ja już nie wytrzymam

[Gość: Kasia]

Wiem, znowu nastepna narzekająca powiecie, ale ja mam dość. znowu dzis
comiesięczna tragedia. Czemu nie mogę tak jak inne kobiety zajśc w ciąże.
Jestem z tym problemem sama. Mój mąż nawet nie chce słyszec o wizycie u
lekarza. Mówi ze samo się ulozy, ze jak przyjdzie czas to bedzie dziecko.
Kiedy ???????????? Ja mam 29 lat i za chwilę ten mój czas się skończy. nie mogę
już patrzec na kobiety w ciązy i na niemowlaki w wózkach. Satarm się , bardzo
się staram. Ale jak długo mozna. Ja pewnie ejstem do niczego. Co miesiąc patrze
na ten moj brzuch z nadziję, i co miesiąc , tak gorzkie rozczarowanie. Co
zrobiąłm tak zzłego, ze nie mogę zajśc w ciąze. Nie mam już siły. siedzę i
placzę w łazience, a on pyta "czemu" . Mam dość, nie wiem, on nie rozumie
tego ? Czy moze ja jestem nienormalna, za jakiś czas dostatnę pewnie obsesji w
tym temacie. Ale ja chcę mieć dziecko. Chyba nie chcę od zycia za duzo ?
Dlaczego.Dlaczego ?

DO;KASI

[Gość: ADA]

Ja też miałam podobny problem z mężem.Też słuchałam -że jakoś się
ułoży .Miesiące mijały a tun ic .Teraz będę miała 2 wizytę w Novum.Poszedł na
badanie.Ale wiesz co zrobiłam -pewnego dnia już nie wytrzymałam i mu
powiedziałam,że jeżeli nie może tego zrobić dla mnię i dla dziecka to niech się
pakuje i wyprowadza -poskutkowało.Oczywiście nie wiem jak to by było w twoim
przypadku.Zyczę powodzenia ale nie ustępuj mężowi.Ciągle z nim o tym
rozmawiaj .Teraz mój mąż się z tego śmieje i mówi,że po co było tyle nerwów.
Nie załamuj się będzie dobrze-Paaa

[Gość: Mika]

Ja zrobilam inaczej. Był to gest desperacji, a nie wyrachowania, ale bardzo
skuteczny. Powiedzialam do męża: "Nie masz czasu jechać ze mną na kolejne in
vitro? To nie jedż. Skorzystam z banku nasienia! Może urodzę jakiegoś słodkiego
Murzynka?" Od razu znalazł czas i nabrał chęci na kolejna próbę. Myślę, że do
badania też tak można zachęcić (choć pewnie Rebas mnie potępi )

[Gość: Muszelka]

Kasiu,
ja dzisiaj również chcialam napisać list podobnej treści, jestem w pierwszym
dniu cyklu i mam takie same uczucie żalu, bólu, rozdarcia,
niesprawiedliwości i zawiedzionych nadziei. U mnie do tego doszlo jeszcze w
pewnym sensie oddalenie sie od Boga, choc wciąż nie przestaję sie modlić.
Nie napisalam, bo nie chcialam sie użalać i marudzic dziewczynom, ktore wiele
juz przeszly i potrzeba im sporo uwagi, ale napewno nie marudzenia.
Cierpialam sama.
Jestem po 4 nieudanych inseminacjach i na rozdrozu z myślą: gdzie wybrac sie na
invitro.
Jeśli chodzi o męża: jego zachowanie jest powiedzmy typowe, lecz napewno
niewlaściwe. Nie możesz przez to przechodzic sama. Obojętnie jakim sposobem,
ale wytlumacz mu, że musi poddac sie badaniom. Nie tylko tym, ale i nastepnym i
jeszcze nastepnym + ewentualne inseminacje czy invitro: to jest normalne. Mój
mąż na początku zachowywal sie tak samo, a potem jakoś z czasem wszystko powoli
zrozumial. Wiedz, że on cierpi i napewno równiez bardzo to przezywa. Dla
facetów to trudne.
Życzę Tobie (i sobie) z calego serca, aby ta miesiączka byla naszą ostatnią, w
przeciągu tego roku
Trzymam Cie mocno za ręke, będzie dobrze...
Muszelka

[Gość: Kredka]

Muszelko!
Postanowiłam od dziś modlić się o rozwiązanie Twoich problemów. Gdy spotykam
się z problemem, z którym nie mogę sobie poradzić, zawsze biegnę do Boga, który
zawsze wysłuchuje. Nie znaczy to że zawsze spełnia. Ale "Jeśli dwaj z was na
ziemi zgodnie o coś prosić będą, to wszystkiego użyczy im mój Ojciec, który
jest w niebie." Mt 19:18

Jestem sercem z Tobą i ze wszystkimi dziewczynami, w których jest tyle bólu ale
i tyle nadziei.
Pozdrawiam serdecznie

do Kasi

[Gość: malgosia]

Kasieńko mam kilka ciepłych słówek dla Ciebie. po pierwsze to co przezywasz to
normalne. Nie jesteś wariatką ani jakąś dziwną niepełnowartościową kobieta .
macie po prostu problemy natury zdrowotnej. I musicie jea RAZEM rozwiązać.
Razem , sama nie dasz rady. Musisz go namówić na badania. Chyba, ze problem
jest natury ogólniejszej i np. Ttwój mąz w ogóle nie chce mieć dzieci tak mocno
jak Ty. Musisz z nim porozmawiać jak najszybciej. Kasiu kochana, każda z nas to
przeżywa co miesiac. Potem jakoś się podnosimy . Nawet nie wiemy jakie jesteśmy
silne. Trzymaj sie, napisz M.

Filozofie kobiety na temat mężczyzn

[Gość: Aśka]

Ja myślę, że mężczyzn bardziej niż nas przerasta problem niemożności zajścia w
ciążę. Dlatego chowają się w skorupę "wszystko się ułoży". W pewnym momecie
dochodzą nawet do wniosku, że są skonni zrezygnować z posiadania dziecka, jeśli
ma ono kosztować tyle wyrzeczeń i trudów. I być może to jest tak, że ten strach
czy niechęć przed całą procedurą leczniczą zagłusza chęć zostania ojcem?

[Gość: Anika]

Cześć Kasiu,
przeczytałam Twój list i nie po raz pierwszy i nie jako jedyna stwierdzam, że
ja przeżyłam to samo. Dopóki nie trafiłam na to forum wydawało mi się, że ja
jestem taka jedyna biedna, bezdzietna, pokrzywdzona przez los, a wokół mnie
same rozwojowe rodzinki. Wszystkie mamy podobne problemy.
Ja również przez długi czas nie mogłam zrozumieć mojego męża bo nie rozpacza,
nie histeryzuje, nie ma potrzeby ciągłego wałkowania tego tematu i twierdzi, że
jest szczęśliwy i że jest fajnie we dwójkę, a jak będzie dziecko to też będzie
fajnie, ale nic na siłę. Już sobie myślałam, że pewnie mnie nie kocha, bo gdyby
tak było to pragnął by tego tak samo jak ja. Ale większość facetów po prostu
przeżywa to inaczej i Twój do tej większości należy. Nie potrafię Ci tylko
podpowiedzieć, jak Go namówić na wizytę u lekarza. Każda z nas ma jakiś sposób
na męża i trzeba to wykorzystać. Gdyby było tutaj więcej mężczyzn mógłby sobie
poczytać i przekonać się, że to nic strasznego, ale jest tylko jeden, i jest to
potwierdzeniem mojej tezy. Na pocieszenie mogę Ci powiedzieć, że tydzień, w
którym stwierdziliśmy, że coś jest nie tak, że jest to problem, że bez pomocy
lekarza nic z tego nie będzie i wykonaliśmy pierwsze badanie był chyba
najtrudniejszy i najbardziej burzliwy w całym leczeniu. Potem było coraz
łatwiej.
Ja również miewam myśli, że nie zasługuję na dziecko, że jestem do niczego.
Przez bardzo długi czas również nie czułam się kobietą. Mam świetny sposób na
odpędzenie takich myśli. Jest tu przecież wiele sympatycznych i wrażliwych
dziewczyn, żyjemy sobie przez lata w udanych związkach bez ,,plastra" w postaci
dziecka, i choć czasem bywa ciężko to wtedy jeszcze bardziej chcemy być razem.
Czy udało by się tego dokonać, gdybyśmy nie były kobietami?
Trzymaj się Kasiu, czytaj nas, pisz do nas, to nie jest tak, że nie chcemy
słuchać tu ,,marudzenia". Jeśli ktoś nie chce to nie czyta, ale zawsze znajdzie
się ktoś kto Cię pocieszy. Korzystaj ze skarbnicy wiedzy medycznej, jaką są
forumowicze i pamiętaj człowiek nie kura - wszystko zniesie Całuski, A.

Witaj w "klubie" ;-)

[Gość: Ola]

Kasiu, nie mam do napisania nic nowego, co by dziewczyny wcześniej nie
napisały. Dlatego napiszę krótko: każda z nas to przeszła lub przechodzi. Zanim
dotarłam do Forum czułam się DOKŁADNIE TAK SAMO! Ale po kilku miesiącach
rozmawiania z ludźmi (sorry, że tak powiem) sobie równymi, czuję się zupełnie
inaczej. Mam dół co miesiąc, ale nie histeryzuję, nie płaczę godzinami do
poduszki i nawet nie monitoruję cyklu. Mam plan leczenia na najbliższy rok i to
mi wystarczy żeby się zdystansować. Dlatego zostań z nami, a po paru miesiącach
ułożysz sobie jakoś życie z TYM problemem, a może nie zdążysz nawet(?)...
(Czego Ci oczywiście życzę - aby problem rozwiązał się sam.)

Dziękuje Wam

[Gość: Kasia]

Dziekuję wam , dziewczyny za wszystkie słowa otuchy, własnei je przeczytałam i
łzy mi pociekły. Nie chcialam wam zawracać głowy, ale ja nie mam z kim o tym
porozmawiać. Moze coś blizej napiszę o sobie. Jesteśmy małżeństwem dwa lata. Na
początku nie było problemu, zjmowalismy się mieszkaniem i innymi rzeczami, ale
sama się zastanawiam czemu tak długo chowałam glowe w piasek? Nie wiem.
Jestesmy ze soba 5 lat i od lat 4 za bardzo się ciązy nie wystrzegalismy. I
czemu dopiero teraz zaczynam się tak bać, że nie zdązę miec dziecka ? Mój
małzonek,( bardzo go kocham) , ale nie chce rozmawiać na ten temat, a
przynajmniej jest nam bardzo trudno, moze ja nie potrafię dobrze zacząć ?
dziękuję wam z całego serca, za te slowa otuchy, macie rację, trzeba znowu
spróbować, ale jak mam przyjąć następna porażkę ? Sama nie wiem. Znaczy się
wiem, pewnie znowu popłacze, powściekam się i podniosę głowę i bedę próbowała
od początku. Ale wiecie co? Powoli zczynam watpic, w to ze moge zostac matką.
Kiedyś miałam takie marzenie : jak zajdę w ciąże , bedę już tego pewna, załoze
piekna piżamę(nawet ją kupiłam , kosztowała mnie pół pensji)) zrobię super
snaidanie, zjemy w lóżku i powiem o tym męzowi. ALe czas mija ,a tu nic. Pizama
leży czeka,chyba ją wyrzucę, zeby mi przypominała, tych porazek, tych
idiotycznych co miesięcznych nadziei.

[Gość: ada]

Kasiu pisałam ci już,że też miałam problem żeby mąż zrobił badania.Ciągle
słyszałam od niego, że mnię zawsze coś boli.Właśnie wróciłam od lekarza -jego
wynik -ma 10% płodności.Jednak i moje wyniki są okropne. Ale cieszę się, że
wiem na czym stoję i co jest przyczyną braku dziecka. Mam tylko nadzieję,że
wszystko będzie w porządku bo tylko to mi pozostało-na marginesie ja jestem 9
miesięcy po ślubie.Paa

do Kasi

[Gość: Ola]

Kasiu, ode mnie nie usłyszysz "nie martw się, bo na pewno się uda". Uważam to
za czcze gadanie - nic nie warte. Boli jak cholera to co nam się przydarza co
miesiąc. Ja czułam jak mi serce pęka (dosłownie!). Pomyśl o dziecku jak o czymś
w przyszłości, powiedz sobie, że musisz najpierw zrobić badania, męża przekonać
do badań i zaplanować wydatki na ewentualne leczenie. Może pochłonięta
planowaniem nagle "zaskoczysz" co będzie dla Ciebie miłą niespodzianką. Jeśli
jednak nie "zaskoczysz" to przynajmiej Ci serce nie pęknie, bo będzesz
wiedziała, że jeszcze przed Tobą jest jakaś droga do przejścia. Masz 29 lat -
to nie tragedia, masz przynajmniej 10 lat na zabiegi wspomaganego rozrodu (oby
Ci były zbędne!) - to nie jest mało, zważywszy, że nauka tak szybko idzie
(leci) do przodu. Nie wiem czy to, co napisałam coś Ci pomoże, bo każdy ma inny
sposób na własne problemy, ale mam nadzieję, że choć trochę podpowiedziałam Ci
jakieś rozwiązanie.
A tak na marginesie; pisz jak najwięcej, wygadaj się, to pomaga! Serio!

[Gość: Hathor]

Kasia - a moze wolisz sie spotkac ?
Napisz skad jestes i na pewno znajdziesz kolezaki w poblizu - jest nas juz duzo
i to w roznych miastach. Organizujemy sie w grupy wzajemnego wsparcia
(obrzydliwie to brzmi ale to szczera prawda) i spotykamy w Warszawie i Krakowie
(tyle ja wiem bo jestem z K-kowa).
Wspolne ponarzekanie pozwala pozbyc sie emocji i przystapic do dzialania - a to
jest najwazniejsze. Trzymaj sie dzielnie i wstap do naszego stowarzyszenia.

do Kaśki

[malgosiak]

Kaska nie wyrzucuj piżamy !!!!!!!! Przyda Ci się i to jak pisża dziewczyny sama
nie wiesz kiedy. Tak to juz jest, poczytaj ludzie dostają wózki od znajomych,
łóżeczka i czekają , a sprzęty w sąsoednim pokoju się tylko kurzą. Ja tez mam
kilka ładnych ciuchów ciążowych ( raz było mi dane być w stanie bł. przez 13
tyg.),a le zdążyłam juz pożyczyć je trzem koleżnkom . Wierzę, ze je kiedys
założę i powiem Ci jeszcze, Tobie je pożycze. Jjak masz rozmiar i skąd jesteś? M

[Gość: Iwona]

Kasiu. Pozwól,że i ja się dołączę do pocieszycielek. Też mam 29 lat, cztery
lata zmagań z lekarzami, ale mam plan i to mnie trzyma przy życiu, chociaż już
też nie potrafię sobie wyobrazić siebie przy nadziei. Z moim mężem było
standardowo to znaczy jak u wszystkich, też nie był chętny do zrobienia badań.
Podpowiem Ci co zrobiłam, bo z moim mężem nie da się powalczyć.
Lekarka "państwowa" wypisała skierowanie na zrobienie wyniku nasienia dla
mojego męża. Ja po cichutku dowiedziałam się, gdzie można takowe zrobić.
Któregoś wieczorku dałam to skierowanie mojemu mężowi, mówiąc mu, że byłam u
lekarza, dała mi dla niego skierowanie, a wynik można zrobić tam i tam, jak się
namyślisz, a nie ma pośpiechu, to możesz je zrobić. Włożył to skierowanie bez
słowa do portfela i tak nosił jakiś czas(długi ho, ho, ja mu przez ten czas nie
wspominałam ani słowa), aż któregoś dnia powiedział:jutro pójdę zrobić wynik(no
wiesz poczuł, że to jest jego męska decyzja, a nie gderanie żony). I tak
poszło, potem następny raz i następny i jeszcze parę razy i kolejne 5 razy do
inseminacji i kolejny do in-vitro. Teraz czasem nawet sobie żartujemy, że jak
tak dalej pójdzie, to ja będę zbędna, bo sobie sam tak świetnie radzi. Kasiu,
grunt, to obierz sobie cel, ułóż jakiś harmonogram działania, a do męża
podchodź spokojnie i powoli. Ja to naazywam na zasadzie ulepiania z gliny, tak
powolutku. Zobaczysz, że on też bardzo chce mieć dziecko, tylko mu trudniej
jest siebie przemóc. Poradziłam tak samo swojej koleżance, a ma butnego męża.
Zajęli się bardzo mocno diagnostyką (też trzy lata nie mogła zajść w ciążę,
miała nawet kilka nieudanych inseminacji i bum jest w ciąży). Może i Ty w ten
sposób...
Jestem całym sercem z Tobą. Całuski.

Jak przekonać mężczyznę, że chce zostać ojcem? Rebas ratuj!!!!!!!!!!!!

[Gość: Aśka]

No dobra przyznam się, ja też mam ten sam problem z mężem. Nawet jestem świeżo
po jednej z takich rozmów. I wcale mi się lepiej nie zrobiło, bo żadne z nas
nie zmienia swojego stanowiska. Dopiero jak sobie poczytałam Wasze liściki, to
poczułam ulgę. Nie jestem sama!
Ten, którego wybrałam na męża i ojca moich dzieci twierdzi, że "jak będzie
dziecko, to będzie, a jak nie będzie to nie będzie." Proste jak konstrukcja
cepa.
On nie rozumie mnie, ja nie rozumiem jego.
Nawet zaczęłam go po cichu posądzać o sabotaż (no wiecie z tymi parametrami
nasienia).
Rebas, co zrobić, żeby mężczyzna zechciał zostać ojcem?????

[Gość: Kasia]

Kochana, mój chce , bardzo chce zostać ojce, chyba tak samo jak ja matką. Ale
nie bardzo chce iść zaliczać badania, chyba jeszcze wierzy w "normalne", nie
wspomagane przez lekarzy poczęcie. Moj po prostu chyba nie przyjmuje do
wiadomości ze mamy problem i jak najszybciej trzeba go zdiagnozować, nie czekac
na jeszcze jakiś cud, bo takowe się nie zdarzają, albo ja już przestałam w nie
wierzyć. Jak przekonać ukochanego faceta, ze to dla mnie bardzo duzy problem?
Oto jest pytanie. Moje hormony szaleją, instynky macierzyński drze się w
niebogłosy, a ja co ? Kończy mi się okres, wiem ze bedę próbowała znowu, ale
czyt to coś da ? Tak jak pisałam, pewnie juz nie. Ale wiem chyba jedno. Tak
bardzo chcę miec malutkiego, mojego własnego bajbuska ze zrobię wszystko, zeby
przekonac mojego męża do badań i innych rzeczy . A tak przy okazji, chcę wam
podziękować, za słowa otuchy jakie tu zostawiłyście dla mnie. Za cudowne
propozycję pozyczenia ciuszków ciążowych, za radę zebym nie wyzucała piżamy
(tak, na marginesie, w chwili stresu poszła do zsypu, - a fajna była , z
brukselskiej koronki) ale co tam , gdyby miało mi to pomóc, to nie żałuję.
Jestem wam tak bardzo wdzięczna. Chętnie bym się spotkała, jezeli jest taka
mozliwość. Jestem Z Warszawy. Wiem, macie swoich mnóstwo kłopotów, ale ja tak
bardzo potrzebuję rozmowy z kims kto mnie nie będzie pocieszał "jakoś się
ułozy, trafi się i wam w końcu " Ja znajduję się dopiero na początku tej drogi,
wierzę w to że mi pomożecie. Dziewczyny : Ada, Ola, Małgosia, Iwona, Aska i
wszytskie inne, które zostawiły mi miłe słowa, dzięki. To tak wiele znaczy.
[e-mail]

spotkanie - do Kasi

[Gość: Ola]

Kasiu, spotykamy się w Warszawie 8 lub 9 września. Miło będzie się z Tobą
zobaczyć. Sabaty są świetne! Prawda dziewczyny?!

[Gość: Marta]

Sabaty sa zaj........!!!!
Przepraszam, ale czasami mi sie tak wyrywa.
Kasia w Wa-wie jest z kim pogadac.
Cala reszta - w calym kraju tez sie ktos znajdzie.
Wracajac do sprawy jak przekonac meza - moj dostal skierowanie i numer
telefonu - zadzown - umow sie - badania sa robione w ten i ten dzien tygodnia -
caluski. Poszedl od razu. Prawda Mąż??, czyta to forum, tylko caly czas nie ma
odwagi sie odezwac. I bardzo bardzo chce mieć dzidzie, czasami zastanawiam sie
czy nie tak bardzo jak ja???? Hmmmmm.
Kasia - bedzie dobrze. Dalczego wyrzucialas pizame - trzeba bylo wlozyc na
najwyzsza półke w szafie.

[Gość: AsiaW]

Cze�ć Kasiu ja też jestem z Warszawy. Nie mam kłopotów z namówieniem męża do badan. Teraz jest 8.53 a on wła�nie dzisiaj od 8.30 siedzi u lekarza. Co ciekawsze wogóle się tym nie stresowałn natomiast ja strasznie. Chyba juz niedługo wywalš mnie z pracy bo conajmniej kilka dni w miesiacu nie my�lę o niczym innym. A tak na marginesie to u mnie w pracy wszyscy wiedza o moich problemach co bardzo ułatwia mi robienie badań.W domu też o niczym innym nie mówię. Mój mężulko twierzdzi, że wkrótce wpedzę się w cišżę urojonš. Jak tylko wspominam o bezpłodno�ci on zmienia temat, albo marudzi, wcale mu się nie dziwię bo przeciez o tym gadam 24 h na dobę. I dlatego też chetnie z kim� porozmawiam. Asia

Do kasi i wszystkich

[malgosiak]

Kasiu zapomniałam , ze spotkamy się na sabacie. jak jesteś z W-wy, to nawet nie
ma o czym mówić, musisz być. Ale gdybyś do tego czasu chciała się spotkać, 0501
197 513. Zadzwoń. Sabaty sa zaj...... M

Dziewczyny jesteście kochane !!!!

[Gość: Kasia]

Wiecie co ? Az mi wstyd, obarczam was swoimi problemami, a wy jesteście takie
kochane. Na "sabat" na pewno sie zjawię, na 100 %. Długo czytałam tylko to
forum, ale teraz nie żałuję ze się odwazyłam odezwać. Dziękuję za wszystkie
słowa otuchy i miłe wiadomości.

[Gość: docent]

Czy się zbadaliście? Najłatwiej zbadać męża bo to badanie jest proste i nie
obciąża zdrowia męza (poza tym ,że trzeba dać nasienie do badania, ale
idiotyzmem byłoby się wstydzić). Pamietajcie , że niepłodność po stronie
męskiej to około 50%. Musi się też zbadać kobieta , ale nigdy tylko ona. sam to
przeszedłem. Problem był po mojej stronie.mamy dwoje zdrowych, naszych dzieci.
Musicie walczyc razem, ale chyba kobieta będzie tą siłą napędową.
Powodzenia.
Docent

[Gość: tosca]

Boze, docent -sorry - ale twoje uwagi naprawde nie sa odkrycze
jesli chcesz cos dodac do tego forum, prosze - przeczytaj wiecej watkow..

[Gość: REBASmgr]

A najlepiej to otym nie myśleć i się wyluzować

[Gość: k100]

Probowales i Ci sie udalo czy tylko tak sobie piszesz z braku innego zajecia.

Sproboj "przejsc sie w butach" kogos kto ma ten problem i potem pisz.

[Gość: vikii]

Tylko my wiemy, nie da się po prostu wyluzować i nie myśleć "syty głodnego nie
zrozumie" to jest silniejsze .Ale nie o tym chciałam cieszę się, że mamy siebie
nawzajem i możemy sobie pogadać. Kasiu jesteś mi tak bliska a twoja piżama to u
mnie była butelka oryginalnego francuskiego szampana, która już nie czeka (a
problem pozostał). Jeśli chodzi o męża to myślę, że do tego kiedyś dorośnie jak
cię kocha nie będzie chciał żebyś cierpiała.Mój sam to zrozumiał.

[Gość: Darek]

29 lat to jeszcze nic. Mozna powiedziec ze jesstes niemowlakiem. Moja zona
urodzila (we wrzesniu), majac 38 lat nasze pierwsze dziecko po 9 latach staran,
zakonczonych sukcesem (w Novum). Z drugies strony nawet Novum tego za Was nie
zalatwi, musicie sie uzbroic w ciepliwosc, dodac do tego upór i troche wlasnego
zdrowego rozsądku i próbować, próbować, próbować ...
Mężowi wytłumaczyć lub się z nim rozwieść (chyba ze mozecie zyc bez dzieci),
bez Jego wsparcia nie dasz sobie rady w trudnych chwilach i odpuścisz. A takie
chwile będą (oby jak najmniej).
Inny mąż.

[Gość: Ala]

Kasiu , to boli . Wiem . Przeszlam przez to . Malo, poddalam sie leczeniu po
kolejnych dawkach hormonow wygladalam jak zombii, nerwy jak postronki . Samej
ze soba bylo trudno wytrzymac , nawet w pracy zawalam. W koncu wywalilam
lekarstwa do kosza . Po miesiacu bylam w ciazy . Teraz mam synka.Nie mowie Ci
ze wszystko bedzie OK , ale rozumiem , rozumiem ... Jesli jest to jakiekolwiek
pocieszenie. Ala

[Gość: Kinga]

Ja też mam podobny problem, staramy się od 2 lat o dzidziusia.Mój mąż też nie
chciał słyszeć o wizycie u lekarza, ale po kilku awanturach zgodził się.Okazało
się,że ma bardzo mało plemników i małą ruchliwość.Teraz obecnie leczy się.Myślę
że powinnaś namówić męża na badania, bo po co macie się łudzić tak jak my .
Powodzenia

[Gość: adam]

Czy możesz Kingo powiedzieć czym leczony jest Twój mąż? Ja biorę clo, cynk,
magnez i witaminy. Moze bierze cos jeszcze co mółbym zasugerować naszemu
lekarzowi? Ja mam bardzo mało plemników - ok. 2 mln na ml i ok. polowa sie nie
rusza. Dziekuję za odpowiedź - Adam

Do Adama

[Gość: aga71]

Gość portalu: adam napisał(a):

> Czy możesz Kingo powiedzieć czym leczony jest Twój mąż?

Nie jestem Kinga, ale moj maz tez ma slabe wyniki nasienia i moze nasze doswiadczenia cos Ci pomoga.

Ja biorę clo, cynk,
> magnez i witaminy. Moze bierze cos jeszcze co mółbym zasugerować naszemu
> lekarzowi?

Sluchaj, co to jest za lekarz, przede wszystkim? Nie chodzi mi o nazwisko, tylko specjalizacje. Jesli androlog, to czy wspolpracuje z jakas klinika leczenia nieplodnosci? Bo mikroelementy i takie tam, sprawy raczej nie rozwiaza. Moj maz leczyl sie przez dwa lata, oprocz wymienionych przez Ciebie specyfikow bral tez rozliczne hormony, ktore mialy polepszyc parametry nasienia. Kiedy to nie pomoglo specjalnie (liczba plemnikow nieco sie zwiekszyla, ale i tak bylo malo zywych i ruchliwych), zaproponowanu mu usuniecie zylaka powrozka nasiennego - tez nie pomoglo (zero efektu, oprocz wydanych grubych pieniedzy). Wreszcie, po jeszcze uporaniu sie przeze mnie z bakteriami, mielismy zrobione ICSI (nie IVF, bo przy slabych parametrach nasienia raczej nie ma sensu). Teraz czekamy, czy sie udalo.

Wam radzilabym zglosic sie do dobrej kliniki leczenia nieplodnosci i rozmowe na temat podejscia do mikromanipulacji. Szkoda czasu, chyba ze jestescie jeszcze bardzo mlodzi obydwoje, na samo leczenie farmakologiczne. Mysle, ze nic nie stoi na przeszkodzie, zeby zrobic mikromanipulacje (czy IVF, jesli u Was mozna) i jednoczesnie kontynuowac Twoje leczenie.

Powodzenia,
Aga

[Gość: EwaP]

Ago,
Przecież CLO, o którym pisał Adam to hormon a nie witaminki. Wiem, że mężczyzn leczy się trudno ale może
spróbować zanim się zacznie z "grubej rury". In vitro to naprawdę ciężkie przeżycie fizyczne i psychiczne, i
należy go wykorzystywać jako ostatnią metodę leczenia a nie zaczynać od niej. Nie piszę już o kosztach, nie
każdego po prostu na nie stać.
Uważam Adamie, że warto spróbować z leczeniem, jeśli po 3 miesiącach nie będzie efektu to można myśleć o
czym innym.
EwaP

[Gość: aga71]

Gość portalu: EwaP napisał(a):

> Ago,
> Przecież CLO, o którym pisał Adam to hormon a nie witaminki.

Masz racje, jakos mi umknelo. Dodam tylko, ze moj maz tez to bral, z efektem, jak pisalam wyzej.

Wiem, że mężczyzn
> leczy się trudno ale może
> spróbować zanim się zacznie z "grubej rury".

Oczywiscie, ja tylko nie chce, zeby inni tez marnowali lata, zanim przejda do IVF czy ICSI, tak jak my. Jesli Adam leczy sie od niedawna, to oczywiscie nalezy dac szanse farmaceutykom.

> In vitro to naprawdę ciężkie przeż
> ycie fizyczne i psychiczne,

To chyba zalezy od indywidualnego przypadku. Jestem po pierwszym ICSI (niedlugo bede wiedziala, czy sie udalo) i stymulacje znioslam bardzo dobrze. A i jajeczek "wyhodowalam" calkiem sporo. Wlasciwie nie mialam zadnych nieprzyjemnych objawow (moze poza obrzydzeniem do igly , psychicznie tez czulam sie duzo lepiej, niz gdy maz bezskutecznie byl leczony przez dwa lata.

> należy go wykorzystywać jako ostatnią metodę leczenia a nie zaczynać od niej.

na pewno nie zaczynac, ale brac od poczatku pod uwage. Mysle, ze w przypadku slabego nasienia, a w sytuacji gdy kobieta jest calkowicie zdrowa (a szczegolnie jesli jest okolo lub po 30-tce) nie powinno sie czekac zbyt dlugo. Wiadomo, ze im kobieta starsza, tym trudniej zajsc w ciaze, rozwniez "naturalnie".

> ie piszę już o kosztach, nie
> każdego po prostu na nie stać.

Koszta sa wysokie, ale my na przyklad na leczenie meza wydalismy juz co najmniej tyle samo, co na ICSI.

> Uważam Adamie, że warto spróbować z leczeniem, jeśli po 3 miesiącach nie będzie
> efektu to można myśleć o
> czym innym.

Popieram rade Ewy, i trzymaj sie Adamie. Pozdrow tez zone,

Aga

[Gość: DeDe]

Adamie,
mój mąż od razu dostał silniejsze leki. Na nich jest napisane, ze stosuje się
je gdy Clo nie daje właściwych rezultatów.
Myślę, że lekarz zdecydował się tu od razu na dawkę uderzeniową, bo ma
świadomość jak trudno i mozolnie przebiega leczenie mężczyzn.
Pytałeś o leki: Pentohexal 600 retard, Zitazonium 10 mg, Witamina C 500 mg (2
szt. dziennie), Koenzym Q 10 mg (2).
Po 2 miesiącach będzie kolejne badanie i dalsze leczenie z ewentualnym
dopasowaniem lepszej dawki. Maksymalnie 6 miesięcy leczenia. Jeśli w tym czasie
nie będzie efektów w postaci ciąży lub przynajmniej poprawy wyników pozostaną
nam inseminacje. Potem moze in vitro.
Pozdrawiam
D.

[Gość: adam]

Bardzo serdecznie dziękuję za odpowiedzi. Bylismy z zoną w Warszawskim
Consylium, ale ja miałem zrobione jedynie badanie nasienia (bez bakterii!!).
Szczerze mówiąc oddawanie nasienia jest dla mnie bardzo klopotliwe, ale
marzenie o naszym wspólnym dziecku jest jednak silne. Mamy z żoną nadzieję, że
po leczeniu clostilbegytem się uda. Jeżeli nie - zaproponujemy lekarzowi leki,
które zaproponowałaś DeDe - jeszcze raz bardzo serdecznie dziekuję!!! Ja już
biorę koenzym Q10 - a czy te dwa pozostałe to hormony i czy któryś z nich ma
działanie zbliżone do clostilbegytu?