Męska bezpłodność i kobiece dylematy

[olcia19845]

Cześć dziewczyny...
Już dawno nie pisałam na forum, ale nadszedł czas powtórzenia badań
przez mojego męża i rozterki znowu wróciły...
Mój mąż ma 30 lat i jak się okazało bardzo złe wyniki nasienia,
które na dzień dzisiejszy nie dają nam szansy na dzidziusia...
Ja mam 24 lata i jest o.k.
Staramy się o dzidziusia od ponad dwóch lat...niestety bez
rezultatów...
Teraz mam straszny dylemat...bo jeśli wyniki się nie poprawią...to
tylko cud nam może pomóc...Mogą poprawić się jedynie do icsi...
W takiej sytuacji staniemy przed dylematem adopcja lub nasienie
innego mężczyzny...
I nie mam zielonego pojęcia co jest lepsze... bo pragniemy dziecka,
ale JA też pragnę chodzić w ciąży... Moja siostra jest mamą 2
letniej księżniczki i wiem, że dla każdej kobiety więź która
powstaje w trakcie tych 9 miesięcy z dzieckiem jest niesamowicie
ogromna...
Ale obawiam się, że mój mąż będzie miał z tym problem...
Opiszcie jeśli macie takie same dylematy...

[qlinek]

Witaj,

u nas wprawdzie nie ma aż takiego problemu żeby decydować się na korzystanie z
nasienia dawcy, ale rozmawialiśmy już na ten temat. Pierwsza reakcja męża była
kategorycznie na NIE, mówił, że już woli adoptować dziecko. Ale potem przemyślał
sprawę i złagodniały mu poglądy. Wydaje mi się, że musisz porozmawiać delikatnie
z m., faceci często nie wiedzą, że istnieje w ogóle taka możliwość (zresztą moje
koleżanki, które mają dzieci bez żadnych problemów też robią wielkie oczy).
Ważne żeby zasygnalizować taka ewentualność i dać spokojnie mężowi czas do
przemyślenia. Myślę, że nie naciskany i nienagabywany szybciej podejmie
oczekiwaną przez Ciebie decyzję. Dla każdego mężczyzny jest to na pewno ogromnie
trudne, zresztą tak samo jak i dla nas, kobiet, także.
Jeśli o mnie chodzi to też wydaje mi się dziwne być w ciąży z nie swoim mężem,
ale cóż życie nas stawia przed różnymi wyzwaniami.

[olcia19845]

Już rozmawialiśmy na ten temat i też nie widzę entuzjazmu...
Wiem, że jest to dziwne...Ale będzie miał 9 miesięcy, żeby
przyzwyczaić się do tej myśli... Takie dziecko będzie częścią mnie a
potem mojego męża... Zaś dziecko z adopcji nie będzie posiadało ani
moich ani jego genów... Ilu jest facetów którzy wychowuja dzieci z
poprzednich związków swojej kobiety...pełno.

[m-a-la]

Wydaje mi się, że jest trochę za wcześnie na takie rozterki... Chodzi mi o
kwestię nasienia dawcy lub adopcję... Upewniliście się już, że wyniki męża są
nie do poprawienia, że nie ma żadnych "usuwalnych" przyczyn jego problemów z
płodnością (żylaki, bakterie, etc.)? Wiecie już NA PEWNO, że mąż jest w 100%
niepłodny i nawet biopsja i szukanie zdrowych plemników w jądrach nie ma
sensu...? Bo jeśli nie, to znaczy, że cały czas jest szansa na wasze wspólne
biologiczne dzieci... a zastanawianie się w takim momencie nad dawcą nasienia
może co najmniej wpłynąć niekorzystnie na Wasz związek... Najpierw musisz
uwierzyć w swojego męża, choć być może przed Wami długa droga. Życzę wytrwałości.
____________________
I ICSI Invimed sierpień 2008 - 3 bąbelki, żaden z nami nie został...
II ICSI Invicta grudzień 2008

[olcia19845]

Moja siostra jest lekarzem od leczenia niepłodności i pracuje w
Klinice w Warszawie, więc raczej wierze w to co mówi...W przypadku
znaczego polepszenia wyników mamy 30 % na icsi... Teraz żadnej
szansy... Staram psychicznie oswoić się z każdą ewentualnością...
Ja wiem, że faceta trzba wspierać... Robię to od roku... A gdzie JA
jestem w tej sytuacji? Pochodzę z dużej rodziny, gdzie zwsze były
dzieci, mam siostrzenicę, której jak nie widzę tydzień to strasznie
tęsknię...Kocham dzieci...Co chwile jakaś koleżanka, siostra chodzi
w ciąży...I zazdroszcze im tego cholernie...Już mam dość
czekania...Zauważyłam, że brakuje mi już cierpliwości... A mój mąż
wogóle nie podejmuje żadnego tematu...

[m-a-la]

Rzeczywiście z Twoich postów bije wielki żal i uwierz, że ja Cię w dużym stopniu
rozumiem... ale wybacz, bije z nich też egoizm... Nie chcę Cię w żadnym
przypadku urazić, bo wiem jak delikatne są to kwestie, ale chyba za bardzo
skupiasz się na myśleniu o tym co będzie, na dodatek negatywnie, zamiast skupić
się na teraźniejszości i zastanawiać się co jeszcze możecie dla siebie zrobić.
Też czasem przemknie mi myśl, co będzie jeśli nam się nie będzie dalej udawało,
czy zdecydowalibyśmy się na dawcę nasienia lub inne podobne rozwiązanie. Też
kocham dzieci, mam na ich punkcie hopla i niczego w tej chwili nie pragnę
bardziej niż być w ciąży i urodzić pięknego bobasa. Zrozumiałam jednak, że
najwidoczniej tak łatwo nie będzie i trzeba o to powalczyć. I dopóki jest o co
walczyć, to trzeba wierzyć, że się uda. Przecież są tu dziewczyny w o wiele
gorszej sytuacji, których mężowie w ogóle nie mają plemników, a jednak się udało
i po wykonaniu biopsji i ICSI są teraz w ciąży lub mają już swojego wymarzonego
bobasa. Więc spójrz w o ile lepszej sytuacji jesteście. Poza tym nie rozumiem
Twojego toku myślenia, przede wszystkim dlatego, że jeszcze niczego nie
spróbowaliście... Jeśli dobrze rozumiem to jesteście dopiero po pierwszym
badaniu nasienia i czekacie na wynik drugiego. Więc jeszcze naprawdę wiele przed
Wami. Tylko zastanów się czy Ty chcesz podjąć tą walkę...
I wytłumacz mi proszę jedną rzecz. Dlaczego piszesz, że teraz nie macie żadnych
szans? Chyba u Twojego męża, mimo że mało, to są plemniki. A do ICSI potrzeba 1.
____________________
I ICSI Invimed sierpień 2008 - 3 bąbelki, żaden z nami nie został...
II ICSI Invicta grudzień 2008

[mondrian4]

Zauważyłam, że brakuje mi już cierpliwości... A mój mąż
> wogóle nie podejmuje żadnego tematu...

No bo to taka polska specyfika. Juz kiedyś opisałem na forum moje perypetie i są
znacznie cięższe niż problemy twego męża. Niestety też mam problem z rozmową o
takich sprawach. paradoksalnie to nie mam go będac za granicą czy rozmawiając z
ludźmi gdzieś zza oceanu. w Polsce facet ma być macho i wszelka słabośc powoduje
że faceci zamykają się w skorupie. Pół biedy jak ktos dowiaduje się ze jest
bezpłodny w wieku 30 lat a inna sprawa jak żyje z tym własciwie od młodosci i
paskudnych chorób jak moja.
Pogadaj z nim wytłumacz że to nie koniec świata a przede wszystkim zapytaj czy
to strach przed obcym ojcostwem czy strach przed opinią rodziny, środowiska bo
paradoksalnie to moze być powodem. Sam wiem że koszmarem jest świadomosć tego
że kazdy wokół patrzy na ciebie ze swiadomoscią tego co masz w rozporku, czemu
nie masz własnych dzieci i czy rodzina, znajomi czy kto tam jeszcze nie bedzie
po cichu myslała o jakichś bzdurach.
i myśl pozytywnie i nie zazdrosć ludziom bo jak to mawiają w Texasie "uważaj
jak się modlisz bo możesz wymodlić to dla siebie" .Pozdro

[...]

[lubie_gazete]

Post niedostępny ze względu na naruszenie prawa lub regulaminu.

[m-a-la]

lubie_gazete napiszę wprost - jesteś debilem, to po pierwsze, a po drugie, w
jednej zasadniczej kwestii bardzo się mylisz. To nie dzieci zostają na całe
życie, tylko ukochany partner. Dzieci zakładają swoje rodziny i odchodzą
(oczywiście nie dosłownie), a wtedy pozostaje nam nasza druga połówka. Swoją
drogą to jest warte przemyślenia, bo rzeczywiście niektórym się wydaje, że
dzieci są najważniejsze. Tylko, że trzeba czasu, żeby to zrozumieć.
____________________
I ICSI Invimed sierpień 2008 - 3 bąbelki, żaden z nami nie został...
II ICSI Invicta grudzień 2008

[jkl13]

My też byliśmy w takiej sytuacji, tzn. wyniki męża pozwalały jedynie
na ISCI, na które ostatecznie nie zdecydowaliśmy się. Wybraliśmy
adopcję, nasz syn ma już prawie 4 lata, czekamy na drugiego
adoptusia.

U nas problem z nasieniem dawcy nigdy się nie pojawił, bo ja nie
akceptowałam takiego rozwiązania. Nie wiem, jak ci to wytłumaczyć,
ale wolałam, aby dziecko nie miało genów żadnego z nas (adopcja),
niż miało geny moje i dawcy. Poza tym nie zależało mi na tym, aby za
wszelką cenę być w ciąży, ale aby po prostu mieć dziecko. Dlatego w
naszej sytuacji adopcja była najlepszym rozwiązaniem.

Ty zaś musisz przede wszystkim porozmawiać z mężem i wybrać waszą
drogę do rodzicielstwa. I nie uważam, jak niektóre poprzedniczki, że
jest dla was na to za wcześnie. Wręcz przeciwnie - lepiej teraz
ustalić strategię "na wszelki wypadek", niż podejmować ten temat
np. po kilku latach bezowocnych starań, gdy będziecie zniechęceni,
wyczerpani walką, źli na cały świat. Wtedy o wiele trudniej będzie
wam dojść do porozumienia. Ustalenie strategii nie oznacza jednak,
że nie możecie później zmienić zdania na ten temat. Wydaje mi się
jednak, że określenie etapów w dążeniu do bycia rodzicem, czyli
wyznaczenie sobie celów, pozwala na opanowanie tego baaardzo
trudnego dla związku okresu oczekiwania na dziecko.
My z mężem na temat ewentualnej adopcji rozmawialiśmy jeszcze przed
ślubem, zupełnie hipotetycznie, nie mając świadomości czekających
nas problemów z poczęciem dziecka. Dlatego gdy okazało się, że nie
możemy mieć dzieci, decyzja o adopcji była naturalną koleją rzeczy,
z góry ustalona alternatywą. Nie rozważaliśmy jej przez lata, lecz w
ciągu kilku dni i dlatego na cud bycia rodzicami nie czekaliśmy
kilkanaście lat, a zaledwie 2 lata.

[olcia19845]

Widzę, że jkl13 ma takie same podejście do całej sytuacjia jak ja :-
) Trochę przeraża mnie myśl, że mogę czekać na Swoje upragnione
dziecko 7 czy ileś lat. Podziwiam dziewczyny, które tyle lat
walczą... Mi by chyba nie starczyło sił... I tak te dwa lata mi się
wystarczająco ciągną...Mój mąż ma 30 lat i wie, że czas działa na
jego nie korzyść... Jeśli dostaniemy szansę na naturalne poczęcie to
będziemy walczyć...Ale wolę mieć plan awaryjny, bo wtedy porażki nie
są tak bolesne...Znam przypadek kobiety gdzie ICSI ją uzależniło,
jest po 7 próbie lat przybyło, kasy ubyło,przybyło nerwów i dalej
nie ma rezultatów. Więc wolę mieć Swoje wyjście awaryjne...