moje przemyślenia...

[neja]

Czytam sobie wszystkie posty, o tym jak nie udały się kolejne IUI o tym jak
jedna z nas straciła dzidzię w 4 miesiącu, jak kolejne zobaczyły tylko I
kreskę, wypadek męża można w kółko wymieniać znamy sie na wylot w tym
fragmencie naszego życia o którym nierzadko nie wie nikt poza naszymi M choć
nie znamy się wcale.. paradoks. Po ostatniej wizycie u doktora kiedy okazalo
się że nici z IUI bo nie dostaję @ i nie mogę zrobić drożności tak sobie
siadłam i pomyślałam..... Gdybym była bogata miała dom, kupę kasy, spędzała
czas na wizytach u kosmetyczki i zakupach to może problemy z dzidzią były tą
równowagą która ponoć jest w przyrodzie... gdyby robiła zawrotnąkarierę
drapała się po szczeblkach zwiedzała cały świat... gdybym wreszcie chociaż
została na uczelni robic ten cholerny doktorat byłabym łebską kobitką
spełniała się naukowo i była autorytetem w jakiejś dziedzinie....

Nie musze mówić jak jest, ale ani luksusów (choć daleko mi do narzekania) ani
super kariery ani zupełnie nic niezwykłego co mogłoby być ceną tej co
miesięcznej rozpaczy, złości, żalu doświata, zagubienia, stresu, poczucia że
zycie ucieka gdzieś obok nas. Jesteśmy młode, mamy cudownych mężów, chcemy
zyć cieszyć się tym że idzie wiosna, że świeci słonce, że mamy zycie przed
sobą... Co z tego ?

Za co płacimy taką cenę ? Co mamy w zamian ? Po co ? Jak się uśmiechać jak
czerpać garściami jak szaleć i beztrosko frunąć choćby na urlop czy krótki
wypad za miasto bez tej uparcie krążącej jak ćma wokól lampy myśli kiedy
kiedy kiedy ..... i czy w ogóle ... za co za co za co to całe cierpienie.. ja
chyba się pogubiłam...

[inga30]

hm, ja też zastanawiam się często czemu to nie może byc po prostu, bez
cierpienia, bez dylematów moralnych , jak u tylu kobiet w okół. Ale nie może,
nie jest. Coraz trudniej czytac mi posty ze wsparciem dla kogokolwiek. Gdy
czytam że na pewno się uda myslę czy rzeczywiście...słysze to już tak długo.
Czwarty rok starań , za chwilę czwarty transfer. Nie wierzę że uda się
naturalnie bo to już 37 cykl starań, czy uda się ICSI ? tymczasem i ono mi się
nie udawało.
Jesli w przyrodzie ma być ta równowaga, o której piszesz neju, to może czeka
nas ogrom szczęścia, bo walka z nieplodnościa to kolejny kopniak od życia
którego dostaję. Robię karierę, mam rozgrzebany doktorat, ale przecież to
ciężka praca a nie uśmiech losu. Czyli to chyba cena za nic, albo za szczęście
którego kiedys doznamy.
Najbardziej przeraża mnie że może po prostu soprawiedliwości nie ma i jest to
cena za nic. Ja równiez nie mogę się uwolnic od myśli kiedy? i czy w ogóle?
Po rokju staran myślałam że kiedyś na pewno, teraz moja nadzieja słabnie.
Zawsze sobie powtarzam, ze luudzie z nowotworami też nie dowiedzą sie dlaczego.
buziaki. Inga

[reniaszcz]

Powiem szczerze, że ja też sobie zadaję takie pytania. I nie mogę tego
zrozumieć dlaczego tak jest że niektórzy nie chcą mieć dzieci a mają. A my
które pragniemy tego najbardziej na świecie niestety mamy z tym problem.
Dlaczego....?
Ale wiem jedno, że trzeba być silną i się nie poddawać chociaż coraz trudniej
mi to wychodzi. Dziewczyny uda nam się, musi się udać, nie ma innej
możliwości!!!Trzymajcie się mocno

[magdamajewski]

Ja caly czas myslam, ze najpierw skoncze szkole, kupimy domek i potem bedzie
dzidzia. Zycie, jest takie przewrotne, ze na prawde nic nie mozna sobie
zaplanowac, a szczegolnie w Mezulka i moim przypadku, bo nam to nic nie idzie
jak sobie zaplanujemy. U nas musi byc na "hura" bo inaczej nic z tego nie
wyjdzie. Nawet glupi urlop jak sobie zaplanujemy z wyprzedzieniem to nic z
niego nie wyjdzie, musi byc taki zalatwiony w przeciagu tygodnia. Moze dlatego
po uslyszeniu "wyroku" od lekarza tak szybko zdecydowalismy sie na ivf. Juz
tylko 3 tygodnie do stymulacji i trzymajmy kciuki, ze sie uda. Musi bo nie ma
innego wyjscia. Pieniazki byly dolozone na wymarzony domek. Te marzenie zostalo
przesuniete na pozniej bo pieniazki byly potrzebne na ivf. Wiem, ze inni maja
gorzej bo tych pieniazkow nie maja i nawet nie moga o tym pomyslec. Powinna
uwazac sie za "szczesciare" bo nasza sytuacja finasowa jest na tylke dobra, ze
leczenia a teraz ivf nie jest dla nas strzalem w plecy i wciaz na przyslowiowy
chleb nam wystarcza, ale nic na to nie poradze czasami zadaje sobie
pytanie "dlaczego ja". My o wszystko musimy walczyc, nic nam nie przychodzi
latwo, ale zawsze dopinamy swego, moze nasza walka o dzidzie jest kontynuacja
naszej kretej drogi do sukcesu? Oby to bladzenie zakonczylo sie szczesliwie z
koncem maja tego roku.
Pozdrowienia
magda

[majah1]

Z wielka uwagą przeczytałam Twój list. Zgadzam się to wszystko jest troche bez
sensu, faktycznie gdybyśmy robiły kariery miały kupe szmalu, może było by na
co "zwalić" a że nie ma czasu, praca, podróże po świecie, ale większość z nas
żyje normalnie, całokiem spokojnie, zgodnie z cyklem miesięcznym. W moim
kalendarzu były kiedys notatki typu: fitness, basen , ciasteczko na mieście z
koleżanka, zakupy nowych ciuchów, teraz są tylko: temperatura, jakie leki,
termin wizyty u lekarza itp... Zatraciłam się całkowicie. Nawet mój mąż tego
nie wytrzymuje i nie rozmania ze mną, bo twierdzi że ja mam tylko jeden temat.
Co robić, jak wyrwać się z tego zaklętego kręgu?

[agnieszkarzaca1]

Wiesz majah ja cie rozomiem bo mam to samo ciagle tylko mierze temperaturke
biore leki, w notesie wiekrzosc miejsca zajmuja notatki kiedy do lekarza i
jakie badania.A od pewnego czasu zaowazylam ze moj maz przestaje mnie rozomiec
i chyba ma mnie dosyc i gdy tak sobie rozmawiamy to nie raz mu mowje aby se
poszukal takiej co mu urodzi bez problemu.Nie zaowazylam sprawiedliwosci na tym
swiecie,wyjechalismy z kraju zeby zarobic na lebszy start w zyciu a poco mi
(startowac)jak nie mam dziecka dla kogo mam sie starac ach niewiem dlaczego nas
to spotkalo.Pozdrowienia wszystkim starajacym sie,jak myslicie uda nam sie co??

[andziak.k]

Każda z dziewczyn na forum, czuje to na swoj sposób. Są wzloty i momenty
całkowitej deprechy. Cóż, w pewnym momencie też była rezygnacja z fitnessu (bo
to w drugiej fazie cyklu - lepiej się nie pocić i przemęczać), solarium (wiem,
ze moze szkodliwe, ale przy staraniach niewskazane), zadnych zajęc
popołudniowych, bo trzeba było rezygnować z nich za często, bo to na monitoring
do lekarza, w międzyczasie mąż wyjezdza... Ale chyba któraś z was już o tym
pisała, że w pewnym momencie trzeba w koncu ustalić sobie plan B, albo i nawet
w razie niepowodzenia plan C. Co zrobię, kiedy mi się nie uda, ile daję sobie
czasu, czy kiedyś adoptuję dziciaczka, co na to mąż, jak będzie wyglądało moje
życie za 10, 20 lat?
To może smutne, ale ja pracuję nad swoim planem B. A jeśli uda sie po drodze i
życie, Bóg zrealizuje moj plan A, to bedę najszczęśliwsza na świecie...

[dawida_24]

A ja dziś jestem po czwartym pregnylu. I tak się zastanawiam, czemu akurat ja?
Dlaczego do cholery, mając wszystko, nie ukrywam, ale też się nie chwalę, nie
narzekamy na brak finansów, nie udaje się to najważniejsze? Gdy rok po ślubie,
a starałam sie zaraz po ślubie, zaszłam w ciążę, nie przyszło mi do głowy, że
będę mieć łyżeczkoanie, że dzidzia nie będzie chciała zamieszkać w moim
brzuszku, że skoro widzałam dzidzię tydzień wcześniej na ekranie, ruszało się,
to byłam pewna....a tu masz, 11tydzień zabieg, przykro mi do widzenia. I choć
minęło od tego czasu dwa lata, nie mogę się pogodzić. Najgorsze, że wmawiam
sobie, że to moja wina, bo wcxześniej pojechałam z M w długą podróż do stolicy.
I nawet w najśmielszych snach nie przypuszczałam, że od tego momentu zaczną się
schody z ponownym zajściem. Dwóch lekarzy upewniało mnie, że jest wszystko w
porządku. Nadchodzi trzeci rok starań, wiem, że niektóre z was starają się o
wiele dłużej. Ale ja tracę nadzieję, widząc, że miesiąc temu znowu udało mi się
zajść, ale aniołek wyfrunął w 5tyg. Załamuję się i patrzę z taką zazdrością i
złością na ciężarówki, ale broń Boże nie życzę im najgorszego. Upewniam się
coraz bardziej w przekonaniu, że nie można mieć wszystkiego.

[antonka]

zgadzam się ze wszystkm, tyle ze ja i moj maz jeszcze sie jakos trzymamy. to moj
maz dba abym nie zapomniala o lekach itp, ale za to w pracy - pracuje z
rodzinami uzaleznionymi, niewydolnymi wychowaczo, to jak słysze ze co chwila w
olejnej ciąży przy tym pije, pali i sie wcale nie osczedza, to mam ochote
wykstrowac jak kotki. wtedy mam ochote zaczac palic cz cos bo czuje sie
niesprwiedliwie, całuski

[joa344]

Znam te wszytskie mysli DOKLADNIE....ale powiem Wam, nie wolno sie poddawac bez
walki...jakas szansa zawsze jest...trzeba ja wykorzystac!!!Ludziom jednak sie
udaje...i to po wielu latach walki!!!z DRUGIEJ STRONY MACIE RACJE-TRZEBA MIEC
ROWNIEZ PLAN B.

[magdamajewski]

wiecie, ja tak czytam te wasze posty o tych biednych mezulakach. Mysle, ze to
nie jest to, ze oni maja nas dosc, nie chca wiecej sluchac o staraniach itd. Ja
widze, ze moj bardzo to przezywa i nie dlatego, ze nie moge mu dac dziecka. Moj
powiedzial, ze bardziej go boli to, ze ja musze przez to wszystko przechodzic.
Tableki, zastrzyki, wizyt badania, ktore nie naleza do przyjemnych, HSG,
nieudane iui. W moim przypadku jeszcze przestymulowanie zakonczone pobytem w
ciezkim stanie w szpitalu i poronienie. Powiedzial mi ze serce mu sie kraja jak
wiedzi wszystkie moje cierpienia. Jak przeczytal caly protokol do ivf,
wszystkie czarne scenariusze to powiedzial mi, ze nie musimy tego robic mozemy
porozmawiac o adopcji. Ja jednak chce sprobowac wszystkiego wiec jedziemy z
ivf. Juz mu kiedys powiedzialam, ze jak chce to dam mu rozwod, wtedy moze
znajdzie sobie zone ktora urodzi mu bez zadnych problemow. Obrazil sie
smiertelnie i powiedzial, ze jak jeszcze raz cos takiego wspomne to mi manto
sposci. Takze dziewczynki, mysle, ze nasi mezulkowie przezywaja to tak samo jak
i my a moze i jeszcze bardziej dlatego czasami nie chca o tym rozawiac, chlopy
to inaczej przezywaja. Ja zanalazlam sposob na "odciazenie" mojego mezulka. Mam
zaufane 2 przyjaciolki, ktore zawsze mnie wsluchaja, mimo to ze gadam ciagle o
tym samym.
Pozdrowiania
Magda

Agnieszka mozesz to mnie napisac na [e-mail] jak chesz pogadac.

Neja

[pea_74]

Neja, dostalas juz @? jak po ostatnim usg? co gin mowil?
Pozdrawiam

[dragonia]

Ja zadaję sobie takie pytania zawsze gdy czuję, że nadchodzi @. Pobolewający
brzuch to ból porażki.

W swoich staraniach chyba bede musiała poczynic radykalne kroki.
Dziś 26 dc. Pobolewa brzuch - nabrzmiały piersi. jak zawsze na @....

[neja]

u mnie dzień cyklu....hmm nawet nie wiem, musze sprawdzić. Okazuje się że 44 ...

[madzia301]

A ja, wiecie, ja coraz częściej zaczynam myśleć, że skoro nie dane mi jest mieć
dzieci, to może to znak, że nie powinnam przekazywać swoich genów. Po tych
wszystkich pytaniach dlaczego ja, dlaczego, dlaczego??? Może jestem jakimś
odpadem genetycznym. I nie wierzę już w żadną sprawiedliwość. Jak widzę te
wszystkie pijaczki z petami, jak zataczając się pchają wózki, to wyć mi się
chce. Czasem też myślę, że to kara.A może nie nadaję się na matkę. I tak w
kółko. Właściwie to już w to wierzę, tylko tak bardzo żal mi mojego męża, on
byłby takim wspaniałym ojcem...

[neja]

Mój mąż bylyby tatusiem cudownym, takim jakiego nie mam chyba nawet ja.. Boże
płakac mi się chce jak to piszę. Mojego M żal mi okrutnie. Jedyne co mamy to
nasza miłość. patrząc na wszystkich naszych znajomych to prawie wszędzie dzieje
się źle, no ale cóż oni dzieci mają...
Peo mam torbiel 22 mm i do niedzieli biorę luteinę, potem w ciągu 5 dni ma
przyjść @.. Wypadł mi przez to cały jeden cykl a @ przyjdzie pewnie w długi
weekend.. Cóż normalka że w najgorszym z możliwych czasie, żeby tylko zechciała
przyjść....

neju

[inga30]

neju, ja dla towarzystwa tez mam torbiel, nawet myślę żebyśmy założyły
Towarzystwo Nieprzyjaciół Torbieli.
W styczniu miałam ICSI, w lutym torbiel, w marcu torbiel, w kwietniu torbiel (
co miesiąc nowa!!!! jedna się wchłania powstaje druga) To taka nowosć po 3
latach leczenia się, na dobicie mnie chyba. W lodówce w novum czekają na mnie
2 mrozaki, a moje głupie jajniki produkuja torbiele

[anna-joanna]

Kiedyś słyszałam kazanie o karach niezawionionych. Nie jestem jakoś szczególnie
religijna, ale dla mnie to jedyne sensowne wytłumaczenie mojej niepłodności
idiopatycznej. Właśnie - idiopatycznej! Ten rodzaj niepłodności szczególnie
ciężko jest zrozumieć, o ile to w ogóle możliwe.
Nie chciałabym być defetystką, ale niestety nie wszystkie bedziemy miały
dzieci. No, ale z drugiej strony: niepłodność ludzka sprawa - nie my pierwsze i
nie ostatnie się z nią borykamy, wygrywamy, przegrywamy. Toteż ułożenie sobie
planu B jest jak najbardziej rozsądnym rozwiązaniem.

[michalinnaa]

Chciałam i ja opisać Wam moją przemianę, przemyślenia, moeże ktoś znajdzie w
tym co napiszę jakieś wytłumaczenie na to co się dzieje.
Staramy się o dzidzie z mężeulkiem pondd 2 lata. Przeszłam wszytskie etapy o
których piszecie, od robienia testu w dniu @, szlonej rozpaczy, po ostatnim
czasem poważne rozmowy z moim mężuliem co z nami będzie .... Gdzieś po drodze,
w biegu zgubiłam mojego M, zobzcayłam to nie dawno, jak bardzo się zmieniłam i
to nie koniecznie chodzi o starania ale o codziennne konatky, jak bardzo
potrafiłam być "nie miła" a to lekkie słowo. Nigdy nie byłam osobą wielkiej
wiary, zawsze wierzyłam lecz nigdy nie biegałam do kościoła za często. Ostatnio
od jakiś 8 miesiecy mocno wierzę w to że Bóg ma jakiś plan wobec mnie, mojego
życia, ja go nie znam dla mnie moze sie on wydawać bezsensowny. Wierzę, ze będę
miała dziecko, dzis nie myślę skad będzie i tak będzie moje. Wierzę, ze Bóg
daje mi tyle ile jestem wstanie znieść, widocznie w Jego oczach jestem waleczna
kobietą, która moze wiele znieść w życiu. Proszę Go o siłę, gdy mi jej braknie.
Ostatnie wydarzenia z Paieżem jeszcze bardziej mnie w tym utwierdziły. Musimy
iść do przodu, wierzyć że mamy do zrobienia w życiu coś wielkiego, pewnie nie
wiemy co, ale Bóg tak nami pokieruje, da nam na drodze takich ludzi, którzy nam
pomogą. Modlę się o dzidzie, choć wiem, ze powinnam dziękować za wszysko co
mnie w zyciu spotyka dobre i złe bo On widzi w tym jakiś sens. Wiara, którą
odkryłam wsobie niedawno poawala mi isć przez życie, cieszyć sie i uśmiechać
gdy widzę kobiete w ciaży, malutkie dzieci, bawić sie z nimi i przytulać i
prosić Boga o ten Dar wtedy kiedy on uzna za stosowne. Będę miała dziecko, nie
wiem kiedy, nie wiem jak, ale wiem że będę kiedyś mamą.
Nie mam zadnych planów bo wiem, ze On ma plan najlepszy ja muszę go realizować
po to mam wolnę wolę, wybieram drogi, krótsze i dłuższe, lecz do celu prowadzi
mnie ON.

Aneta

[invicta1]

Aneto mogę tylko się podpisać pod twoim postem-myslę tak samo

[inga30]

to to że być moze ten odgórny plan na nasze życie jest taki ze nie mamy mieć
dziecka. Mam w rodzinie nieplodną parę po piećdziesiątce i bardzo nie
chcialabym podzielic ich losu bo nie mogę się w nim doszukac niczego wielkiego,
może poza naprawdę wielkim cierpieniem. I bardzo trudno mi uwierzyć ze
najlepszy plan na moje życie może być wlasnie taki.
Podziwiam Cię Aneto za tWOJE ZAUFANIE, MYSLE ŻE JEST cI Z TA UFNOSCIA ŁATWIEJ,.

[michalinnaa]

Wiszisz ja nie wykluczam zadej możliwości. każdy z nas ma wolna wolę, Bóg do
nieczego nas nie zmusza. oni chcieli tak żyć w ciepieniu, poddali sie. mogli
przecież zrobić wiele innych rzeczy, nie wiem, moze za szybki się poddali w
walce, może nie chceieli adoptować. Bóg im tego nie kazał i nie powiedział to
oni dokonali wyboru. tak jest też z Nami to od nas zależy, co robimy by
walczyć, jak to znosimy. Mogli zrobic wiele rzeczy wspólnie, cieszyc się życiem
lecz nie egoistycznie. Przepraszam jeżeli piszę zbyt mocno ale tak uważam.

[inga30]

Ja tez nie wykluczam żadnej mozliwości, mogę sobie wykluczyc nie ode mnie to
zalezy - gdyby zależało dawno bym to dziecko urodziła,
Nie oceniam ich, nie wiem co 20 lat temu mozna było w ich sytuacji zrobć a
czego nie, wiem że leczyli się wiele lat. Bardziej piszę o swojej ocenie
takiego zycia i losu niż o nich, bo nie wyglądają dziś złamanych .
Myslę że gdyby Bóg chciał żeby mieli dziecko to by je mieli jak miliony ludzi.
Nie widze w Twoim poscie niczego"mocnego" tylko zrozumialy dystans do cudzego
zycia, ja tez go mam. Jak juz pisałam to za co Cie podziwiam to Twój dystans i
akceptację każdego losu danego od Boga, również jak rozumiem takiego ze nigdy
nie bedzie Ci dane miec dziecka. To jest to czego dziś nie potrafie przyjac,
ale byc moze kiedy skoncza sie drogi i mozliwości aby miec dziecko przyjdzie
czas i na to. pozdrawiam. Inga

[dawida_24]

Przed chwila dowiedziałam się że ta cała Spears będzie mieć dziecko. Popatrzcie
jakie to łatwe dla nich, dla tych znanych, a mam wszystko to dlaczego nie mieć
dziecka? I tak sobie myślę, dlaczego? Dlaczego mnie to spotkało? dlaczego nie
mogę sobie powiedzieć, a w przyszłym miesiącu mam zamiar zajść w ciążę, w tym
jeszcze nie, bo chcę jeszcze się zabawić. Tylko patrzę jak dni mi lecą,
pierwsze do USG i pęcherzyka, czy urósł, czy pęknie, potem oczekiwanie na @,
potem znowu ból, płacz i bezradność. Najgorsza jest ta bezradność. To jest
straszne uczucie.

[niunia90]

Dziewczyny, jest nas naprawdę wiele z takimi myślami. Najbardziej podobne
odczucia do moich ma Michalinnaa. Ja przeżywałam ogromny kryzys jesienią
ubiegłego roku. Przestałam chodzić do kościoła, bo obwiniałam Boga o wszystko,
obwiniałam los, wszystkich wokół, kogo się dało. Z mężem kłóciłam się
zdecydowanie za często i o głupoty... Kryzys dopadł więc również moje
małżeństwo... Może też dlatego, że o naszym problemie wiedziała niewielka
liczba osób - tylko najbliżsi przyjaciele i mama męża. W drugi dzień świąt
Bożego Narodzenia powiedzieliśmy o wszystkim moim rodzicom - i naprawdę
poczułam ogromną ulgę. Od tego czasu największe oparcie mam w moich rodzicach i
braciach. I zmieniłam podejście do życia. dzięki WAM i forum zmieniliśmy
lekarza, zaczęliśmy wszystko od nowa. Mimo, że już trzy lata walczymy, to
wróciła mi wiara. Zarówno wiara w Boga jak i w powodzenie. Teraz przygotowuję
się psychicznie i fizycznie na IUI - to już za około tydzień. I wierzę, że się
uda, bo musi się udać!!!
A tak wogóle to strasznie denerwują mnie ludzie, którzy wszystko mają i ciągle
narzekają. Moja przyjaciółka i współpracownica w jednym taka właśnie jest. Ma
kochającego męża, finansowo niezależna, budują dom, mają dwa samochody, zdrową
córeczkę, która się bardzo dobrze rozwija a mimo to wciąż narzeka.... Nie umiem
tego zrozumieć!!! Czy taka osoba potrafi zrozumieć NAS???? Chyba nie!!!
To tyle z mojej strony! Wiem, że czasem pocieszanie strasznie wkurza, ale
napewno nam się uda. Modlę się o to i wierzę, że będzie dobrze. A plan B też
mamy: adopcja!!!

Pozdrawiam.

[neja]

To co ostatnio uporczywie pląta mi się po głowie to ogromny WYRZUT SUMIENIA że
nie zaczęliśmy wcześniej ale dopiero 2 lata po ślubie Straciłam te dwa lata
może już dzisiaj cieszyłabym się szczęściem...

[katka113]

gdyby człowiek wiedział, że się przewróci to by się położył