skąd brać siły?????????????????

[xsyla]

do dalszej walki. Jestem po pierwszej IUI i dzisiaj zrobiłam test w 15 dniu
od IUI.Oczywiście jedna krecha((((
Dziewczyny powiedzcie skąd brać siły do dalszej walki?
Podziwiam was wszystkie ja psychicznie już nie wyrabiam, a to dopiero
pierwsza IUI. A co dalej?? Wiem że nie mogę się poddać ale nie mam siły
kolejny raz przeżywać tego wszystkiego. Ta nadzieja ..... a póżniej płacz i
wielkie rozczarowanie ........ to popraostu koszmar......

Powiedzcie jak sobie radzić po nieudanej IUI?????
Jak do tego wszystkiego podchodzić aby to nie było takie bolesne????

[julcia2222]

Witam ja mam to samo pytanie dziś mija 14 dni od mojej pierwszej IUI i rano
robiłam test... oczywiście standardowo jedna kreska. Chce mi się wyć i juz nie
wiem co robić...

[xsyla]

nie mogę nawet pracować, chce mi się płakać ale nie mogę bo nie wypada. Zaraz
wszyscy będą się pytać co się stało i będzie jeszcze gorzej.
Życie jest takie niesprawiedliwe dlaczego?????????????????????

[rafulka]

Laseczko - to dopiero pierwsze podejście i to na pierwszy schodek tej
drabinki... Skoro "nie masz siły przeżywać tego wszystkiego..." - zrezygnuj już
teraz, bo potem może być gorzej. Przepraszam, że tak brutalnie, ale podchodząc
do IVI wiedzieliście, że to szansa 5-10%. Wiem, że jest Ci ciężko, bo zawsze ma
się nadzieję, że ten raz to właśnie ten raz, ale awaryjny plan w przypadku "nie
wyszło" i siły na ten plan musisz w sobie zbudować. Więc wysmarkaj nosek, łzy
wytrzyj w ręcznik i uśmiechnij się do M. Masz kolejny cykl przed sobą, kolejną
szansę, może tym razem (?)się uda. I szukaj w sobie optymizmu

[xsyla]

Ja to wszystko wiem i rozumiem, ale ta nadzieja.......
A życie niestety jest brutalne i wiem że to dopiero początek naszej drogi, i
wiem że jeszcze dużo przed nami, ale mam dzisiaj wielkiego doła a nawet wielką
dolinę....
I muszę to powiedzieć bo w prcy płakać nie wypada.

[asiat99]

Ja już nie mam siły.Dwa programy ivf;4 transfery i nic...

[animama1]

Mam nadzieję, że dodam Ci otuchy następującym: po 10 latach starania się o
malucha, po trzecim IVF i leczeniu immunologicznym nareszcie mi się udało (ile
mam lat ani niepytaj). Moja córka ma prawie 2 lata i jest cudowna!
Macierzyństwo tzw. po przejściach jest bardziej szanowane, i przeżywane. W nocy
często biorę córkę do siebie do łóżka i czuje jej oddech i zapach. Też W takch
chwilach myślę i o tym co musiałam przejść i o tych, których spotykałam na
korytarzach lekarzy i którzy może jeszcze próbują. Dlatego czasem odwiedzam to
forum (patrz np. mój wątek pt. Iskierka nadziei dla Was wszystkich).
Niemogę Ci zapewnić, że akurat Tobie się uda, ale szansa jest duża i jest o co
walczyć (co do Tego jestem całkowicie pewna). Trzymam za ciebie kciuki!

[marijohanna]

pozniej bedzie latwiej. nawet niepowodzenia mozna oswoic. po mojej pierwszej
neg. IUI bylam zdruzgotana.

pozniej juz inaczej podchodzilam do tematu. zycze ci sil i powodzenia)

[tekla12]

Co cię nie zabije to cię wzmocni. Przyjdzie @, nowy cykl, nowa nadzieja. Masz za
sobą jeden cykl bliżej do spełnienia marzenia. Pozdrawiam i trzymam kciuki.

[milka002]

Słońce! wiem o czym mówisz czasami też mam dość ryczę w poduszkę(szczególnie krótko przed @)Staram się już 2 lata , robiliśmy badania i niby wszystko w porządku ale jak nie ma dzieciątka tak nie ma.Ale ostatnio wściekła na cały świat i Boga zawzięłam się i będę jeszcze w tym roku w ciąży!!!!Nie wiem komu to udowodnię(?) ale tak będzie !!!mocno w to wierzę i po kolejnej jednej kresce na teście ta moja pewność się wzmaga.Może podejdź w ten sposób?Zyczę ci powodzenia i ślicznej zdrowej dzidzi pozdrawiam milka
Ps. spóżnia mi się @ 4 dni zobaczymy... pa

[xsyla]

Dzisiaj jest nowy dzień i nowa nadzieja.
Wczoraj była wielka dolina ale dzisiaj jest już lepiej. Zapisałam się do
lekarza i może jeszcze w tym cyklu podejde do drugiej IUI.

Wczoraj kupłam butelkę dobrego wina i wieczorkiem razem z M. ją wypiliśmy i
długo rozmawialiśmy. Nabrałam nowych sił do walki i wiem że nie mogę się
poddać. Wiem że już w przyszłym roku będę tulić w ramionach mojego upragnionego
aniołka.
Wiem że droga przed nami długa i kręta ale ten mały cud jest wart wszystkich
łez i ja to wytrzymam.

Życzę wam tego samego.
I dziękuje że wczoraj mogłam na was liczyć.
Jesteście wspaniałe )))))))

Pozdrawiam
Sylwia

[korlewna]

i tak trzymaj!! )
Uda się, bo udaje się każdemu, kto walczy.... tylko niektorzy krócej, a inni
dłużej muszą czekac

oj nie kazdemu

[56at]

niestety

[korlewna]

pewnie nie kazdemu, ale ... nie znam żadnej pary, ktora po latach walki z
niepłodnościa nie miałaby potomstwa. Mam na myśli oczywiscie ludzi, ktorzy
swoje wywalczyli, a broń chcieli złożyc dopiero wtedy, kiedy wiek nie
pozwoliłby im na posiadanie biologicznych dzieci. Pewnie... można po 3 latach
powiedzieć "nie mam siły, przestaję się starać", ale polega to tylko i
wyłącznie na poddaniu sie, na zaprzestaniu walki i taka osoba nie moze
powiedzieć, ze zrobiła wszystko... na tym własnie opieram moja wypowiedz, ale
przede wszystkim moje zdanie.
A tym nielicznym, ktorym się jednak nie udaje (bo zapewne tacy sa, tylko ja
chyba trafiam na znajomych-szczęsciarzy) mozna powiedziec jedno... swiat i tak
jest piękny, a nigdy nie wiadomo, czy przypadkiem Tobie się nie uda
Pozdrawiam

[56at]

Jasne ze jest piękny
ja akurat do mniejszości naleze nie udało nam sie po ponad 12 latach walki.

[korlewna]

Ale skoro jesteś stałą bywalczynią forum niepłodnościowego... wnioskuję, ze
nadal walczycie) i nie wiesz czy i ewentualnie kiedy ta walka moze być
wygraną)
Ja wiem, że jesteśmy po dwóch stronach i Tobie trudno jest wierzyc, a mi łatwo
jest mówić każdemu, ze na pewno się uda... ale ja w to naprawde wierzę

Korlewno :)

[56at]

Rzecz w tym,ze mnie wiara nawet na sekunde nie opuszcza ja desperatka jestem
A bywac musze bo moge sie razem z Wami cieszyc no smucić też czasami,ale razem.
Dla mnie każda ciza to ogromny cud i radość i powiem Ci że dziekuje że moge i
umiem sie z tego cieszyć
Slicznie Ciebie i Maleństwo pozdrawiam *

[korlewna]

)))
A ja dalej uparcie i po swojemu.... UDA SIE!!! (bo wiem, ze desperatom sie
udaje)

[56at]

a ja dalej uparcie, ze WIERZE ))))

[aga.221]

wszystko jest ok dopóki można się "oprzeć" na nalbliższej osobie czyli na mężu,
ja ostatnio przechodzę ciężkie chwile, mąż unika rozmowy ze mną na ten
konkretny temat. Najlepiej chciałby aby ta cała sytuacja go nie dotyczyła.
Staramy się już od 3 lat, wędrujemy od lekarza do lekarza i szukamy jakiegoś
rozwiązania a właściwie to szulam sama i za wszelką cenę chcę zostać mamą. Jak
sobie mam z tym dać radę, co robić i jak robić?
Mi naprawdę już brakuje sił, jestem jednym kłębkiem nerwów.