Jest źle

[domova]

Właściwie jedyne, co chciałam, to się wyżalić w miejscu, gdzie wiele
osób przeżywa pewnie to co ja. Wiem, że w niczym mi to nie pomoże i
może nie powinnam tego robić. Wiele z Was ma za sobą dłuższą
historię leczenia niż ja. Za nami pierwsze badania i okazało się, że
przyczyna leży po stronie męża, choć moje badania hormonalne też nie
są idealne, ale trudno żeby takie były, skoro mam prawie trzydzieści
sześć lat. Ostatnio okazało się, że mam niedobre wyniki badań krwi i
dostałam skierowanie do hematologa. Nie myślę o tym, co będzie
dalej, bo po prostu nie mam już sił. Na początku modliliśmy się o to
dziecko, teraz nie chodzę już nawet do kościoła. Pan Bóg zadbał o
to, żebym miała w otoczeniu kilka kobiet oczekujących dzieci i
doświadczała bólu często i bez znieczulenia.

[marija123]

Nawet nie wiesz jak Cię doskonale rozumiem. Mam dokładnie takie same odczucia. Jedni mają lekkie życie, a inni same problemy. I bardzo mnie dziwi fakt, że nas zawsze więcej niepowodzeń spotyka. I jak tu wierzyć, że będzie lepiej?

[domova]

Przed chwilą pokłóciłam się z mężem, bo już nie mogę znieść jak
mówi, że może coś dobrego nas czeka w przyszłości. Czyli kiedy? Bo
to samo było ileś miesięcy temu. Teraz doszły tylko następne
problemy. Powiedziałam mu, że w żadne wielkie miłosierdzie już nie
wierzę. Wystarczyłaby mi kropla. Muszę się pozbierać, bo przecież
trzeba jakoś funkcjonować.

[annajustyna]

Funkcjonowac - tylko jak?!

[domova]

Rzuciłam wtedy szklanką o ścianę, tylko tak mogłam wyrazić swój ból
i gniew. Przecież nic więcej nie mogę zrobić. Mąż się zdenerwował i
wyszedł. Jak funkcjonować? - pewnie powinnam udawać, że wszystko
jest w porządku, nie rzucać szklankami, tylko płakać po kątach, jak
go nie ma w domu.

[annajustyna]

Ale i tak, i tak sie wykonczysz. Zupelnie nie mam pomyslu, co dalej. Osobiscie
nie mam juz w ogole ochoty na seks. Bo jak miec nie bede, to bede miala choc
namiastke panowania nad wlasnym zyciem - nie wspolzylam, to nie ma efektu, a nie
ze robie wszystko, co mozliwe, a tu i tak, i tak nic...

[domova]

Też mam takie odczucia. Jakiś czas temu powiedziałam mężowi, że może
po prostu na własne życzenie pozbawię się możliwości zajścia w
ciążę, wtedy przynajmniej nie będę żyła w ciągłym stresie i
oczekiwała na cud.

[karolina.and]

Moja Droga nie wiem czy są słowa na świecie które pocieszą cię w
danej sytuacji wiedz tylko jedno;
Pan Bóg napewno nie chce twojego bólu i cierpienia a każdemu daję w
życiu taki krzyż jaki wie,że napewno [podoła i go poniesie przez
życie.Ja również wiele razy kłuciłam się z samym Bogiem miałam żal w
poblizu również były koleżanli w ciąży a całkiem niedawno moja
siostra ,było ciężko w listopadzie p[o in vitro aktualnie zaczynam
16tc czego i Tobie z Calego serca życzę napewno się uda....

[lady_groszek]

kurczę, ciekawe dlaczego faceci jakoś tego wszystkiego nie łapią?

mój z tych bardziej wrażliwych niby, a tez ostatnio się dowiedziałam, że za dużo myślę i czemu tak komplikuje, ech...

[annajustyna]

Dochodze do wniosku, ze moj chlop do aniol...Dzis bylo ze mna kiepsko - dziecko
(w wozku, na oko jakies poltora roku) sie do mnie w tramwaju usmiechnelo, a ja
wybuchnelam placzem.

[domova]

Ja też tak reaguję, a czeka mnie właśnie rodzinna impreza, pełno
małych dzieci i siostra oczekująca dziecka. Muszę dać radę. Wczoraj
rozpłakałam się w drodze od fryzjera, bo fryzjerka była w ciąży...
Teraz jest już lepiej niż parę godzin temu. Wypiłam dwa kieliszki
wina i się uspokoiłam. Mój mąż w gruncie rzeczy dobrze rozumie,tylko
boli go to, że jest bezradny i nie może mi pomóc.

[annajustyna]

A ja mam z wlasnym chlopem dziecko w tym roku do chrztu trzymac i w sumie nie
wiem, jak to przezyje . Wino tez saczylam, ale przez nieuwage wylalam na
firane. Plama czerwona metra na pol...Troche wywabilam szampanem, ale pewnie i
tak idealnie nie bedzie...

Do annajustyna

[domova]

Ja też za parę miesięcy będę chrzestną - u siostry. Jak mi o tym
powiedziała to się poryczałam, a tak się starałam trzymać Też się
boję, jak będzie. Ale za nią trzymam mocno kciuki. Mąż był
chrzestnym w styczniu - u brata i też płakałam, ale usiadłam sobie
tak żeby nikt nie widział.
Nie przejmuj się plamami. Przed chwilą mąż przypalił na amen fasolę,
bo tak długo rozmawialiśmy.

[annajustyna]

Zeszly, teraz ja odwirowuje w pralce i nie wiem, czy to przezyje (firanka, nie
ja ).

[achtel75]

"....Przed chwilą mąż przypalił na amen fasolę,
bo tak długo rozmawialiśmy." - dziewczyno z tego mógł być POŻAR !!!

[annajustyna]

Ale nie byl? Ja teraz wpadlam w quasi-euforie: Ryski z Klanu tez dlugo nie mogly
miec dzieci, nie?

[domova]

Nie oglądam teraz "Klanu", ale faktycznie był tam kiedyś taki
wątek... Po wczorajszym dniu jestem tak wyczerpana psychicznie, że
zaraz zabiorę się za sprzątanie, ze ścierką do kurzu i miotłą w
garści będę w końcu panować nad rzeczywistością

[mojsynio]

Kobiety, doskonale Was rozumiem...i nie ma słów na obecną sytuację,
żeby Was pocieszyć..kilka lat temu przechodziłam to samo..ale nie
poddałam się..i może nie mamy swojego biologicznego dziecka, ale to
ja byłam w ciaży i to my jesetśmy jego PRAWDZIWYMI rodzicami..warto
było przejść każdą drogę...
Teraz wszystko Was boli, bo świeże ale nadejdzie ten czas, że
doczekacie się swojego skarbu pod sercem.
Życzę Wam tego z całego serca.

[annajustyna]

Ja jestem jeszcze przed laparo i wlasnie udalo mi sie wyregulowac tarczyce, wiec
moze to przez to. A staramy sie od listopada 2007.

Do annajustyna

[domova]

My staramy się od półtora roku. Jesteśmy po pierwszej wizycie w
klinice. W przyszłym tygodniu mąż ma zrobić u nich badanie. Ale jest
też problem wynikami krwi, muszę iść do hematologa.

[annajustyna]

Ojej . U mojego wszystko ok. Jego siostra starala sie o dziecko pol roku (z
czego 2 cykle tak porzadnie), a ma meza starszego o cwierc wieku (nie, zebym
byla zaistna, ale i wiek u niego nie taki, do tego gosc pali i jest radiologiem,
wiec statystycznie rzecz biorac powinien miec slabsze nasienie - ach, pewnie to
jednak z mojej strony, a ja facetow sie czepiam).

[domova]

Dziękuję mojsynio Wiem, że wiele kobiet tutaj przechodzi przez to
samo i cieszę się, śledząc inne wątki, gdy w końcu im się udaje.
Ten czas, w którym staraliśmy się, wierzyliśmy, ponosiliśmy kolejne
porażki, na zawsze pozostanie w nas. Mam poczucie, że mnie zmienił i
inaczej patrzę na wiele spraw.

[mojsynio]

My doczekaliśmy sie naszego Skarbu po 5 latach ciezkeij walki..

[jeza_bell]

mojsynio napisała:

> My doczekaliśmy sie naszego Skarbu po 5 latach ciezkeij walki..


A my po kilkunastu.

[annajustyna]

A w jakim wieku zaczeliscie?

[jeza_bell]

> A w jakim wieku zaczeliscie?

Miałam 23 lata, mąż 27. Trochę to trwało...

[annajustyna]

Grunt, ze sie udalo!

[chantal10]

Doskonale Cię rozumiem. W rodzinie urodziło się niedawno dziecko - 2 tygodnie
temu konkretnie. Byliśmy u nich kilka razy ( brat i bratowa męża mieszkają za
płotem) i za każdym razem było mi bardzo przykro, że to nie mój dzidziuś. Fakt
faktem oni też długo starali się o dziecko, bo około 5 lat i też na nie
zasługiwali, byli bardzo zdeterminowani!
Ale ja też jestem zdeterminowana, też bardzo pragnę mieć dziecko, mąż tak samo.
A jak mam iść do szwagrów, to aż mnie skręca, że znowu mam słyszeć ile to ona ma
pokarmu, że musi odciągać i tak dalej ... temat nr jeden to dziecko. Oczywiście
ja to rozumiem, ale to nie zmienia faktu, że jestem rozgoryczona I jeszcze
ich słowa "Teraz wasza kolej" albo "No to młody, teraz ty się bierz do roboty".
W końcu kiedyś nie wytrzymałam i powiedziałam, że już bardziej starać się nie
możemy. Zaznaczam, że oni są świadomi naszej sytuacji i problemów z poczęciem
Zero delikatności. Zachowują się jakby wszystkie rozumy pozjadali, bo urodziło
im się dziecko

[domova]

Może jest tak, że niektórzy łatwo zapominają, ile ich to wszystko
kosztowało... Ja czasami mam takie poczucie, jakbym chciała coś
wyrwać losowi i źle się z tym czuję, bo nie jestem osobą, która
zawsze po trupach do celu... Wręcz przeciwnie, godzę się z tym, że
wielu rzeczy w życiu nie będę miała, ale na tej jednej naprawdę mi
zależy. Mój mąż też ma takie podejście do życia i może dlatego to
tak boli. Późno się poznaliśmy, późno zaczęliśmy się starać, bo tak
ułożyło się życie.

[6327kitek]

dobre duszyczki z otoczenia wciskające bobasa w twoje ramiona
mówiąc'maszi ucz się'i słodkie gadki o współczuciu i zrozumieniu,a
za plecami obgaducha. staram się o dziecko 5 lat i choć wyniki mamy
ok to dzidzi alej brak

[chantal10]

Jak ja to znam!
Albo coś wręcz przeciwnego: idziemy do szwagrów, chcę wziąć maleństwo na ręce,
to szwagier ok, mogę brać i wszystko z nim robić, ale szwagierka już fochy
stroi, że dzidziuś śpi, że je, że nie wiadomo co, a jak już "łaskawie" da mi go
na ręce, to tylko na siedząco, bo główka, bo krzyż, bo ona się boi. A ja mam
dziurawe ręce, 12 lat i na serio nie wiem jak należy trzymać dzieci To jest
żenujące i bardzo mnie zniechęca do niej.

[asja2]

Dziewczyny, rozumiem Was doskonale, parę lat temu (jak to zleciało)
byłam stałą bywalczynią tego forum, wierzcie mi, wylałam morze łez,
przeszłam setki badań, byłam przestymulowana - skończyło się
szpitalem i praktycznie marnymi szansami na podejście do kolejnego
protokołu, jedyna szansa icsi, i wreszcie po 4 transferze -
zaskoczyłam, byłam już naprawdę wymęczona, doszukiwano się już
wszystkiego po kolei;
ale przetrwałam, urodziłam dwóch cudownych synków - oczywiście nie
ominęły mnie atrakcje podwójnej ciąży, wszelkie jej konsekwencje, na
szczęscie wszystko skończyło się dobrze, dzieci są zdrowe, a dziś
mamy już zupełnie inne problemy...

wielokrotnie myslałam, ze nigdy się nie doczekam, że wszyscy tylko
nie ja, to było jak cud, a nawet dwa - od tej chwili mija już 7 rok
życzę Wam dużo wytrwałości i cierpliwości, a warto , bo na końcu
czeka ta upragniona nagroda...
pozdr.

[sagnieszka.pl1]

Kochane, ja z mężem staramy się o dzidzi już 4 rok,dodam że cenny
czas umyka nam szybko ja mam 37 a mąż 48 lat. Było leczenie, ICSI
bez powodzenia,potem długie leczenie i zwodzenie przez pseudo-
lekarzy.Ale postanowiliśmy spróbować jeszcze raz i w przyszłym
tygodniu jedziemy do dr Kuczyńskiego w Białymstoku.Boję się
strasznie,łapię się na tym że panikuję, nie chcę przeżywać kolejnego
rozczarowania, ale wiem że muszę.Ciągle mam nadzieję, w
przeciwieństwie do mojego męża, który ciągle powtarza że darmo żyje.

[zosia9]

domova,
powinnam odpowiedzieć coś w tym rodzaju ze rozumiem itd, ale nie
usłyszysz tego odemnie.
z tego co pisałaś to dopiero zaczynasz leczenie ( niepłodność jest
chorobą), a więc jesteś na początku drogi - jak to się ówi w żrgonie
niepłodnościowym
Po pierwsze słabe wyniki męża to nie jest tragedia, bo badanie
należy powtórzyć i może wyjść inaczej ( u nas tak było), po drugie
hormony można uregulować, po trzecie co wy z tym wiekiem jest ok
masz całe 4 lata do 40 a więc kupe czasu na leczenie, tylko trzeba
wziąść się za to i zdecydować gdzie stawiasz granice ( czyli np czy
bierzesz pod uwage in vitro).
Powodzenia