adopcje

[Gość: zapominajka]

Nie myślicie czasem, (szczegolnie te z Was, które mają najmniejsze szanse
przed soba i najwięcej dramatu za sobą) żeby po prostu mieć dziecko, a nie
koniecznie je urodzić. Kochać i dać szczęście, wziąć potrzebę maciezyństwa?
Czy to nie jest równiez zwycięstwo ?

[doloressa]

Przyznam się , że ja (przynajmniej na razie) jestem na etapie , że strasznie mi
zależy nie tylko na dziecku, ale właśnie na własnym dziecku - które będzie
mieszanką moich i mojego męża, i naszych rodzin, genów. Bardzo fascynuje mnie
odnajdywanie w znajomych dzieciach co chwilę zmieniającego się podobieństwa, a
to do dziadka, a to do babci, do cioci czy wujka ze strony ... itepe itede.
Ja nawet nie mogę powiedzieć , że innym rodzicom zazdroszczę ich dzieci,
chociaż my tak długo już czekamy na swoje. Po prostu tęsknię za własnym
dzieciątkiem, jedynym i niepowtarzalnym , jakiego drugiego nie ma na świecie.
Wiem, że moje podejście do adopcji ma w sobie coś z egoizmu, dlatego pary
decydujące się na taki krok naprawdę szczerze podziwiam, bo uważam że adopcja
to miłość w czystej formie, nie uwarunkowana biologicznie , a wynikająca
wyłącznie z potrzeby serca. Może kiedyś ja też poczuję w sobie odwagę i
gotowość do pokochania czyjegoś dziecka. To na pewno będzie jakieś zwycięstwo.

[oliwe]

Zgadzam się z Tobą, choć sądzę, że pokochanie cudzego dziecka wyzwoliłoby we mnie takie emocje, że mogłabym mieć wtedy własne. Wydaje mi się bowiem, że póki co źle reaguję na dzieci, nawet na myśl o dziecku, jakbym bała się zainwestować uczuć w coś co przynieie większy ból w razie niepowodzenia.

[Gość: Rena]

Ja bardzo pozytywnie i z wielkim spokojem podchodze zarówno do kwestii mojej
niepłodności jak również do ewentualnej adopcji.
Jeżeli sens mojemu życiu ma nadać właśnie dziecko no to ono będzie, albo własne
albo adoptowane. Ważne żeby było, żebyśmy mogli je kochać , rozpieszczać,
przekazywać wartości, poprostu wychowywać i cieszyć się nim. Z mężem jesteśmy
zgodni. Jeśli do końca roku się nie uda to zaczniemy ubiegać się o adopcję.
Chcę być matką, i skoro muszę zawalczyć o to moje macieżyństwo to tak zrobię.
Nie chcę być kobietą sfrustrowaną, rozgoryczoną i rozżaloną na los, na świat,
na Boga............
Pozdrawiam
spokojna Renata

[aquarius72]

Jak najbardziej rozważam taką możliwość, choć zdaję sobie sprawę, że to trudny
temat (podchodziłam już do procedury adopcyjnej) - głównie pod tym względem, że
trzeba przełamać swój wewnętrzny opór, strach przed adopcją (że sobie nie
poradzę, nie nadaję się , nie pokocham tego dziecka).
W adopcji podoba mi się to, że daje nam ona możliwość zwycięstwa nad okrutną
naturą : natura mówi nie, a ja na przekór naturze właśnie bedę miała dziecko,
będę się cieszyć macierzyństwem i to jest piękne ))

[Gość: zapominajka]

Rena,
piękne, mądre i dobre jest to co piszesz.
Proszę Cię powiedź jak długo czekacie na dziecko i ile masz lat - chcę to tylko
porównac ze swoją sytuacją.
Ja też biorę pod uwagę adpocję chociaż nie wykryto u mnie dotąd powodów które
mogły by mnie dyskawlifikować jako przyszłą matkę. Nie chcę walczyć o poczęcie
na śmierć i życie, wykańczając siebie i bliskich psychicznie, fizycznie i
finansowo. Końcowym celem nie jest przecież ciąża a Dziecko. I tak naprawdę
dopiero wtedy jest początek całej drogi i właśnie wtedy muszę być zdrowa i
silna by móc zapewnić mu wszystko co najlepsze

[ewa.analityk1]

ja nigdy nie rozważałam z prostego względu
1. nie mamy mieszkania
2. ja chorowałam ciężko
to nas dyskwalifikowało na wstępie

[Gość: Myszka-M]

Mam nadzieję, że jeśli nie kwalifikuję się do urodzenia, to uda mi się
adoptować dziecko. Nie wyobrażam sobie nie wychowywać małego człowieczka,
oczywiście na szczęśliwego człowieka Nie przeczę, że nie odczuwam lęku na
samą myśl, ale jest nas dwoje, więc... damy radę!

[Gość: kasialu]

Rena napisała wszystko to co ja chciałam napisać