Byłam adoptowana i chcę adoptować

[Gość: Kasia]

Przejrzałam listy dot. adopcji i powiedziałam sobie: a napiszę...
W wieku 4 lat trafiłam do Domu Dziecka - gdy miałam 7(!) zostałam zaadoptowana
przez samotną osobę - Mamę. Nie chcę się rozpisywać o buncie nastoletnim, tych
okrzykach: nie jesteś moją Matką... My mamy (ja i Mama) to za sobą. Wspomnienia
niedobrych chwil minęły, pozostała miłość, a to chyba najważniejsze.
Tak macie rację: adopcja to trudny problem. I napewno wymaga dużo mądrości,
miłości i cierpliwości z obu stron. Macie również rację: wśród rodzin
adopcyjnych jest dużo tragedii, które dotyczą zarówno dzieci jak i adopcyjnych
rodziców. Każdy ma prawo do lęków i uprzedzeń. Adopcji można a nawet należy się
bać - nie po to by zrezygnować z niej, tylko po to by była to adopcja mądra,
wypływająca z ważnych pragnień i potrzeb.
Ja dziś mam 30 lat, cudownego męża, wspaniałą Mamę, rodzinę i przyjaciół. Mam
ciekawą pracę - dzięki wierze mojej Mamy i rodzinie w moje zdolności zdobyłam
wszechstronne wykształcenie. W najśmielszych marzeniach nie oczekiwałam tylu
cudownych rzeczy.
Lecz o dziwny losie.. pojawił się w moim zyciu problem niepłodności.
Na początku bunt do Pana Boga (myślę, że znacie go dobrze): nie dość, że
zabrano mi już na początku życia tyle.. to jeszcze i teraz... odebrano...
Bunt powoli mija - pragnienie pozostaje. Ja wierzę w to, że kiedyś mocno
przytulę do siebie dziecko. W ł a s n e dziecko - n i e to, które urodzę -
tylko takie, które na mnie gdzieś czeka (9 miesięcy to nic z
kilkumiesięcznym/może kilkuletnim oczekiwaniem na dziecko).. po prostu
dziecko... Małą istotkę, którą pragnę kochać, wychowywać i pokazać jej, że
świat może być dobry.
Kasia

[Gość: EwaP]

Witam Kasiu,
Bardzo się cieszę, że się zdecydowałaś odezwać. Jesteś dla nas przykładem, że adopcja choć trudna to na
pewno adoptować warto - sama przez to przeszłaś i chcesz być matką adopcyjną. Proszę napisz więcej o
twoich doświadczeniach z dzieciństw i potem. My już jakiś czas jesteśmy w ośrodku adopcyjnym i chcemy się
przygotować do przyjęcia małej istotki. Moim zdaniem sama świadomość problemów to już duży krok do ich
rozwiązania.
Napisz również skąd jesteś i czy leczysz się. Może wymienimy doświadczenia. Proszę odezwij się. Jak byś
chciała napisać prywatnie podaję maila [e-mail].
Pozdrowienia, Ewa

[Gość: Kasia]

Ewo!
Dzięki, że się odezwałaś. To fakt - mój pierwszy list trochę mnie kosztował,
ale warto było.. Bardzo się cieszę perspektywą pomocy. Odpowiem na wszystkie
pytania i mam nadzieję, że przydam Ci się. Oczywiście skorzystam z maila - ale
może nasza rozmowa na forum jeszcze komuś się przyda.
Z niepłodnością borykamy się od półtorej roku. Już po paru miesiącach
nieudanych prób zrobiłam badania hormonalne (do tej pory wszystko o.k.) mąż
miał badane nasienie - (lekko poniżej normy - podobno ujdzie).
Jestem na etapie przyzwyczajania się do myśli o specjalistycznej klinice. Po
roku przyglądania się różnym wypowiedziom - chyba wybiorę Novum. Boję się
jednak dalszych rozczarowań...
O adopcji myslałam jeszcze zanim wyszłam za mąż. Znam przykłady kilku adopcji w
bliskim mi rodzinno-przyjacielskim środowisku. Mam więc trochę doświadczeń..
proszę odpowiedz: co Cię nurtuje, jakie masz pytania?
K.

[Gość: Odra]

Kasiu!
MOje wyrazy szacunku i uznania!

[Gość: Bacha]

Kasiu, bardzo Ciebie potrzebujemy i kazda Twoja wypowiedz bedzie dla nas badzo
cenna. Jak zdazylas sie zorientowac wszystkie mamy ten sam problem - jak zajs w
ciaze, a temat adopcji caly czas wywoluje ogromne emocje. Twoja obecnosc na
pewno pomoze w podjeciu decyzji o adopcji. Dzieki, ze do nas trafilas.
Pozdrawiam. Bacha

[Gość: Aśka]

Witaj Kasiu, nie kryję, że i mnie sprawiłaś ogromną radość swoją decyzją o
odkryciu się przed nami. Nawet nie wiesz jak bardzo pragnęłam, by do naszego
forum przyłączył się właśnie ktoś taki jak Ty. Ktoś kto jest w stanie
powiedzieć jak to jest - od strony dziecka.

Ja też powoli zaczynam myśleć o adopcji. Na razie nie mam o tym zielonego
pojęcia, na razie oswajam się z myślą i staram się o tym dowiedzieć jak
najwięcej. Dojrzewam (i psychicznie i finansowo) do drugiego in vitro. Jak się
nie powiedzie, to damy sobie spokój i podejmiemy kroki związane z adopcją.

Kasiu, gdybyś mogła napisać w jaki sposób Twoim zdaniem można ułatwić dziecku
przeżycie pierwszych dni, tygodni, miesięcy spędzonych w obcym (początkowo)domu.

[Gość: Kasia]

Bardzo dziękuję za Wasze słowa.
Dodają mi otuchy i mobilizują do dalszych listów. Mam nadzieję, że odezwie się
jeszcze inna osoba adoptowana, bo tylko moje doświadczenia to chyba za mało.. i
za subiektywnie. Mam poczucie dużej odpowiedzialności za te moje odpowiedzi..
boję się, że możecie się rozczarować.
Miejcie też proszę wyrozumiałość dla tych (może zbyt długich) wypowiedzi.

Asiu - ja w momencie odejścia z D.D. i rozpoczęcia "nowego życia" miałam 7 lat.
Byłam już dużą, świadomą sytuacji dziewczynką.Mama nie musiała mi nic
tłumaczyć. Doskonale wiedziałam, że mam innych rodziców, że jestem porzuconym
dzieckiem. Bardzo wzruszyłam moją Mamę: gdy na pytanie czy zgadzam się zmienić
nazwisko odpowiedziałam: "nie, bo to tak jakbym się wyparła mojej Mamy". I co
Ty na to: siedmioletnie porzucone dziecko... jego sumienie...

Co do odczuć w nowym domu:
- byłam bardzo zalękniona,
- przechodziłam różne fazy: od nieśmiałości do nieodpartej chęci bycia w
centrum uwagi w stylu "patrzcie na mnie - chcę być najważniejsza, należy mi się
wszystko - przecież to ja jestem poszkodowana",
- źle znosiłam obecność dzieci z rodziny (w podobnym wieku), one były takie
radosne, pewne siebie, podczas gdy ja czułam się "obco",
- bałam się ustawicznie, że wydarzy się coś! i będę musiała wrócić do D.D.
(choć zdarzały się chwile zagubienia i tęskniłam za tym miejscem - tak przecież
mi znajomym, jedynie bliskim),
- potrzebowałam stałej uwagi (Mama sprostała zadaniu) - pierwsze parę miesięcy
spędziłyśmy non stop razem - ale nie pamiętam kiedy zaczęłam śmiało
mówić "Mamo",
- ja przyjechałam z Warszawy do innego miasta - uważam, że to b. dobry pomysł,
w przypadku mojej adoptowanej kuzyneczki (pochodziła z tego samego miasta)- do
tej pory omija prawdopodobne miejsca pochodzenia,
- miałam również fazy w stylu: raz słodkie dziecko, innym razem potwór, mały
psychiczny dręczyciel: krzyczałam, że "ja wracam" i pakowałam walizkę. Mama raz
zaglądnęła przez dziurkę (opowiadała mi to) i zobaczyła, że ja tylko szuram
walizką tam i z powrotem po pokoju (he..he..), więc przestała się bać.
Okres adaptacji napewno był długi. Więcej pamiętałaby moja Mama - może uda mi
się ją namówić do opisania Wam jak to wyglądało.

Jeszcze parę uwag:
Pełne formalności zostały załatwione gdy miałam 14 lat.
Sama uważam, że przed dziećmi nie powinno się tego kryć. Gdy ono trochę
podrośnie powinno się od Was!! dowiedzieć. Ważna jest szczera rozmowa typu:
Mamusia i Tatuś nie mogli urodzić dzidziusia, ale pokochali Cię zanim jeszcze
znalazłaś/łeś się u nich i tak Cię pragnęli...
Ogarnia mnie paniczny strach gdy słyszę o buntach dzieci dowiadujących się
od "życzliwych dobrze poinformowanych" ...

Dziecko porzucone to dziecko skrzywdzone - jego obroną, czasem jedynym wyjściem
jest agresja. Przykład: zranione dzikie zwierzątko.
Ja sama gdy uświadomiono mi, że jestem/byłam agresywna, spojrzałam na siebie z
drugiej strony i walczyłam sama z sobą, bo tak naprawdę nie chciałam krzywdzić
bliskich, zwłaszcza Mamy - jej ogromnej miłości i akceptacji bez względu na
wszystko. To ona najczęściej "przełamywała lody". Miała/ma w sobie tyle siły,
często każdą złą sytuację, nieporozumienie starała się obrócić w żart, nie
traktować wszystkiego tak śmiertelnie poważnie. Zaraziła mnie humorem, tak
często to było lekarstwo: złe chwile kończyły się śmiechem i wzajemnym
ściskaniem.

Jeszcze bardzo ważna uwaga: w moim dawnym życiu była osoba, o której obecności
dowiedziałam się później. Była to p. Maria Łopatkowa. Jest/była osobą zajmującą
się problemem dzieci z D.D. Wydała kilka książek. Ta mądra Pani wymyśliła
program: kilkutygodniowe wyjazdy w góry, podczas których spotykały się dzieci
(w wieku od 3 lat w górę) razem z dorosłymi, chcącymi je adoptować.
Towarzyszyli im pedagodzy i uważnie obserwowali. Och! - przypomniałam sobie!
nakręcono film na podst. tego programu, ale niestety nie pamiętam tytułu, b.
dobrze scharakteryzowano tam odczucia dzieci i dorosłych. Ja podczas tych
wakacji spotkałam Mamę.

Mam nadzieję, że Was nie zanudzę. Jak wiadomo: dla każdego jego życie jest
najważniejsze - stąd moja potrzeba wypowiedzenia się.

Ale już teraz postaram się odpowiadać konkretnie na pytania - proszę pytajcie.

Kasia

[Gość: Aśka]

Kasiu, w żadnym wypadku nie odpowiadaj konkretnie! Im więcej piszesz, tym
więcej wiem.

Są takie momenty, że najchętniej rzuciłabym wszystko i od razu poszła do
ośrodka adopcyjnego (jak o tym myślę, to czuję jakąś taką niesamowitą ulgę).

Ja też kiedyś zetknęłam się z panią Marią Łopatkową. A właściwie nie ja tylko
moja koleżanka. Ale pamiętam, że wtedy byłam pod wrażeniem jej historii i
przeczytałam jedną (a może więcej) z książek pani Marii.

Myślę, że Twoja Mama jest wspaniałą osobą i jeśli udałoby Ci się ją namówić do
zwierzeń, to byłabym zachwycona.

Jeśli chodzi o adopcję, to nie boję się tego, że moje dziecko będzie starało
się dotrzeć do swoich korzeni (ma do tego prawo). Tylko tego, że może kiedyś
zdecyduje się odejść... na zawsze. Dlatego bardzo bym chciała mieć takie
dziecko jakim jesteś Ty, Kasiu. Takie, które będzie potrafiło zrozumieć,że:
NAJWAŻNIEJSZA JEST MIŁOŚĆ.

[Gość: Kasia]

Serdeczne pozdrowienia dla wszystkich "adopcyjnych" forumowiczów!

Witaj Asiu!
Przepraszam za spóźnioną odpowiedź (musiałam troszkę popracować - he, he..)
Przejrzałam dziś rano jeszcze raz listy dot. adopcji i muszę Ci powiedzieć..
byłabyś/będziesz? b. dobrą mamą adopcyjną. Masz tyle dobrej macierzyńskiej
intuicji, a przede wszystkim tą postawę, o którą niełatwo. Ja też bym chciała
mieć taką Mamę jak Ty.

Co do ciągu dalszego pytań:

> Jeśli chodzi o adopcję, to nie boję się tego, że moje dziecko będzie starało
> się dotrzeć do swoich korzeni (ma do tego prawo). Tylko tego, że może kiedyś
> zdecyduje się odejść... na zawsze.

Hm.. Ja nie mam potrzeby docierania do swoich korzeni (nie oznacza to, że nie
akceptuję i szanuję takiej potrzeby wśród adoptowanych). Być może dlatego, że nie
są one dla mnie tajemnicą i zagadką. W mojej dziecięcej pamięci pozostał obraz
wsi, domu, innego rodzeństwa. Bardzo mglisto/wyrywkowo pamiętam Mamę, Tatę,
brata. Jak przypuszczam i jak mi potem opowiadano moja rodzina rozpadła się z
powodu choroby (rak) mojej Mamy i (może przede wszystkim) alkoholizmu Taty. Ta
wiedza mi wystarcza. Zaakceptowałam fakt oddania, choć w pełni nastąpiło to
dopiero jak dojrzałam i jak stanęłam przed decyzją założenia własnej rodziny
(wcześniej mi było b. trudno).

Wydaje mi się, że potrzeba odnajdowania swoich korzeni jest ważna dla osób,
którzy są zagubieni w świecie, w swoim środowisku.. mają poczucie pustki, braku.
Dotyczy to przecież nie tylko osób adoptowanych. Myślę, że najważniejsze to tę
pustkę wypełnić. Mi wypełniono ją.

Ja nie boję się o to, że mnie moje (adoptowane czy rodzone) dziecko opuści. Tak
naprawdę wszystko zależy od nas, ile dajemy z siebie i ile tego zostaje w
ludziach, na których nam najbardziej zależy. Im więcej damy dzieciom miłości, tym
bardziej uspokoimy w nich i w sobie lęki.

Asiu!
Dzięki za listy. Pytaj śmiało dalej.
Chciałabym kiedyś spotkać się z Tobą i pogadać. Może razem z EwąP?

Kasia

[Gość: Aśka]

Kasiu, dziękuję Ci za ciepłe słowa.
Wiesz, ja generalnie zastanawiam się, czy będę dobrą matką, bo jestem totalnie
niezorganizowana i na wiele spraw brakuje mi czasu.

Moje obawy dotyczące odejścia dziecka zrodziły się, gdy obejrzała program Ewy
Drzyzgi, w którym chłopiec (a właściwie młodzieniec) powiedział, że gdy się
dowiedział, że jest adoptowany wyprowadził się z domu i nie chciał więcej znać
swoich rodziców. Pewnie główną przyczyną był szok spowodowany nagłym odkryciem
prawdy, być może dowiedział się za późno. Rozumiem mógł się obrazić, ale do
tego stopnia, żeby przekreślić te wszystkie lata miłości swoich rodziców?

Martwi mnie jeszcze jedno. Gdy adoptuje się dziecko powyżej roku, to nie
przysługują żadne dni wolne z tego tytułu (chyba, że się mylę, więc proszę o
sprostowanie). Wątpię by wystarczył mój urlop wypoczynkowy, powiedzmy nawet
cztery tygodnie ("aż" taki wymiar urlopu przysługuje na warunkach urlopu
macierzyńskiego w przypadku adopcji dziecka w wieku 4-12 miesięcy) na to by
maluszek poczuł się bezpiecznie i bez obaw poszedł do żłobka czy przedszkola.
Zwolnienie z pracy nie wchodzi w grę i to nie tylko z przyczyn finansowych.
Przecież jednym z warunków przysposobiebia dziecka, jest stała praca małżonków.
Błędne koło.

Kasiu, ja też bardzo chętnie bym się z Tobą spotkała. Jeśli czytasz wątek o
stowarzyszeniu, to już wiesz, że organizujemy spotkanie. Może też weźmiesz w
nim udział? I liczę, że Ewa również do nas dołączy.

[isiak1]

Asiu!
Błagam - Kochana - nie oglądaj takich programów! Sama przecież dobrze wiesz, że
telewizja to specyficzne miejsce, w sposób szczególny wpływające na osoby
zaproszone (odpowiedni typ ludzi) i na ich "zwierzenia".
Nie chodzi o to, że krytykuję samą formę tych programów. Ale musisz mi
przyznać, że wyłapują one "smaczki", szukają taniej sensacyjności. Zobacz -
dlaczego nie ma w nich nic o normalnych, szczęśliwych adopcyjnych rodzinach?
Przecież Ty dobrze o tym wiesz, niepotrzebnie się rozpisuję...

Asiu,
Wracając do problemu urlopu: moja Mama jest nauczycielem w związku z czym
trochę inaczej wyglądał jej urlop w naszym przypadku. Wydaje mi się, że w
momencie przysposobienia każdego dziecka przysługuje urlop (oprócz
wypoczynkowego) - ale jak jest on "długi" - muszę to jeszcze sprawdzić.

Od przyszłego poniedziałku jestem do końca miesiąca na urlopie (nareszcie!!),
więc poczekam na spotkanie w innym terminie. Ale w sierpniu chciałabym zajrzeć
do Warszawy (być może do Novum). Chciałabym spotkać się z kimś kto poradziłby
mi, którego lekarza mam wybrać i na jakie badania się nastawić. Czy część z
nich udałoby mi się zrobic w ramach ubezpieczenia? Może sie łudzę?

Asiu - czy możesz (jeśli oczywiście zechcesz) opisać mi Wasz przypadek
niepłodności? Jeśli nie, zrozumiem. Podaję Ci mój "gazeciany" adres:
[e-mail] - gdybyś chciała skorzystać.
Kasia

do Kasi i wszystkich

[malgosiak]

Kasiu, inne dziewczyny Cie już " wyściskały ", więc ja nie bedę się powtarzać.
Super, ze jesteś, rzeczywiście musimy zorganizować spotkanie. Ja jutro po
południu zaczynam już okres wolności ( do 29 lipca). W tym czasie z ogromnym
ubolewaniem prawdopodobnie nie będę do Was pisać, ale generalnie ostatni
weekend lipca jest ok. Ustalcie tylko, na Boga miejsce, już mi wszystko jedno,
byle była jakaś kafeja z caffe latte. W razie czego Ewa P., Lilka, Aga i Bambi
mają mój telefon , dzwońcie jakby się zmienił termin. Bardzo będę za Wami
tęsknić, nie przesadzę jak powiem, ze jesteście teraz dla mnie jak druga
rodzina. M

[Gość: Aśka]

Masz rację, Kasiu, ten program pokazuje same skrajności. Ale w sumie dobrze
wiedzieć również o nich, żeby przynajmniej podjąć starania, które pomogą
uniknąć takich sytuacji.
Jak uda Ci się dowiedzieć coś o tym urlopie, to byłabym Ci wdzięczna.
Szkoda, że się nie spotkamy, ale mam nadzieję, że "co się odwlecze, to nie
uciecze".

PS. Mój liścik czeka na Ciebie w skrzynce

Do Asi

[Gość: isiak1]

Asiu - liścik czeka na Ciebie w skrzynce.

Choć od razu tu też napiszę, bo może któraś z Was Dziewczyny miała podobny do
mojego przypadek niepłodności:
ja poszłam do lekarza po półrocznym nieudanym staraniu. Teraz mija półtorej roku.
Po młodej lekarce i zaleceniach brania witamin aż minie 14 miesięcy (?) wybrałam
lekarza profesora. Podczas pierwszej wizyty nie badając mnie, po przejrzeniu
dotychczasowych wyników badań hormonalnych zawyrokował: endometrioza (hm?!) -
przejrzałam strony i nie stwierdziłam u siebie żadnych objawów. Męża wyniki to:
16 mln, 40% ruchliwych. Ja aktualnie robię badania hormonalne pod kątem PCO w 3
dniu cyklu (bo poprzednie miałam podobno w złych dniach: 8, 16, 18, 21, 28).
Profesor zalecił też laparoskopię - za parę dni mam drugie szczepienie. Dowiem
się również jakie mam wyniki hormonów, to napiszę. USG - w różnych dniach cyklu,
podczas owulacji lewy jajnik miał podobno za dużo wzrastających pęcherzyków.
Wyniki progesteronu - pow. 20 nml/ln.
Najbardziej mnie przeraża to co wyczytałam w medycznych wydawnictwach np. o PCO:
że jajniki mogą być powiększone ale nie muszą, może być zaburzona gosp.
hormonalna ale nie musi, może być za dużo prolaktyny, ale nie musi.., może być
obraz policystycznych jajników ale... O co tu więc chodzi? Ja wiem, że
niepłodność bardzo jest trudno zdiagnozować, znaleźć przyczynę (sama psychiczna i
te nerwy..) i wiem, że muszę się uzbroić w cierpliwość, ale tak mi trudno...
Kasia

[Gość: Ola]

Co prawda nie do mnie list, ale coś napiszę. No więc Kochana: miałam badania
hormonalne - w normie, miałam laparoskopię, histeroskopię - mała endometrioza
została namierzona i wypalona, leczona hormonami, mój mąż ma trochę
więcej "wstręciuchów" niż Twój (20mln/ml) ale bardziej leniwe (tylko 20-35%
ruchliwych). Generalnie to nie są parametry, żeby wykluczały posiadanie
potomstwa - ale go nie mamy... Zdecydowałam się na in vitro, bo mam nadzieję,
że może ono coś wyjaśni (za dużo chcę?), ja nie mam pojęcia dlaczego tak
jest... Wiesz Kasiu - ja już nic nie wiem, albo inaczej wiem, że nic nie wiem.
Jest jeszcze jedno fajne powiedzenie, które bardzo do mojej sytuacji i pewnie
do wielu z nas pasuje: im dalej w las, tym więcej drzew.
Kasiu, życzę Ci tego co dla nas wszystkich byłoby najlepsze; ni stąd, ni z owąd
poprostu "zaskoczyć".

Do Oli i nie tylko..

[Gość: Kasia]

Olu!
Ogromne dzięki za ten las i drzewa! Tak naprawdę to b. mi potrzeba dystansu do
tego wszystkiego, do tych niespełnionych oczekiwań, zawodów, panicznego strachu
i zawiedzionych nadziei.. Ja wiem: "głowa do góry" i dalej do przodu..
Im więcej listów od Was otrzymuję, tym b. się z Wami zżywam (nie mylić z
zżymam!) i przekonuję o słuszności koalicji choćby ku pokrzepieniu serc..
Czy Ty też wybierasz się na spotkanie - kurczę akurat ja wyjeżdżam, ale mam
nadzieję, że szybko zostanie powtórzone.
Olu - dzięki.
Kasia

[Gość: Ola]

Myślę, że się spotkamy
Przyjemnego odpoczynku i do zobaczenia!

Do EwyP

[Gość: Aśka]

Ewo, czy mogłabyś napisać coś więcej o Waszych staraniach o przysposobienie
dziecka (oczywiście o ile to nie narusza Twojej prywatności)? Jak wygląda
procedura, na jakim etapie jesteście i na jakie trudności dotąd natrafiliście?

[Gość: EwaP]

Witajcie Dziewczyny, przepraszam, że nie odzywałam się ale byłam na urlopie badaniowym. Jeszcze raz
powtórzę - bardzo się cieszę, ze pojawiła się wśród nas Kasia. Te zdemonizowane lub idylliczne opowieści o
adopcji warto zweryfikować z osobą, która zna to z własnych doświadczeń. Wiem, że adoptowane dziecko
może od nas odejść bo nie jesteśmy jego naturalnymi rodzicami ale kto nam zagwarantuje, że dziecko naturalne
tego nie zrobi i następne pytanie na ile wynika to z naszych błędów wychowawczych??? Na te i inne pytania
nigdy nie dostaniemy odpowiedzi. Wiem jedno chcemy z mężem mieć Rodzinę (celowo przez duże R) i nie
wystarczają nam wakacje we dwoje i dużo wolnego czasu, nie tak powinno wyglądać życie w naszych
wyobrażeniach. Wszyscy boimy się adopcji ale czy nie boimy się ciąży a potem dziecka naturalnego? Na razie tak
naprawdę dążymy do zobaczenia tych przeklętych "dwóch kresek" a co będzie potem????
Kasiu wierzę, że Twoje listy uświadomią nam, że rodzina z dzieckiem/dziećmi adopcyjnymi to normalna rodzina ze
wszystkimi radościami i smutkami codziennego życia.
Asiu, co do naszych starań adopcyjnych to odbyliśmy 4 spotkania w ośrodku TPD. Do tej pory największą
przeszkodą jest wcześniejszy rozwód mojego męża (tak płaci się za błędy młodości). Spotkania polegają głównie
na uświadamianiu nam zagrożeń i niebezpieczeństw adopcji ale do tej pory nie usłyszeliśmy nic o czym do tej
pory nie wiedzieliśmy. Spotkania są celowo rozwlekane w czasie przez ośrodek i nie wiem z czego to wynika,
może po prostu chcą nas sprawdzić, że jesteśmy pewni swojej decyzji albo kolejka jest na tyle długa? My
staramy się o niemowlę, mamy po prostu nadzieję, że będzie to bardziej naturalne a poza tym takie dziecko będzie
jeszcze mało skrzywdzone przez los i łatwiej będzie nadrobić brak więzi emocjonalnej - pozostaje tylko 9
miesięcy ciąży i kilka miesięcy w szpitalu.. Nie wiem czy to jest słuszne ale taką decyzję podjęliśmy. Spotkania w
ośrodku kończą się przejściem przez komisję adopcyjną, która decyduje, czy para (osoba samotna) nadaje się na
rodziców adopcyjnych. A potem pozostaje tylko czekanie.
Kasiu, my leczymy się w nOvum 3 lata, więc jeśli masz jakieś pytania to po prostu pisz. Na pierwszą wizytę
trzeba się zapisać z wyprzedzeniem (nie wiem może już to zrobiłaś). Co do lekarzy to też już zdążyłam ich trochę
poznać. Nie wiem czy jest sens robić jakieś badania przed wizytą bo oni ufają głównie swoim wynikom. Ale jak
coś już macie to na pewno warto to wziąć, szczególnie wyniki Twojego męża. Badania hormonalne są robione u
nich na miejscu i są najtańsze w Warszawie, nie mam porównania z innymi miastami. Jeśli kiedyś miałaś robione
badania hormonalne albo USG to weź ze sobą, może pomogą ocenić czy prawidłowo samoistnie owulujesz.
Jeśli będziesz w Warszawie chętnie się z Tobą spotkam, no i oczywiście z Twoim mężem.
Do usłyszenia (przeczytania) i mam nadzieję do zobaczenia,
Ewa

[Gość: Kasia]

Dzięki Ewuś za list.
Teraz widzę, że będzie mi b. potrzebna rozmowa z Tobą o Twoich doświadczeniach
w Novum, a może przede wszystkim w TPD.
Prześlę jeszcze jutro list na Twoją skrzynkę.
Trzymaj się.
Kasia

Do Ewy

[Gość: Aśka]

Dziękuję Ci, Ewo, za odpowiedź. My myślimy o maluszku 1-3 latka, ale jak
powiedzą, że mają dla nas niemowlę albo dziecko powyżej 3 lat, to na pewno
będziemy je chcieć. Byle by nareszcie być Rodziną, tak jak Ty to, Ewo, ujęłaś.

Trochę dziwne mi się wydaje, że przeszkodą jest rozwód Twojego męża. Rozumiem
alkoholizm czy karalność, ale rozwód? Może tak sobie wymyślili, żeby mieć
powód, dla którego przedłużają całą procedurę? Zastanawiam się, jakie są
przyczyny, które definitywnie dyskwalifikują parę starającą się o adopcję. Boję
się, że narobię sobie nadzieje i... nic z tego nie wyjdzie.

Ewo, podobno procedura trwa od kilku miesięcy do kilku lat. Od czego to zależy?
Czy przyczyną jest brak dziecka, czy brak przygotowania do adopcji starającej
się pary? Czy przez cały ten okres mają miejsce te spotkania? Najbardziej chyba
przeraża mnie komisja. Kiedy się zbiera i jak to się odbywa? I czy po
pozytywnej opinii można liczyć, że lada dzień zabierze się maluszka do domu? Im
więcej wiem, tym widzę, że coraz mniej wiem.

[Gość: EwaP]

Witaj Asiu,
Odpowiadając na Twoje pytania, to naprawdę trudno wyczuć o co chodzi, o rozwód czy cos innego. Innym
tematem są moje IVF, ośrodek chce od nas deklaracji, że nie będziemy więcej próbować ale to chyba żadna para
takiej deklaracji nie może dać na 100%. Wymagają zaświadczenia o niemożności posiadania dzieci, ale na
szczęście nOvum wydaje takie zaświadczenia (bądź co bądź jestem po 3 letnim leczeniu bez efektu).
Ostatnio wydaje się nam, ze te opóźnienia wynikają z braku dzieci i kolejki czekających par, mam nadzieję że tak
jest a nie mają jakieś zastrzeżenia do nas. Poza tym może chcą nas sprawdzić czy nie wycofamy się, nie
zmienimy zdania?
Z tego co nam powiedziano dyskwalifikujące w uzyskaniu dziecka są: karalność, leczenie alkoholizmu i
psychiatryczne.

Czas trwania procedury to jedna wielka niewiadoma, rzeczywiście mówi się o kilku latach lub kilku miesiącach. Po
spotkaniach ośrodek wystawia opinię i jest wizyta w domu - ocena warunków lokalowych. Do komisji mija
zazwyczaj 5 do 9 miesięcy a po komisji to już naprawdę nic nie wiadomo. Po komisji trzeba być gotowym na
przyjęcie dziecka o każdej porze dnia i nocy, jest telefon jedzie się do ośrodka otrzymuje informacje o dziecku.
Potem do kliniki zobaczyć maluczka i jak wszystko jest OK. to wychodzicie z potomkiem na ręku do domu. Ale
teraz to nie jest wielki problem bo wszystko można kupić w jednym sklepie, a jakoś kupowania wcześniej to
bardzo się boję żeby nie zapeszyć. Tak oczywiście jest z maluszkami oddawanymi przez matki po urodzeniu, jak
to wygląda z dziećmi z domu dziecka to nie wiem.

Jeśli chcesz napisać prywatnie podaję maila [e-mail]. Pytaj, odpowiem na te pytania na które
potrafię. Do usłyszenia, Ewa

Aha jeszcze jedno, ośrodek bardzo podkreśla, że do adopcji krajowej przeznaczane są tylko dzieci zdrowe, a
jeśli coś dziecku dolega to informują o tym przyszłych rodziców.

Do EwyP

[Gość: Kasia]

Ewo - zajrzyj do swojej skrzynki..

Kasia

Do Ewy

[Gość: Aśka]

Dziękuję Ci Ewuniu, za te wszystkie informacje. Szczerze mówiąc jestem trochę
oburzona, bo jakim prawem żądają od Was takich deklaracji jak zaniechanie IVF
czy zaświadczenia o niemożności posiadania dzieci? To się zupełnie kłóci z tym,
co pisała Odra. Czy ma to oznaczać, że każdy ośrodek kieruje się swoimi
prawami? Państwo w państwie??? Dobrze jeszcze, że nie żądają zaniechania
stosunków płciowych, żebyście "przez przypadek" nie zaszli.

Ewo, bardzo chętnie napiszę do Ciebie prywatnie. Dziękuję za adres.

POZDROWIENIA OD ISI

[Gość: Aśka]

Dzwoniła do mnie Isia. Niestety z przyczyn technicznych jest odcięta od świata
i nie może na razie z nami nawiązać kontaktu. Wszystkich bardzo serdecznie
pozdrawia i obiecuje, że jak tylko będzie mogła, to się odezwie.

[Gość: bożena]

Jestem tu nowa. Przeczytałam wasze listy jednych tchem. Odżyły wspomnienia.
Kiedy nie mogłam zajść w ciążę rozpoczeły się spotkania z lekarzami. Po kilku
latach gdy sama się trochę douczyłam /bardziej z ciekawości/ okazało się, że
straciłam dwa lata. Bez żadnych badań zaaplikowano mi tabletki -nie pamiętam
jakie - 6 miesięcy. Nic. Wizyty co miesiąc wszystko prywatnie podobnież u
najlepszego lekarza. Badania męża - wyniki ujdą. Zmieniłam lekarza. Znowu
tabletki bez badań - nic. Inseminacja - 6 miesięcy - nic. Dopiero później HSG
no i niedrożne jajowody. Po paru wizytach w bardzo dobrej przychodni 150km -
wizja kolejnych inseminacji /zaczęło nam brakować pieniędzy/ mój mąż
powiedział, że ma dość. Wspólnie podjęliśmy decyzję o adopcji. Chyba cudem po 4
miesiącach mieliśmy syna - 3 lata.
Od tej chwili minęło 6 lat. Jesteśmy szczęśliwą rodziną. Ale nie brakuje chwil
gdy myślę czy dobrze zrobiliśmy. Przychodzą chwile zwątpienia. Ale wszystkie
wątpliwości się rozwiewają gdy dziewięciolatek przyjdzie i mówi "przyszedłem
się przytulić - kocham Cię".
Dużo czytam o problemach adopcji, o dzieciach które swoje pierwszy okres życia
spędziły jako dzieci niechciane, o tym co one czują.
Rodziny adopcyjne nie są inne od tych rodzin naturalnych, są tylko bardziej
wrażliwe na niepowodzenia, czy potknięcia. Czy w rodzinach naturalnych jest
zawsze tak dobrze nie w tych z marginesu, w takich zupełnie najnormalnieszych?
Rozpisałam się...
Pozdrowienia dla wszystkich. Życzę wytrwałości w każdej kierunku działania.
Bożena.

[Gość: rebas]

Witaj, Z żoną jesteśmy prawie na końcu drogi w ośrodku
adopcyjnym. Mimo że mamy mocno przemyślane sprawy
brakuje nam kontaktu z osobami, które przez to
przeszły.
Powstał serwis www oraz stowarzyszenie „Nasz Bocian”
Proszę odwieź Nas – jest tam również forum dyskusyjne.
Czekam pod adresem www.nasz-bocian.pl

[Gość: rebas]

Witaj, Z żoną jesteśmy prawie na końcu drogi w ośrodku
adopcyjnym. Mimo że mamy mocno przemyślane sprawy
brakuje nam kontaktu z osobami, które przez to
przeszły.
Powstał serwis www oraz stowarzyszenie „Nasz Bocian”
Proszę odwieź Nas – jest tam również forum dyskusyjne.
Czekam pod adresem www.nasz-bocian.pl

do Bożenki

[Gość: Aśka]

Bożenko, ja też myślę o adopcji. Zaniepokoiły mnie Twoje słowa, mówiące o
chwilach zwątpienia. Co sprawia, że nie do końca jesteś przekonana o słuszności
Waszej decyzji?

[Gość: Mika]

Odpowiedz Bozenko, o jakie wątpliwosci chodzi? Czy są to jakieś poważne chwile
zwiatpienia, kiedy myślisz: "Gdyby czas się cofnął, drugi raz juz bym nie
adoptowała tego chłopca"? Czy może zwykłe wątpliwosci np. "Kocham mojego synka,
ale czy nie powinniśmy powalczyć jeszcze trochę z mężem o własne"?
Napisz, bo to bardzo ważne dla mnie (jestem na poczatku drogi, lada dzień
przyjdzie do mnie pani z ośrodka i wszystko sie zacznie)

[Gość: Bożena]

Swoim listem nie chciałam nikogo wystraszyć. Jeżeli zasiałam jakieś ziarnko
wątpliwości nie było to moim zamierzonym celem.
Leczenie i kontakty z lekarzami urwaliśmy po dwuletnim okresie. Byliśmy wtedy
7 lat po ślubie i każde z nas miało powyżej 30 lat. Przez okres dwóch lat
przeszłam nieskończenie wiele badań, testów, wywiadów itp. Dzisiaj mogę
stwierdzić, że lekarze nie wysilili się nic a nic. Być może nie zrobiłam
wszystkiego żeby mieć swoje dzieci, ale sami wiecie jak te badania i wizyty są
kosztowne. Gdy zaczeło brakować nam pieniędzy staneliśmy przed dylematem albo
sprzedajemy nasze mieszkanie? /klitka całe 30m/ i leczymy się dalej albo
dajemy sobie spokój - jest inne wyjście. Wybraliśmy to drugie. Gdybym mieszkała
w dużym mieście, gdzie są specjaliści może było by lepiej. Dawno się z tym
pogodziłam i nigdy nie żałowałam podjętej decyzji.
Chwile zwątpienia są i nie ukrywam tego, ale czy one byłyby inne gdybym to ja
urodziła to dziecko? Paweł ma w tej chwili 9 lat. Należy do dzieci
nadpobudliwych. Mądry, inteligentny, w szkole uczy się dobrze. Te zwątpienia
dotyczą jego zachowania, nie zawsze jest tak jak powinno być. Potrafi się
zamknąć w sobie /1-2 godziny/, nieraz agresywny, jeżeli jest bardzo zmęczony
nie można się z nim dogadać, nie może się wówczas skupić na konkretnym temacie,
chce żeby zwracano uwagę na niego - w szkole w domu... Moja rola w tym jest
taka, że muszę pomóc mu przejść przez te wszystkie takie chwile. Udaje mi się
ale nie zawsze... Stąd te chwile zwątpienia i mnóstwo pytań. One są bardzej
skierowane do mnie - co zrobić, jak zrobić, czy zrobiłam wszystko co powinnam.
Na razie kończę. Pozdrawiam wszystkich Bożena.

do Bożenki

[Gość: Aśka]

Bożenko, nie mam w tym względzie żadnego doświadczenia, ale myślę, że dopóki
Twój synek mówi: "przyszedłem się przytulić - kocham Cię", to znaczy, że robisz
dokładnie to, co powinnaś

Dziękuję Ci za odpowiedź i mam nadzieję, że zostaniesz z nami, by dzielić się
własnymi doświadczeniami.