koleżanka

[nuriia]

Zupełnie nie wiem co robić. Moja bliska koleżanka stara się o dziecko. Jest
już tak zestresowana, że moim zdaniem nie ma najmniejszych szans na żadną
ciążę. Terroryzuje się temperaturą, którą sprawdza kilkanaście razy, je tylko
niektóre potrawy z niektórych produktów. Ostatnio zrobiła godzinną awanturę o
marchewkę w zupie, którą ugotowałam. A to fotel niewygodny, a to dym z
kominka zaraz spowoduje u niej poronienie(ona nie jest w ciąży, ale gdyby
była to by mógł) Nienawidzi psów, bo te też są niebezpieczne, kotów bo
toksoplazmoza, drzew owocowych, bo pyłki. Pobiła swoją znajomą, bo ta podała
jej zielone pomidory ukryte w sałatce. Autentycznei wstała i uderzyła
gospodynię w twarz. Jej jedynym tematem rozmów jest ciaża, poziomy
hormonów. Stąd nikt poza nami nie chce ich (jej i meża) nigdzie zapraszać.
Nie wiem ile jeszcze wytrzymam jej zachowanie, staram się ale jest coraz
gorzej. Bierze szerg leków, część to leki hormonalne, ale wiele też wynika ze
stresu. Na delikatne sugestie, że w takim stresie nie da rady zajść w ciążę
reaguje histerycznie. Nie chce chodzic na basen, bo chlor, nie chodzi na
spacery, babskie plotki. Wzięła urlop z pracy w której czeka już na nią
zwolnienie(co nie jest dziwne, bo ostatnie dwa lata jest na kolejnych
urlopach) nic ją nie cieszy, nic nie interesuje, poza dwoma kreskami na
teście.
Jej mąż skarży się, że nie wytrzymuje i myśli o rozwodzie, co ją po prostu
dobije, ale sama od roku to sugeruje. Przy wszystkich potrafi go oskarżać, że
sabotuje jej wysliłki, że nie współżył z nią w piątek, bo tak naprawdę nie
chce mieć dziecka i chce się z nią rozwieść.
Leczy się, ale u ginekologa? (albo nawet dwóch) bywa raz w tygodniu. Chodzi
do zielarza, dietetyka i oczywiscie internista, który ma ją leczyć z coraz
nowych dolegliwości. Męża oskarża ostatnio o chorobę weneryczną, którą jej
przyniósł i to jest powodem jej niepłdnosci. Kiedy mąż zaprzecza i
przypomina, że to zostało wykluczone przez lekarzy ona dostaje histerii i
płacze godzinę. Za tydzień cała sytuacja się powtarza.
Na sugestie, że może psycholog by jej pomógł, reaguje agresją.

Stres w końcu ją zniszczy, ale nie mam po prostu pomysłu jak jej pomóc, jak
do niej dotrzeć, jak wyjaśnić, że potrzebuje pomocy.

[nuriia]

Przepraszam za błędy, ale jestem dość zdenerwowana.

[kathrinn82]

masakra...az niewiarygodna historia...współczuję, ale przy takim trybie życia,
rzeczywiście ciężko będzie zajść dziewczynie w ciążę...

[tekla12]

Tu nie o ciążę chodzi tylko o zdrowie psychiczne a właściwie jego brak. Kobieta
wymaga przede wszystkim leczenia psychiatrycznego.

[kathrinn82]

też prawda...

[aga_b3]

Z tego co piszesz, Twojej kolezance moze pomoc tylko dobry psycholog. Nie wiem,
czy zdazy do niego, zanim maz sie z nia rozwiedzie, bo chyba zadna milosc nie
przetrzyma czegos takiego.

Idealnie by bylo, zeby to maz zaprowadzil ja na terapie, tlumaczac jej, ze robi
to, bo ja kocha i chce jej pomoc. Nie wiem jednak, czy go poslucha, skoro
oskarza go o "sabotaz" i "choroby wneryczne".

Jak tak dalej pojdzie, to straci wszystkie kolezanki, meza, i chec do zycia...
A jesli zajdzie z nasienia dawcy, to wspolczuje jej dziecku. Ma zadatki na
zaborcza, psychopatyczna matke...

[idaw]

czy żaden z lekarzy, do których tak często chodzi nie może jej powiedzieć, że
tak postępując w ciążę nie zajdzie??? jej naprawdę potrzebna jest pomoc
psychologa i to już; życzę powodzenia...

[nuriia]

No tak, tylko jak ją do psychologa skłonić. Przyznam, że długo pogarszający się
stan psychiczny tolerowaliśmy, bo wiedzieliśmy o niepłodności i staraniach.
A lekarzy było po drodze kilku.
Problem w tym, że jak lekarz zasugerował odpoczynek nad morzem, to jej mąż
wytrzymał tydzień. Żaden odpoczynek nie wchodził w grę. Sama nazwała to obozem
zapłodnieniowym. Po powrocie awantura o brak dwóch kresek.

[tekla12]

nazwijmy rzecz po imieniu - nie o psychologa tylko o psychiatrę chodzi. Marchew?
Dym z kominka? Rękoczyny za zielone pomidory? Przecież to choroba a starania o
dziecko to tylko przykrywka dla prawdziwego problemu.

[polpotworek]

Niestety obsesja jest naszym największym wrogiem. Przechodzialam ją choc nie w
tak drastycznej formie i wiem ze udac sie raczej nie moze puki sie nie
wyluzuje. Ciąza wymaga spokoju i cierpliwości, gdyby koleżanka zaszla w ciąze
to wyobraz sobie jak ona by wygladala. Sama moglaby sie doprowadzic do
najgorszego.
Owszem uważanie na pewne rzeczy jest stosowne ale chorobliwa skrajność w niczym
nie pomoże, wręcz moze zaszkodzic i to najbardziej jej. Myśle ze warto by
porozmawiac z kolezanka na spokojnie, nie ma sie co spodziewac ze zrozumie
Twoje obawy bo jest w takim stanie ze kazdy argument odbierze jako atak- z tym
musisz sie liczyc. Jej zachowanie moze byc formą depresji lub nerwicy
maskowanej lub atypowej. Niestety nie my tu jesteśmy od diagnozy a dugerowanie
by w nią od razu wpakowac leki chyba nie jest dobrym pomyslem. Poprawa i
poddanie sie terapi w duzej mierze zalezy od jej stanu który niestety moze być
blędnie oceniany przez osoby z zewnatrz. Myśle ze dziewczyna wpadla w pulapke
samonakręcania sie, moze to minie z czasem a moze sie z tego zrodzic ogromny
problem psychiczny.
Ja sygeruje spokojną rozmowe z kolezanką, mów ze sieo nia martwisz, wyraź swoją
troskę, nie sugerj nic na silę, moze wytlumacz ze martwisz sie ze jest tak
odbierana z zewnatrz bo naprawde popadla w skrajnośc nie prowadzącą do
niczego... moze jej sie zapali czerwone światelko i sama do tego dojdzie. Nic
na silę bo to moze przyniesc zupelnie odwrotna reakcję.

[dobdob0106]

Współczuję jej , myślę że pewnie nie chciałaby się tak zachowywać . Ja raczej
nie mówię o swoim problemie, czasem tylko wybucham przed mężem , jak już długo
albo dużo się nazbiera . Łatwo powiedzieć że trzeba trochę odpuścić , dać na
luz, chyba mówią tak Ci którzy takiego problemu nie mają. Czasem naprawdę
trudno zapanować nad swoimi emocjami , pewnie to jest taka "bezradnościowa
choroba". Może namów tę koleżankę do poczytania tego forum, wypisania się ,
mnie to pomaga, najpierw czytałam , czytałam,aż wreszcie poczułam potrzebę
napisania o tym co boli. Kto tak potrafi zrozumieć , jesli nie te dziewczyny
które same sie z tym borykają. Pozdrawiam.

[ewelina158]

moim zdaniem tesz poczebuje psychologa ale niemożecie na nią nalegać aby tam
poszła bo napewno twierdzi że jest jej niepoczebny ale w internecie jest dos
dużo stronek które mogła by przeczytac o problenach z blokadą psychologiczną a
zajściem w ciąze i może wtedy sama by podjeła decyzje i poszła do psychologa.bo
mi się wydaje że jej problem leży po stronie psychiki.słyszałam też że pewna
kobieta bardzo pragnela miećdziecko aż n żywca kupiła pieska i całą miłość
przelala na niego i zaras zaszła w ciąże.życze szczęscia i dużo cierpliwosci bo
teras tego twoja koleżanka poczebuje.sorki za błędy.

[nuriia]

Bo to jest blokada psychiczna. Z medycznego punktu widzenia nic im nie jest.
A psycholog jest oczywiście niepotrzebny.
Kiedyś, po drugim, albo trzecim poronieniu chodziła do psychologa i na grupę
wsparcia, ale to było ze trzy lata temu.
Oczywiście na grupie były same "kretynki". Wszystkie takie same, im sie nie uda
a jej tak.

[matylda_milena]

Twoja koleżanka jest poważnie chora. Potrzebuje pomocy psychiatry, z tego co
piszesz w jej przypadku psycholog nie wystarczy. Powiedz jej to wprost, wiem,
że niełatwe to zadanie, ale ktoś musi. Powiedz jej, że musi iść się leczyć, bo
jej mąż poważnie myśli o rozstaniu. A jak ją zostawi, to nie będzie jej miał
kto zapłodnić. Może pomoże. Tak czy siak ciężki przypadek. Będę okrutna i
pewnie niektórym z Was się narażę, ale uważam, że natura wie co robi i że
dobrze, że ta dziewczyna nie jest w ciąży. Nie jestem w stanie wyobrazić sobie
takiego egzemplarza w ciąży. Wyobrażacie sobie dziecko takiej kobiety?
Zastanawiam się tylko, że żaden z lekarzy, do których regularnie uczęszcza nie
skierował jej do poradni zdrowia psychicznego. Pozdrowienia.

[nuriia]

Oczywiscie, że musi się leczyć, ale na wzmiankę o psychologu reaguje źle.
Gdybym wspomniała o psychiatrze, to byłby to pewnie ostatni nasz kontakt.
Nawet nie chcę myśleć co będzie jak wspomnę, że mąż chce ją opuscić.

[kathrinn82]

a jej rodzice nie mogą na nią wpłynąć??

napisz jej anonimowy list, że jak tak dalej pójdzie to straci męża i wszystkich
znajomych...

[nuriia]

Nie ma rodziców, obydwoje nie żyją od kilkunastu lat.
Anonimowy list?
Przy tej paranoi? To by dopiero miała podstawy do tworzenia spiskowych
scenariuszy.

A to była całkiem normalna i sympatyczna dziweczyna.Siedem lat leczenia temu.

[kathrinn82]

strasznie mi przykro, dziewczyna ma poważny problem, naprawdę.
tylko psychaiatra tu pomoże, ale jak ja na to nakłonić to nie mam pojęcia...

[nuriia]

Też nie mam pojęcia. Dlatego tu napisałam. Bo kto ma cos poradzić jak nie wy?
Myślę, że możecie ją rozumieć lepiej niż ja. Może lepiej poradzicie jak do niej
dotrzeć.

Przeczytałm tu kilkanaście wątków i mogę powiedzieć, że wszystkie to rozmowy
znam, słyszałam już to wszystko. Ona też zaczynała od badań hormonów,
monitorowania cyklu itp. To jakoś po drodze, powoli zrobiło się niezdrowe.

[polpotworek]

strasznie mi przykro ale z tego co mówisz ze kilka razy stracila dziecko to
problem jest poważniejszy niz by mógl sie wydawać. Truno tu cokolwiek zaradzić,
wiem tylko ze malzenstwo moze wiele przetrzymac, nawet takie "burze", ale oni
musza sie trzymac razem. Wzajemne obwinianie sie doprowadzi tylko do rozpadu.
Moim zdaniem powinno sie najpierw porozamawiac z męzem a poźniej zastanowic sie
jak wspolnie jej pomóc. Jeśli ona nie bedzie miala oparcia w mężu(mimo
wszystko) to moze byc to walka z wiatrakami. Sama przezywalam bardzo cięzki
kryzys malżenski z powodu swojej choroby i tego ze nie moglam miec dziecka. Xle
wspominam zachowanie mojego męża w kontrataku na moje ale po jakimś czasie wiem
ze jemu tez bylo strasznie ciężko i sam potrzebowal czasu na to by nauczyc sie
mi pomagać. Czlowiek jest tylko czlowiekiem.

[nuriia]

Może nie napisałam tego dość wyraźnie. Jej mąż ma szczery zamiar się z nią
rozwieść a nie jej pomagać. Ledwo z nią wytrzymuje.
On doskonale wie, że to jest potężny problem, ale ma chyba dość.

[matylda_milena]

Nie wiem czy dobrze zrozumiałam, ale piszesz Nuria, że Twoja koleżanka chodziła
na terapię po drugim czy trzecim poronieniu. Wynika z tego, że koleżanka nie
dosyć, że ma problem z zajściem w ciążę, to ma jeszcze problem z jej
donoszeniem, jak się wreszcie uda zajść. Po tym co napisałaś wygląda, że nie ma
zbyt dużego wsparcia. Rodzice nie żyją, mąż ciągnie resztkami sił, znajomych
prawie brak, bo kto jest w stanie wytrzymać takie jazdy? Jak dostanie
wypowiedzenie z roboty to już kompletna załamka, choć pisałaś, że ona i tak
więcej na urlopie niż w pracy, to może jej to nie ruszy. Można powiedzieć, że
sama sobie winna, poniekąd to prawda. Wygląda na to, że ta dziewczyna jest na
maksa znerwicowana i przewrażliwiona. Ma ogromy problem, z którym sobie nie
radzi i reaguje agresją. Wydaje jej się, że wszyscy i cały świat są przeciwko
niej. 7 lat walki może dać się nieźle w kość, szczególnie jak ktoś jest słabszy
psychicznie. Sama byłam stymulowana CLO i miałam takie jazdy, że ho ho!!! Nie
byłam w stanie sama ze sobą wytrzymać. Aż wreszcie powiedziałam lekarce, że ja
tego więcej brać nie będę, bo albo wyląduję w psychiatryku albo rodzina spakuje
mi walizki i wystawi przed dom. Nic na siłę, wszystko młotkiem )) Ale
wracając do Twojej koleżanki. Wygląda na to, że jesteś jedyna, która jest w
stanie wytrzymać kontakt z nią. Może zaproponuj jej wyjście do knajpy (tylko we
dwie) i pogadaj z nią spokojnie. Rozmowa utrzymana w tonie martwię się o Ciebie
itd., tak jak sugerowała któraś z dziewczyn w innym poście. Niech zaglądnie na
to forum, tu są bardzo życzliwe dziewczyny, które też od lat walczą i sprawiają
wrażenie normalnych (na innych forach różnie bywa). Jakoś tej dziewczynie
trzeba pomóc, jak czujesz, że nie dasz rady, może zmontuj koalicję z jej mężem
i razem z nią porozmawiajcie, albo Ty pogadaj z nim sama i niech on spróbuje ją
przekonać. Niech on też idzie z nią na terapię, niech ona nie będzie z tym
sama, będzie gość wiedział jak ją wspierać. Przepraszam, że tak długo.
Powodzenia.

[matylda_milena]

sorry, to jeszcze raz ja, ale tym razem będzie krócej, obiecuję Powiedz
jej, że nawet jeśli jakimś cudem uda jej się w takim stanie psychicznym zajść w
ciążę, to nie będzie w stanie jej przetrzymać będąc tak skrajnie znerwicowaną.
A poza tym będzie narażać swoje dziecko, które przecież reaguje na samopoczucie
i stan psychiczny matki. Może to jej jakoś przemówi do wyobraźni?

[polpotworek]

Skoro mąz nawet nie chce walczyć to dziewczyna bez jego wsparcia niestety
pogrąża sie. Pogadaj jeszce raz z jej męzem, moze on sie poprostu boi ze sobie
nie poradzi, a moze zapomnial przysiegi malżenskiej i wycofuje sie bo tak mu
bedzie latwiej, a moze juz jej nie kocha... Najlpierw trzeba ustalic prawdziwe
intencje jej męza bo dzialanie bez zorganizowanej struktury bedzie bardzo
chaotyczne i moze wprowadzic jeszcze wiecej zamieszania.
W sumie jej ataki na męza wygladaja jak desperacka próba wywolania w męzu
potrzeby udowodnienia jej ze on naprawde ją kocha i wszystko razem
przetrzymają. Jej mąz zachowuje sie niestety odwrotnie i kolo sie zamyka. W
takim maraźmie i oszukiwaniu sie nie mozna dlugo żyć, bez jasnej sytuacji tutaj
niewiele sie chyba zdziala.

[nuriia]

On jest po prostu zmęczony rolą, jak sam mówi "byka rozpłodowego". I tego, że
jego żona zna jeden temat do rozmów. Dosyć ma pewnie też żony, któa się skupia
na jednej rzeczy. Czyli zajściu w ciążę. Skarży się, że Ania przestła być jego
żoną, przyjaciółką i kochanką, a została już tylko kobietą starającą się zajsć
w ciążę. Wielkrotnie zostawał u nas w domu do późna, bo bał się wrócić do domu
a większość jego znajomych przestała się z nim przyjaźnić ze względu na żonę i
jej zachowania. Znam go dobrze, mąż mój zna go jeszcze lepiej. On zdecydownie
chce rozwodu. Jedyne co go przy niej trzyma to jakieś resztki dawnych uczuć i
może współczucie.

[ewelina158]

rozumie jej męża ale niepowinien myśleć o rozwodzie.teras gdy go najbardziej
poczebuje.powinien z nią szczeże porozmawiać co go boli aby mogła go zrozumieć
i wspierać się nawzajem.

[nuriia]

Może powinien ją namówić do szukania pomocy u psychologa, ale tego nie robi.
Kiedyśtam próbował. Ostatnio to się przygotowuje do rozwodu. On już raczej nic
nie zrobi, żeby jej pomóc.
Wspierać siebie nawzajem? W czym? Jego to chyba w rozwodzie? On innych planów
nie ma.

[mezatkaap]

Nie dziw się, że facet wymięka, i tak długo wytrzymał. Same starania,
w "normalnych warunkach" są stresujące jak cholera, a co dopiero z kobietą
hiseryczką... są jakieś granice; ona wymaga psychiatry, i to szybko; spróbuj ją
namówić, z daleka od noży i innych takich. Podziwiam Cię szczerze, bo ta
kobieta budzi we mnie lęk...

[nuriia]

Żaden proble ze długo. Ja w końcu oczekuję od was pomocy i porad.
Knajpa odpada.
Ale zaproszę ją do domu. Tylko kiedy. Okolice owulacji odpadają, bo to jest
czas święty. Żadnego wychodzenia, skupia sie ma poczęciu. Jak ma miesiączkę
(każdą kolejną) nie wyjdzie za nic z łóżka, bo nie zaszłą w ciążę i tyle.
Przeżywa porażkę. Po owulacji do miesiączki nie ma co liczyć, bo wtedy robi
testy i jest pełna nadziei. "tym razem się na pewno udało, już mi się piersi
powiększyły mam zaparcia, to nieuchronne oznaki ciąży"
Więc zostje chyba tylko czas od miesiączki, do okresu intensywnego starania się
o dziecko. Tylko ona wtedy jest cała optymistycznie nastawiona, bedzie super,
zajde w ciążę.

No więc zaproszę ją. Z meżem, bo musi ktoś ją odwieść do domu.
I powiem, że sie martwię. A ona mi na to, że to wszystko wina wszystkich bo
sabotują ją i jej ciążę. Ale ona się nie da.

[ewelina158]

wszyscy ją wysyłacie do psychiatry.ja jej sie niedziwie 3 poronienia ja nie
poroniłam bo nigdy jeszcze w ciąży nie byłam.i mam nadzeje że jak bende w ciąży
to wszystko pujdzie ok.ale niewiem jak bym zaregowa.jeszcz wiedząc że mąż chce
mnie opuscic.niekiedy wystarczy psycholog a nie psychiatra.a nawey niekiedy
wystarczy nic niemuwił tylko ją wysłucha.i wspierac.a nie oceniac nikt niewie
co ona naprawde mysli i czuje.sorki za błędy ortograficzne

[polpotworek]

Mąz nie moze tak poprostu uciekać, zwinąc manele. Ona go potrzebuje mimo
wszystko. Zagubila sie i wydaje mi sie ze problemem jest to ze nie potrafią ze
sobą wprost porozmawiac. Tak mi sie wydaje. Chyba lepszy bylby nawet wybuch
emocji ich obojga i wyjasnienie sobie pewnych spraw niz uciekanie.
Mąż nie powinien chowac glowy w piasek, lepsze by bylo gdyby wykrzyczal jej
wprost co czuje i ze ją kocha(no wlasnie ale czy on ją kocha i chce z nią byc
to wie tylko on)- moze by to do niej dotarlo. Jego odejscie uwolni go od
frustracji ale ją dobije(moze sie odbije a moze nie), i problemem najwiekszym
moim zdaniem sa relacje miedzy nimi. Tylko on wie czy chce odejsc bo nie da rady
(czesto nam sie wydaje ze nie mozemy czegoś udzwignąc), czy poprostu juz nie
chce z nią być bo np ma inna kobiete. Wyjasnienie tego ma ogromne znaczenie,
moim zdaniem zanim on sie nie określi to niewiele tu sie nie wskura.

[polpotworek]

Ja myśle ze tu by sie bardzoiej przydala terapia rodzinna. Niestety problem
malzonki to tez problem jej męza. Mój mąz bardzo zmienil sie gdy zaczal ze mna
chodzic do lekarza. Zrozumial ze mozna walczyc, ale ja wiem ze on chcial choc
tez pewnie czasami mnie nienawidzil.

[nuriia]

Jej mąż towarzyszył jej latami. Teraz chce się z nią rozwieść. Nie chce z nią
isć na terapię, tylko się rozwieść. I nie sądze, żeby o cokolwiek chciał
walczyć. On jej raczej nie nienawidzi. On jej po prostu nie kocha.

Ja się nie wtrącam w sprawy dwojga ludzi. Tam już nie ma związku. I nie sądzę,
żeby jej zmęczony mąż chciał jeszcze jej pomagać.

Byłoby dobrze, żeby moja koleżanka trafiła do specjalisty zanim zacznie się
rozwód.

[fioco78]

czytam, czytam i nie mogę w to uwierzyć. mam nadzieję, że nikt mnie tak nie odbiera z zewnątrz. to jest straszne co piszesz. dziewczyna kwalifikuje się do leczenia, ale najpierw stanu nerwowego. nie wiadomo co ci poradzić, jej facet też już chyba traci cierpliwość. laska niszczy psychicznie siebie i jego. nie odwracaj się od niej. musicie coś zrobić, bo się wykończy. wiem, że nikogo nie łatwo przekonać do leczenia u psychologa, ale to wydaje się być jedynym rozsądnym wyjściem. powodzenia życzę i tobie i jej. trzymam kciuki.

[batutka]

ona jest tak znerwicoawna, ze najprawdopodobniej nie zajdzie w ciazy wlasnie
przez takie obsesyjne myslenie, zachowanie - to moze wlasnie to ja blokuje
jak tego nie zrozumie, to nie wroze jaj niczego dobrego - przeciez organizm musi
sie do ciazy przygotowac nie tylko fizycznie, ale i psychicznie

[nuriia]

Teraz to, że nie zajdzie w ciążę, to jest jej (przepraszam za niedelikatność)
mniejszy problem. Jak sie nie da namówić na psychologa i zostanie całkiem
samotna, to jej świat się dopiero zawali.

[batutka]

dokladnie tak jak piszesz - ktos musi jej pomoc, bo sama nie da rady

[nuriia]

No właśnie, tylko jak jej to wyjaśnić.
Zaproszę ją i porozmawiam, tylko nie wiem jak do niej dotrzeć.
Stąd prośba o waszą pomoc.

[fioco78]

dawaj ją tu na warsztat. dziewczyny jej deprechę wybiją. takie coś, pogadanie z kimś, nawet anonimowo bardzo dużo daje, wiem po sobie. kto ją lepiej zrozumie? tylko boję się, że zapuściła się w tym już za daleko. z tego małżeństwa będą nici i problem niepłodności może jej się rozwiązać sam. trzeba ją ratować przed nią samą.

[wiosenka1]

a moze bys jej pokazala ten watek