czy to wszystko musi dziać sie na moich oczach????

[szklanapulapka2]

Już nie mam siły.... Nie wyrabiam po prostu. Dziś w nocy sąsiadka urodziła
dzicko. O 23.45 mąż ją zawiózł do szpitala. Oczywiście filowałam w oknie pół
nocy (sama nie wiem, po co sie tak ktuję, ale ciekawość mnie zżerała). Mąż
tej sąsiadki przyjechał rano i właśnie z rozesmianą gębą zdawał relację
swojej mamusi z tego, co działo sie z z jego żoną w szpitalu. Właśnie wyszkli
na spacer - on, jego matka i 2 dzieci. Nie mogę na to patrzeć, nie mogę. Może
jestem podła, wredna, okropna, niewdzięczna, złośliwa, ale... nie mogę na to
patrzec... Ktoś mógłby powiedzieć "nie patrz", ale nie muszę, naprawdę. To
wszystko dzieje sie na moich oczach, w moim bloku, pod moimi oknami, za
ścianą. Tylko czekam, aż przywiozą dziecko ze spzitala i znów dadzą sie
słyszeć w nocy znajome płącze niemowlęcia. To ponad moje siły ((.
Pamietam, kiedy rodziłam Adasia, to chodziłyśmy w ciaży wszystkie 3 z
klatki.Jedna z sąsiadek urodziła w kwietniu, druga w maju, i ja w czerwcu.
Pamietyasm, że myślałam wtedy : 'Boże, dobrze, ze jestem też w ciaży, bo nie
przeżyłabym chyba, gdyby top wszystko działo sie na moich oczach, a ja nadal
nie miałabym swojego dzieciatka". no i doczekałąm sie identyznej sytuacji,
tylko po 3 latach. Najpierw jedna koleżanka 9wczoraj, dzis w nocy druga... To
za duzo, naprawdę za duzo...

[miss30]

Agusia, przytulam Cię bardzo mocno. Rozumiem Cię, też mam jedno dzieciątko, ale
jak pomyślę, że moi 3 bracia mają: 4,3,2 dzieci to zawsze lecą mi łezki. Cieszę
się bardzo ich szczęściem (bo te dzieci są kochaniutkie), ale również nie
potrafię zrozumieć dlaczego tak jest oni nim się obejrzą a żona w ciąży a ja...
Wiem, że nie zrobiłam jeszcze wszystkiego, aby mieć to drugie dziecko, ale
powolutku zaczynam przyzwyczajać się do myśli, że możemy być tylko we troje.

[bulinkaj]

A ja oddałabym wszystko, żeby mieć "chociaż" jedno dziecko.
Z każdej strony otaczająca nas dzieci, moje koleżanki, sąsiedzi, moje siostry,
mój brat wszyscy mają dzieci. Tylko my jesteśmy sami.
Nawet badania genetyczne wyszły źle, więc in vitro odpada!

Przepraszam, nie chcę Was ranić, ale chciałabym mieć "chociaż" jedno dziecko!

[miss30]

Nie ranisz nas, ja dopiero niedawno zrozumiałam, jaki to skarb mieć to jedno
dziecko.

[dorotkak1978]

Siostra moja ma trójkę, a ja czekam chociaż na to jedno. Wiem jak to boli. I
życzę Wam po następnym dzieciaczku (i następnym), tym które nie mają po tym
pierwszym i sobie też nawet dwójki naraz. (a tu jeszcze tydzień).
Pozdrawiam.

Dorotka

[miss30]

To pisz, co wyjdzie. Masz jakieś przeczucia?
Wiem jakie mam szczęście, że mam to jedno dziecko, myślę, że ono też nie
pozwala mi na totalne zeschizowanie. Nie wyobrażam sobie co by było gdybym jej
nie miała. Tobie też się uda i będziesz taką samą szczęściarą jak my.

[gosia1705]

Agnieszko rozumię Cie bardzo dobrze. Czasami zadaje sobie pytanie dlaczego Bóg
mnie tak doswiadcza? Mam dni kiedy mysle sobie ze nie mam juz siły i moze
powinnam, pogodzić sie z mysla ze nie zostame mama. Ale kolejnego dnia kiedy
wchodze na forum i czytam ze wydarzył sie kolejny cud to nadzieja odżywa. Wiem
jak trudno jest patrzec na rosnące brzuszki bo sama mam w pokoju kolezanke w 16
tc. I to wcale nie jest zazdrośc to ból przeszywający serce i pytanie dlaczego
mi sie nie udało.
Przytulam Cie mocno.

[zajacowna]

Aga rozumiemy Cie bardzo dobrze!
kazda z nas tak ma( lub miala).
Jesli bedziesz miec takie napady .. to idz utyl swojego pierworodnego i ciesz
sie że go masz...

[mezatkaap]

Agula - masz zdrowe dziecko, męża, który wspiera, to naprawdę dużo, nie grzesz
kobieto, szczęściara z Ciebie

[tymonka30]

Otóż to.

[szklanapulapka2]

Dlaczego tak trudno jest zrozumieć, że drugiego dziecka można pragnąć tak samo
silnie jak pierwszego... Tak, jestem szczęśliwa, bo mam Adasia, ale on ma
dopiero 3 lata i już z zazdroscia patrzy na swojego kolegę (równolatka), który
może cieszyc sie bratem. Bo w tym wszystkim chodzi o to, żebym nie tylko JA
była szczęśliwa, a przede wszystkim ON. A ON nie będzie szcześliwy, będąc
jedynakiem i to wiem na pewno (.

[lillian1]

Agnieszka, razem z Toba przezywalam ostatnie niepowodzenia i jestem pod
wrazeniem ilosci prob, ktore podjelas.Nie pisze na tym forum czesto, ale Ciebie
pamietam. Dziewczyny mnie zamorduja mnie za to, co napisze, ale ...chodzi o
Ciebie. Nie o Adasia, ale wlasnie o Ciebie. Nie przyznasz mi racji, bo taki
etap teraz przechodzisz. Niemniej mam szczera nadzieje, ze kiedy znajdziesz
swoje szczescie. Trzeba probowac, dopoki jest nadzieja, ale sa granice poza
ktorymi nie chodzi juz o drugie dziecko w tym przypadku, ale cos zupelnie
innego.
bardzo przepraszam, jesli sprawilam Ci przykrosc, ale wydaje mi sie, ze mam
racje

[bulinkaj]

Ależ jak najbardziej Cię rozumiem.
Trzymałam kciuki za Ciebie cały czas, rozumiem Twoją rozpacz. Doskonale Cię
rozumiem. Ale zrozum też mnie, inne dziewcyzny, które NIGDY nie poczują pod
sercem swojego dziecka. Nie poczują kopniaczków. To jest ból nie do opisania! I
tu wcale nie chodzi o moje egoistyczne nastawienie, bo chcę dziecka i już.
Ja oczywiście będę nadal próbowała. Będziemy się starać o adopcję, ale nigdy
nie będę w ciąży!

[bulinkaj]

Chodzi mi o to, że wokół nas jest mnóstwo ludzi, którzy mają różne problemy.
Pragnęłam "stworzyć" rodzinę, ale widocznie nie pisane nam było zostać
biologicznymi rodzicami. Ja wierzę, że Bóg dał nam "inne zadanie". Będziemy
rodzicami, bo zaadoptujemy conajmniej dwójkę maluszków. I uda się nam!

[asiunia555]

Szklana Ty przesadzasz mocno
ja wiem że masz za soba trudne chwile
ale czytając to co piszesz to aż się boję o twojego synka czy Ty o nim myslisz
wystaraczająco czy oglądasz po nocach ciężarne sąsiadki

tak jak sama napisałaś - przestań się katować dziewczyno

[ciekass]

popieram !

[asiunia555]

szklanka!

[maretina]

przeginasz. zdobrego serca Ci to mowie. masz najlepsze ukojenie w synku.
przytul go, spojrz w sliczne dzieciece oczka, poskluchaj jak mowi "kocham cie
mamo", pomysl, ze jestes dla niego najwazniejsza na swiecie! to jest wazne.
najwazniejsze. jestes mloda, zdrowa, dziecko zdrowe. moj kajtek jest chory,
mimo to jestem najszczesliwasza na swiecie, jesli drugi raz mi nie wyjdzie to
pal szesc, JEST KJATEK, TY MASZ ADASIA!
ps. zycze powodzenia w kolejnym transferze!

Aga nie rób z siebie głupola

[56at]

Zajmij się swoim zyciem a nie cudzym.

[sun32]

Ja nie do końca Cię rozumiem ale coż chyba nie muszę...

A co do otaczająch brzuszków. W pracy na 12 kobiet 8 było w ciąży. Po kolei
wszystkie zachodziły w ciążę. Co miesiąc nowa w tym dwie najbliższe mi
koleżanki. Potem były porody. Zaczęłam się starać pierwsza i ciągle czekam. I
wiesz co? Uczę się cieszyć, uczę się tolerancji, staram się nikogo nie oceniać
i nikomu nie zazdrościć. Wszystkie koleżanki już wróciły z macierzyńskiego,
opowiadają o dzieciach. Są szczęśliwe ale mają też swoje nowe problemy. Czasem
mi łezka staje w oku ale na szczęście mam już etap obwiniania całego świata za
sobą. Widzę że im dłużej się staram aby być mamą tym bardziej zmienia się tok
mojego myślenia.

Życzę Ci więcej zrozumienia, dystansu i pokory. Ciesz się życiem, zdrowiem i
rodziną. Przestań porównywać z innymi. Będziesz bardziej szczęśliwa.
Nie jesteśmy pępkiem tego świata i chociaż to bardzo boli trzeba się pogodzić z
tym że nie wszystko będzie tak jak my byśmy sobie życzyły.

P.S. Skąd wiesz że Adaś nie będzie szczęśliwy? Czemu uważasz że to
najważniejsze? Jestem jedynaczką i miałam cudowne dzieciństwo. Mam wspaniałych
rodziców u których mam ogromne wsparcie do dzisiaj. I to jest najważniejsze w
byciu rodzicem.

[dagps]

ja tez nie bardzo lapie. masz oczy, chwala temu co ci je dal, to sie dzieje na
twoich oczach. mozesz sie wyprowadzic do lasu, ale tam sa zwierzeta ktore rodza
i to po kilka malych na raz.
w moim bloku jestem sama bez brzucha i bez ani jednego dziecka, jest jeszcze
malzenstwo staruszkow. w klatce malenstwo na dole i obok bliznieta urodzone
gdzies okolo grudnia/stycznia, wszystko slysze - mam przestac chwalic tego co mi
uszy dal?

przykro jest. to jasne. tylko bez przeginania. tytul postu wyglada conajmniej
jakby ktos kogos mial na twoich oczach mordowac.
nie chcesz - nie patrzysz, patrzysz - nie pierniczysz.

[tymonka30]

Agnieszka ja rozumiem doskonale jak to jest jak się stara o drugie. To nie o to
w ogóle chodzi. Ty ostatnio piszesz jak opętana, aż się boję myśleć co czuje
Twój synek jak Cię widzi w takim stanie.... o Ciebie też się boję! Zwariujesz
niedługo jak tak dalej będzie.

[agnieszka.krak]

Aga ja tez wiem jak jest, choc moja sytuacja jest zupełnie inna od Twojej, ale
chyba niewiele Cie dzieli od szaleństaw. Zycie to nie tylko być lub nie być w
ciązy, tez o to walcze z całych sił i napewno szybko sie nie poddam, ale nie
przesłania mi to całego zycia. Nie obraź sie, ale mysle, ze potrzebna Ci
wyizyta u dobrego psychologa. A dzieci Aguś u znajomych zawsze będa sie rodziły
i zawsze bedzie to radość. Jestem jedynaczką i zawsze pragnęłam mieć
rodzeństwo, no ale nie miałam, co wcale nie przeszkodziło mi mieć szczęsliwego
dzieciństwa, wiec praosze nie opowiadaj bzdur. Tracisz siły na frustracje,
zamiast przełożyć je na walkę o tą ciążę.

[magdamajewski]

o matko ty sie kobieto opanuj, bo to co ty wyrabiasz to juz ludzkie pojecie
przechodzi... myslisz ze ze wzgledu na ciebie swiat przestanie funkcjonowac?
Dzieci rodzily sie i beda sie rodzily i na to nic nie poradzisz. Skup sie na
dziecku ktore masz, drugie jesli przyjdzie to dobrze jesli nie to chyba swiat
sie na tym nie skoczy? I uwierz mi twoj "worek doswiadczeni" moze i jest duzy
ale sa dziewczyny ktore przeszly wiele wiecej od ciebie, nie maja dzieci i
zachowuja sie duzo normalniej. Pokory dziewczyno, pokory..

[lillian1]

Ufff, myslalam, ze sie posypia gromy na moja glowe...Tez uwazam, ze to juz jest
etap psychologa.

[korlewna]

hmmm..... wiesz co... mam synka.... i teraz dopiero wiem tak naprawdę jak to
jest być mamą... to jest coś najwspanialszego na swiecie... I marze o tym, by
mieć drugie dziecko, by mój Hubercik nie byl jedynakiem, byśmy tworzyli rodzinę
z dziećmi, a nie dzieckiem.... i dlatego doskonale Cię rozumiem.
Ale z drugiej strony... Ty masz juz Adasia, Ty masz swoje szczęście, Ty masz
dziecko, Ty masz dla kogo żyć, Ty musisz się Nim opiekować... I choćby los nie
dał Ci więcej potomstwa to TY JUŻ JE MASZ... teraz chcialabyś więcej.
Spróbuj zrozumieć też te kobiety, ktore latami walczą o dziecko... o sens
życia... bezskutecznie.... Dla Nich to co napisalas jest jakimś absurdem,
jakąś herezją, jest podlością i egoizmem... To jest forum niepłodnościowe,
gdzie takich kobiet jest wiele... Zanim zaszłam w ciązę byłam tu stałym
bywalcem i gdybym wtedy przeczytała podobny post... nie umiem sobie nawet
wyobrazić tego, co bym czuła...
Kobieto... weź sie w garść. Jeśli nie radzisz sobie sama, to udaj sie do
specjalisty... ale nie krzywdz innych.
Pozdrawiam

[perls]

Cóż przykro mi to przyznać ale równiez tak jak inne koleżnaki uważam że
przesadzasz. Napewno wiele z nas oddaloby za to żeby poczuć macierzyństwo i
przytulić się do swojego dziecka. Co mam nadzieje kiedyś nastąpi...
Też mam czasmi starszne chwile jak widze że po kolei wszysycy obok mnie rodzą-
akurat ten rok to wysyp ciąż. Przykro mi na to patrzeć i cieżko odpowidać na
pytania " kiedy moja kolej"- mam wrażenie czasami że ludzie myślą że czekam na
uzbieranie miliona na koncie i wtedy moze pomyśle o dziecku. Rzeczywistość jest
zupełnie inna, dlatego wiele bym dała żeby mieć 1 dziecko.

[polpotworek]

sun napisalas bardzo madrze. Niestety szklanko musisz postarac sie nabrac do
tego dystansu bo jak tak dalej pójdzie to popadniesz w paranoje i tylko
oddalisz sie przez to od swojego marzenia. Czasem bardzo boli ale musimy sie
mimo wszystko uczyc zyc swoim zyciem... wiem bo sama czekalam na ciąze 4 lata i
przerabialam te wszystkie schizy... dopiero gdy sie wyciszylam i przestalam o
tym myślec jak o jedynym celu w zyciu to stalo sie... ))

[kalinka28]

Podczytuje twoje posty i mam podobne wrażenia jak dziewczyny. Za mną dwa lata
starań i wiele rozczarowań, niestety nie ma jeszcze dziecka, ale mam dużo
nadzei. Rozumiem Twoje rozgoryczenie ale nie rozumiemem dlaczego aż tak
zdominowało ono Twoje życie. Wiadomo że dla nas sprawa macierzyństwa jest
najważniejsza ale oprócz niej jest jeszcze dużo innych spraw. TY MASZ SYNKA,
tak ładnie o nim piszesz ale zamiast tak bardzo angażować sie w życie sąsiadów
mogłabyś mu właśnie poścwięcić tę energię. Jeszcze jedno- dwa dni temu moja
przyjacióka urodziła córe, 3 tygodnie temu bratowa synka - nie powiem że nie
było lekkiej zazdrości, łez i pytania dlaczego wszyscy tylko nie ja....ale
trwało to tylko chwile...szybko wrócił rozsądek i wiara że ja też sie doczekam.
Teraz ciesze się szczesciem nowych mam i nawet bede matka chrzestną. Bądz
dobrej myśli - mimo że tyle niepowodzen za Tobą ciesz sie macierzyństwem którym
Cię los obdarzył!!!

[julcia2222]

Rzadko się tu odzywam, ale śledzę wszytskie wątki. przykro mi z powodu tego co
przeszłaś ostatnio, ale zgadzam się z dziewczynami. Od kilku lat walczymy o
pierwsze dziecko i nic z tego, szanse są niewielkie. Ty masz dziecko, więc
zajmij sie nim .. Przepraszam, ale płaczę nam klawiatura i nie mogę napisać tego
co mi sie kołacze po głowie.... bo przełykam łzy...

[szklanapulapka2]

Dowaliłyście mi mocno. Ok. Być może zasłużyłam. Nie zgodzę sie tylko na to,
byście wypominały mi, ze nie zajmuję sie dzieckiem, które mam, nie doceniam go,
nie myślę o nim. Adaś to Jedyny Najważniejszy Skarb mojego życia - to Ktoś,
dzieki komu mam siłe rano zwlec sie z łóżka i zacząć normalnie egzystować. Nikt
nigdy nie będzie dla mnie ważniejszy, istotniejszy. Uwielbiam go, choć ludzie
mówia, że robię mu tym więcej krzywdy niż pożytku.
Myśle o nim. Myślę dzień i noc. Potwornie boję się każdego kichnięcia,
kaszlnięcia, każdej utraty apetytu, czy wzmożonego pragnienia. Jestem
przewrażliwioną matką, która na sam sygnał od dziecka : "mamonia, boli mnie
brzuszek" dostaje temperatury i ma najgorsze przeczucia.
Myśle o nim, wyobrażam sobie ciągle jego dzieciństwo (byc może szczęśliwe),
wyobrażam sobie moment, kiedy zapyta mnie "a ja będę miał brata lub siostrę?
Kiedy?" Wiem, ze taki moment nastąpi. Wyobrażam sobie jego uczucia, kiedy
pójdzie do szkoły czy przedszkola i koledzy zaczna rozmawiać : "a mój brat
zrobił to... moja siostra tamto...". Wyobrażam sobie, co on wtedy będzie czuł...
(: I dalej, wyobrażam sobie moment, kiedy nas zabraknie, widzę Adasia, który
nie będzie miał z kim podzielic swoich uczuć, bo nikt oprócz niego nie będzie
czuł tego samego. Myslę o nim, kiedy przypominam sobie 24 grudnia 1980r., kiedy
to ja jako 6 letnia dziewczynka zostałam straszą siostrą, kiedy całemu swiatu
chciałąm wykrzyczeć swoja radosć z powodu pojawienia sie na świecie mojego
brata. Myśle o nim, kiedy patrzę na członków mojej rodziny, którzy zawsze mogą
liczyć na swoje rodzeństwo. Myślę o nim, kiedy widzę, jak przepada za dziećmi,
jak tuli, całuje swoje misie i pieski. Myślę o nim, kiedy mówi "mamonia, kocham
cię", kiedy patrzy mi w oczy wiernie jak piesek i ufa, ze będzie miał
szczęśliwy dom. Boję się, że kiedyś będzie mu przykro, że nie ma rodzeństwa, że
nie będzie miał o kim rozmawiać z kolegami, że wyimaginauje sobie jakiegoś
nieistniejacego brata lub siostrę (tak robiła moje koleżanka z podstawówki,
która koszmarnie chciała mieć rodzeństwo i... którego rodzice nie mogli jej
dać) tylko po to, by "nie być gorszym" niz inni.
Moje dziecko to mój świat i gotowa byłabym oddać za nie życie.
Nie chcę nikogo krzywdzić, jesli tak to ktoś zrozumiał to przepraszam. Jasne,
że ja mam o tyle lepiej, ze juz zawsze będę matką. Drugie dziecko to moje
marzenie, które mam nadzieję zrealizować. Jeśli sie uda, to super, jeśli nie -
pewnie też będę musiaął sie jakos pozbierać. Natomiast nie musicie współczuc
mojemu synkowi matki - wariatki, bo przy nim i przy mężu trzymam sie naprawde
mocno. Na prawdziwe emocje pozwalam sobie tutaj - gdzie wiem, że sa osoby,
które czują to samo (lub podobnie) co ja. nigdy nie pozwoliłabym na to, by
mojemu dziecku działą sie krzywda, by poczuło sie odrzucone, niekochane i to
przez mnie. Po prostu po tylu latach walki chyba można czasami troche zwariować
(:. Ja wrócę do normalności, obiecuję, a cały koszmar walki o dziecko skończy
sie dopiero wtedy, gdy żaden z moich mrozaków nie będzie chciał z nami zostać.
Wtedy zacznę myśleć, jak to dalej poukładać. Na razie nie chcę godzić sie z
przegraną...

Rany Aga!

[mila_do_nieba]

ty musisz serio na jakąś terapie, bez urazy ale po tym co tu przeczytałam to
martwie się o twoje dziecko.

[enella]

mi sie wydaje, ze powinnas opowiedziec o tym psychiatrze, bo ty masz co
najmniej depresje.

[jamile]

ta opowieść o tragedii jedynactwa jest co najmniej osobliwa

[kobylka311]

Agnieszko Zastanów się jaki jest związek między tym, co tu powyżej napisałaś a
problememi z Twoim synkiem:

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=40028&w=64082311
Pozdrwiam

[maretina]

szklanko, na pewno jestes wspaniala mama. nie watpie w to. w ogole nie mialam
na mysli niczego zlego.
mam nadzieje, ze juz Ci troszke lepiej.

[citri]

przytulam

[arrabellka]

przykro mi, ale tez uwazam że potrzebna Ci pomoc specjalisty

[polpotworek]

Szklaneczko ta chec posiadania drugiego dziecka tak zdominowala twoje zycie ze
poprostu piszesz jakbys przechodzila menopauze i naprawde juz byla skazana na
brak drugiego dziecka, myśle ze bardzo zagubilas się i stracilas zupelnie
poczucie dystansu. Uspokój sie proszę i daj sobie trochę czasu, musisz sie
wyciszyc i powtarzac sobie ze przeciez nie jest wszystko przekreślone, przeciez
jeszce masz czas... nie poganiaj natury... ona sama najlepiej wie kiedy
dzidzius ma sie pojawic.

[jollyb]

szklana pulapko, kiedys gdy ja mialam gorsza chwile i probowalam jakos na tym
forum sie wyzalic ty nie zostawilas na mnie suchej nitki, mowiac mi ilez to
zlych fluidow otacza mojego pasierba bo jego rodzice sie rozwiedli, kazalas mi
doprowadzic swoje zycie do porzadku a potem sie starac o dziecko ktore wedlug
ciebie nie bylo zadnym rozwiazaniem. zabolalo bardzo. teraz ty tu sie wyzalasz,
czy wiec ja powinnam ci napisac zebys doprowadzila swoje zycie do porzadku a
potem myslala o dziecku?? nie , ja ci zycze wszytskiego najlepszego, ale zycze
ci tez zebys kilkanascie razy sie zastanowila zanim kogos skrytykujesz bo nie
wiesz po jednym poscie jaka ja mam sytuacje i jak to jest latami starac sie o
dziecko , gdy eks zona meza wysmiewa twoja bezplodnoscia, nie wiesz i zycze ci
abys sie nigdy nie dowiedziala.
tak jak napisaly dziewczyny ciesz sie tym co masz, bo mysle i wiem ze wiele
osob sie z tym zgodzi , my chetnie bysmy sie z toba zamienily , aby miec choc
jedno dzieciatko.

[56at]

jollyb!
przytulam Cie mocno.
Jak masz siłe walcz skarbie,walcz i wygraj **

[jollyb]

DZIKUEJ CI KOCHANA. walcze walcze , bede podchodzic do in vitro jak tylko wroce
do polski. sciskam cie i dziekuje za dobre slowo

[bulinkaj]

Dziewczyny, aż mi się oczy robią wielkie ze zdziwienia, że się aż taka "burza"
rozpętała.

Jest mi ciężko czytać posty Szklanej, bo naprawdę bardzo pragnę dziecka, nawet
jeśli byłoby same (ale przecież będzie miało kuzynostwo, będzie miało
przyjaciół-dzieci moich znajomych, przecież same sobie w przyszłości też
znajdzie przyjaciół. Nie będzie same!).
A z drugiej strony rozumiem Szklanę, bo ma trudne dni. I wiem, że bolą ja ciąże
znajomych i ich maleństwa.
Szklana, Ty już doświadczyłaś macierzyństwa, miałaś w objęciach swoje maleńkie
dziecko. Masz swój skarb! Ja wiem, że pragniesz drugiego dziecka i że to
pragnienie jest równie mocne jak za pierwszym razem, ale nie pisz takich postów
nam, dziewczynom, które wlaczą o swoje pierwsze. Być może jedyne dziecko. Ty
zazdrościsz innym, którzy mają dwójkę, trójkę dzieci, my zazdrościmy Tobie, że
masz Adasia.

Mnie chyba życie nauczyło pokory, cieszę się ze szczęścia znajomych, tych,
którzy mają dzieci. Jest lekkie ukłucie zazdrości, ale pozytywne.
Ja kiedyś też będę miała dzieci, wiem o tym.

[kalinka28]

Nie zarzucam Ci że jestes złą matką i że żle wychowujesz synka - jestem
przekonana że twoje dziecko ma dobra troskliwą mamę. Mi chodzi o cos innego.
Wydaje mi się (być może się mylę, trudno oceniać człowieka na podstawie postu)
że Twoje pragnienia stały się najważniejsze i zdominowały całe Twoje życie,
uważasz także że brak rodzeństwa może złamać dziecku życie! Gdyby szczęście
dziecka zależało od tego czy ma rodzeństwo czy nie życie byłoby łatwiejsze. Na
pytania, które być może zada Ci Twoje dziecko łatwo nie będzie odpowiedzieć
(mam nadzieje ze nie bedziesz musiała na nie odpowiadać bo pojawi się
wymarzone rodzeństwo dla Adasia) ale myśle że dziecko swoim dziecięcym rozumem
przywyknie do sytuacji i uwierz mi jedynak jeśli ma dobrych rodziców uważa
swoją rodzinę za normalną, nie porównuje jej do innych i na pewno nie cierpi z
tego powodu.Świat dzieci jest dużo bardziej poukładany świat dorosłych. Poza
tytm nie można czuć się winnym przed dzieckiem że nie zagwarantowało mu się
rodzeństwa i żyć z poczuciem winy do śmierci - nie na tym polega szczęśliwa
rodzina. Moim zdaniem wyolbrzymiasz problem.
Rozumiem że jest to pewnie spowodowane tym co Cie niedawno spotkało i z całego
serca Ci współczuje. Wierze że sie pozbierasz i będziesz widziała świat w nieco
jaśniejszych barwach. Pozdrawiam bardzo serdecznie.
-
Zawsze można zacząć od początku....

[hofina]

Szklanapułapko - doskonale Cię rozumiem. Jestem w podobnej sytuacji. Ściskam
serdecznie. Więcej napisałam ci na priva.

[molonela]

to pomyśl, jak czują sie kobiety, które nie mają ani jedego dziecka, a widziały
cię w ciazy i nadal widują z Adasiem, i myślą "już nie mam siły, nie wyrabiam
(...)"
a to Ty jesteś w ich oczach tą wielką szczęściarą

[hania2005]

Napisałam w nowym wątku...........Szklana wiele bym oddała by nie musieć
zanosić moich dzieci na cmentarz. Żadna ciężarna kobieta, żadna mama z
wózkiem,żadna ujemna beta czy jedna kreska na teście nie są porównywalne z tym
co dzieje sie teraz u nas w domu..
Nie narzekaj........bo grzeszysz.

[dagps]

"ale przecież będzie miało kuzynostwo, będzie miało
przyjaciół-dzieci moich znajomych, przecież same sobie w przyszłości też
znajdzie przyjaciół. Nie będzie same!" - no niestety szklana chyba nie ma w
glowie takiej opcji, ze nie maly adas, a duzy a potem dorosly Pan Adam bedzie
mial innych ludzi blisko niz tylko mame tate i rodzenstwo. lepiej sie do tej
przyszej mysli szklana przyzwyczajaj, bo Adam bedzie miał dziewczyne, pojdzie z
nia w tany i w swiat.

[enella]

ale co to wogole za argument. dziecko moze zapytac o wszystko. a jak bedzie
mialo rodzenstwo i zapragnie wiecej? albo brata, bo rodzenstwem bedzie tylko
siostra? albo odwrotnie, powie "mama zabieraj spowrotem tego brata, bo
jest "glupi" i mnie denerwuje" - toz to tylko dziecko. takie jest zycie, ze
dziecko trzeba uczyc, ze kazdy ma inaczej. przeciez w klasie na pewno sa i np.
bogatsze dzieci, ktore maja cos, na co was nie stac i co - tez siebie nie
przeskoczysz.

[szklanapulapka2]

Dziewczyny, dzis już mi lepiej. Będzie ok., musi być. Nie jestem w żadnej
depresji, po prostu cholernie trudno jest przepuścic przez palce tyle kasy i
nadziei. Dzięki za "słowa otuchy" - będzie dobrzxe i bez wizyty u psychiatry.
Już się biorę za siebie. ).

[katarzyna.br]

ale uważam, że powinnaś wybrać się do psychologa. Twój smutek i żal przeradza
się w jakąś psychozę.
Pół nocy stoisz w oknie żeby wypatrzyć obcych ludzi??

PRzecież masz synka, szkoda tracić czasu, który mogłabyś mu poświęcić na ciągłe
rozpamiętywanie.

[szklanapulapka2]

Ale ja juz napisałam,z ę jest mi lepiej. Może dośc juz tych okrucieństw. czuje
sie świetnie, nic mi nie jest i prosze o skończenie dyskusji.