Czechy

pilot_poz Re: Czechy 02.04.06, 19:40

I ciąg dalszy : tym razem jakby ktos sie wybierał w góry

www.hory.net Ogólnogórski portalhory.net
www.kamnahory.cz Dokąd w góry - czeski wortal ogólnogórski
www.horskasluzba.cz Czeska górska służba ratownicza

Góry Czech

www.jizerske-hory.cz Strona o Górach Izerskich
www.jested-ski.cz Narty w masywie Jestedu
www.ceskesvycarsko.cz Wszystko o Szwajcarii Czeskiej
www.sumavanet.cz Masyw Szumawy
www.cesky-raj.info Centrum informacyjne Czeskiego Raju
www.ceskyraj.cz Strona o Czeskim Raju
www.bohemian-paradise.info Jeszcze o Czeskim Raju
www.zelbrod.cz Serwis miejski Zelezny Brod (Czeski Raj)
www.mala-skala.cz Muzeum Architektury Ludowej w Malej Skale (Czeski Raj)
www.schkocr.cz Park Krajobrazowy 'Czeski Raj'
www.krnap.cz Krknossky Narodny PArk
www.cerna-hora.cz Ski Areal Cerna Hora
www.harrachov.cz Serwis miejski Harrachova
www.harrachtour.cz Turystyka w Harrachovie
www.turistapec.cz Pec pod Snezkou
www.cernydul.cz Turystyka piesza i narty w Czernym Dole
www.korenovsko.cz Okolice miasta Korenov
www.malaupa.cz Zaraz za Przeł. Okraj czyli Mala Upa i okolice
www.mestospindlerovymlyn.cz Serwis miejski Spindlerovego Mlyna
www.ergis.cz/krknose Związek 37 miast i gmin karkonoskich
www.skalyadrspach.cz Najpopularniejsze Skalne Mesto czyli Adrspach
www.broumovsko.cz I sąsiednie skały w okolicach Broumova
www.orlickehory.cz Wszystko o Górach Orlickich
www.orlicko.cz Rejon Gór Orlickich
www.skiricky.cz Skiareał Ricky
www.acrobatpark.cz Park akrobacyjny w Stitach
www.armyfort.com Muzeum Wojenne - forty w Kralikach
www.bunkry.cz/bouda Forty w rejonie Lichkova
www.opevneni-stm.wz.cz Umocnienia graniczne koło Stareho Mesta
www.klepacov.cz Ski Areal Klepacov
www.rychleby.cz Rychlebske Hory (czyli czeska wersja Gór Złotych)

Góry Moraw

www.info.jesenik.cz Strona o Jesenikach
www.info-jesenik.cz Strona o Jesenikach II
www.sneznik.cz Wszystko o ¦nieżniku
www.jeseniky.net Turystyka w Jesenikach
www.sweb.cz/skanzen Skansen rolniczy w Rapatinie k/Sumperka
www.staremesto.info Stare Mesto pod Sneznikem
www.staromestsko.cz Okolice Starego Miasta
www.jeseniky-praded.cz Masyw Jeseników i ich najwyższy szczyt - Praded
www.praded.cz Jeszcze o Pradedie
www.vrbnopp.cz Vrbno pod Pradedom
www.haltmar.cz Zima inaczej - czyli zjazdy pontonami po śniegu
www.beskydy.com Wszystko o czeskich Beskidach
www.beskydy-info.cz Strona informacyjna czeskie Beskidy
www.jablunkov.cz Strona miasta Jablunkov
www.beskydy-valassko.cz Beskidy Wołoskie
www.frenstat.cz Strona miasta Frenstat pod Radegastem

pilot_poz Re: Czechy 04.04.06, 17:52

Kolejna porcja linków, tym razem ciekawe muzea oraz kwintesencja Czeskości (poza
pivem ma się rozumieć ;) ) czyli zamky a hrady

Muzea (po)przemysłowe w Czechach

www.skoda-auto.cz/muzeum Muzeum Skody w Mladej Boleslavi
www.muzeum-pribram.cz Muzeum Górnicze Pribram
www.muzeumokd.cz Muzeum Górnicze Vinarice
www.fordchar.cz/classic Muzeum Aut Sportowych w Lanach
www.volny.cz/skanzen_lhota Skansen wyrobu węgla drzewnego w Bratronicach
www.osf.cz/barbora Kamieniołom wapienia w Czeskim Krasie
www.cez.cz Zwiedzanie elektrowni wodnej w Stechovicach
www.cd.cz/muzeum Muzea kolejnictwa w Czechach

www.hradceskystenberk.cz Zamek w Sternberku
www.nowe-hrady.cz Pałac w Novych Hradach
www.zamekdobris.cz Pałac w Dobrisu
www.kacina.cz Pałac w Kacinie
www.spusc.cz/objekty/kokorin Zamek w Kokorinie
www.melnik2000.cz/kokorinsko Druga strona o zamku w Kokorinie
www.zamekkonopiste.cz Pałac w Konopistu
www.krivoklat.cz Zamek Krivoklat
www.guide.kutnohorsko.cz Zamek Vlassky Dvur koło Kutnej Hory
www.lobkowicz-melnik.cz Pałac Lobkowiczów w Melniku
www.spusc.cz/objekty/hradiste Pałac w Hradiste
www.okov.cz Ruiny zamku Okov
www.hradkarlstejn.cz Zamek Karlstejn

pilot_poz Re: Czechy 14.04.06, 09:07

www.plzen-city.cz Serwis miejski Plzna
www.beerworld.cz 'Świat Piwa' w Plznie
www.mesto-podebrady.cz Serwis miejski Podebrady
www.http://www.kh.cz Serwis miejski Hutna Hora
infocentrum.kh.cz Centrum IT w Kutnej Horze
www.cms-kh.cz Muzeum Czeskiego Srebra w Kutnej Horze
muzeum.kutnohorsko.cz Sztolnia sw. Jerzego w Kutnej Horze
www.vychodnicechy.cz Wszystko o wschodnich Czechach
www.ipardubice.cz Serwis internetowy Pardubic
www.pardubice-racecourse.cz Wielka Perdubicka online
www.muzeumremesel.cz Muzeum Rzemiosł w Letohradzie
www.ic-hk.cz Serwis miejski Hradec Kralove
www.obriakvarium.cz Akwarium w Hradcu Kralove
www.kr-karlovarsky.cz Kraj Karlovarski
www.usti-nad.labem.cz Serwis miejski Usti nad Labem
www.kr-ustecky.cz Kraj ustecki
www.jizni-cechy.cz Kraj Południowoczeski
www.jiznicechy.cz Inna strona Kraju Południowoczeskiego
www.ckrumlov.cz Cesky Krumlov
www.pamatky-jc.cz Zabytki południowych Czech
www.litomerice.cz Serwis miejski Litomierzyc
www.pamatnik-terezin.cz Terezin - twierdza i cmentarz
www.c-budejovice.cz Miasto Budejowice
www.telcsko.cz Miasto Telc i okolice
www.telc-etc.cz Serwis miejski Telca
www.ckrumlov.cz/infocentrum Centrum Informacyjne miasta Czeski Klumlow
www.litomysl.cz Litomysl
www.smetanovalitomysl.cz Międzynarodowy Festiwal Operowy w Litomyslu
www.betlem.cz Muzeum szopek w Trzebechowicach
www.infolbc.cz Oficjalna strona miasta Liberec
www.centrumbabylon.cz Centrum handlowo-rozrywkowe w Libercu
www.mestojablonec.cz Serwis miejski Jablonca nad Nysą
web.quick.cz/msbjbc Muzeum Szkła, Biżuterii w Jabloncu nad Nysą
www.euroregion-nisa.cz Strona Euroregionu Nysa
www.jicin.cz Oficjalna strona miasta Jicin
www.jicin.org Druga strona o Jicinie
www.jicinsko.cz Okolice Jicina
www.mujicin.cz Muzea w Jicinie i okolicach
www.pohadka.cz Fundacja 'Jicin - Miastem Bajek'
www.muzeum-turnov.cz Muzeum Obróbki Kamieni Szlachetnych w Turnovie
www.mb-net.cz Oficjalna strona miasta Mlada Boleslav
www.samk.cz Aquapark w Kladnie
ceskras.schkocr.cz Park Krajobrazowy 'Czeski Kras'
www.trebic.cz Dzielnica i muzeum żydowskie w Trebicu
www.mukolin.cz Kolin - centrum pielgrzymkowe
www.svata-hora.cz Centrum pielgrzymkowe Święta Góra w Pribramie
www.svatyjan.cz Centrum pielgrzymowe 'Święty Jan pod Skałką'

turdoradca Morawy winem podlane 15.09.06, 12:11

www.polskieradio.pl/czaswolny/artykul.aspx?id=1
Morawy winem podlane
29.08.2006 01:30
STANISŁAW TEKIELI

Od nabycia przed dwoma laty magicznej księgi Richarda Nebeskego “Morawy
Południowe - Na winnych ścieżkach” tudzież mapy “Jižní Morava – Vinohrady a
vinné sklepy” nie marzyliśmy o niczym innym jak puścić się na ślepo w tę
morawską krainę, dusze i ciała powierzając pieczy św. Urbana Męczennika –
chrześcijańskiej inkarnacji Bachusa. Życie jednak rzucało gdzie indziej i
dopiero teraz, w upalne dni czerwcowe, mogliśmy to marzenie w kilkudniowej
przynajmniej odsłonie zrealizować.

Wielogodzinne studia wzmiankowanej księgi (i mapy) pozwoliły na wybór miejsca
najbardziej... nijakiego, najlepiej zatem gwarantującego separację od spraw
wielkiego świata – miasteczko Čejč. Tu nie dotarła jeszcze – pomyśleliśmy, jak
się okazało, całkowicie słusznie – zagraniczna stonka turystyczna, która pożarła
niestety piękne podobno niegdyś miasto Pragę!

Już przesiadka w Hodonínie z ekspresu Warszawa-Wiedeń do wagonika lokalnej
kolejki obsługiwanej przez szynobusy (godnych zaiste następców zaczarowanych
kolejek wąskotorowych!) uświadomiła nam, że z wyborem mieliśmy rację. Leniwie
sunąc śród pól i trzcinowisk, przenosiliśmy się oto w nieznaną nam
czasoprzestrzeń, w krainę zupełnie anonimowych wiosek i miasteczek, zaludnionych
przez autentycznych, prostych Czechów (czy, jak kto woli, Morawian), nie
nastawionych (jeszcze?) na drapieżne dorabianie się na turystach. W pensjonacie,
w którym się zatrzymaliśmy, otwartym przed sześciu laty, byliśmy – jak na
wstępie oświadczył nam nieco zdziwiony gospodarz – pierwszymi zagranicznymi
gośćmi (gwoli ścisłości: był przed nami jeden Polak, na stałe jednak mieszkający
w Pradze). W trakcie pięciodniowego pobytu na Morawach nie widzieliśmy ani
jednego (sic!) cudzoziemca, co miało jednak i swoją uciążliwą stronę: wszędzie
musieliśmy się zmagać z pięknym skądinąd, ale pełnym dla Polaka niebezpieczeństw
językiem czeskim, żaden inny nie zdawał się tu na nic.

Čejč jest miasteczkiem architektonicznie brzydkim, bez żadnej idei przewodniej,
w praktyce bez zabytków, jeśli nie liczyć stojącej na niewielkim placu
drewnianej prasy winiarskiej (1790) czy przydrożnej kapliczki św. Kajetana
(1722). Warto tu jednak odwiedzić źródło lecznicze Heliga, przez miejscowych nie
bez racji zwane smrad’avka, które perłą architektury wprawdzie nie jest, ale
zawartością siarkowodoru (charakterystyczny zapach zgniłych jaj, dobre ponoć na
wątrobę) mogłoby spokojnie iść w konkury ze słynnym krynickim Zubrem. Oko
przyciąga też wielgachny młyn w centralnym punkcie miasteczka.

Pierwsi mieszkańcy Čejča (osadę wzmiankują już dokumenty z 1222 r.) zostali
wybici bądź pouciekali w trakcie wojen husyckich i cesarzowa Maria Teresa (od
niej pobliski Terezín) musiała go na nowo zaludnić, tym razem przybyszami z
Lotaryngi, którzy przywieźli ze sobą niebagatelny walor – kunszt uprawy win, a w
każdym razie nowe, nieznane tu dotąd szlachetniejsze szczepy. Po kolonistach
została do dziś ulica Francouzská, stanowiąca główną oś miasteczka. Na jej
przedłużeniu zbudowano w ostatnich latach zalążek bardzo nowocześnie
wyglądającego parku, pieniędzy nie starczyło jednak na resztę i obiekty te
porasta obecnie na metr i więcej wysokie zielsko...

Cóż nam jednak po architektonicznych niedoskonałościach miejsca, skoro
znajdujemy się w samym centrum mutĕnickiego (od pobliskich Mutĕnic) regionu
winnego, gdzie nad podziw mają się udawać szczepy Pinot Noir, Riesling, Traminer
(z białych), czy Frankovka i Modrý Portugal (z czerwonych)! I tu największe
zaskoczenie: w żadnym z dwóch czynnych w miasteczku sklepów, ani w żadnej z obu
tamtejszych restauracji nie uświadczysz wina, wszędzie pełno za to piwa i
mocnych trunków! Bo wino każdy ma swoje, w domu – tłumaczy z serdecznym
uśmiechem barmanka, a my zaczynamy z wolna uświadamiać sobie grozę sytuacji. Oto
niczym Tantalowi zanurzonemu po brodę w sadzawce, w epicentrum regionu winnego
przyjdzie nam umierać z pragnienia! Barmanka lituje się i wyciąga z lodówki
litrową butelkę dyżurnego półsłodkiego sikacza z bratniej Słowacji (“Kláštorné
červené”), co pochylony nad kuflem autochton komentuje krótko: To ne jde pít! Ma
rację, pić tego nie idzie, a ponieważ za piwem nie przepadamy, decydujemy się na
wieczór z kofolą – ową czechosłowacką siostrą polo-cocty, wraz z którą dawały
niegdyś robotniczo-chłopski odpór imperialistycznej coca-coli.

Do pensjonatu wracamy smutni, z poczuciem klęski. I nagle prawdziwy cud – w
drzwiach staje oto nasz gospodarz, mówiąc: Mam we zwyczaju częstować na
powitanie gości moim winem. Proszę państwa na dół, do piwnicy! Schodzimy,
gospodarz otwiera wrota, zdejmuje z kołka koštíř – szklany instrument do
czerpania wina, podchodzi do pierwszej z beczek, zasysa uczciwą porcję i spod
palca blokującego otwór pipety napełnia do połowy trzy kieliszki. Nie dajemy się
długo prosić...

Degustacja prowadzona jest planowo, od najlżejszych białych po najtęższe
czerwone szczepy; oprócz wyżej wymienionych, z których region ten słynie,
zapamiętaliśmy m.in. Neuburgera i Rulanda (białego burgunda). Największą jednak
chlubą naszego gospodarza jest Modrý Portugal w wydaniu... różowym. Okazuje się,
że jeśli czerwonokrwistego z natury Portugalczyka potraktować jak wina białe,
tj. po zbiorze wrzucić od razu do tłoczni, bez zwyczajowego dla win czerwonych
odczekania ok. 10 dni, otrzymujemy trunek różowy o bardzo przyjemnym aromacie.

Próbek było 10-11, dwie czy trzy, które nam najbardziej smakowały, zresztą
powtórzone, o każdym gatunku kilkuminutowy wykład, plątały się nazwy szczepów
czeskie, niemieckie i francuskie, jedynie morawski dialekt naszego miłego
gospodarza stawał się w miarę kolejnych degustacji coraz bardziej jakby
zrozumiały... I kiedy świat zaczynał już wokół nas z lekka wirować, gospodarz,
po degustacji ostatniej próbki, zatrważająco trzeźwym głosem spytał: No to które
mam lać?

Trwała noc (skądinąd świętojańska), potworny upał nieco zelżał, a my przy stole
ustawionym na tarasie kontynuowaliśmy przewspaniały morawski sympozjon. Tylko
żadną miarą nie możemy sobie przypomnieć, który trunek wybraliśmy na resztę
wieczoru...

Rześkie powietrze najkrótszej nocy w roku (a może magiczne właściwości
smrad’avki?) uratowały nas przed nazbyt bolesnymi zazwyczaj konsekwencjami
nadmiernej konsumpcji napojów wyskokowych. Bachus jednak czuwał, szykując nowe
pokusy. Po całodziennym leniwym wałęsaniu się po anonimowych wapiennych
pagórkach powrót do domu wypadł nam przez wspomniany Terezín. A tam zasadzka:
jak zawsze w ostatnią sobotę czerwca trwa w Terezínie Den otevřených sklepů,
czyli “Dzień otwartych piwnic” (skądinąd ‘piwnica’ to fatalnie zapożyczony
bohemizm, bo etymologicznie prowadzi oczywiście do piwa; oba trunki podzieliły
zresztą mieszkańców miasteczka bez reszty: kto nie był w otevřených sklepech,
oglądał właśnie mundial w piwiarni “U Fridrichů”).

Za bilet wstępu w wysokości 50 koron (ok. 7 złotych) piętnastu lokalnych
producentów win zaprasza do swoich wydrążonych na zboczu wzgórza jedna obok
drugiej tunelowych piwnic, częstując czym chata bogata. W cenie biletu jest też
okolicznościowy kielich, koncert cymbalistów (cymbały podążają jakoś za winem
już od Grecji), występy zespołów ludowych. Tyle że przybyliśmy dość późno,
właściciele winnic oraz ich goście już się nieco nad stołami kiwają i nikt nie
potrafi nam powiedzieć, gdzie i komu uiścić rzeczone 50 koron. Degustowaliśmy
zatem na gapę, słuchając spontanicznych męskich śpiewów, tudzież zażartych
politycznych debat, które nad Wisłą, w kraju wódki, przy podobnym stopniu
upojenia kończyłyby się jeśli nie bijatyką, to ciężką obra

turdoradca c.d.: Morawy winem podlane 15.09.06, 12:14

c.d. Morawy winem podlane
www.polskieradio.pl/czaswolny/artykul.aspx?od=3&id=1

Za bilet wstępu w wysokości 50 koron (ok. 7 złotych) piętnastu lokalnych
producentów win zaprasza do swoich wydrążonych na zboczu wzgórza jedna obok
drugiej tunelowych piwnic, częstując czym chata bogata. W cenie biletu jest też
okolicznościowy kielich, koncert cymbalistów (cymbały podążają jakoś za winem
już od Grecji), występy zespołów ludowych. Tyle że przybyliśmy dość późno,
właściciele winnic oraz ich goście już się nieco nad stołami kiwają i nikt nie
potrafi nam powiedzieć, gdzie i komu uiścić rzeczone 50 koron. Degustowaliśmy
zatem na gapę, słuchając spontanicznych męskich śpiewów, tudzież zażartych
politycznych debat, które nad Wisłą, w kraju wódki, przy podobnym stopniu
upojenia kończyłyby się jeśli nie bijatyką, to ciężką obrazą, tu jednak – pod
pieczą Dionizosa – jakoś rozchodziły się po kościach.

Kątem oka, w pośpiechu przechodząc od jednego do drugiego “sklepiku” (w końcu
było ich aż 15!), podziwialiśmy urodę piwniczek, tak wewnętrzną (pękate dębowe
beczki, instrumentarium winiarskie godne warsztatu alchemika), jak i zewnętrzne
zdobienia pstrokato malowanych fasad z obowiązkowo wypisaną nad niemal każdą
bramą dewizą, inspirację czerpiącą bądź z łaciny (In vino veritas), mądrości
ludowej (Czymże życie bez wina i kobiet?) czy też religijno-patriotycznych
refleksji (Boże chroń ojczyznę naszą!). Maleńki Terezín zresztą największą
kolekcją nadbramnych malunków i haseł (jak i samych “sklepików”) poszczycić się
nie może. Pragnący dłużej napawać oczy urodą tej osobliwej architektury powinni
się udać np. do wspomnianych już Mutĕnic (jedna stacja kolejki przed Čejčem).

Podobnie jak poprzedniego wieczoru, szczegóły także i tej biesiady zatarły nam
się w pamięci, z wyjątkiem może czerwonego André – oryginalnego miejscowego
szczepu, wyhodowanego w latach 20. ubiegłego wieku w Instytucie Uszlachetniania
Win w pobliskich Velkych Pavlovicach.

Gwiazdy pomyliły się w tym roku i kanikuła przyszła już w czerwcu. Upał, po
czesku vedro, nie pozwalał na dłuższe wycieczki. Ratowała nas magiczna kolejka
linii Hodonín-Zaječí podwożąc do kolejnych wiosek zdobiących dolinę rzeczki
Trkmanki, z których dokonywać mogliśmy krótkich, niemęczących wypadów na
pobliskie pagóry o niepretensjonalnych nazwach i wysokościach: Kobylí vrch (334
m npm), Kobylská skála (264 m), Kraví hora (262 m). Ta ostatnia zresztą dorobiła
się własnej państwowości (patrz niżej). Tym samym kombinowanym sposobem
odwiedziliśmy w pobliskich Čejkovicach przebudowany niestety w XVIII w. zamek
templariuszy, trzypiętrowe tarasy winnych piwnic pod Vrbicami, niezliczone
przydrożne kapliczki, winnice, sady i cmentarze. Najbardziej ergonomicznie
byłoby może ruszać w ten pofałdowany kraj rowerem, co odkryli zresztą sami
Morawianie, wytyczając całkiem gęstą sieć ścieżek. Rower lepiej jednak przywieźć
ze sobą, wypożyczalnie bowiem posiadają – na ile byliśmy w stanie stwierdzić –
najdroższe jedynie hotele. Nieco także mniej optymistycznie niż pan Nebeský
zapatrujemy się na możliwość spontanicznego na Morawach nocowania gdzie popadnie
– w wielu małych wioskach (jak np. we wspomnianym Terezínie) nie ma żadnych
obiektów noclegowych, gospodarze pensjonatów najczęściej nie przepadają też za
gośćmi odwiedzającymi ich przybytek na jedną tylko noc czy dwie. Pozostają
schroniska habsburskiej jeszcze proweniencji Towarzystwa Junackiego “Sokol”,
zlokalizowane często przy miejscowych stadionach czy szkołach (standard jak w
naszym PTSM). Najrozsądniej jednak chyba zapewnić sobie jakiś nocleg z góry, co
w dobie internetu nie stanowi większej trudności.

Powiedziawszy co nieco o trunkach, wypada wspomnieć i o jedzeniu. I tu kłopot:
nie udało nam się bowiem odkryć oblicza morawskiej kuchni, które wyróżniałoby ją
jakoś szczególniej na tle ogólnoczeskiego standardu (knedliki, gulasz, czerwona
kapusta, dziczyzna, kaczka i wszelkie mięsa, najczęściej w ciężkich,
zawiesistych sosach). Podobną obserwację zawarł w swym przewodniku Nebeský,
stwierdzając ze smutkiem, iż wybierających się do kraju południowych sąsiadów po
raz pierwszy należy przestrzec, że, delikatnie rzecz ujmując, nie jest to raj
dla wegetarian – ci mogą tu właściwie liczyć tylko na smażony ser, dostępny za
to wszędzie, często w kilku odmianach (na Morawach, obok klasycznego, gatunki
hermelin i niva). Miejscowym “specyfikiem” jest bez wątpienia karkówka (w
całości lub drobniutko pokrojona), obłożona potężną warstwą smażonego boczku i
kiełbasy. Danie to raz pojawia się pod nazwą ‘chłopskie jadło’, to znów jako
‘tajemnica rycerza’; znać, że cholesterolowy zastrzyk ceniły sobie wszystkie
czeskie stany. Inną miejscową osobliwością (a może tylko naszym pechowym
trafieniem czy wręcz efektem upałów?) wydaje się być sałatka szopska podawana w
postaci... zupy. Cóż, co kraj, to obyczaj, można się i do tego przyzwyczaić. Dla
tutejszych win – warto!

REPUBLIKA KROWIEJ GÓRY

Jest coś niesamowitego w widoku, jaki rozpościera się w kierunku zachodnim ze
stacyjki kolejowej w Boreticach – idealnie symetryczna, spłaszczona jakby dłońmi
garncarza z obu stron, zryta winnicami góra z dominującą ponad nią wieżą
widokową. Ale najbardziej uderza werżnięta w zbocze, pod linijkę ustawiona
ściana kilkudziesięciu zabudowań. Po uważniejszym przyjrzeniu się nie mamy
wątpliwości – są to gęsto upchnięte jeden przy drugim “sklepiki”, czyli
piwniczki winne, z dobudowanym ponad nimi piętrem mieszkalnym. Przy odrobinie
zapomnienia da się uwierzyć, że jesteśmy w którymś z krajów śródziemnomorskich!

Kontrast między geometrią zwykłej “rozlazłej” podgórskiej wioski (Boretice), a
regularną linią będącej niegdyś jej przysiółkiem Krowiej Góry jest wprost
uderzający. Nic dziwnego, że mieszkańcy tej ostatniej postanowili się od
macierzystej wioski (poświadczonej już w XIII-wiecznych dokumentach) odłączyć.
Oto 200-300 metrów od stacji, po zejściu z głównej drogi natrafiamy na flagę,
herb i tabliczkę informującą, że przekraczamy właśnie granicę Wolnej Federalnej
Republiki Krowiej Góry (Svobodná spolková republika Kraví Hora).

Po kilkunastu latach walki o niezawiłoścą, w grudniu 2000 r. ziściły się
marzenia tutejszych independentystów – władze Krowiej Góry ogłosiły jej
niepodległość, wybrano rząd i prezydenta, przyjęto godło, własną walutę
(kravíhorec) i hymn. Wkrótce niezależność Krowiej Góry uznały władze gminy
Boretice, a nawet czeski parlament.

Podstawą ekonomiczną bytu republiki jest produkcja wina i dochody z turystyki (2
hotele, 3 pensjonaty). Tej ostatniej działalności towarzyszy bogata, całoroczna
oferta prawdziwie dionizyjskich imprez. Ich kalendarz na rok 2006 wygląda
następująco: 23 lutego – manewry armii Republiki Krowiej Góry, 9 kwietnia –
degustacja próbek zeszłorocznego wina, 16 kwietnia – wielkanocny przegląd win,
27 maja – dzień otwartych piwnic, 28 maja – odpust winiarski, 6 czerwca –
poświęcenie wieży widokowej i kapliczki, 2 września – uroczyste rozpoczęcie
winobrania, 7 października – pogoń na borzetyckim < I>(pierwsze, “burzęce” się
wino; czeski odpowiednik beaujolais), 11 listopada – “odkorkowanie” młodego
wina, 26 grudnia – poświęcenie młodego wina.

Tekst: Stanisław Tekieli

Najnowsze z forum Turystyka zorganizowana

Zaloguj się