Mondovino

[Gość: docg]

w ostatnim Przekroju Marek Bieńczyk pisze o filmie Mondovino (kiedyś było
pisane o tym filmie na forum). Czy ktoś wie, gdzie ten film można zobaczyć
lub zdobyć?
Przy okazji, taka ciekawostka: wczoraj w programie Wojewódzkiego był jacek
Cygan, który się zadeklarował jako pijący wino. Wobec tego został poddany
takiemu testowi: do trzech kieliszków w kształcie tutki do szampana nalano
czerwone wino (do poziomu ok. 3/4 kieliszka) i Cygan miał zgadnąć, które wino
pochodzi z Włoch. Pan Jacek nawet usiłował z tego wybrnąć, kręcił kieliszkiem
(można się domyślać, z jakim skutkiem), próbował komentować, ale
reguły "konkursu" były okrutne: wiesz albo nie wiesz. Po Wojewódzkim niczego
lepszego się nie spodziewałem, ale ciekawe, że żadna z osób uczestniczących w
przygotowaniu programu nie zwróciła uwagi na ten absurd. To aż tak źle jest?
pozdrawiam

Jacek Cygan

[sstar]

Nie bylo tak zle - w koncu okreslil jako najlzejsze i najkwasniejsze wlasnie
wino z Polski (pierwsze). Dodam, ze kosztowalo 7zl.

Ciekawe skad bylo to ktore podobno nie bylo z Wloch (drugie)
a celowal w Barbaresco?

Ostatnie bylo z Wloch - i bylo wg niego sredniego kalibru.

Chwala mu za to, ze wspomnial o jego ulubionym Sagrantino di Montefalco oraz
zwrocil uwage, ze te kieliszki to juz szybciej do bialego. Przekazal tez wazna
informacje ze CS nie rosnie tylko we Francji!

Wstyd, ze Wojewodzki nie wiedzial nawet skad tamto wloskie wino pochodzi
i jak sie zowie.

Pozdrawiam
star

PS. Oprocz tego i spojrzal na barwe (probowal na tej podstawie wywnioskowac
ze to te same wina (nie)slusznie wietrzac podstep), i powachal i sprobowal -
wiec dla mnie ok.

Wojewódzki

[miszka44]

Czy ten pan wie co to wstyd?

Pzdr
M44

[nie.my]

Gość portalu: docg napisał(a):

> w ostatnim Przekroju Marek Bieńczyk pisze o filmie Mondovino (kiedyś było
> pisane o tym filmie na forum). Czy ktoś wie, gdzie ten film można zobaczyć
> lub zdobyć?
Nie wiem gdzie w Polsce mozna to znalezc, na Onecie i Stopklatce nie ma,
znalazlem natomiast oficjalna strone filmu z trailerem po francusku.
www.mondovino-lefilm.com/bandeannonce.html
Pozdrawiam

NieMy

[Gość: star]

fajne - mozna poczytac!

dzieki,
star

[Gość: docg]

mi się trailer nie chce otworzyć, ale bardzo fajna gra jest na tej stronie :-)

[Gość: star]

Mi tez sie nie chcial otowrzyc ale artykul mozna poczytac

star

[nie.my]

Gość portalu: star napisał(a):

> Mi tez sie nie chcial otowrzyc
--Trzeba miec QuickTime Playera i bedzie dzialac, badz dla nie majacych inny link
www.cinemovies.fr/fiche_multimedia.php?IDfilm=4633
dla posiadaczy Real Playera

ale artykul mozna poczytac
--jak sie zna francuski to mozna ja nie znam wiec sobie nie poczytalem ;-(
>
NieMy

[Gość: zmm]

Mondovino - bottom of a wine glass
Wine and geopolitics meet head on in Mondovino. Fiona Morrow reports



JONATHAN NOSSITER’s Mondovino is a gem of a film that has been chosen as this
year’s Document-ary Gala. It’s a quietly compelling exposé of the world of wine
that draws a picture of world politics every bit as unnerving as Michael
Moore’s non-fiction blockbuster Fahrenheit 9/11.
“You can’t take something less relevant and more absurd than the world of
wine,” notes Nossiter laughing. “But if you do take something as outlandish and
irrelevant as wine and still find incredibly powerful indicators of what’s
happening in the world, then I think not attacking the problem head-on makes
for a stronger film.”



The problem, of course, is universal: corporate might pushing out the
independent producer and creating more uniform brands and tastes. In the world
of wine, the push has come from Napa, where large wineries have stolen a march,
buying up European vineyards and altering centuries-old ways of production to
impose their own methods. What is lost is not just tradition, but terroir — the
unique je ne sais quoi that makes a particular vintage from a particular part
of Burgundy really special.

Nossiter makes a useful comparison with the cultural imperialism of
Hollywood: “In the 1970s Californian wine was fresh, challenging and
intriguing — not always easy to swallow. It shared the same inventiveness as
the movies being made by Cassavetes, Scorsese and Coppola. Then with the Reagan
era of the 1980s things changed — suddenly Californian wines became easy
drinking in fancy packaging, designed to court prestige and economic power —
just like the films of James Cameron and Spielberg.”

He’s not surprised to find himself caught up in a wave of interest in
documentary films asking questions about the current state of society: “I think
that in a world in the shadow of Bush and Berlusconi and the various other
criminals leading the planet, it’s impossible to be a sentient person and not
to be terrified and want to know what’s really going on. It’s easy to say it’s
just Bush or Blair or the war in Iraq, ” he continues. “But I think most people
understand that these are all just expressions of a very poisoned culture.
People are calling into question the basic tenets of the world that we live
in.”

If that makes Mondovino sound a tad heavy, worry not. Nossiter is a film-maker
of charm and optimism; his subjects — be they heroes or villains — are always
convivial, eager to sit down in front of the camera and share a glass or two of
the fruits of their labour. Even those that think that Mussolini was a great
leader say it with a smile.

“I am extremely sceptical,” explains Nossiter, “of any film — fiction or
documentary — that expresses contempt for those who don’t share their ideas.
Yes, I was investigating some of the more disturbing aspects of the global wine
trade, but I tried never to lose fundamental sympathy for everyone.”

The result is both shocking and wry. The array of characters become more
Dickensian by the minute — often starring next to their curiously appropriate
canine companions — while the links between the power structures of the old and
the new world orders chill the soul.

If Mondovino is a film that lingers long after the screen has gone dark, that
was all part of Nossiter’s plan. “What I’m absolutely most interested in is
provoking people to rethink their position,” he insists. “But you don’t always
rethink the moment you walk out of a film. In fact if a film forces you to do
that, I think the effect is superficial.

“The same thing is true of wine,” he adds. “There are a lot of wines out there
at the moment that knock you on the head. They immediately taste juicy and
sweet and you ooh and aah over it and then a few minutes later you feel a bit
sick to your stomach because they’re too alcoholic and sweet. Or worse, you
forget all about them.

“The wines that I like the most are those that when you first drink them you’re
not quite sure what you’re drinking. It doesn’t quite correspond to what you
think you like, but there’s something about it that intrigues you and so you
take another sip and then another sip and then you wait a few minutes and then
you come back to it and it suddenly starts to develop.

“And that’s also true of human relations: I’m much more interested in people
who have that effect on me than someone who knocks me over the head right
away.”

He laughs: “True of films, true of people, true of wine.” And certainly true of
Mondovino.


The Documentary Gala screening of Mondovino is on Oct 24; further screening Oct
25. Documentary Movies: A Golden Age?, a platform discussion, is on Nov 1

[Gość: pjk]

Ciekawy opis filmu ktorego niestety jeszsze nie widzialem. Gdyby tak naprawde
udalo sie przerobic wiekszosc sikaczy na Parker 90, to tylko lepiej dla nas i
dla wiekszosci ktora pije wino kupione za niewielkie pieniadze. Ja osobiscie
nie bylem zachwycony zadna butelka ktora nabylem poniewaz Parker ocenil ja na
90. Ale musze przyznac ze wszystkie te wina byly dobre. Dlatego nie mam nic
przeciwko Parkerowi i reszcie publicystow.

Wielkie winne monopole powstaja, i pozostana na rynku tylko gdy bedziemy
kupowali ich wina. Zobaczcie co sie stalo z Mondavi. Wielkie bankuctwo, bo nie
byli w stanie wyprodukowac Parker 90+ za rozsadne pieniadze. Widac wiec ze nie
jest to takie proste. Moge podac jeszcze kilka innych przykladow z wlasnego
doswiadczenia kiedy przestalem kupowac wina po przejeciu winnicy przez wielki
koncern. Po prostu przestaly mi smakowac.

Zupelnie odmienny problem to klimat we Francji. Francuzi denerwuja sie bo wina
z nowego swiata niszcza ich (francuski) winny monopol na swiecie, a nie dlatego
ze niszcza ich drobnych producentow. Moim zdaniam coraz wiecej ludzi umie robic
calkiem dobre wina, i w dodatku przychodzi im to latwiej bo mieszkaja w miejscu
gdzie klimat jest "lepszy", a zeby byc bardziej precyzyjnym z roku na
rok "rowniejszy" (Australia, Kalifornia, Chile).
To prawda ze prawie kazdy Francuz komentuje ze dla Amerykanina czym wino
mocniejsze i czym kolor blizszy do Coca-Cola tym lepsze. Co dziwniejsze
kometuje tylko dlatego ze zalezy mu na tym zeby Amerykanie pili jego wino, a
nie swoje wlasne, a on tych procentow i kolory nie jest w stanie dostarczyc. To
takze prawda ze ten sam Francuz chwali Burgunda z 2002 roku jako wino ze
wspaniale zapowiadajace sie rocznika. A ja sie pytam jak to sie stalo ze w tym
momencie zapomnial ze warunki klimatyczne we Francji byly takie ze to wino z
2002 roku zawiera prawie tyle alkoholu ile Pinot Noir z Kaliforni albo Oregon,
ktore moment wczesniej sam ganil. Coz moze to nie jakosc a tylko Francuska
przewrotnosc. Porownujac Burgunda do Pinot Noir z Kaliforni, porownuje wina
kupione za takie same pieniadze. Klasyczny (bardzo drogi) Burgund jest na tyle
inny ze trudno go porownac do czegokolwiek innego. Niestety, gdy kupujemy
Burgunda nie mozemy byc nawet pewni ze pochodzi z Burgundii, bo latami Francuzi
dolewali Pinot Noir z innich rejonow. Po co, odpowiedz jest prosta. Klimat w
Burgundii danego roku nie byl najlepszy i dolewano aby poprawic jakosc
koncowego produktu. I tak naprawde to mieli racje, bo najwazniejsza jest jakosc
a nie pochodzenie. Po co tylko ta Francuska hipokryzja i krytyka wszystkich
dookola.

Moim prywatnym zdaniem z winem jest jak z perfumami. Poze tanimi stolowym,
wszystko zalezy tylko od indywidualnych upodoban i nie da sie opisac zadnymi
universalnymi cyframi. Ja ostatnio odkrylem Pinot Noir i Pinot Blanc z Oregon o
ktorych prawie nic nie wiedzialem rok temu. Ciekawy jestem co odkryje w nowym
2005 roku. Moze cos z Wloch, do ktorych dalej nie moge sie przekonac.

Pozdrawiam

PJK