Trudne emocje

[mika.l]

Witajcie;
Chciałam Was zapytać o to jak radzicie sobie z trudnymi emocjami...bo mnie to
wychodzi fatalnie.
Chylę czoło przed tym, przez co przechodzicie.
Ja jestem "siksą" jeśli chodzi o czas starania się o zajście - bo to tylko 10
m.cy a do tego mam już dziecko (6 lat).
Ale nie uciekajcie....
Są też takie fakty jak to, że nie mam owulacji i na razie nikt nie wie
dlaczego, a jak miałam RAZ to i tak nie zaszlam.
Mam świadomość, że przede mną kolejne badania, kolejne miesiące itd.
A wszystko tak - przepraszam - cholernie długo trwa... Czekać dwa tygodnie na
wizytę, kolejne tygodnie na badania i tak w kółko.
10 niechciana miesiączka i moje łzy. Potem złość. Opryskliwość wobec męża, mamy.
I mam obsesję, że wszyscy dookoła mnie zachodzą, albo wpadają.Tak od niechcenia.
Kiedyś uwielbiane przeze mnie gazety o ciąży, dzieciach, reklamy z maluchami
(byłam ich targetem jak nic) - dziś wywołują we mnie chęć ucieczki i udawaną
obojętność.
Tak bardzo się boję rozczarowania, tak bardzo pragnę, to dla mnie takie
ważne... Tak bardzo boli i tak bardzo się boję, że się nie uda.
Dziś kolejna wiadomość w bufecie o kolejnej znajomej, która dzieli się ze mną
"cudowną nowiną"....uśmiecham się, ale wszytsko mnie ściska w środku.
W życiu nikomu niczego nie zazdrościłam, przysięgam. Wiele mam wad, ale nie
jestem zawistną babą, a zawsze czułam ogromną solidarność i ciepłe uczucia do
kobiet, które chcą być matkami.
A dziś mam ochotę od wszytskich uciekać.
Jest też agresja.
Jestem mocno temperamentna i kiedy słyszę życzenia z idiotycznych okazji "co
by nas było więcej" albo "to co? do roboty kochani" - to zastanawiam się czy
kiedyś nie pobiję.
Codziennie płaczę, codziennie krzyczę w domu z byle powodu, jestem gburliwa i
chowam się w sobie.
I choć widzę to - tak trudno mi to zmienić.
Tak wiem, że może czas na psychologa, ale wiecie czasem wymiana myśli z
kobietami, które przez to już przeszły pomaga.

Patrzę na moją córkę i myślę sobie o sobie: " Ty głupia krowo ciesz się z tego
co masz i nie marnuj nawet 5 minut, kiedy mogłabyś się do niej uśmiechnąć" I
to tylko nakręca kolejne poczucie winy.

Dla mnie to najdłuższe i najtrudniejsze 10 miesięcy.
Być może z każdym kolejnym oswoję się, przyzwyczaję lub po prostu stracę nadzieję.

Mika

[booblyble]

Napady złości i złego humoru. A zwłaszcza teraz kiedy dookoła
wszystkie znajome są w ciąży. I też sztuczny uśmiech a w brzuchu
okropny ucisk i rozpacz. Uwagi rodziny , że teraz nasza kolej a w
pracy kpiny ,że lobię wygodny styl życia zamiast brać się za dzieci
bo już mam swoje lata. Ale zawsze nadzieja, choć już minął rok.
Mimo tego musimy się trzymać dzielnie i wierzyć , że kiedyś się uda.

[hustawka2]

oj, to chyba "normalne" .. niestety.
Też tak miewam, choć ostatnio pracuję nad sobą i się staram wziać w
garść. Łatwo nie jest, ale lepiej niż było.
Przez pierwszy rok miałm dokładnie tak samo jak Ty.
A teraz... po ponad dwóch latach musiałam się uodpornić, bo nie wiem
co mnie jeszcze czeka.
Powodzenia i życzę dużo cierpliwości i wytrwałości.

[moniaa2009]

Z tymi emocjami to chyba jest etapowo. Ja staram sie już prawie 4
lata. I przeszłam już chyba wszelkie możliwe etapy. Na samym
początku jest nadzieja, że znajdzie się przyczyna problemu. U mnie
niestety nie stwirdzono konkretnej przyczyny, co wydaje się jest
bardziej beznadzieejne, bo jak leczyć, jeżeli nie wiadomo co.
Póżniej jest zazdrość. Każda kobieta z brzuchem wywoływała u mnie
poczucie krzywdy: dlaczego ja też nie. Siostra mojego męża urodziła
bliźniaki. Gdy się o tym dowiedziałam to ryczałam pół nocy: dlaczego
ona ma dwójke, a ja żadnego. W tym czasie kilka moich znajomych
zaszło w ciąże. Nie mogłam cieszyć się ich szczęsciem i to było
chyba to jest najgorsze. Ale i ten etap mija. Jest też etap
wzajemnych oskarżen: męża, bo prowadzi mało zdrowy tryb życia, a to
wpływa na jakość plemników, albo że nie przejmuje się tak jak
powinien, siebie, bo co to za kobieta, która nie może mieć dziecka,
losu, że niesprawiedliwy i daje kolejne dziecko alkoholiczce, która
potem je bedzie maltretować. To też mija. Teraz jestem teraz na
etapie wyciszenia się. Jesteśmy na etapie in vitro, a więc przed
nami kolejna nadzieja. Mam nadzieje, że nie będziesz przechodzic
tych wsystkich etapów. Na brak owulacji są lekarstwa i z pewnością
lekarze temu szybko zaradzą. Czego Ci z serca życzę.

[przyszla_mamuska]

nie możesz bucom w pracy i w rodzinie powiedzieć że nie kazdy ma dziecko na
zawołanie??
ja tak zrobiłam i mam spokój.
ludzie, uświadamiajmy nasz naród, który myśli że każdy może mieć dzieci, a jeśli
ich nie ma to pewnie z wygody
oni często pytają nas o dzieci nieświadomie nas raniąc. jasne, mogą się
domyślić, ale jeśli tak ciężko im to wychodzi to podsuńcie taką myśl, że
niepłodność to choroba i z roku na rok będzie gorzej.
nie denerwujcie się dziewczyny.
wiem że jest ciężko,sama tez przez to przechodzę...
nie dajmy się zwariować ((

[fastkaa]

U mnie ponad 12 miesięcy starań, 1 poronienie i jak ostatnio
naliczyłam 13 ciąż w bliższym i dalszym otoczeniu...Mam to samo co
Ty kochana. Niestety. Od histerii do euforii i znów na histerii się
kończy. Nie wspomnę o wydatkach, bo szkoda mówić. W pracy udaję, że
nie chcę dzieci żeby mnie nie osaczali w tej tematyce, ale efekt
odwrotny. Stale stwierdzenia typu: na czas już się zabrać do roboty,
na co czekasz itp. Potem zaczynają się opowieści jak to fajnie miec
dzieci...I co mam odpowiadać? Że pewnie fajnie, ale nie wiem kiedy i
czy się o tym przekonam? Wtedy zapewne by się użalali co to za
nieszczęśliwa kobieta ze mnie...Po każdej IUI jestem nie do
wytrzymania, wrzaski, ryki i histeria i tak do @. Jak @ przyjdzie
spokój i potem od nowa. I tak żyję od okresu do okresu i mam
wrażenie że wpadam w otchłań bez dna...Ale pamiętaj kochana, że nie
jesteś sama i że mimo wszystko, musisz-musimy mieć nadzieję!!!

[edytka8080]

umnie 9lat starań i walki już sił brak,że kiedykolwiek sie uda

[fastkaa]

Edytka! Jeśli stracimy wiarę nie zostanie nam już nic! Trzeba mieć
nadzieje i wierzyć, że marzenia się spełnią! Poczytaj wątek o tych,
którym sie udało. Nie moglam uwierzyć...

[kornelia66]

To wszystko o czym piszecie też jest mi bardzo bliskie...niestety...Staramy się już trzy lata o drugie dziecko.W pierwszym roku staran miałam duzo nadziei,nawet zaczęłam kupować małe ubranka i ciuchy ciążowe-czekałam z radościa i nadzieją.W drugim roku zaczęłam już się bać,udałam się do jednego,a potem drugiego lekarza.Zaczęły się badania,wizyty..Coraz więcej osób zaczęło wiedzieć o naszym problemie,nie mogłam dusić tego w sobie i znosić tych niby śmiesznych dogadywań,że coś mało się staramy.W zasadzie i tak byłam z tym wszystkim sama..Koleżanki nie miały tego problemu,zachodziły w ciążę po miesiącu starań,wiec niestety nie miały pojęcia jak to jest.Mąż z kolei tez nie angażował się w to wszystko,uważał że histeryzuję skoro już mamy jedno dziecko,nie chciał pójść się zbadać.Było mi strasznie,żyłam tylko tym drugim dzieckiem,czekaniem od owulacji do owulacji,konkretnym dniem cyklu.przepłakałam wiele dni...Zaczął się trzeci rok starań zmieniłam kolejny raz lekarza,z dwóch poprzednich byłam niezadowolona (jak pozniej sie okazało miałam rację),mąż już bardziej zaczął się angażować,stwierdził że problem jest jednak poważny,poszedł w koncu do urologa.Trzeci lekarz okazał się bardzo sympatyczny i kompetentny,co dla mnie było szokiem stwierdził,że główny problem jest po stronie meża,a zawsze to ja się obwiniałam,byłam pewna że z owulacją jest coś nie tak itp. itd.Byłam zła na męża,że tyle czasu się nie przejmował,nie chciał pójść na badanie nasienia,do urologa-wtedy diagnoza byłaby szybsza i ta cała szarpanina być może nie trwałaby tak długo.Ech...i myśli dlaczego akurat mnie to spotkało. Czeka mnie w najbliższym czasie histeroskopia,a mąż bierze witaminy i hormony.Być może uda nam się w końcu zajść w ciążę,a być może nie.Nadziei mam naprawdę już mało..Minęło tyle lat ale wciąż nie potrafię pogodzić się z myślą,że mogę już nigdy nie być w ciąży,moje dziecko może być jedynakiem.Z drugiej strony wiem,że mam bardzo dużo szczęścia że mam ukochaną córeczkę.Dużo osób mi to mówi,że nie mam tak źle,powinnam cieszyć się tym co mam.I tak jak mika.l mam wtedy poczucie winy i bardzo chcę cieszyć się tym wszystkim co mi dał los,ale po pewnym czasie znów to samo przychodzi...Rozpacz jak szwagierki i koleżanki zachodzą w ciążę..Naprawdę chciałabym cieszyć się ich szczęściem,mówię to sobie głośno,a tu łzy same mi nagle lecą.Wiadomość o ostatniej ciąży koleżanki przyjęłam bardzo źle,usiadłam i przez trzy godziny łzy mi dosłownie same kapały,nie mogłam się uspokoić.Sama byłam w szoku na swoją reakcję,tyle już przeszłam,więc myślałam że spokojniej już wszystko przyjmę.Guzik prawda,bólu się nie oszuka.Znalazła się jedna mądra koleżanka która powiedziała mi wtedy,że nie muszę udawać przed sobą,usmiechać się bo inni tego oczekują,że muszę w koncu sobie pozwolić na rozładowanie emocji,na uwolnienie bólu.Powiedziała choć raz bądz egoistką,pomyśl o sobie.Nie musisz od razu dzwonic do tej koleżanki z gratulacjami,musisz się uspokoić,pogodzić z tym i wtedy zadzwon.Rzeczywiście jak ochłonęłam i przegryzłam to w sobie,nawet się ucieszyłam z ich szczęścia
Cieszę się,że mogłam o tym opowiedzieć,bo wiem że wiecie o czym mówię i jak nikt po prostu ROZUMIECIE.
Pozdrawiam serdecznie

[mika.l]

Dziewczyny;
Tak bardzo Wam dziękuję, że dzielicie się swoimi przeżyciami.
Dla mnie to nie tylko pocieszanie się, to ogromne wsparcie w sytuacji, kiedy
wydawało mi się, że nikt mnie nie rozumie.
Wczoraj wyłam równo cały dzień. Zapuchnięta, wstałam raniutko, pobiegłam do
kompa jeszcze w domu, i w koszuli nocnej poryczałam się... i z radości, że
jesteście i ze smutku, że tak wiele musicie przejść.
Pozdrawiam Was Wszystkie bardzo mocno.
I jeszcze raz dziękuję Wam.
Mika

[gorzkacava]

To teraz ja
Staramy sie okolo roku (moze i krotko, ale czas leci, ja mam lat 30,
mąż 41). Na poczatku myslalam, ze jestem silna, ze potrafie radzic
sobie z emocjami. generalnie silna ze mnie kobita. I co sie okazuje:
3 dni temu dzowni do mnie poznym wieczorem kolezanka z "dobra
nowina", ze jest w ciazy, a w cale jej na tym nie zalezalo,
chcialaby jeszcze sobie poszalec. malo tego, informuje mnie, ze
jeszcze 2 inne kolezanki sa w ciazy i ze teraz w trojke beda sie
spotykac. Dodaje jeszcze: teraz wreszcie kolej na Was.
Nigdy w zyciu nie bylo mi tak przykro. Usmiechalam sie prze lzy,
dobrze ze byla to rozmowa przez telefon, ze nie mogla widziec moich
emocji, ktore mialam wypisane na calym ciele! Po rozmowie wpadlam w
taka histerie, ze maz nie wiedzial co ma ze mna zrobic.
Odsuwam sie powoli od wszystkich kolezanek ktore sa w ciazy. Nie
potrafie sie cieszyc ich szczesciem, nie w tym przypadku.
Zazdroszcze im tego szczescia, czego bardzo sie wstydze...

[zosia9]

Oj emocji przy niepłodności jest bardzo dużo. Pamiętam ze tuż przed
in vitro rozmawiałam z koleżanką że się denerwuję bo mąż na
wakacjach pod wodą siedzi (taka pasja), ona na to że powinniśmy mieć
dzieci to by nam przeszły takie zachcianki. I powiedziałam że
podchodzimy do in vitro. To jej się zrobiło głupio.
Za to jak zobaczyła mnie w ciąży to się autentycznie ucieszyła.

[maledlonie]

witaj. jestesmy w takiej samej sytuacji. tez mam corekczke 6 letnia
i tez sie staramy (no moze kilka miesiecy krocej) i tez mnie to
wykancza. Mimo wszystko zachowuje pogode ducha. Staram sie o tym nie
myslec ...znam kilak osob ktore latami (jesdna 12 lat) walczyly o
dziecko potem odpuscily i cos zaskoczylo. Wiem ze negatywne emaocje
moga wiele w naszjj glowie popsuc .np stres podnosi poziom
prolaktyny, ktora jest niekorzystna jezeli chcemy miec dziecko.
Ale lez niestety powstrzymac nie moge .... boje sie bo o pierwsze
dziecko tez walczylismy 9 miesiecy a tez jestem o te 7 lat starsza.
ile masz lat?

[mika.l]

Mam 31 lat.
Wydawało mi się, że jak na ciążę to młodziutki wiek.
Tymczasem już na pierwszej wizycie od lekarza usłyszałam, że " i lata już nie te
co wtedy, kiedy zaszłam pierwszym".
Dziś jestem już spokojniejsza, niż kilka dni temu. Dwa dni tak wyłam i byłam tak
nieznośna dla bliskich, że dawno czegoś takiego nie pamiętam.
Nie czuję się nadal dobrze, ale po przeczytaniu wszytskich listów od dziewczyn,
które walczą latami o pierwsze, poddają się zabiegom i nadal potrafią wierzyć -
staram się podnosić do pionu.
Dzięki Wam dałam sobie też prawo do tych emocji.
Mam kolejną wizytę za tydzień, prawdopodobnie wtedy skierowania na kompeltne
hormony (miałam tylko w pierwszej fazie) a potem kolejny cykl i być może
hormony. Tak przynajmniej osttanio zapowiadał lekarz.
Serdecznie pozdrawiam
M

[kornelia66]

mika.l trzymaj się dzielnieCzy z zajściem w ciążę z pierwszym dzieckiem tez miałaś problemy?Podobno o wiele łatwiej leczy się kobietę niż mężczyznę,więc na pewno lekarz Ci pomoże Najważniejsze,że zaczęłaś się leczyć,będzie dobrze Pozdrawiam gorąco!!

[mika.l]

Kornelio, bardzo Ci dziękuję.
Wyobraż sobie, że z pierwszą córką - zaszłam w pierwszym miesiącu starań!!!!
Miałam wtedy 25 lat.
Czytam dziś listy dziewczyn i myślę, czy na czwartkową wizytę u mojego lekarza -
nie zabiorę także męża.
Po kilku "wyjących" dniach, jestem strasznie słaba psychicznie i czuję się
wyczerpana. Jakoś będzie Musi.
Pozdrawiam
M.

[przyszla_mamuska]

uuuu skąd ja to znam
nie mam jeszcze wcale dzieci i staram się już prawie 4 lata.
faktem jest że u kobiet jest trudniej porobić badania itd. bo tyle to trwa że
czasami włosy prędzej posiwieją
Ale, niczego nie przeskoczysz.
ja na początku zachowywałam się tak jak ty, ale potem doszłam do wniosku że nie
jestem pępkiem świata i ludzie mają gorsze problemy. Umierają im dzieci, sami
mają ciężkie choroby, albo nie mają co wsadzić do gara, żeby rodzinę wykarmić...

Ja mój ból pokonuję tym, że staram się doceniać to co mam i cieszyć się tym, że
może moja droga do dziecka jest długa i ciężka, ale wolę to niż (przepraszam
jeśli kogoś tym zranię) mieć raka i kilka miesięcy życia przed sobą.
Ciesz się każdym dniem, że niebawem wyjdzie słonko, że masz super córeczkę, że
masz faceta przy sobie, że masz gdzie mieszkać i co jeść...
Może to bzdury, ale dla mnie chyba jedne z ważniejszych rzeczy na świecie

Po co mi dziecko z jakimś bucem, który np. woli popić sobie z kolegami a ja się
dla niego nie liczę.
Zrobię i niosę wszystko, by mieć dziecko z moim kochanym mężem, któremu tak samo
jak i mnie zależy na wspólnej rodzinie.

Chciałam jeszcze dodać, że nie zawsze jest kolorowo, zwłaszcza jak zima trwa
"pół roku" haha Depresja dopada i już, ale wtedy sobie popłacz, kopnij w ścianę
i idź spać, a zobaczysz że następnego dnia obudzisz się z nowymi siłami i
pozytywnym nastawieniem.
Nie myśl ciągle negatywnie bo wpdniesz w mega depresję a to do niczego dobrego
nie prowadzi. Twoja córeczka nie chce płaczącej i smutnej mamy
pozdrawiam i mam nadzieję że choć troszkę pomogłam.

[edytka8080]

mnie dziś dopadł ból w klatce piersiowej i mi jest jakoś smutno
niemam checi na nic smutek żal i to cholernie boli ile jeszcze mam
cierpieć niewiem i jak długo jeszcze mam walczyc i się leczyć czasmi
mam już wszytkiego dosyć

[mika.l]

Edytko;
Wiem, że żadne słowa mogą teraz nie pomóc.
Ale zobacz - ja i my - też tak cierpimy i po tych okropnych dniach przychodzą
takie trochę lepsze.
Boli i będzie bolało, a my staramy się z tym żyć. To też jakiś kawałek nas,
naszej historii.
Mnie wtedy trochę pomógł płacz. Głośny, okropny, w samochodzie, prawie krzyk. I
Wasze listy. I gotowanie (moja pasja, stałam więc dwa dni i dwie noce przy
garach, tak do zmordowania )
Tyle ile mamy sił, tyle damy radę.
Pewnie czasem nadzieja będzie przygasała, ale potem znów się odrodzi, nabierzesz
trochę wiatru w żagle i dasz radę.
Przesyłam dużo ciepłych myśli.
Mika
:-x

[edytka8080]

mika bardzo dziekuje za ciepłe słowa jesteś kochana gdy to
przeczytałam zrobiło mi się rażniej i cieplej na seduszku pozdr cię
i wszystkie pozostałe dziewczyny życze dużo zdrówka na wiosne

[mika.l]

Edytko - baaaaaardzo się cieszę.
Mnie też daleko do radości, ale dobrze znaleźć pocieszenie u kogoś (u WAS!!!) kto czuje tak samo.
Odzywaj się - nawzajem będziemy się wykopywać z tych dołków
Stresuje mnie ta czwartkowa wizyta, skierowania na badania, etc. Ciągle o tym myślę.
Ale może powoli nauczę się tak funkcjonować.
Nie wiem jak dla Was, ale dla mnie cała ta zima była strasznie depresyjna, dawno takiej nie pamiętam.
Oczekiwanie na dziecko, strach przed stratą pracy ( u mnie to niestety dość realne z powodu tzw."zwolenień grupowych", fajnie bo pracuję w tej zakichanej firmie 12 lat )no i te zimowe, pocieszeniowe kilka kilogramów do przodu... Całość nieciekawa...
No, ale jakoś trzeba do przodu.
pozdrawiam serdecznie
M.

[edytka8080]

witaj mika! wiosna już przyszła a ja jakoś niemam radośći w sobie
może jak się cieplej zrobi. Ja musze ci napisać że mi zima też
bardzo dokucza ,już od wczesnej jesieni bo choruje jak wiesz na
niepłodnośc ale również na zatoki które bardzo mi dokuczaja.Ale
ciesze sie bo zaczełam odchudzanie i już 5kilo mniej i to mam plus
duży że mi się udało.Pozdr

[mika.l]

Ty zatoki - ja gardło, od grudnia
Czasem myślę, że nasza kondycja psychiczna obniża nam odporność.
Ale tzreba iść doprzodu.
Sama codziennie się staram, z różnym skutkiem.
5 kilogramów????!!!!! Imponujące! Pięknie! Gratuluję i pozytywnie pozazdroszczę .
Tak trzymaj Kochana. Działamy, leczymy się, a żyć trzeba, dbać o siebie -bo też
ważne. Taka mądra teraz jestem, a ze smutków tak się pocieszałam tej znimy, że
mam 3kg go zrzuczenia i jest ciężko....bardzo.
Nie wiem jak u Was, ale (tak jak i u innych dziewczyn na tym forum) cała ta
sytuacja przekłada się na moje relacje z mężem.
On jest na etapie: nie ma problemu. Koniec tematu. Nie ma bo za krótko, nie ma
bo na pewno wszytsko jest dobrze, bo dlaczego miałoby być żle... (genialne
nieprawdaż
To rzeczywiście trudno z tą prolaktyną. Ja miałam badaną w pierwszej fazie cyklu
i była dobra. Teraz pewnie mnie czekają wszystkie badania.

pozdrawiam
ciepło wiosennie i mimo wszystko
Mika

[bernadetta116]

Zbadaj hormony, przede wszystkim poziom prolaktyny. Wysoki spowoduje zanik
jajeczkowania.....BUZIAKI

[edytka8080]

prolaktyne mam wysoką zbijam bromergonem ,pozostale hormony mam ok

[bernadetta116]

Własnie kochana, ale to niestety troche potrwa. Zbijanie prolaktyny nie jest na
drugi dzień. A jaki mialas wynik i jaka dawke bierzesz?
Mi I lekarka zapisala stopniowo, ale na koncu mialo byc pol tabletki rano i cala
wieczorem. Jak zmienilam klinike, to lekarz kaze mi brac pol tabletki
wieczorem.TEZ CZEKAM NA CUD

[edytka8080]

bernadetta 116 wiem że to długo potrwa z prolaktyną bo ją już zbijam
2rok a tabletke biore 1 na noc

[bernadetta116]

wiem.....luteina czy duphaston brany przed rzeczywistym jajeczkowaniem hamuje
bardzo dobrze owulacje....trzeba wszystko sprawdzac....taka nasza dola.....

[booblyble]

A ja już sobie nie radze... myślałam,że jak przyjdzie wiosna to będzie lepiej ... słoneczko, spacery , na rowerek się przejdę a tu
nic dolina ... w pracy powiedziałam ,że nie którzy nie mogą mieć
dzieci na życzenie - dali spokój , nawet miałam wrażenie , że im się
głupio zrobiło bo mnie ciągle męczyli...
Teraz święta ... to rodzina oczywiście kiedy będę w ciąży?
Przy stole podczas śniadania dwie są oczywiście w ciąży, pytanie czy zdążę w tym roku bo były by w tym samym wieku - mnie powaliło ...
terminy porodów , zaokrąglone brzuchy a mnie aż skręca z
wściekłości...
Powiedziałam , że to dla mnie drażliwy temat i żeby zostawili mnie w
spokoju - odczepili się jak na razie...
A tu po śniadanku wpada jeszcze jeden brat z żoną z wspaniałym
nagraniem z usg płodu!!!
No chyba się wszyscy uwzięli!!!! Zaciskam wargi czekam na koniec tego
paskudnego dnia a wieczorkiem kalms na uspokojenie , żeby nie ryczeć
i do wyrka ...

[mika.l]

Kochana! Trzymaj się.
Mam nadzieję, że dzis od rana jesteś już w lepszej formie
Ja dziś rano zaczęłam dostawać okres...
Nie muszę Ci mówić jak zabolało. Zadzwoniłam do męża a on też cisza i wyczyułam
rozczarowanie (sytuacją nie mną).
Powiedziałam mu, że umówię go dziś na badania (nasienia), on "tak. Oczywiście".
Zero dyskusji. Zero rozmów. Tak z pokorą. To mnie jeszcze bardziej dołuje.
I takie to nasze poranne rozmowy.
Co do rodziny - to ja - w pewnym momencie pękłam - po tych cholernych
życzeniach, komentarzach, posądzaniu mnie o egoizm i wciskaniu mi jaka to ja
"krzywdę robię starszemu dziecku nie dając mu rodzeństwa" (!!!!!) - zadzwoniłam
do teściowej i powiedziałąm, że my bardzo chcemy a nie możemy...
Efekt był zgodny z przewidywanym - rozniosło się z prędkością światła i w te
święta miałam ich już z głowy.
Z drugiej strony - jak masz tyle ciężarnych wokół siebie - to wcale nie wiem czy
powiedzenie im jak jest to dobry pomysł - bo mogą zacząć się traktować
"wyjątkowo"... czyli jak biedną kalekę. I to też do d... U mnie w pracy się
domyślają, i miałam tak jak koleżanka wpadła z kolejną ciążą i okazało się że to
bliźniaki i będzie miała razem 4. dzieci.
Wtedy się nasłuchałam debilnych tesktów:
" o Boże to powinno spotkać ciebie"
" podmieniłyśmy Ci krzesełko z Anią. bo podobno to działa"
"dałabym sobie głowę uciąć, że to ty nie ona"
"chyba los się pomyslił"...
Super. Po prostu super.
Potem mi stawiali diagnozę (oczwyiście baby):
To dlatego, że jesteś za chuda
Dlatego, że taka nerwowa (ciekawe kurna dlaczego????????)\
Dlatego, że często jesz musli (moje ulubione!!)

Tak mam ich wszytskich czasami dość, że ma ochotę pogryźć.
Wtedy też gadam z moją mamą - ona na mnie czekała 10 lat. Poroniła 4 razy. Raz w
8 mcu.
A jednak jestem

Cieżko mi Cię podnosić na duchu, bo sama mam w środku ból - a to dopiero niecały
rok u mnie.

Mam nadzieję, że damy radę.
Uśmiechnij się choć troszkę - jest nas tu kilka

ps. No i nie jedz musli