka]

i widzę, że iwpal nadal tu pisze, super :) Dziekuję :)

[binkaa]

też dla otuchy dodam ze często tu czytałam , czasem pisałam
miałam niemówiącego 3 latka, potem zaczęło się przedszkole i jako 3,5 latek
zaczął mówić
dziś ma 6 i mówi wszystko, czasem muszę go poprawiać bo jak szybko mówi to się
nie stara ale po poprawce mówi jak trzeba

mam jeszcze dwulatka co mówi w sumie niewiele, ale i tak więcej niż jego brat w
tym wieku, więc wcale się już nie niepokoję :) czekam po prostu :)

[binkaa]

ale przyznam że to ulga ogromna jak dzieciak zaczyna gadać
jakby mi ktoś 5 lat odjął :)
bo już myślałam że jednak z nim nie będzie dobrze, a miał też inne dziwne zachowania

[izzy69]

a to i tak wcześnie Wasze dzieci zaczęły mówić moja ma już 4 lata i 2 mies. :(

[olka794]

Mój synek zaczął mówić jak miał 5 lat i 3 m-ce! Jego pierwsze słowa. Jest
dzieckiem autystycznym, a wiadomo że u tych dzieciaczków z mową jest ciężko.
Pracowałam z nim sama tzn powtarzałam słowa, czytałam itp. bo z logopedą nie
chciał współpracować. Teraz ma 6 i 5 roku i mówi czasami za dużo. A łzy mi płyną
jak śpiewa piosenki lub mówi krótki wierszyk. Życzę wam żeby wasze dzieci zalały
was potokiem słów tak jak mnie mój synuś. Pozdrawiam i życzę cierpliwości i wiary!

[kasiek203-666]

to piękne co napisałaś olka794 dzięki mój syn ma 5,5 roku pare słów
żadko wypowiadanych i brak diagnozy

[olka794]

A skąd jesteście? Bo mój synek był diagnozowany w Gdańsku w poradni, ale
strasznie długo się czeka. A terapie ma prywatnie z Centrum diagnozy i terapii
zaburzeń rozwojowych. Wiem że u nich też można zdiagnozować dziecko. świetni
specjaliści. Pozdrawiam

[krawczykasia]

potwierdzam. Centrum wreszcie ostatecznie wykluczyło autyzm u mojego syna. Nie chodzi mi o to, że cieszę się, że to nie autyzm, ponieważ Kuba ma uszkodzony mózg, i wesoło wcale nie bedzie. Cieszę się, że wreszcie wiem... Przekonały mnie do terapii behawioralnej, którą wcześniej uważałam za tresurę bez sensu.
Teraz postrzegam ją jako sposób nauki. Inne dzieci uczą się spontanicznie, Kubę trzeba nieco inaczej zmotywować, żeby zdobyć jego uwage i go nauczyć. A uczy się bardzo szybko. Tylko co z tego, gdy nie mogłam go do nauki zmusić ani zmotywować.

[kasiek203-666]

jesteśmy z południa kierujemy się na krakow ma diagnozy lecz nie
pewne i sprzeczne co do autyzmu wiec teraz terapia behawioralna i
zobaszymy

[beata3211]

mój Krzyś ma 4,10m. i mówi dużo pojedyńczych słów niestety niemówi
zdań. poza zdaniami prostym z dwóch wyrazów. na zasadzie chce isć
chce bujać, chce pić. Jedynym zdaniem jakie mówi to :para buch koła
w ruch. a reszta neistety, obniżone napiecie w jamie ustnej problem
z rozumieniem przymiotników, nieopowiada historii, nieumie ułozyć
chronologicznie obrazków. Teoretycznie autyzm jest wykluczony ale
on ma zachowania ze spektrum autyzmu no i nieiwem. Pomału się
załamuje, niemam z kim o tym porozmawiać, bo niechce obciążać
swoimi problemami innych. ech tak to jest :(
Najgorzej jest z dostępnością rehabilitacji państwowo się dostać to
graniczy z cudem.

[betrix33]

Izzy ja też mam niemówiącego dwulatka. A moja ciocia, która jest nauczycielką
miała dziecko w klasie, które zaczęło mówić gdy miało 6 lat!!! To był chłopiec.
Skończył szkołę, ma rodzinę. Nie wiadomo czemu milczał tak długo.

do olka 794 i nie tylko:)

[viki333]

Wszystkich co moga doradzić o rade proszę.
Mój synek obecnie 2,8 m-cy / wiem, że są starsze dzieci/ nie to, że
nie mówi bo mówi ale bardzo mało, pojedyńcze słowa i niechce
powtarzać słów. Chociaz nieraz zaskakuje Mnie jakimś nowym wyrazem,
którego sie nie uczylismy, a on powiedział::)) nap. ostatnio
ogladamy akwarium a on mówi"Jyba!!!":)) albo spalismy razem na
jednym łózku i mama sie odkręciała, a on "da jeke"- daj rekę:)) Ni
uczylismy sie tego, a on powiedział.
Generalnie to by mNie nie martwiło, bo moja siostra w wiku 4 lat tez
jeszcze nie mówiła dobrze tylko ppo swojemu i bardzo mało.
U mojego synka martwi Mnie cos jeszcze innego, on nie chce z nami
rozmawiać, wygląda to w ten sposób jakby udawał, że nas nie
słyszy /a słyszy jestem pewna na 100/ albo dajcie mi świety spokój.
On np. nie fascynuje sie tym, że był w przedzkolu, nie opowiada
nawet po swojemu. Zauważyłam, że unika kontaktu wzrokowego z nami.
Chodziły Mi po głowie takie mysli, że może ma coś z autyzmem
wspólnego.
Dlatego prośba do olka 794 - na co powinna zwrócić uwagę, żeby sie
ewentualnie uspokoić.
Nadmienie, że zaczęlismy pracę z maksiem - logopeda- mini-
przedszkole, praca w domu itp.
Pozdrawiam wszystkie mamy:)))

[akotw73]

On np. nie fascynuje sie tym, że był w przedzkolu, nie opowiada
> nawet po swojemu.

Mój ciągle gadający pięciolatek ma z tym problem, a co dopiero
dziecko w wieku 2,8 :) Nie wymagaj za wiele. A z tego co piszesz nie
jest źle. Mój syn w tym wieku mówił o wiele mniej. Jeśli jest pod
opieką logopedy i nie stwierdziła nic niepokojącego oprócz słabo
rozwiniętej mowy, radziłabym trochę cierpliwości, szczególnie, że
jak wspominałaś, w rodzinie miałaś przypadek opóźnienia mowy. Na
rozmowy z dzieckiem jeszcze przyjdzie czas. Teraz możesz do niego
mówić i cierpliwie czekać.

[olka794]

Witam. Kontakt wzrokowy jest ważny ale nie najważniejszy. Po drugie mimo
wszystko zrobiłabym badanie słuchu, tak naprawdę to jest podstawa jeśli
chciałabyś z nim pójść do specjalisty. Przy najmniej tak było w naszym przypadku.
Powiem Ci jak było u nas:
igor nie mówił ale co jakiś czas powtórzył jakieś słowo i to adekwatnie do sytuacji
strasznie uciekał, kiedy go wołałam żeby stanął to on się śmiał, myślał że to zabawa
nie interesował się zabawą z innymi dziećmi, ale lubił patrzyć na to co one
robią, wolał szaleństwa z dorosłymi
bawił się swoimi zabawkami, uwielbiał kolejki i gry komp. zresztą to mu pozostało
nie chciał pracować z logopedą ani z psychologiem
nie umiał dostosować się do panujących zasad w domu lub w przedszkolu
szło mu to bardzo opornie
teraz wszystko się zmienia jest bardzo wesoły uwielbia się przytulać9 to od
zawsze), mówi i rozumie wszystko, chociaż na naukę trzeba poświęcić troszkę
więcej czasu, chętny do współpracy, nie ucieka, wykonuje polecenia, jednak nadal
ma problem w nawiązywaniu znajomości z dziećmi.
Pozdrawiam
i jest chętny do współpracy