In vitro na zyczenie

[Gość: Malina]

Czy ktoras z Was, mimo sugestii lekarza, ze lepiej jeszcze troche poczekac,
poprobowac z inseminacjami itd. zadecydowala "dosyc - chec/chcemy in vitro".
Jestem ciekawa jak reaguja na to lekarze i co zrobic, zeby nie dac sie zwiesc?
Pozdrawiam,
Malina

[Gość: EwaP]

W większości prywatnych klinik to jest moja decyzja czy chcę mieć inseminację czy in vitro. Oczywiście jeśli nie
ma wskazań do IVF to lekarze mogą odradzać, ale i tak decyzja należy do Ciebie. Tą są Twoje pieniące.
EwaP
A tak w ogóle to dlaczego to pytanie????????????????

[Gość: Malina]

dlatego, ze moja Pani doktor twierdzi, ze nie ma sie co spieszyc (no, jak bym
miala 20 lat a nie 30, to moze ta argumentacja by mnie przekonala)i nie wierze,
ze witaminki uzdrowia mojego meza. To czekanie na niewiadomo co, dobija mnie.
Czasami mam ochote isc na to in vitro teraz, zaraz, natychmiast i niech sie
wreszcie skonczy ta mordega!!! Wiem, ze to glupie, bo gdy sie nie uda to bedzie
jeszcze gorzej ale diabel mnie kusi.
Malina

[Gość: EwaP]

A gdzie Ty się leczysz????

[Gość: Ola]

Przeszłam taką sytuację; miałam 3 inseminacje, później laparoskopię, po niej 3
stymulowane cykle z obserwacją owulacji i miałam mieć znów inseminację i
powiedziałam "dosyć - chcę in vitro", lekarz trochę się krzywił (że jeszcze nie
wyczerpaliśmy wszytkich innych możliwości), ale powiedział "jak pani sobie
życzy" no i w przyszłym tygodniu będę miała zabieg
Nie "czuję" inseminacji, jakoś nie wierzę w ich skuteczność, no i ich ilość -
żeby powiedzieć definitywnie, że poprzez inseminację nic się nie wskóra to musi
być ich co najmniej 10 (wg mojego lekarza, ale wiem, że każdy lekarz ma swoje
zdanie na ten temat).
Tutaj na Forum dziewczyny mi uświadomiły, że to JA podejmuję ostateczną decyzję
co do dalszego leczenia i jeśli do czegoś nie mam dobrego stosunku to nie warto
się męczyć i ulegać wizjom lekarzy. Malino, zrób to co podpowiada serce i
choćby nie wyszło, to nie masz poczucia, że stoisz w miejscu (tak jak teraz na
przykład). Ja wiem, że będę bogatsza o kolejne doświadczenie, czy zdecyduję się
na kolejne in vitro? - nie wiem... Pewnie tak, jeśli pozwolą finanse.

[Gość: vikii]

Kochana Malino i Olu,
Najgorsze jest to, że niestety nie każde IVF wychodzi a inaczej... raczej nie
wychodzi. Mój lekarz (też prywatna klinika więc powinno mu zależeć na robieniu
kasy mówiąc brzydko.. czyli zeby robić jak najwięcej IVF) odradza mi pośpiech
bo twierdzi, że jesli jajowody i te ich rzęski są ok. to iVf nie ma sensu bo do
zapłodnienia dojdzie a jesli chodzi o zagnieżdżenie zarodka to już i tak w obu
przypadkach to samo. Ja go nie posłuchałam na moje życzenie były 2 ivf
(nieudane) i tylko płacz i rozczarowanie (nie wspomnę o kosztach) naprawdę nie
spiesz się, ja też to przeżywam co miesiąc ta niemoc i bezsens...bardzo dobrze
cię rozumiem. Kazdy myśli, dobra robię IVF i po krzyku będę zaraz w ciązy ,ale
to jest końcowy etap leczenia. Ile lat się leczycie i jakie są przyczyny waszej
niepłodnosci?

[Gość: tosca]

mnie tez nie przekonuja te inseminacje, bo dlaczego niby jest łatwiej plemnikom
wcisnąć się do jajowodu z wnętrza macicy niz z szyjki?
własnie przechodzę żałobę po 1 nieudanej - co więcej, mam podejrzenia że chyba
nie wszystko zostało dobrze "wymierzone", bo okres dostałam w 16 dniu po i.
dopiero ( a nie 13-14) - moj problem, to niedobre wejsica doa jajowodów i
prawdopodobnie tylko 1 drożny
mówię prawd. bo nie miałam laparoskopii, a hsg nie daje pełnej informacji

i teraz nie wiem na co się upierać: czy żądać eksplotaowania ostatniej deski
ratunku ( IV), czy nabijać rachunek prawdopodobieństwa kolejnymi inseminacjami -
a zegar bije

[Gość: Malina]

Tak w zasadzie to leczymy sie od roku (badanie meza zostalo zrobione po 1,5
roku probowania, czyli w sumie od 2,5 roku marzymy o dziecku). U mnie niby
wszystko w porzadku (pisze niby, bo nie mialam jeszcze HSG, wiec nie wiem jak
tam moje jajowody). Problem jest u meza (slabo sie ruszaja). Mialam 2
inseminacje a potem zaczely sie grzyby i bakterie, ktore zwalczam do dzis (mam
nadzieje, ze autoszczepionka, ktora mi zaaplikowano podziala). Maz bral jakies
lekarstwa, ale srednio zadzialaly. Viki, ja jestem swiadoma, ze in vitro to
ostatecznosc i gdy sie nie uda to tylko oszalec, ale ja i tak czuje sie jakbym
juz oszalala. Jestem slaba psychicznie (mam nawet terapie u psychologa) i
bardzo, ale to bardzo podziwiam niektore dziewczyny za ich optymizm, wiare i
zdrowy rozsadek, ktorego mi niestety brakuje.
Pozdrawiam,
Malina

[Gość: Iwona]

Witam wszystkie dziewczyny po długiej nieobecności spowodowanej brakiem
internetu. Ja właśnie jestem po drugiej niestety nieudanej próbie ivf w
Białymstoku. Przeżyłam koszmar, a nawet mogę powiedzieć, że ledwo przeżyłam tą
porażkę i na dzień dzisiejszy nie chcę już w ogóle próbować, bo po co skoro 2
razy się nie udało. Tak na prawdę teraz żałuję, że w ogóle się zdecydowałam, że
nie posłuchałam lekarzy, aby jeszcze trochę poczekać i dać szansę naturze. Mam
kilka koleżanek, które czekały i czekały i się doczekały po wielu latach nie
łapiąc się jak ja ostatniej deski jaką jest ivf, skoro wszyskie badania z mężem
mamy całkiem dobre. Piszę to po to, bo nieudane ivf to straszne przeżycie, a to
co dzieje się potem też. Teraz czeka mnie jakieś 3-6 miesięcy dochodzenia do
siebie po stymulacji (brak jajeczkowania, uderzenia gorąca, bóle w podbrzuszu)
i to też jest straszne, bo czuję jak mój organizm krzyczy, że przygotowania do
IVF to istny gwałt.
Wiem, że może teraz tak piszę i może kiedyś zmienię zdanie i ...spróbuję po raz
kolejny, ale teraz jestem w straszliwym dołku, bardzo źle się czuję i mam dość
okrutnego świata.
Pozdrawiam.

Do Iwony

[Gość: AGA]

Hej Iwona,
Przykro słyszeć, że się nie udało i jesteś w takim strasznym dołku psychicznym
i fizycznym. Trudno tutaj wyrazić jakieś słowa pocieszenia, bo każdy sam musi
uporać się z tą sytuacją na swój sposób. Życzę w miarę szybkiego powrotu do
formy i spokojnego, pogodnego spojrzenia na przyszłość.

[Gość: EwaP]

Iwonko, wysłałam do Ciebie prywatnego maila ale wrócił do mnie???
Czy cos jest nie tak???
EwaP

[Gość: Vikii]

Moja Malinko kochana,
Myślę, że wspólne odczuwanie tego samgo bólu bardzo pomaga. Ja już też
momentami mam dość siebie i tych myśli - przydałby się ogromny młot, żeby wybić
te wszystkie myśli z głowy raz na zawsze. Ostatnio powiedziałam mojemu mężowi,
że chyba już czas zacząć się leczyć bo ze mną coraz gorzej... ale ty się
trzymaj, a jak tam kochani znajomi i rodzinka (dalsza)nie pytają : a wy co ,
kiedy ? coś słabo się staracie...miodzio. Sorry
Według mnie powinniście spróbować conajmniej 4 inseminacje.
A propos: inseminacja to nie tylko skracanie drogi plemnikom, ale przede
wszystkim poprawia się ich jakość dzięki temu płynowi w którym sobie "pływają"
przed podaniem - to ich wzmacnia. To pa.

[Gość: Zosia]

Nam lekarz powiedział, że należy najpierw wyleczyć wszystko co się da a co może
przeszkadzać w naturalnym zapłodnieniu i dopiero w momencie, gdy nie ma już
kompletnie nic do zrobienia zdecydować się na ivf. Zdecydowanie odradzał
pośpiech mówiąc, że doświadczenie pokazuje, że takie "przyspieszone" zabiegi
kończą się znacznie częściej niepowodzeniem. Nie wiem, może to właśnie kwestia
presji psychicznej...

[bocia]

Wiem, że brak dziecka to klęska życiowa. Ale trzeba żyć i pozwolić żyć innym.
Ciągłe myślenie, zadręczanie się, szukanie gdzieś winy... w pewnym momencie
należy oprzytomnieć. A pozatym nic na siłę. Komuś trzeba zaufać - najlepiej
lekarzowi - nie zawsze to wychodzi, ale trzeba. Inaczej gdzieś się można
zagubić, życie przejdzie obok nas a my w tym czasie będziemy szukać dwóch
kresek, zmieniać nastroje, myśleć, czekać i się obwiniać. Bocia.

[Gość: EwaP]

Wszystko się zgadza. Ale z drugiej strony jest pojawiający się na starość wyrzut "a może gdybym jeszcze raz
spróbowała.....". Moim zdaniem jak zawsze trzeba znaleźć ten "złoty środek" żeby mieć przekonanie że zrobiło
się wszystko co można i potem ze spokojnym sumieniem dalej żyć. Ta granica dla każdego jest w innym miejscu i
każdy musi to sam przejść nie można powiedzieć, że wtedy a wtedy ... coś tam.....
Taka jest po prostu kolej losy, po każdym wyroku, najpierw jest bunt potem negocjacje z losem a dopiero po tym
wszystkim pogodzenie z losem. Ta są bardzo trudne wybory kiedy jest ten kres i trudno dawać rady w tej
kwestii.

[Gość: Iwona]

Dziękuję za słowa pocieszenia bardzo ale to bardzo. Wiem, że i tak muszę żyć
dalej.
PS Mam zmienioną pocztę na [e-mail]
Całuję wszystkich.

[Gość: Bocia]

Iwonko!
Nie chciałam Cię urazić. Przepraszam.
Napisałam tak, bo wiem jak można zatruć życie sobie i swoim najbliższym których
kochamy. Ja to zrobiłam. Gdybym w porę nieoprzytomniała, trudno powiedzieć co
by było dzisiaj.
Pozdrawiam. Głowa do góry. Bocia.

[Gość: Iwona]

Sorry, że to tak zabrzmiało. Ja na prawdę z życzliwością przyjęłam Wasze
pocieszenia. Trochę chyba niezręcznie się wyraziłam, a już na pewno nikt mnie
nie uraził. Przepraszam, jeżeli to tak zabrzmiało. Bardzo dużo mi daje
uczestnictwo w tym forum, tym bardziej po ostatniej porażce i cieszę się, że
mogę liczyć na Was.
Ah jeszcze jedno. Ten adres e-mail jest nieaktualny, bo coś nie mogę się
logować na Wirtualnej. Postaram się założyć konto gdzie indziej, to podam.
Całuski (szczere).

[Gość: Agnieszk]

Ja tak zrobiłam, a raczej mój mąż.
Wszedł ze mną do lekarza, ten proponuje kolejną insyminację, a my nie chcemy
INF.
Lekarz, przyją to normalnie, kwitują "to jest państwa decyzja", poinformował
nas o wszystkim, włącznie z kosztami i w następnym cyklu było INF, niestety bez
rezultalu. Po załamaniu, postanowiliśmy jeszcze raz spróbować, ale chcemy
trochę poczekać aby rany na psychice trochę się zagoiły.

Całuski

Agnieszka