Jak nie zwariowac?...

[tafti]

pytam, z nadzieja, ze cos podpowiecie.... bo ja na skraju jestem

[kulka_ulka]

to chyba najtrudniejsze pytanie, ktore tu jest cyklicznie zadawane.
Ja wierzylam po prostu przez te 4 lata czekania, ze w koncu musi sie
udac... ze moj czas kiedys nadejdzie.
Ale chwile zwatpienia tez oczywiscie sie zdarzaly..

[relaxo1981]

chyba niestety nie ma na to metody...
Najlepiej zająć się na choć na chwilę myślą o czymś innym.Jak np wrócisz z
basenu "zmachana"a potem obejrzysz dobry film,poczytasz coś czego nie musisz,a
nie mialaś na to wcześniej czasu, to na może będzie trochę lepiej?MOim zdaniem
to dobry sposób na nabranie energii psychicznej do dalszych starań...
Trzymaj się ciepło

[tafti]

dzieki Dziewczyny......
ja probuje... ale nie wychodzi mi to 'odrywanie mysli' za bardzo...
moze to u nas jeszcze zbyt 'swieze'?...

mialyscie czarne mysli na temat wlasnego malzenstwa? ze nie dacie
rady, nie przetrwacie tego 'boju', mimo milosci?.... przepraszam,
jesli pytanie jest nie-za-bardzo........

tak mi zle dzisiaj......

[dobdob0106]

Ja to się nawet zastanawiam czy moje małżeństwo ma jeszcze
jakikolwiek sens, wszystko nam sie popaprało, ostatnio próbuję się
oswoić z myślą, że nie będę już mamą , bo za późno, mam 35 lat, w
dodatku już nie mam chęci ani siły na lekarzy. Resztkami sił robię
jeszcze jakieś badania , ale ile można . A jak mi jest już tak
naprawdę tragicznie to czytam na forum posty dziewczyn którym wbrew
logice i medycynie się udało. Nadzieja umiera ostatnia. Tak w
ostateczności to chyba nie mamy na to wpływu . Czasem myślę, że co
ma być to będzie. Trzymaj się , musisz sobie poradzić , nie masz
innego wyjścia , jeszcze będzie dobrze, zobaczysz !!!!!

[lisek78]

Ja też się zastanawiam czasem co z moim małżeństwem,co z życiem w ogóle,kiedy
walka wydaje się przegrana... Żeby nie zwariować staram się pracować za
trzech,staram się "zajmować myśli" jak najczęściej,ale...wiadomo jak jest.Czasem
mi się udaje,ale to są tylko chwile.Najgorzej mam z kontaktami z ludźmi -
zamknęłam się na niemal wszystkie próby spotkań towarzyskich ze znajomymi -
każdy z nich ma już dzieci. I dlatego nie czuje sie dobrze pijąc kawkę z
nimi.Przykro to zabrzmi,ale zwyczajnie wkurzam się,że one mogą,a ja ciągle nie!
A tak dla poprawy humoru,tak jak ktoś powiedział przede mną, czytam posty,które
świadczą o tym,że medycyna to jedno,a cuda - drugie.Naprawdę pomaga,choć ryczę
przy tym czytaniu jak bóbr.
I ostatnio - modlę się.Na pewno mi nie szkodzi
pozdrawiam i mocno wierzę,że się uda - wszystkim nam.Pytanie brzmi - kiedy?

[martucha90]

Trzeba bardzo dbać o swoje małżeństwo... Bardzo...
Jestem na tego typu forach od maja 2007 i "widziałam" już wiele
rozpadów, dziewczyny się zwierzały, że odszedł mąż/facet, albo
one odeszły. Kiedyś nawet pokusiłam sie o policzenie tego, wyszło,
że średnio raz na 1,5 miesiąca było na forum rozstanie.
Dziecko to nie wszystko, mąż jest ważniejszy, bo JEST. Dbajmy
o swoich chłopaków

[morcheeba77]

Czytając Wasze historie...przeszłam przez to wszystko
Byłam na granicy rozpadu małżeństwa,ale on walczył o mnie za co teraz jestem mu
bardzo wdzięczna.Ja nie byłam wtedy w stanie tego ogarnąć, to była depresja,nie
wiem jak oni wytrzymali ze mną,ale walczyli.Nie jadłam, nie piłam,rzuciłam
pracę, zaczęły wypadać mi włosy,zatrzymał się okres...byłam wrakiem
człowieka.Nie mogłam patrzeć na mojego męża.Do psychiatry -na siłę zaprowadziła
mnie mama.Terapia nie wystarczyła, leczenie było wspomagane farmakologicznie.Na
początku miałam dzięki temu siłę,żeby chociaż wstać...i się umyć.Wizyty u
psychiatry "budowały mnie" od nowa.Mój mąż walczył, chociaż bywało,że nie mogłam
się z nim spotkać nawet 2 mies., mieszkałam u rodziców, gdyby nie oni...nie
wiemA M. cały czas się nie poddawał, kiedy nie mógł ze mną rozmawiać,
rozmawiał z rodzicami i lekarzem.Kiedy byłam juz w niezłym stanie znowu
zamieszkaliśmy razem.Było trudno, bał się mnie zostawić w domu,z obawą,że "coś'
sobie zrobię.Ale dźwignęłam się, zaczęłam szukać pracy.Znalazłam bardzo szybko,
taka jaka chciałam.Nagle wszystko się udawało i było coraz lepiej.O dziecku juz
nie rozmawialiśmy, długo trwało zanim zaczęliśmy ponownie ze soba sypiać.Inaczej
patrzyłam na życie,uświadomiłam sobie,że w naszym przypadku będzie ono bez
dziecka,ale przecież mamy siebie.Mąż zaczął chodzić do mojego psychiatry,to była
bardzo trudna sytuacja...sam jest lekarzem.
Ale udało nam się to wszystko powoli budować.Dziewczyny, w tak krótkim poście
nie da się wszystkiego napisać,ale Wy, tutaj na tym forum znacie ten ból, ta
rozpacz, ta beznadzieję.Zadajecie sobie pytanie dlaczego?dlaczego my?
Wiem,że wiele z was powie,że to bzdura,ale...
U mnie podłoże było psychiczne (niepłodność idiopatyczna), totalna
blokada.Pragnienie było tak ogromne,że mnie...zabijało
Wiem,że gdyby nie rodzina, która o mnie walczyła,maż i psychiatra to byłby mój
koniec.
Po 2 latach leczenia mojej psychiki,w wakacje 2007 odstawilam leki.We wrześniu
2007 wyjechaliśmy na wakacje, po powrocie w październiku...
Za to wszystko co przeszłam, spotkała mnie nagroda.
Jestem teraz w 24tc,łez radości nie było końca.
Teraz jestem najszczesliwsza kobieta na świecie!!!Moje małżeństwo przechodziło
długa transformację,ale teraz jest najpiękniejsze.Zmieniliśmy sie oboje.Zmieniło
sie nasze życie.
Nigdy nie było lepiej.
Boję się zamieszczac to wszystko na forum,ale może to komuś pomoże...
Troche sobie popłakałam pisząc to,ale nikt mnie tak nie zrozumie jak dziewczyny
z tego forum.
Życie ma sens.
Morch

do morcheeba77

[iw80]

morcheeba muszę przyznać, że popłakałam się czytając Twoją historię.
Bardzo wzruszająca. To prawda, że należy walczyć o małżenstwo, bo
chwile kryzysu zawsze się zdarzają ale jeśli się kocha warto walczyć.

[tafti]

Morcheeba77... i ja sie poplakalam, czytajac Twoja 'opowiesc'.....
bardzo poruszajace........

mnie sie czasem wydaje, ze to wszystko nie dzieje sie naprawde...
zwlaszcza, gdy spotykam sie z ludzmi (nawet bliskimi) - bo dla nich
najczesciej takie problemy nie istnieja, sa nie do wyobrazenia
nawet... boli, tak bardzo boli....

tymbardziej boli, bo... czuje, jak oddalamy sie z mezem od siebie...
po malu, ale... oddalamy... mimo, ze... milosc jest wciaz.... wiem,
ze to chore moze, co napisalam, ale wlasnie tak jest...

a ja, mam coraz mniej sily. i... sama juz nie wiem, czego chce...

dziekuje, ze jestescie... tak naprawde nie mam z kim porozmawiac o
tym wszystkim... czuje sie bardzo samotna z tymi
problemami... 'przygniotlo' nas to wszystko tak nagle...

do Tafti

[iw80]

Tafti wiem, że ciężko znaleźć osobę z którą można na ten temat
porozmawiać, bo tak jak mówisz jeśli ktoś nie ma takiego problemu to
po prostu nie rozmumie o co chodzi. Też to przerabiałam. Nawet z
rodzicami nie mogłam na ten temat porozmawiać.

Jeśli chodzi o Twoje małżeństwo to może są to tylko chwile kryzysu.
U mnie kryzys trwał prawie rok aż wkońcu zaczęłam się zastanawiać do
czego to prowadzi i przeraziłam się. Zaczęłam rozmawiać z mężem i
oboje płacząc przepraszaliśmy siebie nawzajem. Od tego czasu (a było
to rok temu) jesteśmy nierozłączni i nie potrafimy zrozumieć jak
mogliśmy do tego dopuścić.

Głowa do góry!!! Nie napiszę Ci że będzie dobrze, bo nikt nie jest w
stanie stwierdzic ile to jeszcze potrwa ale najwazniejsze żeby się
nie poddawać. Może potrzebujecie wakacji? Jakiś wyjazd w góry lub
tropiki może zdziałać cuda.

Pozdrawiam serdecznie

[marzycielka3]

Dzięki za ten list!Wspaniałe zakończenie,wszystkiego dobrego dla Was!!!

czytałam...

[mire_lla]

...płakałam. Ja jestem jeszcze pełna wiary...

[morcheeba77]

Przepraszam,że tak trochę "przywłaszczyłam" ten wątek.Pierwszy raz zebrałam się
na odwagę,żeby o tym napisać, głównie dlatego,że wiele z Was cierpi teraz
dokładnie tak jak ja cierpiałam.
ja tą wiarę wtedy straciłam, sięgnęłam dna, stojąc na moście Świętokrzyskim, gdy
zastanawiałam się czy...wiecie
Depresja to straszna choroba duszy i umysłu.
Dziewczyny ja wiem,że wiele z Was płacze co wieczór w poduszkę, nie ma już siły,
czuje potworna bezradność i niemoc, ma dość.
Jedne z Was złapią wiatr w żagle, kiedy zdecydują się na adopcję, innym po wielu
nieudanych próbach i zabiegach medycznych w końcu sie uda, niektóre opadną z sił
i odpuszczą na zawsze i wtedy niespodziewanie zajda naturalnie tak jak ja...a
jeszcze będą miały do kochania tylko mężów i otaczający świat(chociaż czy to
TYLKO, to nie aż TYLKO??- nie każdy ma kogo kochać).
Z całego serca życzę Wam spełnienia tego największego marzenia,ale nawet jeśli
się nie uda pamiętajcie,że jest na świecie taka jedna osoba (wasz Mąż), który ze
wszystkich babek na świecie wybrał właśnie Was do kochania...i może być
piękniePrzytulam i głowy do góry!!!
Pa,
Morch

[ikakole]

Ja mam 32lata a staram sie od 24-tego roku .Moje malzenstwo tez
tylko cudem przetrwalo.Zegar biologiczny bije nieublagalnie a
nadzieja powoli wygasa. Tylko sam pan Bog moze zdzialac jakis
cud,nie mam juz sily.

[jula1232]

Przeszłam chwile załamania, rozpaczy, bunto dlaczego ja...... Potem zatopiłam
sie w wirze spraw , dodatkowa praca, nauka, kariera zawodowa .....Myślałam ze
uda sie zapomniec...., przestać myslec, ale to tkwi we mnie, w mojej psychice.
Nie mogłam dopuscic do siebie mysli ze nie bede mama.
I teraz wiem na pewno ze bede mama i oczekuje na nasze szczeście, bo zapisalismy
sie na adopcję

[jkl13]

Mi pomogła decyzja o adopcji. Mimo że nie przeszłam nawet połowy
tego co wy (przyczynę niepłodności zdiagnozowano za pierwszym
badaniem, z in-vitro zrezygnowaliśmy, o adopcji zdecydowaliśmy po 2
latach małżeństwa, w rok po zdiagnozowaniu niepłodności), gdy tylko
zgłosiliśmy się do ośrodka adopcyjnego, czekanie na dziecko nie było
już nerwówką, a spokojnym oczekiwaniem.
Niedawno mój 3-latek poszedł do przedszkola, my zaś czekamy na
drugiego adoptusia. I choć czekamy już półtora roku, to ten czas
nadal jest spokojnym oczekiwaniem, bo wiemy, że adopcja jest dla nas
najlepszą drogą do bycia rodzicem.

[anna-joanna]

Chyba rzeczywiście nie ma gotowej recepty. Niestety
Mnie - podobnie jak inne dziewczyny - przez 4 lata leczenia
niepłodności trzymała przy życiu świadomość, że adoptujemy mluszka.
Jednak udało mi się zajść w ciążę i urodzić dziecko. Tyle tylko, że
tuż po urodzeniu Mały bardzo ciężko zachorował, nie wiedzieliśmy czy
przeżyje.
I jak w takiej sytuacji nie zwariować? No właśnie. Zawsze może być
gorzej...

[dobdob0106]

Ja zawsze myślałam , że rozmowa wszystkiego nie załatwi ale
przynajmniej troszkę ulży. Niestety z moim M nie da się rozmawiac,
ja mówię , on milczy, nie mówię, on milczy , zawsze, nie ma tematu i
już, albo pyta o co mi chodzi. Czasem mnie to doprowadza do furii,a
potem jestem na siebie zła. Mam wrażenie , ze ja jestem całym
powodem jego nieszczęść. walę głową w mur , ale chyba nie uda mi się
go rozbić. Na pozór wszystko na zewnątrz wyglada ok, a w środku
dramat, człowiek bez uczuć, ani łzy, ani prośby , ani groźby , nic
nie pomaga. Od jakiegoś czasu odpuściłam , po co mam się dodatkowo
nakręcać, ale ile jeszcze dam radę. Przecież ta druga osoba też musi
wykazać minimum chęci. Ja wiem , że on też cierpi, ale czy musi mnie
dodatkowo karać za to cierpienie. W ogóle to wszystko jest coraz
bardziej do d... , fajnie dziewczyny że macie wsparcie swoich M ,
oby tak zawsze było, bo kiedy się tego wsparcia nie ma jest jescze
gorzej radzić sobie z tym wszystkim. Pozdrawiam.

[morcheeba77]

Wiesz, może zbyt surowo go oceniasz?
Chyba u mnie było podobnie,po prostu milczał.On cierpiał w środku ja wylewałam
to z siebie...
Moja terapia, a potem jego uczestnictwo w niej otworzyło mi oczy.Przerosło to
nas.Ja chciałam się leczyć, chciałam zmusić i jego do tego.Przecież były
możliwości,miał dostęp do specjalistów...ale nie chciał a ja nie rozumiałam.W
trakcie terapii dowiedziałam się,że się bał...jeśli problem leżałby po jego
stronie, bał się tego,że...go zostawię,że to pragnienie było tak duże ,że nie
odpuszczę, a przecież mnie kochał.Nie wiem jak M. to wytrzymał wszystko.Boże
...nawet nie wiecie jak to wszystko wygląda teraz kiedy to wspominam i patrzę
"zdrowo" na nasz problem.
Psychika ludzka jest niezbadana.Wielka szkoda,że wielu ginekologów, specjalistów
od niepłodności wyciąga kasę zlecając mnóstwo niepotrzebnych badań, błędnie
diagnozując (nie można oczywiście uogólniać)...i niby wszystko jest ok...a ciąży
nie ma, jest tylko cierpienie.
daj mu szansę i czas

do morcheeba77o

[pawlakjo]

Kochana czyli wynika z tego ze mąz się nie badał i nie wiadomo w
końcu co było z meżem -czy to u niego był problem czy nie?

[morcheeba77]

problem był po mojej stronie...teraz w ciąży dowiedziałam się,że te badania
robił, nic o tym nie wiedziałam wtedy, a on nie chciał mnie "dobijać" i
wzmacniać tego "stanu".Dziękuję mu za to z całego serca, myślę,że o wielu
rzeczach nadal nie wiem.Walczyli o mnie i rodzice i M.Nigdy nie pytałam o czym
rozmawiali z moim psychiatrą...wiem tylko,że raczej nie o pogodzie tylko o mnie.

[kar1980]

Morcheeba77 ta historia nadaje sie na film naprawde duzo przeszłas
ale ciesze sie ze szczesliwego zakonczenia moze czasem trzeba przez
cos przejsc aby docenic to co sie ma......tutaj na forum niektore
dzieczyny naprawde maja takie przezycia i duzo siły do walki wiele
mozna podziwiac no i gdzies sie wyzalic porozmawiac na ten sam temat
to forum jest wspaniałe czuje sie taką więźnawet mysle czasami ze
fajnie by było załozyc Stowarzyszenie Staraczek i spotykac sie od
czasu do czasu na kawke he he.Ja staram sie od prawie 4 lat i z
kazdym dniem trace nadzieje Pozdrawiam Was cieplutko!!!

morcheeba77

[pawlakjo]

>...teraz w ciąży dowiedziałam się,że te badania
> robił, nic o tym nie wiedziałam wtedy, a on nie chciał
mnie "dobijać"

Czy to znaczy,ze nigdy ci nie powiedzial jakie faktycznie były
wyniki?
Jezu ale naprawde b.sie ciesze ze Ci sie udało- nalezalo ci się jak
mało komu.Gratulacje!

[dobdob0106]

Pewnie masz rację, może widze tylko swoje cierpienie, ale jak mam mu
pomóc skoro on nie chce rozmawiać, zachowuje się jakby temat nie
istniał. Myślę, że coś z jego strony wygasło. Nie mam pojęcia jak to
naprawić, proponowałam już pomoc psychologa, nie ma szans, on
twierdzi że jemu to nie potrzebne . Zrobiłabym wszystko żeby było
tak jak dawniej ale nie wiem jak? Nie umiem do niego dotrzeć . Tak
naprawdę to chciałabym mieć dziecko tylko z nim , nie poprostu
mieć . Boże jakie to wszystkie trudne . Czarna dziura i nie sposób
się z niej wydostać. Ale Morcheba , dzieki za mądre słowo .
Wszystkiego dobrego dla Ciebie i reszty Twojej rodzinki, obyście juz
nigdy nie mieli takich burzliwych przeżyć.