Poświątecznie...:(((

[Gość: Muszelka]

Witajcie Najbliżsi,
(mogę chyba Was tak nazwać, choc moze mało sie udzielam, ale od dawna, poza tym
jestescie najbliżsi moim problemom, ...wiemy wszak o sobie takie szczegóły dot.
problemu, których nawet nasi rodzice nie wiedzą...)

Otóż chciałam Wam powiedzieć, że dostałam przed Świętami tylko jedną kartkę z
Życzeniami. Byla to kartka od mojej przyjaciólki ze szkolnych lat, z liceum,
która brała Ślub tego samego dnia, co i ja, tzn. 2 sierpnia 1997r. Wiem, ze
mieli córeczkę Marysię, uczestniczyłam 2 lata temu w tej radości. A teraz
podpisała się: z córeczkami Marysią i Kingą.
Czuję się trochę upośledzona. Dlaczego dwa małżeństwa tak bliskie sobie tak
bardzo poróżnił los? Dlaczego jedni mają szczęścia w nadmiarze a inni...wcale?
Chciałabym jakoś zareagować, pogratulować, ale nie mam siły.
Jak byście postąpiły?

No cóż...napewno dzisiaj znajdę w skrzynce stertę spóźnionych,
"normalniejszych" życzeń.

Pozdrawiam poświątecznie, serdecznie i trochę smutnie
Muszelka

[Gość: ITA]

Odpowiedź jest prosta powinnaś cieszyć sie razem z nimi........., ale łatwo tak
powiedziec co?? Właśnie wczoraj dowiedziałam się , że moja siostra planuje
drugie dziecko. Ma staż małżeński krótszy ode mnie, a ja nie mam jeszce dziecka
choć chcę. I co pewnie mam doradzać wybór imienia? Mimo, ze jest to moja
siostra jest mi tak jakoś smutno........

[Gość: Ola]

Muszelko, dla pocieszenia twojego dodam, że w święta ja również miałam
taki "prezent". Otóż mój brat spodziewa się trzeciego dziecka (tak jak
poprzednie dzieci - "wpadniętego") i to mimo stosowanych zabezpieczeń. Mój brat
stażem małżeństwa różni się ode mnie tylko o pół roku. I co ty na to? Czyż nie
jest to zwykła złośliwość losu. Na dodatek bratowa ma termin rozwiązania w
lipcu, tak jak ja bym miała gdyby in vitro się powiodło... ((((((((

[Gość: Masza]

Muszelko,
ja nie pojechałam do mojej bliskiej niegdyś koleżanki w odwiedziny, chociaż
wielokrotnie mnie zapraszała, bo widok jej cudownego dziecka sprawiał mi ból i
przypominał o tym, że jestem chora. Dziecko zobaczyłam po raz pierwszy kilka
tygodni po tym, jak dowiedziałam sie, że mam PCO. Koleżanka oczywiście nie
wiedziała, zaczęła polecac mi macierzyństwo, opowiadała jak bardzo pewnie czuje
się odkąd ma dziecko. A ja wychodziłam z trudem z depresji, spowodowanej
zupełnie czym innym, i na dodatek uczyłam się żyć z myślą, że z zajściem w
ciążę mogę mieć kiedyś kłopoty. Zamknęlam się później w łazience i płakałam
długo. Dlaczego nie mam tego, co innym wydaje się tak naturalne?
Tak, ciężko czsem się pogodzić.
Pozdrawiam Cię ciepło i serdecznie, trzeba mieć nadzieję, póki życie trwa
Masza