Mam znowu dola!

[pudelek09]

2tyg temu kuzyn dzwoni-mam dziecko!,w swieta kolezanka dzwoni-mam
synka!,2dni temu drugi kuzyn-mam synka! Oczywiscie pogratulowalam
kazdemu,po tel lzy jak grochy same plynely,mysli dlaczego my tez nie
mozemy takiego szczescia dostac!najgorsze jeszcze przede mna-przezyc
wizyty(hamujac naplywajace lzy,lykajac kluchy w gardle na widok
dzieciatka) na powitanie maluszkow,na szczescie w 2 nie 3domach(bo
jedni daleko)do tego dostalam okres,a juz mialam nadzieje ze moze
tym razem...,ale nie udalo sie,za 11dni HSG!potem inseminacja,ale
jestem coraz bardziej wypalona!walka trwa co msc!juz nic innego nie
chce!

[edytka8080]

doskonale cię rozumie wiem co czujesz ja to samo przeżywam dzień po
dniu trzymaj się kochana

[zrezygnowana-x]

Edytka!dzieki.Trzymam za Was kciuki!ile walczycie?Ja mam wrazenie ze
jestem z tym sama.Maz po moich lzach przy kazdej kolejnej miesiaczce
(nie moge sie powstrzymac) mnie pociesza-bedzie dobrze,wkoncu sie
uda bla,bla..tylko on zaraz wychodzi do pracy a ja laze z kata w kat
i rycze.I pytam sama siebie dlaczego to >wkoncu< nie nadchodzi?
Wiem,ze on ma troche tego dosc.Czasem z nerwow,bezsilnosci zarzucam
mu to!Mowie,zeby znalazl sobie taka,co urodzi dziecko!czasem boje
sie ze to zycie uporzadkowane pod kazdym wzgledem pod ta 1sprawe
poprostu sie rozwali bo ktos z nas nie wytrzyma tej nerwowy.Ja juz
nie czuje sie kobieta,skoro nawet nie moge bez problemu ur.dziecka!

[pudelek09]

kurde!sorki za innego autora,kuzynka zalogowala sie w
miedzyczasie,namet nie wiedzialam.ale ja odpisywalam!

[gosik1210]

zrezygnowana-x jak długo się staracie?
my tez sie doczekamy, ja w to wierze.
wiem, że brakuje sił ale nic innego nam nie pozostaje. każda wizyta
u lekarza daje jednak nadzieje. więc może Wy powinniście wybrac się
do specjalisty.
pozdrawiam.

[gosik1210]

kochane,
przezywam to samo. każdego miesiąca. ciągle nadzieja a potem
przychodzi @.
a podobno nasze wyniki nie są złe.
staramy sie juz prawie rok. czas na specjaliste. to czekanie
wykańcza człowieka.
dziewczyny a Wy już ile się staracie?

pozdrawiam

[ochra]

Pudelku, ale ty masz już jedno dziecko, prawda?

[miceel]

Te wiadomości o nowonarodzonych dzieciach są dołujące . Ja tak
płakałam 10 lat i wreszci się udało . Wierze w to że wszystki tu się
wreszcie uda . Dziewczyny wytrwałości i cierpliwości nadejdzie wasza
kolej.

[niwa78]

Ja walczę już 5 lat, i co miesiąc mam nadzieję że to może w końcu się uda, ale niestety przychodzi ta @ i wszystko psuje.Ja też dookoła widzę kobiety, znajome w ciąży albo już z wózkami. Co wtedy czuję, złość do losu, życia. Nie wiem, tego nie da się opisać słowami. Naprawdę jest mi ciężko. Czeka mnie laparoskopia. Boję się tego co powiedzą lekarze po niej. Nie mam siły walczyć, mam wrażenie że jestem do niczego. A ja tylko pragnę jednego : dzidziusia.

[zosia9]

Dziewczyny znam to uczucie. (chociaż ja nie przeszłam przez etap
zazdrości). Mogę pocieszyć tylko w ten sposób że większość z was
jest na początku drogi i to są pierwsze etapy leczenia tej
skomplikowanej choroby. I większość z was (95% jak podają
statystyki) będzie matkami.
Medycyna jest teraz naprawdę niezwykle rozwinięta i rozwija się
nadal w błyskawicznym tępie. Dzięki temu że nie ma uregulowanego
prawa można u nas zastosować wszystko (i miejmy nadzieje ze tak
pozostanie ,albo że prawo będzie rozsądne- na co bym niestety nie
liczyła).
Jedna z was napisała ze mąż wychodzi do pracy a ona zostaje w domu.
Ty też wyjdź jest tyle możliwości!!!! (nie koniecznie praca, może
być wolontariat, hobby zaangażowanie w lokalną polityke) Nie można
żyć tylko chorobą.
Życie jest piękne i daje niezliczoną ilość możliwości (macierzyństwo
jest tylko jedną z nich). tak więc dziewczyny głowa do góry mamy
wiosne!!!!

[ewusia1974]

Witam!My staramy sie o dzidziusia juz od 5 lat i niestety moj maz ma problem i
zostaje mam tylko In_vitro!Tak samo jestem zalamana jak Wy!Mam 35 lat a
wiekszosc moich rowiesniczek ma juz dzieci ktore maja nawet po 15 lat.Dzis
bylismy z mezem na uroczystosci Pierwszej Komuni Swietej (synka mojej
przyjaciolki) i nagle patrze wchodza nastepni goscie i malzenstwo z
trojaczkami!!!!!!!Trojka slicznych dzieciaczkow!!!Dwie dziewczynki i
chlopczyk.SLICZNIUTKIE!Wzielam na rece chlopczyka bo dziewczynki spaly sobie i
zaczelo mnie dusic w gardle!Brak slow co czulam!Bylo mi tak strasznie przykro i
zal az sciskalo mi serce!Myslalam sobie Boze dlaczego nie moge byc
szczesliwa?Dlaczego nie moge miec takiego malego skarba jak trzymam teraz na
rekach?Dlaczego oni maja az trojke a ja wcale?Czym oni sobie zasluzyli a my z
mezm nie?polecialy mi lzy ktore szybko starlam aby nikt nie widzial ze placze i
oddalam tego maluszka na rece jego rodzicow bo myslalam ze porycze sie na
maxa!Nigdy w zyciu nikomu NICZEGO nie zazdroscilam!Zawsze bylam w zyciu bardzo
pracowita i zaradna i mialam prawie to co chcialam bo ciezko pracowalam ale
mialam!A z tym tematem nie moge sobie poradzic!Nie moge nic zaradzic i chce
tylko moje upragnione dziecko i nie mam i miec nie moge!To tak bardzo mocno boli!

[pudelek09]

OCHRA-tak mam 11letnia corcie.Gdybym jej nie miala to bym chyba juz
ze soba skonczyla.EWUSIA!podchodzicie do in vitro?czy ten cholerny
brak kasy Was chamuje?(jak w wielu prztpadkach)5lat to dlugo,ale my
9lat sie staramy!Mala blaga o rodzenstwo.Dzisiaj byli dziadkowie
1malucha.Wiem,ze podgawywali o wizyte u mlodych.Na szczescie
siedzieli w ogrodzie,ja to uslyszalam z balkonu i nie
zeszlam.Poszlam do pokoju i ryczalam.Nie chce tam jechac!i chyba nie
zdobede sie,trudno,najwyzej sie obraza.Mam nadzieje,ze chrzestnych
nie beda szukac u nas w domu.Najbardziej niesprawiedliwe,wg mnie
jest taka sytuacja-akurat u nas w rodzinie jest-para
nieodpowiedzialnych(doslownie) 21-latkow zaliczyla wpadke.Tatus
mieszkanie kupil,utrzymuje je,ich i teraz malego.Matka wiadomo
zajmuje sie dzieckiem,tata nie pracuje.Moze za 5-10lat dorosna.Ja od
17roku zycia wiedzialam,ze chce jak najszybciej miec dziecko,ale z
odpowiedzialnym facetem.Tez ur majac 21lat,ale od poczatku
zajmowalam sie mala,byla i jest dla mnie wszystkim!Jej tata pracowal
i robi wszystko,zeby miala co potrzebne.jest roznie,ale sie stara!Ja
zawsze marzylam chociaz o 3maluchow,a to niestety takie trudne.Jak
slysze tekst(ostatnio od 25l dziewczyny-ja tylko raz to zrobilam i
odrazu ciaza?)to mnie skreca!my to robimy tysiace razy i bez efektow!

[joanna29]

Jak przeczytałam Wasze wypowiedzi to teraz płaczę. 2 lata starań z
lekarzem było dl amojej psychiki koszmarem. Do tego był to okres, w
którym wokół duzo dzieci się rodziło. Teraz ma 3 letniego syna, ale
cały czas pamietam te doły jakie przechodziłam. Własciwie od 3 lat
staramy sie o kolejne dziecko, teraz czeka nas in vitro. Przezywam
teraz to wszytsko słabiej, bo jest mi łatwiej z uwagi na synka.
2 lata starń wykończyły mnie psychicznie, łatwo się rozklejam.

[mika.l]

Kochana, nie wiem co Ci powiedzieć... Jest nas więcej. Wspierajmy się, podnośmy
do pionu.
Działaj. Ruszaj się, wychodż z domu, szukaj i rozwijaj swoje pasje - nawet wbrew
sobie, nawet na siłę, w końcu zaskoczysz i zaczniesz także żyć innymi rzeczami.
Sama chcę tak zrobić, bo u mnie też kanał...
Wczoraj dostałam okres.
Owulacja była, monitoring, wszytsko na czas. Naturell...
I nic. Znowu nic. Tak od prawie roku.
Jutro mąż jedzie na badania nasienia.
Wczoraj jak zobaczyłam plamienie - najpierw zrobiłam się wredna i złośliwa do
męża. Czułam się tak... oszukana, rozczarowana, beznadziejna, pozbawiona nadziei
i szans, zła...
Potem długo wyłam i wciągnęłam pół pudełka ptasiego mleczka. Po godzinie
wylądowałam w kiblu i czułam się jak zatruta... Czuję się okropnie, jakbym
dotnęla dna...
M. siedział, pocieszał, mówił, że to tak krótko, że nie mogę tym żyć, że jest
przecież córka (6 lat), dla której muszę funkcjonować normalnie...
Nie funkcjonuje.
I momentami jest coraz gorzej.
Jego argumnety też coraz lepsze: "może to moja wina", "może jestem bezpłodny"...
czyli zaczyna się tym stresować, pewnie boi się wyników badań... Czyli cała
sytuacja siada nam na sercach obydwojgu.

Jestem w pracy, zdołowana totalnie i czuję się jakbym była na totalnym kacu -
choć nie pamiętam kiedy ostatnio piłam alkohol...
Mnie dodatakowo nakręca to, że prawdopodobnie w tym miesiącu - po 12 latach -
stracę pracę... I nie mam perspektyw na następną, żadnych.
Nie muszę Wam mówić - ciąża, macierzyński, lata pracy...

Ale obiecałam sobie, że czas na "autoterapię" , kiedyś przy takim stanie
depresyjno-podobnym mi to pomogło.
Zaczynam gotować na maksa, czytam dużo nowych książek, piekę chleby i wracam
do renowacji mebli - szlifuję, bejcuję, etc.
Muszę bo czuję, że jestem przy ziemi.

Kochana, staraj się sobie pomóc - nawet wbrew sobie.
I nie trać wiary.

pozdrawiam
mika

[edytka8080]

witaj Mika!ale ładnie napisałaś ze aż chce się czytać dziewczyny
musimy walczyć tak długo aż się uda pozdr was wszytkie starające

[mika.l]

Edytka, a jak u Ciebie?
pozdrawiam

Mika

[pudelek09]

Tyle niby obcych sobie kobiet,ale w tym problemie jakbysmy byly ta
sama!To samo czujemy,mowimy,myslimy,te same zachowania,z jednej
strony bezsilnosc ale z drugiej ta walka bez wzg na wszystko!Tutaj
wiemy,ze sie wzajemnie zrozumiemy,kazda sie pozali,ale tez napisze
dobre slowo.jak czytam te nasze >podtrzymywania sie wzajemnie na
duchu<to troche mi lzej,choc na chwile.Nie slucham mojej mamay,ktora
mi ostatnio pow-wy to sie tak staracie!zero efektow!,albo kiedys jak
zob.w kuble woreczek po podpaskach-co,znowu nic?takim tonem jakbym
nie potrafila zrobic herbaty.Moze macie pomysl,zeby sie zrecznie
wykrecic od wizytek u nowordkow?biore pod uwage obraze rodzinki,ale
nie dam rady!Ostatnio bylam u gin,wchodze do poczekalni a tu 2
nosidelka ze slodziutkimi bablami.Wyszlam odrazu,te wielkie,gorace
lzy opanowac i dopiero wrocilam.nie wyobrazam sobie jechac i patrzec
na tego malego.minute moze wytrzymam ale co potem?

[zosia9]

pudelek ja sprawę rodzinnie załatwiłam w ten sposób że dałam mamie
do poczytania artykuł z polityki. Przed 3 laty chyba był można go
znaleźć w necie. Tam świetnie podsumowano co się przeżywa i jak
reaguje otoczenie. (łącznie ze wszystkimi złośliwościami jakie się
słyszy).
I taka moja rada zmień gina na takiego od niepłodności nie będzie
tam niemowlaków a jak będą to raczej takie "po przejsciach"Myśmy
naszego pokazali w klinice całemu zespołowi i przypadkowym ludziom w
poczekalni z komentarzem że "takie tutaj robią"

[pudelek09]

Zosiu kochana!nie moge i nie chce zmienic gina.Mam do niego 100%
zaufania!kieruje mnie na rozne dodatkowe badania do
specjalistycznych klinik,mam planowana pod koniec kwietnia HSG,potem
ewentualnie inseminacje w invimed,takze to nie tylko leczenie w
obrebie jego gabinetu.Wiem,ze szuka przyczyny z kazdej str!Jestem mu
za to wdzieczna!On o tym wie(bez podtekstow).ale z ciekawosci-gdzie
sie leczysz?

[pudelek09]

Plany mam rozne,ale...moj facet chyba ma dosc!chodzi nie tylko o ta
sprawe,mnostwo innych sie nawarswilo,klotnia nieziemska i chyba mnie
zostawil!jutro chce przyjechac ustalic wizyty z dzieckiem,alimenty
itp.Moze sie pogodzimy,ale ja nie bede o nic prosic.Wiec nawet cien
nadzieji na malenstwo odpada bo nie ma tatusia!Trzymajcie kciuki
dziewczynki,bo niestety nadal go kocham-w przeciwienstwie nie
chcialabym z nim dziecka.Wszystko wali mi sie na leb!

[aiko73]

każda z nas może zazdrościć innym czegoś, czego jej samej brakuje.

mam 35 lat. jedno dziecko. półtora roku proszenia o drugie. ponad rok starań o
drugie. wizyta u lekarza i badanie nasienia. a mój M nie zgadza się na żadne
inseminacje, stymulacje, strzykawki i całą resztę. i nie chodzi o to, że ma
ultra-katolickie poglądy, czy że nas nie stać. nic z tych rzeczy. nie, bo nie. i
koniec dyskusji.

wy zazdrościcie dzieci znajomym. ja zazdroszczę Wam, że macie mężów, którzy
godzą się na pomoc lekarzy.

pozdrawiam, życzę powodzenia.

[pudelek09]

powiem Ci szczerze,ze ja chcialam drugie dziecko jak mala skonczyla
6msc.Moj M-za szybko,nie mamy swojego mieszkania i takie
tam.Ustapilam na jakis czas,potem wyszedl miesniak,leczenie
itd.Lekarz zapytal czy zamierzam miec drugie dziecko i
kiedy.Powiedzialam ze jak najszybciej-po 1chcialam,po2-miesniak mogl
sie z ciaza >rozejsc<.mojemu M powiedzialam,ze lek pow ze dobrze by
bylo jak najszybciej bo inaczej operacja(ryzyko itd!).W pierwszej
chwili pow ze zaden obcy facet nie bedzie mu dyktowal kiedy ma miec
dziecko.Przeryczalam cala noc,rano pow zeby spadal.wieczorem wrocil
po przemysleniach i...staramy sie 9lat.nie zawsze mnie
wspieral.czasem uslyszalam ze jestem histeryczka itd,ale teraz
dostosowuje sie do zalecen.TAKZE MOZE TWOJ TEZ DA SIE PRZEKONAC!

[zosia9]

Ja jakby już wyleczona (tzn wedłg kk wciąż chora) czyli mam dziecko
z in vitro leczyłam się w centrum in vitro w Krakowie. Długa droga
za mną ale i satysfakcja że przez to wszystko przeszłam że się
udało. Ogromny sukces! Tak mi się wydaje że jeżeli zna się cel to
można góry przenosić. Trzeba tylko wiedzieć czego się chce.
Ja mam relacje w zwiazku bardzo dobre i cały czas miałam wsparcie w
otwartym na wszystko mężu, który drugiego dziecka nie chce)
A dlaczego to właściwie wiem, nie naciskam. Nie ma to jednak nic
wspólnego z niepłodnością (zapewne podobnie jest u was).

[moniaa2009]

Mówicie, że zazdrościcie facetów, którzy wspierają swoje żony w
walce o dziecko, czy maleństw innym małżenstwom. Ale po przeczytaniu
postów tego tematu ja zazdroszczę WAM, bo większośc z Was, ma już
dziecko, doznała macierzyństwa, rodziła, przytulała rózowe maleńkie
dzieciątko, obserwowała jak się rozwija, jak zmienia, była przy
pierwszym ząbku, kroczku, usłuszała mamo, miała możliwość poczuć
ciepłe różowe obejmujące łapki, czuła ciepło i delikatność policzka
swojego dziecka przy swoim policzku. Ja tego nigdy nie poczułam,
nigdy nie byłam w ciąży, trzymałam różowe bobaski na rękach, które
później oddawałam ich prawdziwym matkom. Ja wracam do pustego domu i
nie ma nikogo (mój mąz wraca najczęsciej późnym wieczorem z pracy)
nie ma dziecka, które prosi o rodzeństwo. Są tylko ściany, mówi do
mnie telewizor, radio. Jesteście szczęsciarami.

[ewusia1974]

Przeczytalam wszystko co piszecie i zebralo mnie na chwile zastanowienia.My
wszystkie mamy wspolny ogromny problem ktory spedza nam sen z powiek i trzeba to
przezyc aby zrozumiec!Brak dziecka i bezowocne starania,placz,lata
wyczekiwania,dlugotrwale leczenie,bezowocne skutki itd.same wiecie to jest
koszmar.Sama szykuje sie do In-vitro i boje sie wszystkiego jak to bedzie!Jednak
mam kochanego meza ktory we wszystkim bardzo mnie wspiera.Nieraz juz sama
marudze za duzo na temat dzieci i calego tematu z tym zwiazanego ale on wytrwale
i widze z zainteresowaniem ze mna rozmawia i poswieca mi na to czas.Wiec czuje
sie bardzo szczesliwa z tej strony ze mam kochana osobe przy sobie a z drugiej
strony bardzo nieszczesliwa ze nie mam kochanego dzidziusia na ktorego czekam
juz 5 lat.Ostatnio rozmawialam z moja kolezanka ktora sama wychowuje 10 letniego
synka i powiedziala mi ze chcialaby byc tak szczesliwa i kochana przez meza jak
ja a ona niestety nie moze ulozyc sobie zycia od kiedy odszedl ojciec jej
dziecka.Opowiadala mi o swoich problemach i stwierdzilam na koncu ze nie tylko
ja jestem nieszczesliwa z moim problemem,ze ludzie tez maja swoje wieksze i
miejsze dramaty i musze byc silna aby przejsc przez to in-vitro ktorego
panicznie sie boje!pozdrawiam

[zosia9]

Monia z tym macierzyństwem to aż tak różowo nie jest. I kolejny
problem że przedstawia sie je cukierkowo. Zwykle jest zwierzęcy
wręcz strach o dziecko, czy wszystko ok, czy ja dobrze robie, czy
się wyśpie bo padam na twarz a niemowlak nie śpi, czy nie zaniedbuje
męża z którym zawsze byłam blisko. Depresja poporodowa lub lekka jej
odmiana czyli baby-bles.
Dziecko to radość i szczęście ale nie jedyne. Ograniczenie się tylko
do niego bywa krzywdzące dla wielu innych osób ( w tym właśnie tego
dziecka)
U nas dominuja tylko obrazki jak z reklamy a życie jest życiem.

[pudelek09]

Niektore z nas mialy choc raz szanse tulic to swoje malenstwo.Moja
mala ma 11lat,jest calym moim swiatem,ale JA CHCE KOLEJNE i KOLEJNE
TAKIE MALENSTWO!Wspolczuje tym co nie maja wcale dzieci,bo pomimo
tego ze my tyle lat sie staramy o drugie to bez corki nie dalabym
rady,chyba bym sie zalamala calkiem.Pocieszam sie tym ze mam ja.Ale
zawsze marzylam o trojce,czworce.Chcialabym,zeby miala
rodzenstwo,tym bardziej ze z rodzina meza kontaktow nie
utrzymujemy,kuzynek nie zna praktycznie,a od mojej str-brat nawet
dziewczyny nie szuka a co dopiero dziecko.

[zosia9]

Pudelku czasy się zmieniają i teraz raczej więzy przyjacielskie są
silniejsze niż rodzina. Tak więc twoja córcia nic nie traci. Pomyśl
z drugiej strony że na prawdę nie jesteś z zlej sytuacji, nie musisz
odpowiadać na pytanie czy i jak ułożyć sobie życie bez dziecka.

[joanna29]

"czasy się zmieniają i teraz raczej więzy przyjacielskie są
> silniejsze niż rodzina" - myslę, że to zalezy od wychowania i to
nie tylko w najblizszej rodzinie.
U mnie głową rodziny za moich czasów był najpierw pradziadek,
poźniej dziadek i urodzytsości rodzinne i swieta spędzało się w
rodzinnym gronie i tak nam dobrze po dziś. Mam super kontakt z moim
bratem, kuzynostwem, kuzynostwem moic rodziców i ich dziećmi. W
okresie letnim spotykamy się kilka razy w misiącu. Ja sobie nie
wyobrażam, żeby nie zadzwonić conajmniej co drugi dzień do brata.
Oczywiscie wszytscy mamy swoich znajomych, ale co rodzina to
rodzina. Dlatego bym chciała miedzy innymi zapewnic synkowi
rodzeństwo.

[pudelek09]

Ja tez bym chciala miec takie rodzinne relacje.Rodzina meza
skreslila mnie od poczatku.Dlazczego?jak sie poznalismy jeszcze sie
uczylam,potem studium(i pilnowanie dziecka sasiadki),a potem wlasne
dziecko.Mialam mozliwosc zostac z corka w domu i skorzystalam.Ale im
to przeszkadzalo,dlatego pow,ze nic od nich nie chce,a ta sprawa ich
nie powinna obchodzic.Nikogo nie interesowalo to jak bardzo
pragnelismy dziecka,bylam najszczesliwsza na swiecie jak sie
urodzila-one stwierdzily,ze zlapalam go na dziecko(starania-2lata),a
chodzi mi o jego kase(ktorej nie mial jak sie poznalismy),poza tym
taka malolata(21lat)i dziecko.Potem zbrodnia-nie oddam jej do
zlobka,zeby odciazyc ich brata i pojsc do pracy itd.Na poczatku z
jadna utrzymywalam troche kontakt,zeby mala znala kuzynke,ale po
takich cyrkach stwierdzilam,ze to nie ma sensu.Nie zgodze sie >ze co
rodzina to rodzina<.Ja mam wiele wiecej oparcia,pomocy w kolezankach
i wiem,ze moge na nie liczyc,one na mnie tez.Juz dawno nauczylam
sie,ze z rodzinka to dobrze na zdjeciu.Zazdroszcze wam takich
fajnych relacji!I jeszcze wracajac do leczenia-Blagam trzymajcie za
mnie kciuki we wtorek-mam HSG.Mam juz takiego nerwa,ze szok,zeby
tylko bylo wszystko ok.

[ewusia1974]

Zgadzam sie z pudelkiem 09!Fajnie miec rodzine duza,mila i zgrana na dobre i
zle!Ale nie kazdy tak ma!Ja mieszkam w Niemczech a moi rodzice i cala rodzina w
Polsce.Dzieli nas prawie 1000km i niestety jestem tu sama chociaz mam dwie ulice
dalej rodzine meza ale to nie jest juz tak jak powinno byc!Wszystkie problemy
jakie mam i tez problem naszej bezplodnosci zostaje tylko z nim sama!Jest mi
bardzo Ciezko!Nie mam z kim porozmawiac poradzic sie albo wyzalic!Walcze ze
strachem,obawami jakie mnie czekaja i z calem problemem bezsilnosci!Moja
tesciowa ktora mieszka w tym samym miescie co ja stwierdzila ze In-vitro to nie
jest dobry pomysl,ze powinnam dac sobie spokoj bo przeciez nie musze miec
dzieci!Gdy to uslyszalam myslalam ze peknie mi serce!Nie moglam zrozumiec jak
mozna byc tak wredna kobieta i nie zyczyc swojemu synowi i synowej szczescia
jakim jest w zyciu kazdego czlowieka dziecko!Chce nadpomniec ze to wlasnie jej
syn a moj maz ma problem a nie ja wiec dlaczego takie slowa?Widzicie wiec jak
mozna liczyc na najblizsza rodzine!!!Brak mi slow i lzy cisna mi sie do
oczu!Pozdrawiam!

[pudelek09]

Ewusia!nie przejmuj sie tesciowa,choc wiem,ze to przykre.PRZYPADKIEM
NIE DAJ SIE PRZEKONAC ZE IN-VITRO TO COS ZLEGO!Ja nawet przez
sekunde nie pomyslalam,ze odrzucilabym ta metode jakby tylko ona
byla moim ratunkiem.narazie HSG i inseminacja.mam nadzieje ze
wystarczy.WALCZCIE do skutku,nie ma nic wartosciowszego od dziecka,a
tesciowa-zadna rodzina!Jak bedziesz chciala >pogadac< to wlacz
komputer!My Ci damy wiecej wsparcia od tej bezdusznej >kobiety<!!!My
czujemy to samo,mamy jeden cel,ta same oczekiwania.W koncu ktorejs
musi sie udac,potem nastepnej...Trzymaj sie!

[pelikan00]

chyba moglabym sie wpisac do tego watku...
dol dopada i jest coraz glebszy
mam jedno dziecko, jest moim zyciem, a pragnienie kolejnego dziecka jest rownie
wielkie jak przed zajsciem w pierwsza ciaze.
najgorsze, ze jedynie AID moze dac nam nadzieje, a znow podejscie do tej
inseminacji wiaze sie z podrozami i wcelowaniem sie w odpowiedni okres jakie
to wszystko trudne