zaniepokojenie

[Gość: malgorzata]

Czy ktos z was czuje to co ja?
Jestem sama, choc wokol pelno ludzi.
Nie potrafie nawiazac z nikim kontaktow.
Boje sie. Chyba odrzucenia.
Chcialabym przestac byc obserwatorem a stac sie aktorem na scenie zycia.
Jak to zrobic?

[Gość: x]

Gość portalu: malgorzata napisał:

> Czy ktos z was czuje to co ja?
> Jestem sama, choc wokol pelno ludzi.
> Nie potrafie nawiazac z nikim kontaktow.
> Boje sie. Chyba odrzucenia.
> Chcialabym przestac byc obserwatorem a stac sie aktorem na scenie zycia.
Po co?

[Gość: malgorzata]

Po to aby zyc a nie istniec tylko.
Tak mi sie wydaje.

[Gość: x]

Gość portalu: malgorzata napisał:

> Po to aby zyc a nie istniec tylko.
> Tak mi sie wydaje.
Po co zyc?

[Gość: malgorzata]

A ty po co zyjesz?

[Gość: x]

Gość portalu: malgorzata napisał:

> A ty po co zyjesz?
1. Z przyzwyczajenia
2. Z lenistwa

[Gość: Zeb]

Malgorzato, samo istnienie Twojej osoby juz jest scena zycia.
wiec po co szukac jakiejs roli?
badz soba, obawa i lek jest normalnym zjawiskiem
ludzi cokolwiek czujacych. a odrzucenia hmm bywaja
ale kazde nastepne nas tylko umacnia w sobie.
nie obawiaj sie.

zycze powodzenia w nawiazywaniu kontaktow.

[promyczek]

... samotnosc wsrod tlumu? mysle ze kazdy z nas czasami tak sie czuje...
podpisuje sie pod tym co napisal zeb wszystkimi lapkami
pozdrawiam serdecznie
cmooooookaski - kruszynko

[Gość: Jo]

Gość portalu: Zeb napisał(a):

> Malgorzato, samo istnienie Twojej osoby juz jest scena zycia.
> wiec po co szukac jakiejs roli?
> badz soba, obawa i lek jest normalnym zjawiskiem
> ludzi cokolwiek czujacych. a odrzucenia hmm bywaja
> ale kazde nastepne nas tylko umacnia w sobie.
> nie obawiaj sie.
>
> zycze powodzenia w nawiazywaniu kontaktow.

Zebie faktem jest ,ze samo istnienie jest już na scenie życia.
Ale każdy z nas ma tutaj role do spełnienia,
samo bycie widownią nie wystarczy,
a przynajmniej nie spełni człowieka ,w wymiarze czlowieczeństwa.
'Kazdy z nas ma w życiu jakieś swoje Westerplatte'
miejsce o ktore powinien walczyć ,role w społeczeństwie ,którą powinien
wypełnić...
ale wszystko inne co napisałeś jest piękne.
Małgorzato,
świat jest na wyciagnięcie ręki,
przyjaźń ,miłość,doznania ,drugi człowiek ,emocje..
Przecież tak łatwo przejsc z widowni ,w kierunku sceny
to tak blisko,
a moze zostaniesz dostrzeżona i zostaniesz czołowym aktorem,
tego Ci życzę Swojej Wielkiej Roli W Życiu.
ciepło pozdrawiam ,Jo.

[ireo]

tekst mnie poruszył.

[na miejscu autorki] prosiłbym o uzdrowienie moich związków z ludźmi,
uwolnienie od lęku i pokazanie mi przyczyn tego wszystkiego.

[Gość: Rooksha]

Małgorzato, na początek zamknij oczy i wyobraź sobie najpiękniejszy scenariusz
z jakim chciałabyś przez ten spektakl życiowy pracować. A potem.... potem juz
tylko wystarczy go realizować, dopieszczać, mysleć nad nim - na końcu, gdy
opadnie kurtyna na pewno otrzymasz owacje na stojąco. Świat do nas nie
przyjdzie - trzeba znaleźć w sobie odwagę by do niego wyjść: z radością, z
wiarą, z dobrymi intencjami. Może to naiwne, ale wierzę, ze wszyscy odczuwamy
to samo, tak samo się boimy, wstydzimy, mamy podobne ograniczenia. I ta
swiadomość mi pomaga wychodzic codziennie rano z domu i mieć kolejny dobry
dzień. Ja już jestem o krok od sceny, wstałam z widowni, sprzed telewizora i
idę.
I nie zrażaj się, Małgorzato - niepowodzenia nas wzmacniają, Zeb, Beba i Jo
mają duzo racji w tym co piszą.
Odwagi i otwartych oczu - bardzo łatwo zrezygnować z roli wymagającej i
zaplątać się w życie rodem z Harlequina. Nie rezygnuj z marzeń,
Pozdrawiam,
Roo