Szwajcaria 4

[Gość: Fredzio]

28.08.
Pogoda mętna, jedziemy więc znowu "w miasta", na początek Murten: miasteczko
prześliczne, znowu główna uliczka z podcieniami na całej długości, sklepy,
restauracje. Większość domów ma bardzo (do ~ 2 m) wysunięte okapy dachów. Z
oburzeniem przyjmujemy ceny jabłek po 4,80 i pomidorów po 3,50. Obchodzimy
część murów miejskich po ich koronie, z przyjemnością patrząc na malownicze
podwórka i mini-ogródki, a z drugiej strony na jezioro Murten/Lac Morat.
Znowu mnóstwo studzienek i innych wodocieków , domy wszystkie ukwiecone i
niektóre przybrane flagami z krzyżem św. Jerzego, ale w jednym kolorze
czarnym lub czerwonym na białym tle. Kawę pijemy w bardzo eleganckiej
kawiarni i wobec tego dajemy się skusić także na ciastka: eklera
czekoladowego i po kawałku świetnej tarty brzoskwiniowej i śliwkowej - 22,80
SF. Murten jest miejscowością dwujęzyczną (Murten/Morat), więc szyldy i
napisy są albo po francusku (przeważnie) lub po niemiecku, więc ciastka
zamówiłem po francusku bo na szyldzie było "Confisierie Tea Room"(chyba to
jednak nie do końca po francusku?). Ale przy stoliku kelnerka przywitała nas
po niemiecku, i tak zamówiliśmy kawę, co zresztą uprościło sprawę, bo "drei
Kaffeen bitte" jest jednoznaczne, ale o rachunek machinalnie
poprosiłem "L’addition, s'il vous plait", panienka przyjmując należność
powiedziała "merci", na co ja też "merci", choć jak to poliglota powinienem
był chyba posłużyć się „Thank you”. Po za tym w miasteczku mnóstwo hoteli, bo
leży nad jeziorem i ma port jachtowy, a wokół są liczne pola golfowe.
Następna miejscowość to Avenches z rzymskim cyrkiem ładnie odrestaurowanym i
w połowie wyposażonym w plastykowe siedziska, właśnie instalują w nim
urządzenia nagłaśniające, obok tego znowu zupełnie bajkowy zamek (wieżyczki,
przybudówki ...), ale o wyraźnie obronnym charakterze. Potem Payerne - tu
ogromny (największy w CH) kościół (bardzo) romański, ale wnętrze
niedostępne, bo poniedziałek. Obok duża Temple Parosial , wyglądająca też na
przerobiony na gotyk kościół romański. Dalej jazda przez najwyraźniej teren
Szwajcarii B, jednym miejscu nawet nie sprzątnięto krowich ... śladów i
spotykało się na asfalcie resztki ziemi naniesionej kołami traktorów
zjeżdżających z pól, drogi b. kręte i strome. W Romont zamek wysoko na
wzgórzu, skąd rozległy widok na okolicę i piękny kościół gotycki z ładnymi
witrażami i niezbyt widocznymi w mrocznym wnętrzu, bogatymi w rzeźby
stallami. Tu zaczyna padać , potem lać i tak lało przez całą drogę powrotną i
leje do teraz (21.00), a rzeczka przybiera ...

[zula25]

sorry ale za kawę i ciastka, mielibyście ponad 6 kilo pomidorów, które mogłyby
umilyć wam zycie po powrocie do namiotu
myślę, iż przyjmiesz to z humorem

[Gość: Fredzio]

Ale te ciastka i kawa to jest to co tygrysy lubią najbardziej, a pomidory w tej
w samej (nominalnej) cenie kupuję teraz w osiedlowym sklepie za złotówki -
trzy tygodnie bez pomidorów da się wytrzymać, a ciatka kuszą. Pozdrowienia
PS. Jabłka są u nas po 1,29 zł.

[zula25]

jestem spięta, pewnie mieliście ze sobą takie górskie kajaki ?

Szwajcaria 5

[Gość: Fredzio]

29.08.
W nocy lało, rzeczka mocno przybrała i głośno szumi, bałem się że nas zmyje,
bo mieszkamy przecież nad samym brzegiem, także „nasz” wodospad powiększył się
co najmniej trzykrotnie, ale ok. 3.00 deszcz ustał*. Rano rozpogodzenie, nawet
trochę słońca, rzeczka spokojna, ale bardzo zimno, grzejemy się gazowym
kominkiem, wczoraj gaz „kuchenny” się skończył, ale rano zgłosiliśmy to i
Michael przywiózł na rowerowej przyczepce nowa butlę. Potem walczę z
bankomatem, który na moje rękoczyny stale proponuje mi użycie innej karty lub
rezygnację z transakcji, wreszcie orientuję się, że naciskam nie ten co trzeba
klawisz z napisem „Cash/Geldabnahme” (bo są takie dwa), bierzemy 100 SF.
W zasadzie wybieramy się do Mürren pod Eiger, ale w ostatniej chwili decydujemy
się na podróż Jungfraubahn’ą na Kleine Scheidegg, też pod Eiger. Idziemy
pieszo do stacji w Lauterbrunnen i kupujemy bilety po 50 SF i po chwili
siedzimy w wąskotorowej elektrycznej kolejce zębatej i w górę. Po drodze
wspaniałe widoki na urwiska i ściany skalne i dolinę Lauterbrunnen. Po szarych
skałach spływają strumienie wodocieków wyglądających jak białe nitki lub na
swych biegu rozpylające się do zniknięcia, pozostawiając czasem czarne pionowe
smugi. Za Wengen i Wengenalp, sporymi stacjami z licznymi hotelami itp.,
rozpościera się widok na ogromny cyrk skalny z lodowcem u góry i licznymi
płatami śniegu i lodu poniżej. Zbocza jego są fantastycznie wyrzeźbione w
poziome fałdy i pionowe bruzdy, o brzegach zaokrąglonych przez erozję. Po
godzinie jazdy wysiadamy na stacji Kleine Scheidegg, wokół liczne hotele
(ciekawostka są hotele, nie ma ruchu samochodowego – jedyny dojazd dla turystów
to kolejka, bagaże ładuje się na oddzielny pociąg). Liczne rozchodzące się
ścieżki do pieszych wędrówek oraz linia kolejowa w dół, na drugą stronę
grzbietu górskiego. Spacerujemy po tych ścieżkach wsłuchując się w uroczy
polifoniczny koncert na krowie dzwonki, których stadko pasie się na stokach.
Jeden dzwonek o wyraźnie niższym brzmieniu realizuje najwyraźniej basso
continuo, w pewnym momencie zmieniając rytm muzyki, widać krowa z tym basowym
dzwonkiem dyryguje z za instrumentu. Ze stojącego przy ścieżce domku dobiega
nagle wtórujący tej rapsodii jodłujący glos i dźwięk jakiegoś instrumentu
dętego. Jednym słowem koncert promenadowy. Po drodze spotykamy stadko czarnych
kóz, też z dzwonkami, ale nie tak zestrojonymi. W restauracji pijemy kawę i
kupujemy kawałek Bergkäse o smaku przypominającym cheddar. Widoczny tu, i to z
najefektowniejszej widokowo północnej strony Eiger, w otoczeniu innych gór
zazdrośnie zasnuł się chmurami, ale z odsłanianych chwilami fragmentów ściany
można złożyć w wyobraźni groźną całość. Jazda w dół to znowu godzina widoków w
odwrotnej kolejności, wracamy do domu na obiad.
Od początku pobytu w Szwajcarii zauważyliśmy liczne napisy ostrzegające, że
zaczyna (zaczął się?) się rok szkolny i trzeba uważać na dzieci, rzeczywiście
wczoraj we wszystkich miasteczkach spotykaliśmy grupy dzieci z plecakami i
jeżdżące autobusy szkolne, widać tutejszy minister uważa, ze szkoła jest jednak
dzieciom do czegoś potrzebna. Wszędzie też snują się w stadach i pojedynczo
Japończycy, w pociągach zajmowali całe składy wagonów**.
------------------------------------------------
*A żadnych przyrządów pływających nie zabezpieczyliśmy.
** Dlaczego z uwagą śledzę za granicą liczbę Japończyków to sprawa z innej bajki

[zula25]

>> W zasadzie wybieramy się do Mürren pod Eiger,

mała korekta - jeśli się nie przejęzyczyłeś, to Mürren nie leży pod Eiger ale
po zachodniej stronie doliny Lauterbrunnen

ps: chętnie czytam bo sama nie umiem opisywać

[Gość: Fredzio]

Miałem na myśli wspaniały widok na tą górę z Muerren.

Szwajcaria 5

[Gość: Fredzio]

30.08.
Rzeczka wyraźnie wezbrana, ale od nocy chyba trochę opadła, z powodu
zachmurzenia nie widać odległych zawsze ośnieżonych gór, za to na szczytach
bliższych leży świeży śnieg . Mimo zapalonego kominka w domku chłodno. Pogoda
niezbyt wyraźna, decydujemy się na zwiedzanie zamków, najpierw jedziemy do
Spiez: na pięknym tle ośnieżonych dziś gór rysuje się malowniczo. Dochodzimy i
spotykamy sympatycznego kontaktowego rudego kotka, pozwala się głaskać, łasi
się , aż w końcu wywraca się do góry brzuchem. Dochodzimy do (bardzo)
romańskiego kościółka i zaraz potem do zamku. Na pytanie czy seniorzy mają
tu „ermässigung” pani w kasie z uśmiechem odpowiada, że „natürlich” i wydaje
nam bilety ulgowe (po 5.-SF).. Zamek z zewnątrz i wewnątrz zadbany i piękny w
pięknym ogrodzie, podłogi i stropy z surowego drewna, zbroje, miecze, sporo
zabytkowych mebli, ładne piece kaflowe. W jednym pomieszczeniu interesujące
intarsje pod sufitem. W pełni wyposażonej kurnej kuchni (z otwarty paleniskiem
pod wielkim okapem) podłoga ceramiczna, miedziane naczynia, baniaki. Szczyt
egzotyki: drewniana maselnica, drewniane „sito” do cedzenia mleka (sądząc z
wielkości szczelin, służyło do odcedzania myszy?), obok mały pokoik z zabawnym
skrzyniowym łóżkiem (zamykanym drzwiami). Na trzecim piętrze sala balowa, na
ścianach portrety rodowe kolejnych dynastii właścicieli, pięknie rzeźbione
drzwi, potem pokój z drewnianym malowanym sufitem. Ciekawe (ale chyba kopie)
średniowieczne „graffitti” – wydrapane w miękkim piaskowcu ścian sceny walk
rycerskich, wreszcie pokój mieszkalny z gigantycznym kominkiem. Zamek zbudowany
z kamienia, ale niektóre ściany są szkieletowe. Z obejrzanej tu pocztówki z
pobliskimi zamkami wybieramy do zwiedzania Oberhofen, też ładny, raczej pałac,
wewnątrz kompletnie umeblowany, zbiory porcelany ze wskazaniem, że pojawienie
się obyczaju picia kawy i herbaty spowodował ewolucję rozwoju naczyń do tego
służących. Tutaj podłogi są też drewniane, ale kasetonowe, także liczne piece
kaflowe. Zwraca uwagę dziwna dzwonnica, nie dość, że na parterze, to jeszcze
bez otworów zewnętrznych – dzwoniła do wewnątrz zamku? Kaplica zamkowa ze słabo
widocznymi freskami, pokoje ze ścianami pokrytymi tapetami i tkaninami, w
korytarzach okna witrażowe. Na najwyższym piętrze, wyraźnie odseparowany od
reszty budynku „Türkischer Rauchzimmer” – rozległe pomieszczenie z licznymi
posłaniami, pufami i kanapami – chyba palono tu nie tylko tytoń. Wreszcie
zbrojownia z licznymi zbrojami, „wachlarzem” złożonym z kilkudziesięciu
przymocowanych do ściany wielometrowych pik, mieczami itp. W czasie zwiedzania
trzeba pokonać kilka różnych klatek schodowych, niektóre, węższe, drewniane.
Gdy wychodzimy, stwierdzamy, że wobec wyraźnego wypogadzania się warto
spróbować wycieczki kolejką na Schynige Platte, jedziemy więc na stację,
automat na parkingu nieoczekiwanie po wrzuceniu 3,- SF sygnalizuje nam, że
możemy tu parkować do jutra 8.00, anulujemy więc transakcję, odbieramy
pieniądze i za 2.- SF zapewniamy sobie parkowanie do godziny 18.00 (dziś).
Wtedy spostrzegamy na wiszącym obok parkometru rozkładzie jazdy, że pociąg nas
interesujący odjeżdża za 3 minuty, próbując go złapać wpadamy na peron, gdzie
nasz pośpiech spostrzega obsługa (jednoosobowa) i kieruje nas do kasy, kupujemy
bilety za 164.- SF i wsiadamy do uprzejmie czekającego na nas pociągu – znowu
jest to elektryczna „zębatka” o bardzo staroświeckim wyglądzie z zabawnymi
wagonami boczniakowymi, przy czym drzwi zamykane są od zewnątrz przez
wspomnianą jednoosobową obsługę, a nie mają klamek od środka. Każda para
przeciwległych drzwi otwiera/zamyka jeden przedział oddzielony od innych
drewnianą w poprzek zamocowaną ławką. Pod sufitem w regularnych odstępach na
zawieszonych pod sufitem sznurkach kołyszą się pluszowe misie. Trzymajmy się
dotychczasowej nomenklatury: jednoosobowa obsługa wsiada i uruchamia lokomotywę
i ruszamy bardzo stromym torem malowniczą trasą z olśniewającymi widokami na
góry i doliny. Nachylenie toru przy normalnej podłodze powoduje, że budynki
stojące wzdłuż trasy wyglądają jakby stały krzywo. Mijając granicę śniegu, po
godzinie jazdy wysiadamy na stacji Schynnige Platte. Ze względu na świeży śnieg
wszystkie ścieżki są zamknięte, ale z peronu i tarasu przed restauracją widok
na góry wspaniały, tym bardziej, że ustępujące chmury stopniowo nam je
odsłaniają: cuda.. Idziemy na kawę (z tartami owocowymi i rożkiem francuskim) i
zjeżdżamy w dół. Po drodze do rozmowy przyłącza się młody człowiek mówiący
płynnie po polsku, choć z wyraźnym niemieckim akcentem: jest kolejarzem, jego
Muttersprache to Hochdeutsch, a po polsku nauczył się od przyjaciół Polaków.
Gdy pytam go o „język szwajcarski” czyli tutejszą wersję niemieckiego,
wyjaśnia, że takiego języka niema i właściwie w każdej miejscowości mówi się
inną gwarą., natomiast na temat roku szkolnego mówi, że tutaj każda szkoła sama
ustala termin rozpoczęcia nauki.
I do domu na obiad, po którym idziemy na spacer w głąb doliny. Wydaje się
niemożliwe, aby taki ogromny kanion o pionowych ścianach wyżłobiła bystra, ale
przecie mała rzeczka. Po ścianach spływają liczne strugi rozpylających się w
powietrzu wodospadów.

[alicja_z_krainy_czarow2]

wspaniale opisujesz zamkowe wnetrza. wydaje mi sie, ze mam je przed oczami.
z ciekawoscia czytam i twoje wspomnienia i wspomnienia aseretki. swietnie sie
uzupelniacie.

[zula25]

ja bym poczuła się urażona takim porównaniem

wybacz

[Gość: Fredzio]

A mnie miło, że byłem w tych samych stronach co aseretka (POZDROWIENIA) prawie
w tym samym czasie, bo rzeczywiście odnoszę wrażenie,że nasze sprawozdania się
uzupełniają. Uwaga: moje "sprawozdania" to pobieżnie zredagowane notatki mające
w zasadzie ułatwić uporządkowanie zdjęć, stąd możliwe błędy i niedoróbki
stylistyczne i gramatyczne.

[petromin]

zula25 napisała:

> ja bym poczuła się urażona takim porównaniem
>
> wybacz

A to pewnie dlatego, ze piszesz z Danii. Dla niektorych pewnie ma to znaczenie.

[zula25]

> A to pewnie dlatego, ze piszesz z Danii. Dla niektorych pewnie ma to
znaczenie.


nie publikujesz mojego IP, tylko podstępnie, tak niby z głupia frant podajesz
kierunek, dlaczego ?
uważaj, żebyś nie przecholował, kolego

[aseretka]

Zawsze mówiłam, że Fredzio (POZDROWIENIA) ma wielki talent do opisywania wnętrz
kościołów, zamków, muzeów. I zawsze z przyjemnoscią czytam jego relacje.

[zula25]

a co najważniejsze, Fredzio wyraża się i formułuje myśli własnymi słowami

tak Fredzio, ciebie czyta się z zainteresowaniem, my też byliśmy w tamtym
rejonie i chyba w zbliżonym okresie, a może tydzień później bo mieliśmy
wspaniałą pogodę ale tylko częściowo w tych samych miejscach i przyjemnie jest
konfrontować własne widzenie z widzeniem innych
my robimy stosunkowo mało zdjęć, raczej zdjęcia postaci na jakimś tam tle,
najchętniej na tle natury, raczej w formie przypomnienia sobie miejsc nam
szczególnie bliskich z jakiegoś tam powodu, nigdy specjalnie na pokaz i z
rzadka zdjęcia budynków, dlatego chętnie czytam opisy ale opisy niepowielane
tylko opisy wnoszące coś nowego, coś osobistego
uważam, iż mało interesujące a nawet nie na miejscu jest pisanie o tym, co kto
jadł i za ile (czy mam np. opisywać co sobie położyłam na talerz z bufetu
śniadaniowgo, czy co zamówiłam na obiad lub kolację a może jeszcze jak był
ubrany kelner czy kelnerka, jaki obróz był na stole i jakie sztućce podawano,
bzdurność ? )
natomiast podawanie cen biletów może być bardzo praktyczne i chwała ci za to !!

to, że Eiger jest tam gdzie jest, wiedzą wszyscy co się nim interesują ale to
jak Ty go odebrałeś, wiesz tylko Ty i dzieląc się SWOIMI odczuciami dajesz
okazję innym do porównań
wydaje mi się, że "opisy wrażeń z podróży" powinny iść właśnie w tym kierunku,
odnoszę wrażenie, że właśnie Twoja relacja jest bliska temu, ciągnij dalej

czekam

"nie każdy ma dar do pisania książek ale każdy może je krytykować"

[alicja_z_krainy_czarow2]

zula25, jeden watek zostal juz przez ciebie spaskudzony, teraz widze, ze
zamierzasz spaskudzic drugi. twoje ostatnie wypowiedzi niewiele maja wspolnego
z tematem tak pieknym jak szwajcaria. chociazby ze wzgledu na szacunek do
fredzia, ktory tak podkreslasz, nie powinno tu byc innych uwag niz zwiazane z
tematem. twoje animozje i uprzedzenia niewiele obchodza nas czytelnikow. pozwol
wiec autorowi dokonczyc watek w spokoju.

Szwajcaria 7

[Gość: Fredzio]

31.08.
W nocy bardzo zimno, za to rano pogodne niebo, decydujemy się więc na następną
rujnację: wyprawę na szczyt Schildhorn. Jedziemy do Stechelberg, gdzie kupujemy
bilety na kolejkę linową po 96.-SF ... wolę nie sumować, a tym bardziej nie
przeliczać na złotówki. Wagonik kolejki duży, zabiera do 100 osób (+1, jak
precyzuje tabliczka czyli operator przy klawiaturze i telefonie). Jest też
hamulec bezpieczeństwa, ale kształt uchwytu niepokojąco przypomina przyrząd
do przecinania liny nośnej, która zresztą jest podwójna, pomiędzy nimi trzecia
pociągowa. Obok biegnie pojedyncza lina nośna kolejki służbowej, służącej m.in.
do przewożenia bagażu turystów. Widoki z drogi przewspaniałe, rozśmieszają nas
poruszające się pod nami samochody długości trzech mm i dwumilimetrowe krowy,
widoki coraz ciekawsze z wzrastającą wysokością. Pierwszy etap to odcinek
Stechelberg-Gimmelwald (1400m), przesiadka do Mürren (1634), znów przesiadka do
Birg i już Schildhorn 2971 m. Z przybliżonych wyliczeń wypadło mi, że kolejki
pokonują prawie 2 km w górę z szybkością ok. 100 m na sekundę. Gdzieś w połowie
drogi z niepokojem zauważyliśmy, że wjeżdżamy w chmurę, ale po prostu minęliśmy
ją i mieliśmy już pogodne niebo. Ze stacji ruchomymi schodami wjeżdża się na
platformę widokową. Na górze ośnieżony taras biegnący wokół restauracji -
widoki na wszystkie strony świata - w pełnym słońcu. Wielka Trójca czyli Eiger,
Mönch i Jungfrau w pełnej krasie, dziesiątki innych potężnych szczytów, w dali
widać nawet fragment Mt.Blanc, którą można zidentyfikować na podstawie
schematycznych odwzorowań widocznych szczytów na licznych metalowych
tabliczkach. Niema mrozu, ani wiatru, jest chłodno ale przyjemnie. Po
przeciwnej stronie tarasu wzdłuż odległego horyzontu ciągnie się pas cumulusów,
chyba nad Wogezami, które ponoć są stąd widoczne. W sklepie z pamiątkami
kupujemy za 5 SF mały dzbanuszek do domowej kolekcji, zdumiewa nieprawdopodobna
liczba oferowanych do sprzedaży pluszaków, w szczególności kotków i miśków, ale
i osiołków i innych zwierzaków, ponieważ takie sklepy są tu w każdej
miejscowości musi tu zatem panować jakiś lokalny kult. W tłumie zachwycających
się widokami przeważa język angielski i niderlandzki, ale sporo też Polaków. W
jeździe powrotnej wysiadamy w Mürren, uroczej, bajkowo rozkosznej miejscowości
z widokiem na Wielką Trójcę i okolice, bez ruchu samochodowego, jak wiele
tutejszych miejscowości. Ku naszemu zdziwieniu za kawę w płacimy tu o 1 SF
mniej niż "na dole", pocztówki są tu po 0,75 , a nie po 0.80 - 1,00 SF,
czekolada z rumowanymi rodzynkami po 1,75 , a nie 1,95 , nawet jest czekolada
mleczna za 0,45, także brzoskwinie po 3,50, a nie po 5,- itd. Potem już w
dół , za parking płacimy 4,-SF i do domu.

[zula25]

informacja:
tak, kolejki są drogie, nawet bardzo drogie ale są rozwiązania nie do
odrzucenia, leśli ma się na ten region 6 dni urlopu i trochę kasy
można kupić tzw. Fahrausweis za 190 CHF (około 500 zł) i każdego dnia, inną
trasą zaliczyć cały region, też drogo ale sporo taniej niż pojedyncze bilety
jeśli ktoś wybiera się w tamte rejony, taką alternatywę warto przemyśleć

jechaliście samochodem tylko do Stechelberg, parking i kolejka czy byliście na
samym końcu tej drogi, jak mylnie gdzieś pisałam w Gimmelwald - może to i
Gimmelwald tylko że jakieś 400 metrów niżej a może raczej należące do
Stechelberg w uroczym zakątku, gdzie kończy się kotlina - Canion, o
przecudownej zieleni, otoczona po ubu stronach pionowymi skalnymi ścianami i
skąd prowadzi droga "prościutka" do Jungfrau, jest to jedno z najmilszych
miejsc w Szwajcarii jakie dane było nam wizytować, opisać to można jednym
słowem - idylla, wdrapując się troszkę pod górkę, siedząc na ławeczce można
godzinami wdychać zapach suszonego siana, czuć lekki szum i zapach spadającej
wody - czuć tuż tuż za plecami lodowiec a przed sobą sycić oczy krajobrazem
tak wspaniałym, że aż trudym do opisania, to trzeba poprostu widzieć, to jest
piękniejsze niż patrzenie na surowe szczyty
żeby to odczuć, trzeba mieć szczęście do pogody i do małej ilości turystów,
najlepiej jak ich tam wogóle nie ma, najlepiej kiedy jest się sam na sam z
przyrodą
pierwsza połowa września jest porą idealą, jeszcze bywa ciepło a turyści góry
opuścili, są tylko ci co je naprawdę kochają i szanują

[Gość: Fredzio]

Tylko dwa i pół dnia mieliśmy pogodę odpowiednią do wyjazdu w górę, dlatego nie
kupowaliśmy karnetu kolejkowego (rzeczywiście drogi, ale opłacalny), nie
zrealizowaliśmy też planowanej wycieczki pod Matterhorn. Ale... spełnione
marzenie staje się wspomnieniem, a niezrealizowane jest nadal marzeniem, to też
miłe. Za drugim pobytem we Florencji pogłaskaliśmy Dzika po ryju, no i marzymy,
że kiedyś (kiedy?) tam wrócimy, może Szwajcaria jeszcze nam się trafi.

[zula25]

Zermatt, Matterhorn to też miejsce, do którego chętnie wracamy
Zermatt to urocza turystyczna wieś jak sami Schwize chętnie o tym mówią, duża
wieś, pełna sklepów, od prostych do eleganckich, deptak tętniący nieprzerwanie
życiem turystycznym chyba przez cały rok, piękne hotele i rezydencje dla
bogatych ale też dla mniej zamożnych jak i dla braci studenckiej, przeciętny
standard wysoki nie tylko cen ale i wyposażenia
żeby tam dojechać, trzeba zostawić samochód kilka kilometrów niżej, na jednym z
płatnych parkingów w Täsch, godzina od 0,50 CHF bowiem Zarmatt jest wioską
wolną od pojazdów spalinowych, po wiosce kursują tylko taxi elektryczne
jeśli się nie mylę, bilet kolejką z Täsch do Zermatt, kosztuje 16 CHF retur na
osobę, w Zermatt wysiada się na północnym końcu deptaka i chcąc dojść do
kolejek linowych, trzeba idąc pod górkę przejść cały deptak, co jest dość
praktyczne bo musisz zaliczyć po drodze wszystkie sklepy, dochodzi się do
małego, górskiego kościółka, przy którym jest historyczny cmentarz tych,
których miłość do Matterhorn kosztowała życie a zapewniam, można się w górce
zakochać ale lepiej nie sprawdzać czy się odwzajemni
idąc dalej wzdłuż rwącej rzeczki, dochodzi się po kilkuset metrach do stacji
kolejki linowej, która wiezie na tzw. mały Matterhorn skąd roztacza się niczym
nieograniczony widok na jego Majestat Matterhorn, cena retur około 45 CHF
Matterhorn, to Majestat wśród szczytów, jedyny w swoim rodzaju, taki samotny a
jakże urokliwy, groźny a jak pociągający, czarny tylko z lekka pokryty
śniegiem, najczęściej jakby wstydliwie chowający czubek w obłokach nawet przy
pięknej wokół pogodzie, tak jakby chciał zaproponować, chcesz mnie ujżeć to
przjdź do mnie i ludziska zachęceni idą i oddają życie
Matterhorn jest tak fascynujący, iż trudno oderwać od niego oczy, z Zermatt
ogląda się jego północno-wschodnią stronę
można też cieszyć się nieograniczonym widokiem z tarasów kilku restauracji,
które napotka się idąc dalej pod górkę za stacją kolejki linowej, lub poprostu
wędrując w tym kierunku, to nowa część Zermatt ale budowana w typowo górskim
stylu
trochę zmęczeni wędrówką pod górkę, cupnęliśmy na tarasie restauracji, nie
mogąc oprzeć się przed komplimentem pod adresem właścicielki, stwierdzilśmy, iż
jest to najpiękniejsze miejsce w Szwajcarii, jedząc dobre dania można
równocześnie całkiem darmo, zachwycać się najpiękniejszą górą świata, czy może
być coś wspanialszego, bardziej pociągającego dla miłośnika górskiego pejzażu ?
tak, ten zakątek Szwajcarii trzeba koniecznie poznać, to mus dla wszystkich
tych, "którzy chcą twierdzić", że byli w typ pięknym kraju
serdecznie polecam, ci co nie byli a będą, napewno podzielą nasz zachwyt, ci co
byli napewno już dzielą z nami uwielbienie dla Matterhorn, Majestatu alpejskich
szczytów
Fredzio, jestem pewien, że głaskanie po ryju swini florenckiej sprawi, że nie
tylko wrócisz do Florencji ale i znajdziesz czas na Matterhorn

[zula25]

mam zdjęcia tych kolejek z dołu i przy odrobinie fantazji, można sobie tam
ciebie wyobrazić
robione 6 września tego roku
są nawet na internecie, budujemy swoją stronę www. i akurat te zdjęcia zostały
przypadkowo wykorzystane na próbę

[bah77]

> Widoki z drogi przewspaniałe, rozśmieszają nas
> poruszające się pod nami samochody długości trzech mm i dwumilimetrowe krowy,
> widoki coraz ciekawsze z wzrastającą wysokością.

Fredzio, kiedy zamieścisz na Forum swoje fotki ze szwajcarskimi widokami?

Pozdrawiam

bah77

[Gość: Fredzio]

No właśnie, mam nowy komputer i wieloczynnościowy HP i jeszcze nie miałem czasu
przeczytać instrucji wczytywania i obróbki zdjęć ( ... jak to leń), zdjęć jezt
bowiem ok. 600 (z czego ze z Szwajcarii ~250) ale będą " w swoim czasie".
Pozdrowienia

[Gość: Fredzio]

PS PS.1. W Bernie w znalezionej darmowej lokalnej gazecie natknąłem się na opis
niebywałego sukcesu tutejszych służb celnych: otóż uniemożliwiły one piątce
Polaków przemycenie do Szwajcarii 72 kg świeżego mięsa i przetworów mięsnych,
ukarano przemytników grzywną w wysokości "wieluset €" i deportowano wraz z
kontrabandą z powrotem do Niemiec.
PS.2. Porównanie cen w Szwajcarii (głównie jedzenia w sklepach i cen w lokalach
gastronomicznych) wzbudziło moje wątpliwości odnośnie słuszności powszechnego
przekonania o mitycznej szwajcarskiej drożyźnie np. ceny dań restauracyjnych są
nominalnie podobne, a przecież 1 CHF to 2,50, 1 € to 4,- zł itd.
PS.3 A może jeszcze sobie coś przypomnę?

[zula25]

w maju tego roku, za obiad we dwoje, w warszawskiej restauracyjce Roma na
Mokotowskiej (znana ale mała restauracyjka), zapłaciliśmy 250 zł, równe 100
CHF,
w hotelowej restauracji, hotele *** w Szwajcarii, podobny obiad na dwoje to
około 80 CHF
przepraszam, że o tym piszę
zaczynam mieć problemy orjentacyjne, gdzie jest drożej