wysokie obcasy

[Gość: Olifka]

Co myslicie o ostatnim artykule w "Wysokich Obcasach" 02-03-16 na temat
adopcji? Moim zdaniem artykul byl OK ale nie podobala mi sie opinia tej pani na
temat leczenia nieplodnosci (cyt. spuszczanie przez rurke itp). Rozumiem, ze
jest to prywatne zdanie tej pani i ona ma prawo takie miec. Tylko czy nie bylo
by dobrze, gdyby redakcja umiescila w jakims kolejnym numerze reportarz o
leczeniu nieplodnosci w ktorym by przedstawiono prawdy i mity na ten temat. Sa
kobiety, ktore od dluzszego czasu sie zastanawiaja, dlaczego nie sa w ciazy i
nie wiedza gdzie sie w tej sprawie zwrocic. Pamietam iz w naszej sytuacji
najtrudniejszy byl "pierwszy krok". Nie wydaje mi sie iz jest w porzadku
straszenie kogos przed podjeciem decyzji o leczeniu.

[Gość: Roma]

Czytałam ten artykuł i nie wydaje mi się, że ta kobieta kogoś straszyła, ona po
prostu wyraziła swoją opinię na temat INV, do czego ma prawo. Powiedziała, że
INV to nie jest naturalna metoda tylko ciąża uzyskiwana w gumowych rękawiczkach
i wciskana do macicy i trudno się z nią nie zgodzić, co nie zmienia faktu, że
nikt nie zabrania zachodzenia w ciążę "przez rurkę", ją zapytano dlaczego nie
robiła INV i odpowiedziała tylko na pytanie.

[majka3]

W Wysokich obcasach był już kiedyś artykuł o niepłodności.Ukazał się 25
listopada 2000r. Trochę dawno, ale tekst był całkiem niezły.

[Gość: Hathor]

Nie sam artykul mnie zmartwil ale wstep Eichelbergera, w ktrym stwierdzil ze
lata spedzone w poczekalniach klinik nieplodnosci oraz pienadze na to wydane to
stracone lata i pieniadze. I choc bardzo szanuje Eichelbergera i w wiekszosci
przypadkow zgadzam sie z jego pogladami to jednak nie jemu osadzac czy to sa
lata i pieniadze stracone. I dziwie sie ze tak madry czlowiek wydaje tak
drastyczne osady

[Gość: Zosia]

A mnie się bardzo nie podobało to określenie "tylko przez rurkę i to nasieniem
dawcy". Właśnie w ten sposób tworzą się stereotypy. Przecież zwykli
śmiertelnicy nie mają pojęcia na czym polega in vitro i jak przeczytają coś
takiego, to zakodują sobie, że to tylko z dawcą. Moja koleżanka, (z wyższym
wykształceniem) zapytała mnie a propos in vitro, czy to będzie nasze dziecko.

[Gość: aga71]

Gość portalu: Zosia napisał(a):

> A mnie się bardzo nie podobało to określenie "tylko przez rurkę i to nasieniem
> dawcy". Właśnie w ten sposób tworzą się stereotypy. Przecież zwykli
> śmiertelnicy nie mają pojęcia na czym polega in vitro i jak przeczytają coś
> takiego, to zakodują sobie, że to tylko z dawcą.

Calkowicie sie z Toba zgadzam. W ogole bohaterka, mimo opowiadania o tym, jak to kolezanka-lekarka (?) dokladnie wyjasnila jej nature IVF, zdaje sie nie bardzo miec pojecie o czym mowi. Najpierw mowi o sobie, jako o bezplodnej (zauwazylyscie, ze maz sie tam w ogole nie pojawia?), pozniej o tym, ze IVF polega na podaniu nasienia dawcy (co chyba zdarza sie sporadycznie?). W ogole takie lekcewazace i pogardliwe mowienie o leczeniu nieplodnosci, w wykonaniu zarowno bohaterki wywiadu, jak i p. Eichelbergera, bardzo mnie ubodlo. A poza tym , co jest takiego obrzydliwego w IVF, zeby az wymiotowac? Pani zbytnio sie egzaltuje i tyle... Czy inne operacje to tez obrzydliwosc? sa ludzie, ktorzy tak pewnie okresla pobieranie krwi do badania....

Bardzo ladnie, ze ludzie decyduja sie na adopcje, ale niech nie pogardzaja tymi, ktorzy ze swoja choroba walcza. Dziewczyny, zaslugujemy na szacunek i mam nadzieje, ze takie, nie do konca chyba przemyslane, wypowiedzi nie zmienia naszego podejscia.

Pozdrawiam,
Aga

[Gość: florka]

Gość portalu: Olifka napisał(a):

> Co myslicie o ostatnim artykule w "Wysokich Obcasach"
02-03-16 na temat
> adopcji?

Witam wszystkich,

co prawda nie czytalam tego artykulu, ale samo
wspomnienie nazwiska Eichelberger wywoluje u mnie drgawki
po jednej z jego publikacji na temat leczenia
nieplodnosci. Uwazam, ze osoby, ktorym potomstwo przyszlo
na swiat bez specjalnych "zachodow" powinny wypowiadac
sie w kwesti wspomaganego rozrodu z duza wrazliwoscia i
przynajmniej proba zrozumienia. Adopcja? Coz, to chyba
jedna z najbardziej odwaznych, odpowiedzialnych,
wrazliwych, czulych i pieknych decyzji. I nie wazne chyba
czy jest to adopcja juz narodzonego dzidziusia, czy tez
adopcja nasionek pozwalajacych doswiadczyc 9 miesiecy...

florka

[Gość: agata30]

Gość portalu: florka napisał(a):


> I nie wazne chyba czy jest to adopcja juz narodzonego dzidziusia, czy tez
> adopcja nasionek pozwalajacych doswiadczyc 9 miesiecy...
>
Wiesz to wspaniale co napisalas. Nigdy tak o tym nie myslalam ale to jest prawda.
NIe jest wykluczone ze bede musiala a raczej powinnam powiedziedz chciala stanac
przed tym problemem i to twoje zdanie bardzo mnie podbudowalo. Dzieki

Agata.

[Gość: Roma]

Dziewczyny, pozwólcie innym mieć swoje zdanie. Ja też należę do osób, które
nigdy by nie zrobiły INV, moje non possumus to inseminacja. INV to nie jest
naturalna metoda, ma wiele skutków ubocznych groźnych dla zdrowia a czasami
życia (tak było z moją koleżanką) i jeśli wy mimo tego decydujecie się na
ryzyko to chwała wam ale nie odbierajcie prawa innym do krytycznej oceny
sztucznego zapłodnienia. Echlenberger napisał o latach zmarnowanych w
poczekalniach i pieniądzach w kontekście braku wyniku w postaci dziecka. Jeśli
wydajesz 12 tyś złotych na jeden zabieg i nie przynosi to rezultatu to jakie to
są pieniądze jeśli nie zmarnowane? Są osoby gotowe do marnowania jeszcze
większych pieniędzy na INV ale nie oburzajcie się na faceta za to, że mówi
prawdę. Co w tym złego, że powiedział, że zamiast marnować najlepsze lata życia
na czasami bezcelową walkę z adopcją lepiej adoptować dziecko, które potrzebuje
pomocy, jest już na tym świecie. Czy wy jesteście w stanie pokochać tylko
własne dziecko?! Ja przeczytałam książkę tej pani "Wieża z klocków" i wiele tam
jest na temat jej stosunku do INV i trudno się z tym nie zgodzić. Jeżeli ją
namawiano na zapłodnienie nasieniem dawcy to ona pomna przysięgi jaką składała
mężowi o wierności wybrała adopcję. Dawno zauważyłam, że na tego typu forach
prawie niemożliwe jest krytyczne wypowiedzenie się o INV, i zastanawiające, że
dzieje się to w karaju katolickiem, gdzie większość osób tak potępiających
wypowiedź p. K. Kotowskiej o INv to zapewnie katolicy rozmijający się ze swoją
wiarą.

[Gość: aga71]

Gość portalu: Roma napisał(a):

INV to nie jest > naturalna metoda

Podobnie, jak kazde leczenie jakiejkolwiek choroby. Chyba, ze na skaleczenie przykladasz babke, a zapalenie pluc leczysz mlekiem z miodem. Powodzenia!

>, ma wiele skutków ubocznych groźnych dla zdrowia

Niekoniecznie.

a czasami
> życia (tak było z moją koleżanką)

Mysle, ze to sa bardzo rzadkie przypadki. Ryzyko wystepuje przy leczeniu roznych schorzen, a mimo to nie mowi sie ludziom, ze maja z niego zrezygnowac, bo marnuja pieniadze

Echlenberger napisał o latach zmarnowanych w
> poczekalniach i pieniądzach w kontekście braku wyniku w postaci dziecka.

Przystepujac do leczenia, nie wiemy, czy bedzie wymarzony efekt czy nie. Ale jesli nawet nie sprobujemy, to nigdy sie tego nie dowiemy i NA PEWNO nie doswiadczymy radosci ciazy i posiadania WLASNEGO dziecka

. Co w tym złego, że powiedział, że zamiast marnować najlepsze lata życia
> > na czasami bezcelową walkę z adopcją lepiej adoptować dziecko,

Czasami bezcelowa, prawda? A czesto nie. Moim zdaniem ludzie moga sobie probowac do upadlego i do bankructwa, jesli tak sobie zycza

Czy wy jesteście w stanie pokochać tylko
> własne dziecko?!

Ja osobiscie nie zdecydowalabym sie na adopcje. Dla mnie chec przezycia macierzynstwa to nie tylko chec posiadania dziecka, ale chec przezycia wszystkiego co sie z tym wiaze, z ciaza na czele. ja chce dziecka mojego meza i mojego, a nie jakiegos dowolnego dziecka...

>Jeżeli ją > namawiano na zapłodnienie nasieniem dawcy to ona pomna przysięgi jaką składała > mężowi o wierności wybrała adopcję.

no i dobrze, to byl jej wybor. Osobiscie tez nie zdecydowalabym sie na IVF, gdyby w gre wchodzilo tylko i wylacznie zaplodnienie nasieniem dawcy. Ale ludzie maja do tego prawo i wcale nie powinni sie z tego powodu czuc gorsi.

Dawno zauważyłam, że na tego typu forach
> prawie niemożliwe jest krytyczne wypowiedzenie się o INV, i zastanawiające, że
> dzieje się to w karaju katolickiem, gdzie większość osób tak potępiających
> wypowiedź p. K. Kotowskiej o INv to zapewnie katolicy rozmijający się ze swoją
> wiarą.

Po co jeszcze do tego wciagac religie? Nie wiem, jak inne uczestniczki forum, ale ja nie jestem osoba religijna i, za przeproszeniem, opinie ksiezy katolickich na temat IVF mam gdzies... A znajac historie, to zapewne za lat kilkadziesiat Kosciol Kat. zmieni zdanie, tak jak to bylo np. z przeszzcepami. Tylko, że dla tych ktorzy moze ze wzgledow religijnych teraz zrezygnowali z leczenia bedzie juz za pozno.

Nie dziw sie tez, ze na forum poswieconym nieplodnosci ludzie wypowiadaja sie pozytywnie i z nadzieja o metodach jej leczenia.

Aga

[Gość: Olifka]

Ta dyskusja jest najwiekszym dowodem na to, iz jest potrzebnych wiecej
artykulow na temat walki z bezplodnoscia. Przedewszystkim trzeba przeciwstawiac
sie stereotypom gdyz one sa szkodliwe dla kobiet mniej "uswiadomionych" w
temacie, ktore rozgladaja sie za pomoca.

[Gość: Roma]

1. Nie robiłam badań nad INV więc nie mam obiektywnych badań przed sobą ale w
zeszłym miesiącu moje 3 koleżanki robiły w Nowum INV i z nich 2 wylądowały w
szpitalu z przestymulowaniem jajników więc takie rzadkie chyba nie są i nie
mogą być skoro natura stworzyła jajniki tak by produkowały przeciętnie jedną
komórkę na miesiąc i jesli je sztucznie zmuszasz do wyprodukowania 30 w jednym
m-cu (tyle miała moja koleżanka) to jest oczywiste, że problemy mogą wystąpić.
2. Zabrałam głos, bo nie bardzo rozumiem o co macie do tej babki pretensje. O
INV wypowiadała się, bo ją zapytała dziennikarka czy nie myślała o sztucznych
metodach. To co miała wtedy powiedzieć: nie odpowiem na to pytanie, żeby kogoś
nie zrazić. Zastanówcie się co piszecie. Osoby, które się z niej wyśmiewały, że
po dowiedzeniu się jak wygląda INV zwymiotowała odsyłam do fachowej literatury,
to naprawdę nie jest normalny sposób zachodzenia w ciążę wbrew temu co
piszecie. Wiem, że są osoby, które staną na głowie, żeby mieć dziecko za
wszelką cenę i pomimo wszystko. I do nich były skierowane słowa pana E., trzeba
umieć w pewnym momencie powiedzieć dość! Jest bardzo wiele kobiet którym nawet
żadne INV nie pomoże, i do nich były skierowane te słowa, żeby wiedziały kiedy
powiedzieć sobie trudno i być może odnaleźć szczęście w adopcji. Nikt wam nie
mówi, że nie macie robić sobie sztucznych zapłodnień ale nie macie żadnych
podstaw do krytykowania osób, które wyrażając jedynie swoją opinię mowią, że
dla nich to łamanie podstawowych praw ludzkich.
3. Mówienie, że skutki uboczne przy INV są sporadyczne to jest dopiero
nieodpowiedzialność za słowa, moj lekarz, który przeprowadza INV mówi, że
biorąc pod uwagę ilość ciąż uzyskanych w ten sposób trzeba się liczyć z 10%
poronieniami tego typu ciąż oraz możliwością powstawania wad wrodzonych u
płodu, ponieważ bardzo łatwo jest o uszkodzenie komórki podczas przeprowadzania
INV. Ja więc się cieszę, że są również osoby, które realnie wypowiadają się o
tej metodzie, ze wszystkimi za i przeciw.

[Gość: AGA]

Gość portalu: Roma napisał(a):

> moj lekarz, który przeprowadza INV mówi, że biorąc pod uwagę ilość ciąż
uzyskanych w ten sposób trzeba się liczyć z 10% poronieniami tego typu ciąż oraz
możliwością powstawania wad wrodzonych u płodu, ponieważ bardzo łatwo jest o
uszkodzenie komórki podczas przeprowadzania INV.

Są równiez lekarze, którzy w sytuacji wyraźnych wskazań zdrowotnych do
przeprowadzenia aborcji, odmawiają jej. Każdy z nas spotykał się z wieloma
lekarzami i wiemy, że postawienie tej samej diagnozy i zaaplikowanie tego samego
leczenia po konsultacjach u 3-4 różnych lekarzy jest raczej niemożliwe - każdy
mówi co innego (mam tu na myśli wszelkie specjalizacje lekarzy, nie tylko
ginekologów). Jedni są zwolennikami TEGO, inni – TAMTEGO. Dlatego niech tak
pozostanie i niech każdy ma zaufanie do swojego lekarza, tego który najbardziej
mu odpowiada. Mnie nie przekonuje Twój lekarz ani też przykład 2 z 3 koleżanek
(albo trochę podokoloryzowałaś, albo to wyjątkowy pech, ale na pewno nie prowadzi
to do wniosku, że 66% stymulacji kończy się w szpitalu). Ty generalnie odrzucasz
myśl o IVF, dlatego wszelkie zastrzeżenia lekarzy co do skutków zdrowotnych IVF
po prostu trafiają na podatny grunt i utwierdzają cię w twoim przekonaniu.

[Gość: aga71]

Gość portalu: Roma napisał(a):

> 1. ale w
> zeszłym miesiącu moje 3 koleżanki robiły w Nowum INV i z nich 2 wylądowały w
> szpitalu z przestymulowaniem jajników więc takie rzadkie chyba nie są

Nie sa to czeste przypadki, ja slyszalam wczesniej o jednym lub dwoch, a obracam sie (wirtualnie) w dosc duzej grupie osob leczacych nieplodnosc. Niestety, jak widac, zdarzaja sie, o czym zreszta w nOvum lojalnie uprzedzaja.

> 2. Zabrałam głos, bo nie bardzo rozumiem o co macie do tej babki pretensje.

To nawet nie pretensje, wiesz? Nie odmawiam jej prawa do wypowiadania pogladow. Jednak rowniez Ty nie odmawiaj mi prawa do wyrazenia swoich uczuc - zrobilo mi sie po prostu przykro, kiedy ktos leczenie, ktore zreszta dalo mi ciaze, okresla mianem obrzydliwosci..

O
> INV wypowiadała się, bo ją zapytała dziennikarka czy nie myślała o sztucznych
> metodach. To co miała wtedy powiedzieć: nie odpowiem na to pytanie, żeby kogoś
> nie zrazić.

Moim zdaniem mogla swoj poglad wyrazic delikatniej, ale to juz kwestia pewnej wrazliwosci na uczucia innych osob.

Zastanówcie się co piszecie. Osoby, które się z niej wyśmiewały, że
> > po dowiedzeniu się jak wygląda INV zwymiotowała odsyłam do fachowej literatury, > to naprawdę nie jest normalny sposób zachodzenia w ciążę wbrew temu co > piszecie.

oczywiscie, ze nie jest to naturalny (ale nie nienormalny) sposob zachodzenia w ciaze, tak jak nienaturalne jest leczenie w ogole. Co naturalnego jest w przeszczepie cudzego organu?

> Wiem, że są osoby, które staną na głowie, żeby mieć dziecko za
> wszelką cenę i pomimo wszystko.

Wiekszosc z nas pragnie wyleczenia, cokolwiek by bylo naszym problemem...

>I do nich były skierowane słowa pana E., trzeba
> umieć w pewnym momencie powiedzieć dość!

W ktorym momencie? Wg p.Kotowskiej nalezy zrezygnowac zanim sie jeszcze sprobowalo. .Nie sadzisz, ze kazdy przypadek musi byc rozpatrywany z osobna i kazdy musi taka decyzje podjac sam?! A pan E. jest akurat w tej sprawie miernym autorytetem. powtorze banal - nie wie sie jak to jest, jesli samemu sie tego nie doswiadczy.

Jest bardzo wiele kobiet którym nawet > żadne INV nie pomoże, i do nich były skierowane te słowa, żeby wiedziały kiedy > powiedzieć sobie trudno i być może odnaleźć szczęście w adopcji.

A p. E. wie dokladnie, ktorym kobietom nic nie pomoze i kiedy powinny zaprzestac leczenia, tak? A jesli dla mnie to wlasnie adopcja jest nie do przyjecia?!

> 3. Mówienie, że skutki uboczne przy INV są sporadyczne to jest dopiero
> nieodpowiedzialność za słowa, moj lekarz, który przeprowadza INV mówi, że
> biorąc pod uwagę ilość ciąż uzyskanych w ten sposób trzeba się liczyć z 10%
> poronieniami tego typu ciąż oraz możliwością powstawania wad wrodzonych u
> płodu, ponieważ bardzo łatwo jest o uszkodzenie komórki podczas przeprowadzania

Plody z wadami sa wlasnie najczesciej samoistnie ronione. Statystyku mowia, ze w wyniku IVF NIE rodzi sie wiecej dzieci z wadami niz przy zwyklym zaplodnieniu.

- ciekawe, czy o tym tez powiedzial?


. Ja więc się cieszę, że są również osoby, które realnie wypowiadają się o
> tej metodzie, ze wszystkimi za i przeciw.

Ale akurat ani p. K ani pan E. nie dawali zadnych argumentow "za", a jedynie "przeciw". Czy wiec sa Twoim zdaniem obiektywni?

I jeszcze jedna sprawa. Mimo, ze to czesto nieplodna w zwiazku jest tylko kobieta lub tylko mezczyzna, to cierpia dwie osoby. Nie odbieraj mi prawa do urodzenia wlasnego dziecka, dlatego, ze moj maz jest nieplodny. Ja slowa p. K i p> E odebralam jako namawianie do adopcji, jako rozwiazania lepszego od "marnowania" pieniedzy na leczenie, ktore moze dac mi wlasne dziecko.

Aga

[Gość: olivka]

> 3. Mówienie, że skutki uboczne przy INV są sporadyczne to jest dopiero
> nieodpowiedzialność za słowa, moj lekarz, który przeprowadza INV mówi, że
> biorąc pod uwagę ilość ciąż uzyskanych w ten sposób trzeba się liczyć z 10%
> poronieniami tego typu ciąż oraz możliwością powstawania wad wrodzonych u
> płodu, ponieważ bardzo łatwo jest o uszkodzenie komórki podczas przeprowadzania
>

Bylam stymulowana 3 razy i jak na razie skutkow ubocznych nie odczuwam. Wszystko
jest kwestia tego u jakiego fachowca sie leczymy i jak sie leczymy. Jak ktos
chodzi do szarlatana, ktory udaje specjaliste to jest prawdopodobienstwo ze sie
pogorszy stan swojego zdrowia. Dlatego potrzebne sa informacje o klinikach i
lekarzach (tych dobrych i tych zlych).

[Gość: AGA]

Gość portalu: Roma napisał(a):

> Dziewczyny, pozwólcie innym mieć swoje zdanie. Ja też należę do osób, które
> nigdy by nie zrobiły INV, moje non possumus to inseminacja. INV to nie jest
> naturalna metoda, ma wiele skutków ubocznych groźnych dla zdrowia a czasami
> życia (tak było z moją koleżanką) i jeśli wy mimo tego decydujecie się na
> ryzyko to chwała wam ale nie odbierajcie prawa innym do krytycznej oceny
> sztucznego zapłodnienia. Echlenberger napisał o latach zmarnowanych w
> poczekalniach i pieniądzach w kontekście braku wyniku w postaci dziecka. Jeśli
> wydajesz 12 tyś złotych na jeden zabieg i nie przynosi to rezultatu to jakie to
> są pieniądze jeśli nie zmarnowane? Są osoby gotowe do marnowania jeszcze
> większych pieniędzy na INV ale nie oburzajcie się na faceta za to, że mówi
> prawdę.

A czy pieniądze np. na operację serca Twojego męża, ojca, brata, która zakończyła
się niepowoedzeniem to też byłyby "zmarnowane" pieniądze ? I kiedy masz 100%
gwarancje, że jak za coś zapłacisz, to będzie to właśnie to czego oczekujesz ?
Poza tym, to nie p. E będzie oceniał na co ja "marnuję" swoje pieniądze - w moim
odczuciu ja ich nie marnuję, ja po prostu dążę do celu.

Co w tym złego, że powiedział, że zamiast marnować najlepsze lata życia
> na czasami bezcelową walkę z adopcją lepiej adoptować dziecko, które potrzebuje
> pomocy, jest już na tym świecie. Czy wy jesteście w stanie pokochać tylko
> własne dziecko?!
Na razie tego nie wiem, ale wiem, że nie jestem teraz gotowa do przyjęcia
odpowiedzialności adopcji. Spotkałam się na innym forum - po przeczytaniu tego
artykułu - z wypowiedzią jednej z dziewczyn "jestem zwolenniczką adopcji" - ja
też, ale czy z tego wynika, że zaadoptuję ? Tu nie chodzi o deklarację, że takie
czy inne zachowania uważam za istotne, potrzebne, szlachetne, ale o to aby się
samemu podjąc tych działań. A pan E. i wiele innych osób, które tak swobodnie
rzucaja te opinie, są tak naprawdę daleko od tego problemu i dylematu, bo ich
osobiście to nie dotyczy.

Ja przeczytałam książkę tej pani "Wieża z klocków" i wiele tam
jest na temat jej stosunku do INV i trudno się z tym nie zgodzić. Jeżeli ją
> namawiano na zapłodnienie nasieniem dawcy to ona pomna przysięgi jaką składała
> mężowi o wierności wybrała adopcję.
Jestem w stanie zrozumieć, że nie mogła zaakceptować IVF z dawcą. Ale takie IVF
stanowią jakis tam relatywnie niewielki % wszystkich IVF i niech ta pani nie
skreśla innych par tylko dlatego, że jej los nie dał takiej możliwości. Zgadzam
się zresztą z którąś z wcześniejszych wypowiedzi, że takie wyrywkowe zaznaczenie,
jak straszne jest IVF jedynie oddala nas wszystkich od zrozumienia czym naprawdę
jest ta metoda wspomagania i tworzy kolejne mity.

Dawno zauważyłam, że na tego typu forach prawie niemożliwe jest krytyczne
wypowiedzenie się o INV, i zastanawiające, że dzieje się to w karaju katolickiem,
gdzie większość osób tak potępiających wypowiedź p. K. Kotowskiej o INv to
zapewnie katolicy rozmijający się ze swoją wiarą.

Nie będę się zagłębiać w katolicki aspekt, bo są osoby, które zdecydowanie lepiej
to potrafia przedstawić. Ja mogę jedynie powiedzieć, że to fakt, że czasem tu na
forum dochodzą do głosu silne emocje sprowokowane ostrą krytyką, niekiedy
granicząca z nagonką na osoby podejmujące IVF. Ta krytka jest o tyle często
nieuzasadniona, że wypowiadana przez osoby, które maja blade (lub żadne) pojęcie
o samym zabiegu, i rozpowszechniają zupełnie fałszywe informacje. Ja nie widzę
nic złego w IVF, ale szanuję wolę osób, które nie poddadzą się IVF z własnych
przekonań. Nie mówię o nich złośliwie, że to "wariaci", że "marnują szanse jakie
im daje medycyna" itp., dlatego też chciałabym aby oni bardziej powściągliwie
wypowiadali się o "nas" pragnących skorzystać z tej szansy, od której wcale mi
się nie chce "zwymiotować".

[Gość: Roma]

Aga twoja wypowiedź sprowadza się do jednego, pani Kotowska nie może mieć
innych poglądów na temat INV niż ty! Inaczej tego nie mozna zrozumieć jeśli się
czepiasz, np. że powiedziała o metodzie INV, że jej się niedobrze zrobiło ,
jej, miała takie odczucia ale nie może o tym powiedzieć zapytana przez
dziennikarkę. Macie swoje poglądy i dobrze ale czy wam się to podoba czy nie w
tym kraju panuje demokracja i każdy może wypowiadać swoje myśli. Ona nikogo nie
obraziła. Ja mam odwroten odczucia niż wy, brakuje mi rzetelnej informacji o
INV, i nie zamierzam nikomu zamykać ust, dotyczy to wielu dziewczyn i one
powinny wiedzieć czym to grozi i świadomie podejmować decyzje, znając fakty i
statystyki dotyczące tych zabiegów.
Ta dyskusja to nie jest rozmowa o słuszności bądź nie INV tylko o tym czy ktoś
ma prawo wyrażać swoje poglądy czy nie, bo z tego co widzę wy odbieracie to
prawo komuś kto myśli inaczej niż wy.

[Gość: Roma]

Aga konczę dyskusję, bo jeżeli piszesz, że "podkoloryzowalam" to znaczy ni
mniej ni więcej, że zarzucasz mi kłamstwo, a ja na taki poziom rozmowy nie będę
schodzić, bo jest on żałosny. Niestety nie koloryzowałam a napisałam prawdę,
nie napisałam o moich kilku znajomych, ktore po wydaniu 3 tysięcy na leki,
musiały przerwać stymulację, bo była groźna dla ich zdrowia. Jeżeli takie
sytuacje nazywasz koloryzowaniem to znaczy, że nie chcesz przyjąć do wiadomości
skutków ubocznych INV, tylko wmawiasz sobie, że to to samo co byś naturalnie
zaszła w ciąże. Życzę wszystkiego dobrego, żyj dalej w ułudzie, bo zdaje się,
że o to ci chodzi.
Ps. Bardzo fajnie, że napisałaś, że jestem przeciwniczką INV i nie docierają do
mnie argumenty, mam nadzieję, że po napisaniu tych słów zauważyłaś, że dotyczy
to również ciebie, też nie uznajesz żadnych argumentów poza tymi, które
podświadomie chcesz usłyszeć.

[Gość: AGA]

Wydawało mi się, że wykazuję dużo dobrej woli i taktu aby zrozumieć Twój i
przedstawić swój punkt widzenia. Ale ty nie chcesz po prostu poznać argumentów
ZA, przyjmujesz tylko te argumenty, które utwierdzają cię w Twoim wyborze. Na
fanatyzm nie ma rady.

[Gość: AGA]

Gość portalu: Roma napisał(a):

> Aga twoja wypowiedź sprowadza się do jednego, pani Kotowska nie może mieć
> innych poglądów na temat INV niż ty!
Nieprawda.

brakuje mi rzetelnej informacji o INV, i nie zamierzam nikomu zamykać ust,

NIe sądzisz chyba, że takie "rzetelne" info pozyskałaś od p. Kotowskiej ?

> Ta dyskusja to nie jest rozmowa o słuszności bądź nie INV tylko o tym czy ktoś
> ma prawo wyrażać swoje poglądy czy nie, bo z tego co widzę wy odbieracie to
> prawo komuś kto myśli inaczej niż wy.

Ja nie odbieram tego prawa, choć nie ukrywam, że stwierdzenie p. Kotowskiej źle
odebrałam i uważam, że w tak delikatnej materii jaką jest IVF i cała kwestia
niepłodności z nim związana, osoby wypowiadające się publicznie powinny być nieco
bardziej powściągliwe. W sumie, to najbardziej mnie zabolało to, że na bazie
takiego napomknięcia znów niezorientowani (czyli większość) będzie wyobrażała
sobie, że nie wiadomo co to za "świństwo" jest to IVF. Bardziej mnie to martwi
niż denerwuje, bo wolność słowa jest oczywiście wartością nadrzędną.

[Gość: mama]

akurat w tym przypadku AGA, zgadzam sie z Tobą w 100%.
Nie jest tak źle jak myślałam.

[Gość: Roma]

Nie jestem fanatyczką chyba, że fanatykiem jest dla ciebie każdy kto pod wlywem
twojej argumentacji nie zmienia zdania. Sądząc po tym jak pisałaś o moim
rzekomym "koloryzowaniu" wszędzie tam, gdzie argumenty były nie po twojej
myśli, fundamentalizm jest blisko również tobie.
Co do pozytywnych stron INV nie rozśmieszaj mnie, są one wszytkim znane i nie
ma potrzeby się nad tym rozwodzić. Co do tego jak oceniasz swój udział w
dyskusji ze mną- zarzucanie komuś kłamstwa (w twoim języku koloryzowania) nie
jest chyba szczytem kultury?. To naprawdę żałosne kiedy nie masz innych
argumentów po prostu piszesz, że ktoś kłamie, tak też można tylko po co? Moje
koleżanki naprawdę spotkało to co napisałam, szczytem naiwności jest wierzyć,
że zabieg INV to zabieg kosmetyczny, ale one tym się różnią od ciebie, że
wiedziały o zagrożeniach (które ty bagatelizujesz) i pomimo tego zaryzykowały,
za co je bardzo szanuję. Nie mogę tego samego powiedzieć o ludziach, którzy
zaprzeczają oczywistym faktom. No ale jak napisałam wyżej, chcesz żyć w świecie
fikcji, to żyj nikt ci nie broni. Nie zabraniaj tylko mówić innym PRAWDY o INV.

[Gość: AGA]

Gość portalu: Roma napisał(a):

> Nie zabraniaj tylko mówić innym PRAWDY o INV.

NIe zabraniam mówić prawdy, ale całej prawdy a nie wybiórczej. Ja znam co
najmniej 10 osób, które miały w sumie ponad 30 zabiegów IVF i żadna nie skończyła
w szpitalu. Sama mam również własne doświadczenia z 4 zabiegów IVF. Nie
przekonuję nikogo, że jest to "zabieg kosmetyczny", ale nie uważam, posiłkując
się również opiniami swoich lekarzy i innych ekspertów, aby to był zabieg
niezmiernie szkodliwy i groźny dla życia i zdrowia. Zabieg wycięcia wyrostka
(który z grubsza można nazwać "kosmetycznym") też zdarza się, że kończy się
śmiercią, ale nikt przecież nie uważa, że jest to zabieg o dużym ryzyku.

Do reszty twoich argumentów nie będę odnosić, bo chyba poniosły cię trochę emocje.

[Gość: A-M]

ROMA - DOŚĆ !!!!!!!!!!!!!!!!!
Jeśli na siłę chcesz udowodnić wyższość posiadania dziecka dzięki adpocji nad
IVF i innymi jak rozumiem w Twoim przekonaniu niemoralnymi i nieprzyzwoitymi
zabiegami - po prostu działaj, postępuj wg Swojego uznania!!!! Ale i pozwól
innym wybrać zgodnie z ich własnym sumieniem. Dyskusja na początku ciekawa
merytorycznie przerodziła się dzięki Tobie, w etyczną nagonkę na pary które
postępują wbrew Twoim przekonaniom zdecydowały się na IVF. MAM NADZIEJĘ ŻE NIE
BĘDZIESZ SIĘ ODOSIĆ KRYTYCZNIE RÓWNIEŻ I DO MOJEJ OPINII, Ja dysutował nie
będę .
Dla pełnej informacji : Przeszliśmy trzy procedury z których ostatniej wynik od
12 tyg.rośnie w brzuszku !!!! Więc chyba było warto !!
Pozdrawiam i życzę wyrozumiałości dla innych.
A-M

[Gość: Isia]

Cześć Roma
Bardzo się cieszę, że wyraziłaś swoją opinię na forum i mam nadzieję, że nie
poczułaś się zakrzyczana i ośmieszona. Na tym forum jest wiele osób
cierpiących. Sama widzisz. Pragną one wszelkimi sposobami uzyskać ten cel jakim
jest posiadanie w ł a s n e g o dziecka. Dla mnie to ważne, że spotykam i tu,
na forum Gazety osobę, która otwarcie mówi: pragnę mieć d z i e c k o. Po
prostu dziecko. Ja myślę, że ono jest tu najważniejsze.

Czytając wcześniejsze listy można ułożyć hierarchię wartości - to do czego
dążymy. Acha - chyba na Forum Bociana Rebas próbował ułożyć taką listę pod
hasłem: dlaczego chcemy mieć dzieci) Z listów tego wątku układa się kolejność:
- ciąża i wszystkie doświadczenia z nią związane
- urodzenie własnego dziecka (czy też nawet "połowicznie" własnego)

To dążenia do zaspokojenia według mnie bardzo egoistycznych celów. Tu
najważniejsze jestem "ja" i "moja" potrzeba. Tu tak naprawdę nie mówi się o
dziecku - o człowieku, tylko o "moim" dziecku. I myślę, że każda dyskusja z
osobą w ten sposób podchodzącą do macierzyństwa i ojcostwa jest karkołoma. Nie
można dyskutować, a tym bardziej dojść do jako takiego zrozumienia obu stron
jeśli nie ma podstaw dyskusji. Roma - ty i ja mówimy o d z i e c k u. I na tej
płaszczyźnie się porozumiemy. Zaś osoby z poprzedzających listów mówią o "m o i
m dziecku" - i oni również na tej płaszczyźnie się świetnie dogadają.

Bardzo się wzruszyłam czytając wywiad z Panią Kotowską. Po wieloma jej słowami
mogłabym się podpisać obiema rękami i nogami Do tej pory rozważałam możliwość
adopcji. Ale teraz już jestem pewna: ja tego po prostu chcę)
Chcę dawać i otrzymywać miłość od maleńkiego człowieka. I myślę, że zawsze
będzie istniał ten nieszczęsny podział na ludzi, dla których przede wszystkim
będzie najważniejsze dobro d z i e c k a i na tych, dla których najważniejsze
jest zaspokojenia dobra własnego dziecka.
Ale sama Roma zobacz - ile jest takich ludzi jak Pani Kotowska, a ile...
Odwieczny problem... Każdy z nas odpowiada za własne życie i za decyzje jakie w
nim podejmuje... Ja wiem, że moje życie jest zbyt krótkie aby się zastanawiać
kto z nas ma racje. Chcę działać i jak najszybciej ofiarować część mojego życia
d z i e c k u. A jak szczęście dopisze to może d z i e c i o m)
Pozdrawiam Cię serdecznie.
Isia

[Gość: REBAS]

Swoje zdanie pozwoliłem wyrazić na Foum Bocianim w watku "bank nasienia"

Zapraszam wszystkich do dyskusji

[Gość: AGA]

Gość portalu: Isia napisał(a):

> > Czytając wcześniejsze listy można ułożyć hierarchię wartości - to do czego
> dążymy. Acha - chyba na Forum Bociana Rebas próbował ułożyć taką listę pod
> hasłem: dlaczego chcemy mieć dzieci) Z listów tego wątku układa się kolejność
> :
> - ciąża i wszystkie doświadczenia z nią związane
> - urodzenie własnego dziecka (czy też nawet "połowicznie" własnego)
>
> To dążenia do zaspokojenia według mnie bardzo egoistycznych celów. Tu
> najważniejsze jestem "ja" i "moja" potrzeba. Tu tak naprawdę nie mówi się o
> dziecku - o człowieku, tylko o "moim" dziecku.

Z twojego punktu widzenia wydaje się, że można postawić znak równości między
egoizmem i chęcią posiadania własnego dziecka. Przyznaję, że jest to dość odważna
i wielce kontrowersyjna teza, mając na uwadze pejoratywne znaczenie
słowa “egoizm”. Z tego również wprost wynika, że osoby decydujące się na adopcje
są “lepsze i bardziej wartościowe” niz osoby starające się o własne dziecko. Nie
podzielam tej opinii. To oczywiste, że są między nami różnice w podejściu do
kwestii rodzicielstwa, a nawet w randze ważności jaką jemu nadajemy (dla jednych
jest to najważniejsza wartość w życiu; dla innych bardzo istotna, nadająca sens
związkowi i własnemu bytowi, ale nie-bycie rodzicem nie przekreśla szans na
własne szczęście), dlatego każdy szuka własnej recepty na rozwiązanie tej kwestii
i nie można tak łatwo szufladkować, że jak ktoś nie jest gotowy podjęcia się
adopcji, to znaczy, że jest bezwartościowym egoistą i nie byłby dobrym rodzicem,
bo myśli tylko o swoich potrzebach, a nie potrzebach dziecka. W adopcji nie
chodzi przecież o słuszność i szlachetność działania, ale o to, aby wynikała ona
z naszych własnych potrzeb i przekonań. Możemy dyskutować, ale nie upraszczajmy
tak złożonych problemów.

[Gość: Isia]

Może najpierw zanim odpowiem Aga - taka dygresja: powyżej na stronie znajduje
sie taka uwaga zachęcająca do korzystania z usługi nowego serwisu
Gazety: "dyskutuj z milionami użytkowników Internetu") Fajne no nie) I
jakie adekwatne) Nie wiem czy zachęca mnie to czy odstrasza) Ale cóż...
Faktycznie - potwierdza się moja teza: nie można rozpoczynać dyskusji jeśli się
nie upewni, że jej przedmiotem jest jasny, klarowny, zrozumiały przez wszystkie
strony temat.

Dlaczego nie mówimy wprost? Zacznijmy nazywać rzeczy po imieniu. Oczywiście, że
chęć posiadania własnego dziecka wypływa z czysto egoistycznych pobudek. I to
wcale nie jest ani odważna, ani nowatorska ani rewolucyjna myśl. Tak samo rzecz
sie tyczy adopcji. Agnieszka - jeśli uważasz, że w adopcji nie chodzi o
słusznośc i szlechetność działania - to w zasadzie nie mamy o czym rozmawiać.
Dla mnie w adopcji przede wszystkim chodzi o słuszność działania. Takie
postępowanie w przypadku mojej/naszej niepłodności uznałam za najsłuszniejsze.
Mam nadzieję, że rozumiesz co mam na myśli. Jeśli nie - ok. Szkoda, że
nasze "sabaty" nie odbywały się częściej, tyle można sobie powiedzieć wprost, a
to znacznie lepsza komunikacja niż ta forumowa.

Jeśli czyta to również Asja - czuję się w obowiązku odpowiedzenia i na jej
list: Asja jeśli znalazłaś w moich listach ślad potępienia kogokolwiek (myślę,
że odebrałaś to do siebie) - to wiedz, że nie jest ani moim zamiarem ani prawem
kogokolwiek potępiać. Często czyta się między zdaniami i odbiera coś do siebie -
i tu rację ma Rebas - wynika to z naszych wewnętrznych frustracji i lęków.

Jeśli ktoś byłby zainteresowany rozmową ze mną czy to na temat adopcji, czy
niepłodności, czy też ... - a nie chce się wypowiadać na forum:
mój adres: [e-mail]
Pozdrawiam
Isia

[Gość: asja]

Isiu, oczywiście, że odbieram to do siebie, bo mnie również dotyczy ten
problem, nie bardzo jednak rozumiem, w jakim kontekście piszesz o frustracjach
i lękach, czy chodzi Ci o to, że w chwili obecnej nie wiem, czy zdecydowałabym
się na adopcję? Nie widzę związku z tym, co próbowałam Ci powiedzieć.

Poza tym , z Twojego listu wynika, że Ty adopcją chcesz uszlachetnić swoje
postepowanie, czy to dopiero nie jest egozim - taka istotka będize Ci wdzięczna
do końca życia, za to, że ją wychowałaś i dałaś dom.
Moje słowa odnośnie potepiania osób , które szukają innych dróg na posiadanie
dzieci poza adpocją, wynikają chocby z tego, co napisałaś w swoim poście, iż
dzięki Bogu jest wiele takich osób jak pani Kotowska, ale też (niestety)
innych.

Kończąc, naprawdę, nie wiem, po co cała ta dyskusja, Ty wybrałas taką drogę,
ja, Aga i inne dziewczyny, inną i niech tak pozostanie, czy od razu trzeba
analizować postępowanie innych i szukac w nim czegoś nienormalnego i
egoistycznego. Może to właśnie twoje lęki i frustracje są przyczyną takich
rozterek.

pozdrawiam-asja

[Gość: Isia]

Asja - po kolei:
- pisząc o frustracjach i lękach napisałam w kontekście twojego zarzutu iż
potępiam inne osoby: jeśli znalazłaś takie mocne sformułowanie (a nie ma go w
moich listach) sugeruję, że czytasz między wierszami, stąd moje wytłumaczenie
skąd się ewentualnie twoje podejrzenie wzięło;

- zgadzam się z Tobą, iż adopcją chcę uszlachetnić swoje postepowanie: ależ
oczywiście i będę to powtarzać z uporem maniaka, na cały głos))) - jeśli
faktycznie adopcja uszlachetni moje postępowanie) Jeśli dzięki adopcji zrobię
choć raz w życiu prawdziwy dobry uczynek - to tak: ja tak chcę uszlachetnić
swoje postępowanie))

- wcale nie napisałam jak ty zacytowałaś: "iż dzięki Bogu jest wiele takich
osób jak pani Kotowska, ale też (niestety) innych" - Asja nie dziw się, że
mówię o czytaniu między wierszami. Chciałam zwrócić uwagę na to, że takich osób
jak pani Kotowska jest niewiele w porównaniu z innymi, i wcale nie
przywoływałam na podparcie swoich słów Boga. Sam fakt, że taki wywiad
wychodzi w czasopiśmie wskazuje na zjawiskowość problemu.
Myślałam, że to jest jasne.

- piszesz Asja, że nie wiesz po co ta cała dyskusja. Fakt, że wzięłaś w niej
udział mówi sam za siebie. Ja uważam, że powinniśmy dyskutować jak najwięcej.
Własnie - nie zostawiać rzeczy takimi jaki są. Moim zdaniem trzeba analizować
swoje postępowanie, zastanawiać się, doszukiwać jak najwięcej rzeczy i tych
zarówno złych. To nie jest łatwe. Ale to powoduje, że możemy śmiało patrzeć w
przyszłośc, wybierając wspomnianą przez ciebie drogę z całą świadomością i
odpowiedzialnością.
Pozdrawiam
Isia

[Gość: asja]

Isiu, fakt, 1)Boga przywołałam ja,może nie powinnam; 2)rzeczywiście dałam się
wciągnąć w dyskusję, gdyż ukłuło mnie, to co napisałaś o nieadopcji; 3)co do
uszlachetniania i egoizmu (skoro już zaczęłaś), nie wydaje mi się pozbawione
egoizmu adoptowanie dziecka w celu spełnienia dobrego uczynku - staje się ono w
tym momencie środkiem, a nie celem i to jest według mnie dużo bardziej
egoistyczna postawa niż poczęcie go metodą in vitro.

Wiesz, sama nie wiem, jak już pisałam, czy kiedyś nie będzie mi dane
zaadoptować, ale z pewnością nie powiem, o tych, którzy będą próbować dalej, że
są egoistami.

Pozdrawiam Cię, wiem, że to co napisałaś, nie wynika z negatywnego nastawienia,
Ty po prostu inaczej to wszystko postrzegasz, jakże inaczej ode mnie; ja
zrobiłabym niemal wszystko, żeby miec własne dziecko, ale gdy wszystko
zawiedzie...,
asja

[Gość: Isia]

Asja - dzięki ogromne za ostatni akapit To chyba najważniejsze - nie oskarżać
się nawzajem a sprobować zrozumieć swój punkt widzenia To duży postęp w tej
dyskusji - myślę.

Co do opaczności rozumienia swoich intencji w wypowiedziach - wiem, że jest to
zasługa (??) forum i takiej formy trochę anonimowego wypowiadania się bez tej
całej mowy ciała i kontekstu sytuacyjnego.
Widzisz choćby to: od początku pisałam, że najważniejsze jest dla mnie d z i e
c k o - a jeśli przez fakt adopcji popełnię ten "przysłowiony dobry uczynek" to
jestem cała happy)I tyle)

Pozdrawiam Cię serdecznie
Isia

do isi

[Gość: asja]

Isiu, życzę Ci spełnienia marzenia o dziecku, a jak się to już stanie, to daj
znac, jak tam Twój maluch

z pozdrowieniami i jak najlepszymi życzeniami
asja

Do Isi

[Gość: aga71]

Odpowiedz mi Isiu na jedno pytanie, jesli mozesz:

Czy parom, ktore nie maja problemu nieplodnosci tez radzisz, zeby zaadoptowaly dziecko, zamiast rodzic wlasne?

Aga

[Gość: Isia]

Odpowiem
Nie - nie udzielam takich rad)
Pozdrawiam

P.s.Ale pozostaję w głebokim szacunku do osób posiadających swoje dzieci i
adoptujących inne.

[Gość: aga71]

Gość portalu: Isia napisał(a):

> Odpowiem
> Nie - nie udzielam takich rad)

No to teraz juz nic nie rozumiem - wg Ciebie jedni moga miec wlasne dzieci, a inni nie powinni sie nawet starac? Ja jestem egoistka, a ludzie, ktorzy moga (i maja) dzieci poczete naturalnie nie sa nimi? To juz troche takie pytanie retoryczne, bo nieco sie w Twoich pogladach pogubilam.

pozdrawiam,
Aga

[Gość: Krzysiek]

Gość portalu: Isia napisał(a):

> Bardzo się wzruszyłam czytając wywiad z Panią Kotowską. Po wieloma jej słowami
> mogłabym się podpisać obiema rękami i nogami Do tej pory rozważałam możliwość
> adopcji. Ale teraz już jestem pewna: ja tego po prostu chcę)

Isiu - jeśli artykuł prasowy spowodował podjęcie tak ważnej życiowej decyzji...
to ja bym sugerował zastanowić się nad tym jeszcze raz po kilku miesiącach bez
ponownego czytania tego artykułu.
PS
Na forum GW bywam bardzo rzadko - więc pewnie nie będę mógł odpowiedzieć na twoją
ewentualną odpowiedź. Jeśli chcesz podyskutować - zapraszam na forum Bociana lub
mailem [e-mail]

[Gość: Isia]

Krzysiu!
Nad problemem adopcji zastanawiam się od ponad dwudziestu lat Sama jestem
adoptowana. A o podjęciu tej ważnej decyzji myślę od czasu skończenia studiów i
usamodzielnienia się, czyli zanim wyszłam za mąż. Jeśli jesteś naprawdę
zainteresowany radami dotyczącymi mojej osoby, zerknij na wątek na tym forum
niemalże sprzed roku: "jestem adoptowana i chcę adoptować".
Pozdrawiam
Isia

[Gość: Amelka]

Zupełnie się z Tobą nie zgadzam. Ja podziwiam osoby, które ryzykując wiele
bólu, ryzykując możliwością niepowodzenia decyduja się na walkę z chorobą i
marzenie o dziecku jest dla nich najważniejsze. Nie wiem czy mnie byłoby stać
na ten gest. Owszem, zgadzam się że adopcja jest potrzebna zarówno dla
opuszczonych dzieci, jak i bezdzietnych rodzin. Jest to jednak bardzo poważna
decyzja. Zaś Twoja decyzja o adopcji, podjęta na podstawie jakiegos artykułu,
wydaje mi się nieprzemyślana...

[Gość: Isia]

Amelka - patrz odpowiedź do Krzysia. Jeśli zechcesz zerknij na stare wątki.
Twoja wola
Hej

[Gość: asja]

Isiu, wydaje mi się, że tak gorąco popierasz Romę, a mam wrażenie, że atakujesz
dziewczyny, które zdecydowały się na posiadanie własnego dziecka nienaturalnymi
metodami, dlatego, iż sama już podjęłaś decyzję o adopcji, zatem bronisz swego
stanowiska, moim zdaniem posuwając się w swoich osądzeniach za daleko.

Nie chcę, żeby mój post zdominowały emocje, jaka wywołała we mnie Twoja
wypowiedź, ale wiem na pewno, że nie masz prawa nazywac nas egoistkami, nas,
które chcemy, jak napisałaś, mieć za wszelką cenę własne dzieci, bo musiałabyś
nazwać tak wszystkie kobiety, które decydują się na urodzenie dziecka, nieważne
jaką drogą, naturalną, czy nie, bo przecież idąc tropem Twojego wywodu, powinny
od razu zdecydować się na adopcję, żeby nie otrzymać miana egoistek.

Czy jest coś złego w tym, że chcemy mieć właśnie własne dzieci? Bo dla mnie
jest to zupełnie naturalna kwestia i jeśli tylko jest szansa, na pewno jej się
nie pozbawię. To są wszystko bardzo trudne tematy. Szanuję Twoją decyzjęo
adopcji, sama wielokrotnie zastanawiałam się, czy byłabym do tego zdolna z
wielu względów. Być może, ale na razie skupiam się na drogach, które pozwolą mi
poczuć pod sercem moje maleństwo, a potem je urodzić, karmić, wychowywać.

Proszę, spróbuj nauczyć się nie potępiać innych tylko za to, że mają inne
zdanie i pragnienia, ja już się nauczyłam.

Pozdrawiam Cie serdecznie i życze wiele radości z bycia mamą.
asja

PS. Wiesz, o chęci adopcji dziecka, też myśląc tak jak Ty, możnaby było
powiedzieć, że to chęć posiadania za wszelką cenę, egoizm, bo chcę mieć
dziecko, a tak przecież nie jest.

[Gość: Malina]

Czytajac wszystkie posty odnosnie art. w "Obcasach" uswiadomilam sobie (chyba
naprawde doglebnie), ze prawda jest opinia: "Ile osob tyle zdan".
Czasami mam wrazenie, ze niektore wypowiedzi pisane sa jako prowokacja w celu
rozpoczecia zacietej dyskusji. A my niestety, dajemy sie w to wciagac i
wsadzamy sobie szpile jakbysmy mieli za malo problemow. Czesto pada zdanie "nie
mozesz mi zabronic" itp. Przyznajcie sie - czy ktos z uczestnikow forum,
zmienil radykalnie zdanie na temat in vitro, czy adopcji pod wplywem
przeczytanych postow? Zaloze sie, ze nie. Oczywiscie mozna podyskutowac,
rozszerzyc swoj swiatopoglad, ale czemu maja sluzyc te kasliwe uwagi?
Lepiej isc na spacer niz psuc sobie nerwy tym co nas nie dotyczy. Ja chce in
vitro, ktos inny nie chce rodzic wlasnych dzieci tylko adoptowac. Kazdy z nas
wybiera inne droge - i dobrze.
Malina

[Gość: Vikii]

Szanuję twoje zdanie jak i zdanie innych przeciwniczek IVF i nie mam zamiaru
prowadzić dyskusji prowadzącej w tym momencie "donikąd" ale skoro piszesz na
tym forum odpowiedz szczerze na jedno pytanie :
Czy dotknął Cię osobiście problem niepłodności ?
Tylko odpowiedz szczerze ile lat czekasz na dziecko ?
Pozdrowienia

[Gość: Isia]

Vika - pytasz: czy mnie osobiście dotknął problem niepłodności? Hm. Jakby tu
odpowiedzieć. Tak,dotknął mnie bardzo, bardzo osobiście i jak każdą z nas
bardzo boleśnie. To bardzo trudne doświadczenie. Co ja mówię, przecież każda z
nas to doskonale wie.

Minął właśnie drugi rok od czasu kiedy to co miało być takie naturalne, okazało
się dramatem. Cała wieczność. Czy możemy licytować ile czasu czeka każda z nas
na dziecko i jak bardzo przeżywa ten dramat? Po co zaczynać następną nic nie
dającą dyskusję - jak zauważyła Malina.

Jeszcze jedna myśl: ja czekam na dziecko całe życie. Pewnie wiele z nas
również. Pamiętacie dziewczyny te lalki: te piękne, strojne i takie, z których
robiłyśmy dzidziusie i tuliłyśmy i opiekowałyśmy się jak największym skarbem.
Jaki dla mnie małej dzieczynki był ból jak kolega z podwórka wyciągnął mojego
małego "Jędrusia" z wózeczka i i ze śmiechem potrząsnął za nogę (aż mu
skrzętnie powojane pieluszki spadły z plastikowego tyłeczka)

Czas zastępowania dziecka lalkami minął. Nadszedł czas na zrealizowanie
marzeń...

Pozdrawiam
Isia

[Gość: Roma]

Na zakończenie chciałaby wszystkim tym, którzy się na mnie rzucili za to, że
mam inne zdanie niż powszechnie obowiązujące na tym forum uprzejmie donoszę, że:
-nie krytykuję INV, bo to sprawa tych co robią zabiegi sztucznego zapłodnienia
i mi nic do tego, krytykuję oburzenie jakie wywołały słowa pami Kotowskiej, jak
mogla się an tym świecie znaleźć osoba, która nie pieje z zachwytu jak tylko
usłyszy In Vitro.
-ponownie podkreślam, że nie krytykuję INV tylko dziewczyny, które nie uznają
oczywistych możliwych do zaistnienia skutków ubocznych INV. Szanuję osoby,
które wiedząc o zagrożeniach decydują się na ten zabieg, ale śmieszna jest dla
mnie sytuacja, kiedy próbujecie reszcie wmawiać, że zmuszenie jajników do pracy
kilka tysięcy % wydajniejszej niż są do tego stworzone z natury to pestka, nie
ma wpływu na zdrowie. Świadczy to o jednym, wy po prostu chcecie w to wierzyć i
żadne fakty tego nie zmienią.Moja koleżanka 2 tygodnie temu przechodziła
stymulację do INv i przez okres przyjmowania lekow miała temp. 39 stopni,
później właśnie z przestymulowaniem trafiła do szpitala.Ja się leczę, uważam w
dobrej klinice bo w Novum, pracują tam dobrzy lekarze i często wstrzymują
stymulację albo przeniesienie zarodków. Moja koleżanka trafiła do szpitala z
jajnikami wielkości 10 cm każdy, normalnie jajniki mają wielkość 40-50 mm, więc
nie rozśmieszajcie mnie mówiąc, że to normalne i naturalne a skutki uboczne
mogą wystąpić raz na milion przypadków jak przy wyrostku robaczkowym. Nie
dziewczyny wyrostek to zupełnie coś innego, bo nawet stosując zwykłą terapię
hormonalną (nie ma porównania z dawkami do INV) zwiększasz ryzyko zachorowania
na raka jajnika. Ryzyko jest oczywiste i zaprzeczają jemu tylko osoby, które są
kompletnymi ignorantami medycznymi.I powtarzam raz jeszcze jeżeli dziewczyny
zdają sobie z tego ryzyka sprawę i się decydują to nie mam nic do tego i nie
zamierzam krytykować, ja krytykuję jedynie życie w świecie fikcji.

[Gość: aga71]

Gość portalu: Roma napisał(a):

>
> -ponownie podkreślam, że nie krytykuję INV tylko dziewczyny, które nie uznają
> oczywistych możliwych do zaistnienia skutków ubocznych INV.

Przeciez przed przystapieniem do IVF jest sie informowanym o mozliwych zagrozeniach czy powiklaniach.

śmieszna jest dla
> mnie sytuacja, kiedy próbujecie reszcie wmawiać, że zmuszenie jajników do pracy > kilka tysięcy % wydajniejszej niż są do tego stworzone z natury to pestka, nie > ma wpływu na zdrowie.

Dokladnie czytalam wszystkie wypowiedzi w tym watku i nie przypominam sobie, zeby ktokolwiek tak twierdzil. Pisalysmy, ze powiklania sie zdarzaja u pewnego procenta pacjentek, ale ze w wiekszosci przypadkow nie stanowi zagrozenia dla zdrowia i zycia kobiety.


> nie rozśmieszajcie mnie mówiąc, że to normalne i naturalne a skutki uboczne
> mogą wystąpić raz na milion przypadków

Nie wiem dokladnie, jak czesto zdarzaja sie takie przypadki, ale nie sa to sytuacje nagminne. czego dowodem sa chociazby osoby wypowidajace sie na tym forum.Chyba, ze takie akurat z nas szczesciary?

No i ostatnia sprawa - zdajac sobie sprawe z mozliwych zagrozen, wybieramy dla nas wieksze dobro, czyli szanse zajscia w ciaze.

Aga

[Gość: asja]

Roma, nikt Ci nie próbuje wmawiać, że skutki uboczne towarzyszące in vitro są
naturalne i normalne, zdajesz się nie rozumieć, że my wszystkie cholernie się
tego boimy, tego,że pracujący dotychczas bez zarzutu (przynajmniej tak jest u
mnie) organizm, nagle zacznie być bombardowany dużymi dawkami hormonów, co może
być nieodwracalne, że mogą wystąpic powikłania, o których wszystkie wiemy, a o
których nie będę się tu rozpisywać i mamy tego pełną świadomość, nie żyjemy w
świecie ułudy i nie wmawiamy sobie, że nas na pewno to nie dotknie, przeciwnie,
bardzo boimy się tego, że to właśnie nas dotknie.
Jednak chęć posiadania własnego dziecka jest tak silna, że wiedząc, iż jest to
jedyna droga do sukcesu, decydujemy się na nią pomimo wszystko. Nie wyobrażam
sobie, że mogłabym z tego nie skorzystać. Wiesz, osobom przystępującym do
zabiegu in vitro zaleca się pozytywne nastawienie i wiarę w powodzenie i choć
jest trudno osiągnąć ten wewnętrzny spokój, niejednokrotnie same staramy się
uspokoić dla własnego dobra i być może, jeśli to mozliwe dla zwiekszenia szans
na pozytywne zakończenie. Myślę, że stąd Twoja błędna interpretacja.

Pozdrawiam
asja

[Gość: Roma]

Asja, źle mnie zrozumiałaś, ja nie krytykuję nikogo kto się decyduje na ten
zabieg, nie śmiałabym. Moje słowa odnosiły się do Agi, która na moje
stwierdzenie o moich koleżankach z przestymulowaniem jajników napisała, że
koloryzuję, co w moim słowniku znaczy kłamiesz. Sama kiedyś byłam pewna, że
zrobię INV jak sobie poczytałam o tym i na spokojnie się zastanowiłam
stwierdziłam, że nie będę przekraczać pewnych granic, ale to ja i nie krytykuję
nikogo kto się na to decyduję, krytykuję dziewczyny, które chcą zamknąć usta
tym które my slą inaczej. Życzę ci powodzenia i mam nadzieję, że wszystko się
potoczy tak jak byś chciała

[Gość: asja]

nie dziękuję, żeby nie zapeszyć
Tobie życzę tego samego - dziecka

serdecznie pozdrawiam-asja

[Gość: Bożena]

Próbowałam przeczytać wszystkie posty dotyczące tej dyskusji, ale się
znudziłam. Wygląda na to, że kolejna nieudana inseminacja, kolejne nieudane INV
wywołuje u Was niepotrzebne emocje. Każdy człowiek ma swoje zasady, poglądy
może nie koniecznie właściwe - ale ma. Nie można mu tego odbierać.
I tak większość z Was ma dużo szczęścia - macie przynajmniej nadzieję na własne
dziecko - macie również duże możliwości w wyborze miejsca leczenia. Ja takiej
mozliwości nie miałam. Czasy się zmieniają - siedem lat temu niewiele było
miejsc, gdzie prawdziwi specjaliści zajmowali sie leczeniem niepłodności. A jak
się kogoś takiego znalazło to co począć, gdy zarobki niskie, rodzina nie pomoże
a fachowiec w mieście 300km ode mnie?
Myśle, że każdy człowiek w jakiś spośób usprawiedliwia swoje postępowanie.
Udawadnia sobie, a później innym, że postąpił najlepiej jak tylko można
było.Ale chyba ma do tego prawo.
pozdrawiam. Bożena

[Gość: Roma]

Bożenko, tak mi się smutno zrobiło po twoim liście. Co u ciebie? Nie będziesz
już próbować INV? Nie myślałaś o adopcji? Wiesz twój post mi zwrócił uwagę na
coś ważnego. Mój mąż przez 15 lat był z poprzednią żoną (nie mogła mieć
dzieci). Ja nie mogłam zrozumieć jak to nie lepiej było wydać fortunę na
leczenie niż na mieszkanie? Tak po prostu sobie odpuściliście? Często chyba nie
zdajemy sobie sprawy jak dzisiaj wiele jest łatwiej, wiesz cieszę się ,że zyję
w czasach kiedy mam wybór, nie zrobię INV ale cieszę się, że bym mogła tak
zdecydować gdybym tylko chciała. Napisz co uciebie, jak chcesz to na priv,
pozdrawiam cię romka

[Gość: Bożena]

Witaj Roma!
Czytając wszyskie posty o leczeniu niepłodności zastawiam się co by było gdyby
było... .
Leczylismy się wspólnie z mężem przez trzy lata, każdemu z nas coś dolegało.
Tamci lekarze może i mieli dobre chęci - ale tylko chęci. Dzisiaj wiem, że
gdzieś pominięto mój hormon tarczycy - jestem rok po operacji, pominięto
bakterie - które później leczyłam itd, itd,
Na INV jestem już za stara, a pozatym mam wspaniałego synka - 9lat -
adoptowanego.
Na razie muszę kończyć. pozdrawiam Bożena

[Gość: Roma]

Bożenko odezwij się jeszcze. Ja też się szykuję do adopcji szukam kontaktu z
każdym kto już adoptował jak będziesz miała chwilę napisz do mnie na priv
[e-mail], pozdrawiam cię Roma