....czy Bóg mnie opuścił?

[Gość: kasialu]

Dwa dni temu okazało się, że kolejna próba zakończyła się niepowodzeniem, a
wczoraj umarła moja Mama. Mam 28 lat, nie mam rodziców, nie mogę mieć dzieci.
I jak dalej z tym zyć?

[Gość: mija4]

Bardzo ci współczuję! wiem ,że nie ma słów , aby ukoić Twój ból, ale myśl
takimi kategoriami ,że nic nie jest na próżno. Może Twoja Mama właśnie dlatego
odeszła, by wstawić sie tam na górze za toba i poprosić o dziecko dla Ciebie?
Wierz w to , a napewno już niedługo przujdzie na świat dzidzius , który zapęłni
pustkę w Twym sercu!
Trzymaj się gorąco!

[Gość: Fulvia]

Strasznie mi przykro, trzymaj się ...

[Gość: isia10]

Bardzo Ci współczuję, ale Ty pewnie nie potrzebujesz współczucia.Potrzebujesz
ciepła i bliskości. Pamiętaj wszystkie jesteśmy z Tobą i w tych dobrych
chwilach i w tych bardzo smutnych. Trzymaj się. Pa.

[Gość: ewa]

Strasznie mi przykro.Tak naprawdę nie wiem,co powinnam napisać, żebyś
uwierzyła, że jeszcze będzie w Twoim życiu tyle dobrych chwil.
Ja też zastanawiam się czasem, dlaczego to my nie możemy mieć dzieci? I nie ma
na to jednoznacznej odpowiedzi.Pozostaje nadzieja, która daje siłę na zmagania
się z kolejnym dniem,kolejnymi trudami i przeciwnościami losu.
Trzymam kciuki,musisz być teraz dzielna.A potem będzie już tylko dobrze.Jestem
z Tobą.
e.

[Gość: Monia]

Szczerze Ci współczuję, ja jestem w podobnej sytuacji, mam 26 lat bez mamy
jestem juz od 5 lat, ojciec.......tak jakby go nie było, i podobnie jak ty
staram się o Bąbelka bez skutecznie, nie wiem dlaczego tak się dzieje, dlaczego
Ci co niechcą to mają, ci co chcą to nie mają, a jeszce gorzej jest jak brakuje
ciepła rodzinnego (mamy) wiem, że cię nie pocieszam tylko wylewam swoje żale,
ale czasami czuję się tak samo jak Ty i zadzję sobie pytanie dlaczego jakby
ciepienia było mało ! Przepraszam.

[Gość: kasialu]

W ciągu 2,5 roku straciłam Tatę, ukochaną Ciocię, nienarodzone dziecko i teraz
tracę Mamę. Z bliskich mi osób starszych została mi staruszka Babcia i Wujek.
Dobrze, że Męża mam kochanego, który jest przy mnie zawsze.

[Gość: thmwag]

Jestem pewna że teraz odwrócisz złą passę i do ciebie przyjdzie radość i
nadzieja.
Bardzo ci współczuję z powodu straty mamy. A te wszystkie straty to zapewne
część planu, na który niestety my nie mamy absolutnie wypływu.
Trzymaj się dzielnie i mimo że masz wrażenie że wszystko się na cibie uwzięło
pamiętaj że sporo jest ludzi którzy są właśnie teraz (przynajmniej myslami) z
tobą i dobrze ci życzą. Może własnie to da ci trochę ukojenia w smutku
Wszystkiego dobrego.

[Gość: Monique]

Droga Kasialu!
Tak strasznei mi przykro. Współczuję Ci z całego serca. Aż mnie zaciska w
gardle i lezki naplynely mi do oczków. Wiem, ze żadne słowa Cię nie pocieszą.
Chcę Ci tylko powiedzieć, że będę zaciskać kciuki, by już spotykały CIę tylko
dobre rzeczy, by wreszcie spełniły się Twoje marzenia w związku z dzidzią.
Jestem z Toba calym sercem. Nawet nie wiem co moge jeszcze napisać. Sciskam Cie.

[Gość: Nikola]

Bardzo mi przykro...naprawdę przykro. Współczuję Ci...
Wiem, że nie ma słów, które mogą Cię pocieszyć...chyba nikt w tej chwili nie
jest w stanie czuć co teraz Ty czujesz. Nie załamuj się...czas goi
rany...zobaczysz...Tak sobie też myślę, że takie przeciwności losowe z jednej
strony przygnębiają człowieka a drugiej umacniają go i uodparniają na inne -
nowe.
Przeciwniści, tragednie były, są, i bedą trzeba je jakoś pokonywać, choć wiem,
że to bardzo trudne....
Ja jestem osobą wierzącą...nigdy nie obwiniam Boga za takie sytuacje...trzeba
Mu zaufać i moglić się do niego a napewno jutro będzie lepsze.
Ludzie żyją i umierają, są radośni i nieszcześliwi, są zdrowi i chorują, są
Bogaci i biedni......Jednak nigdy nie mogą tracić wiary w Boga. On jest
najważniejszy...wszystko mamy dzięki Niemu.
Trzymaj się w tych trudnych chwilach...
Będzie dobrze...
Ściskam mocno...

Nikola

[mamaanuli]

Witam,

bardzo mi przykro z powodu śmierci Twojej Mamy, ale czasami w życiu tak jest że
problemu piętrzą się i coś albo ktoś sprawdza naszą wytrzymałość.
Jeżeli chodzi o problem z zajściem w ciążę to bardzo, jeszcze raz bardzo
polecam bioenergoterapełtę p. Pawła Połaneckiego. Skuteczność jego jest 100%.
Pomaga kobietom nie tylko w Polsce, ale poza granicami. Ja leczyłam się 5
długich lat. Teraz mam wspaniałą córeczkę. Pan Paweł przyjmuje w Warszawie na
Poznańskiej 16? telefon [phone]. Dodatkowo radziłabym Ci wybranie się na
wizytę do prof. Baranowskiej (ginekolog - endokrynolog). Jeżeli masz pytania to
napisz na [e-mail]

Pozdrawiam

Mama Anuli

[Gość: kathrin78]

na 100% to niestety nie, wiele jest kobiet, które mimo wieloktornych wizty u
niego dalej nie doczekały się dzidzi

[Gość: Aga lublin]

kasiulko bardzo Ci współczuję (((( ten list wstrząsnął mnie bardzo, musisz
być dobrej myśli , wiem , że to może dziwnie brzmi w takiej chili, ale jest
takie coś w życiu , że po sytuacjach traumatycznych coś się odblokowuje , co do
tej pory było zablokowane, nieodgadniona jest nasza psychika, tylko pytanie
dlaczego trzeba przezyć chwile tragiczne , żeby było dobrze??
słyszałaś o przechodzeniu duszyczek? .......teraz musisz się trzymac , wiem,
że Ci ciężko i że tego nie da się opisał

[Gość: aga2831]

Kasiu bardzo mi przykro ! Trzymaj się, jak to przejdziesz , dasz już sobie radę
ze wszystkim ! Życie jest okrutne , ale zobaczysz jeszcze nie dziś nie jutro ,
ale już w tym Nowym Roku zaświeci dla Ciebie słońce! Tylko w to uwierz, Bóg
nie opuszcza, choć tak nam się wydaje! Może to Jego plan , dziwnie
wymyślony ,ale dostaniesz od Niego to czego pragniesz ! Zobaczysz!

[Gość: .........]

kasialu żadne słowa nie pocieszą ...............................Mama z góry
zadba o twoje szczęście i radość !!!

ktoś nam kiedyś powiedział jak zmarła nasza babcia że na ziemi musi zrobić się
miejsce .... wtedy poczęło się dzidzi naszej siostry ( to nie była jeszcze
kolej naszego aniołka ). Po kilku latach odeszła druga kochana babuszka i .....
my pozbawieni już nadziei że będziemy mieli własne dziecko doznaliśmy uczucia
niesamowitej radości odczytując wynik testu .
ktoś powie - przypadek , my wiemy że jest inaczej - nasza córeczka będzie
pewnie podobna do babci )

[manus2]

przykro mi.... Trzymaj się, a słońce kiedyś i dla Ciebie zaświeci - myślę, że
już niedługo!!!!

[Gość: kasialu]

Dzięki za pocieszenie. Mam nadzieję, że w końcu znajdzie się ktoś malutki, kto
wypełni tą pustkę, którą teraz mam w sercu.

[Gość: Monique]

Kasiu, to jeszcze raz ja. Wiesz, tak sobie myślę, że teraz już na pewno
wyczerpał się Twój limit nieszcześć i teraz musi zacząć się dziać dobrze. Twoi
Rodzice i Ciocia i Aniołek na pewno już o to zadbają. Poza tym teraz tak wiele
osób jest z Tobą, zupełnie Ci nieznanych, które zaciskają za Ciebie łapki,
modlą się o szczescie dla Ciebie. Musi byc dobrze. Wierzę w to. Inaczej byuć
nie może.
Jeszcze raz przesyłam Ci wyrazy głebokiego wspłółczucia. Trzymaj się dzielnie.

[Gość: sarna]

kasialu
ja również przyłaczam się z wielkim bólem do swoich koleżanek. To bardzo
przykre. Nic na to nie poradzimy, ale takie jest własnie życie, jak się wali to
wszytsko naraz. Myślę, że ostatnio spotkało cię tak wiele przykrego, że teraz
czekają cię same dobre rzeczy. Głowa do góry, musi być lepiej!
Nie załamuj się tylko, miej nadzieję, jak każda z nas, a reszta zrobi się sama.
Goprąco cię pozdrawiam życząc samych dobrych dni
Trzymaj się kasialu!!!!!!

[Gość: aneta]

Kasiu,
Bardzo mi przykro z powodu Twojej Mamy.
Wiem, że pewnie nie będzie to pociechą
w tak trudne dni, ale powiem Ci, że dawno temu
Słowianie (i nie tylko oni) wierzyli, że ciąża nie jest
efektem starań seksualnych, ale wcielaniem się kolejnych dusz
w ciało kobiety.
Stąd większe szanse miały te kobiety,
których przodkowie przeszli już na drugą stronę.
Nie martw się i pomyśl, że Twoja Mama, na pewno patrzy na
Ciebie i będzie się Tobą opiekować!
I właśnie może Ona coś tu pomoże!
Pozdrawiam Cię serdecznie i przesyłam netowe uściski i słowa pociechy!

[Gość: Paola]

Kasialu! wstrząsnęło mną to, co się dowiedziałam. Ale masz kochającego męża i
to znaczy, że bóg Cię nie opuścił. Zabrał Twoją mamę do obiecanej krainy.
Wszyscy kiedyś tam będziemy. Wiem, to w takich chwilach nie jest pocieszające.
Ale wiesz co? Zamiast stukania słów w klawiaturę, słów, które w takim wielkim
cierpieniu i tak nie pomogą: POMODLĘ SIĘ ZA CIEBIE, DOBRZE? Trzymaj się.

Paola

[Gość: kation]

Kasialu, ja rowniez nie moge przejsc obojetnie wobec takich (niestety zlych!)
informacji... Nie jestem nawet w stanie opisac tego co czuje... Stukam w
klawiature i plyna mi lzy... Ja tez stracilam kiedys kogos bardzo kochanego. I
to tak nagle... Wspolczuje Ci z calego serca i zapewniam, ze myslami lacze sie
z Toba. Musisz byc dzielna! To smutny koniec roku dla Ciebie, ale wierz i ufaj,
a nadzieja i szczescie jeszcze Cie odnajda. Jak to powiedzial ktos madry- "Co
nas nie zabije, to nas wzmocni". Ja wierze, ze czeka Cie jeszcze wiele
radosnych dni...Pozdrawiam goraco- A.

[Gość: gg]

Jestem z Tobą, wszystkie jesteśmy. Nie wiem co mogę jeszcze napisać, brak mi
słów. Bądź silna... tylko tyle.
gg

[zibi62]

Nawet nie moge wyobrazic sobie Twego bólu, nie wiem jak Ci pomóc. Jedyne co mi
przychodzi do głowy to to, że dziewczyny mają pewmnie rację, że jak na ziem
zrobi sie wolne miejsce, to pewnie Bóg zesle Ci uroczego bobaska. Ja niestety
ttez mam bardzo chorą mamę, i nie wiem jak to będzie dalej. Chcialabym Ci
pomóc, ale niestety na to nie ma lekarstwa.Potrzeba czasu.

[Gość: luni]

Kochana kasialu, rozumiem Twoj ból, ja niedawno straciłam mego wspaniałego
Tatę, ale po Jego odejściu trafiłam na mądrego księdza, który w łagodnych i
pięknych słowach powiedział mi, że żadna śmierć dobrego człowieka nie "marnuje
się" tylko jest w jakimś celu. Może właśnie tak było z Twoją Mamą.

[Gość: nowa żonka]

BÓG NIGDY NIE OPUSZCZA

wiem, że żadne słowa nie osłodzą straty...ale wiedź masz swojego człowieka w
niebie i może teraz właśnie się uda...
trzymaj się cieplutko

[Gość: Mixha31]

bardzo, bardzo mi przykro; trzymaj się, życie toczy się dalej, a czas leczy
rany, może to prozaiczne, ale prawdziwe;

kasiu

[Gość: asiakasia]

kasiulu, trzymaj się mocno
wyrazy współczucia

[Gość: majka]

Kasialu tak mi przykro...trzymaj sie kochana.
pozdrawiam
majka

[Gość: Magda]

Z całego serca Ci współczuję!!!!!

[Gość: Jola]

Kasialku, serdecznie Ci współczuję, naprawdę! Nie wiem, kiedyś ktoś o innym
nicku niż Twój, napisał, że ma ciężko chorą mamę, że lekarze dają jej 2
miesiące życia... Czy to byłaś Ty??? (bo tamten list "przyszedł" właśnie
jakieś 2 miesiące temu). Wtedy ja opisywałam moją sytuację, i ukochanego
Dziadka, którego straciłam. Wierzę i jestem pewna na 100%, że to właśnie On
wyprosił u Boga łaskę dla mnie, że to w dużej mierze dzięki Niemu udało mi się
zajść w ciążę i dzięki Niemu mogę teraz na aparacie usg oglądać fikające nóżki
i rączki (najukochańsze na świecie).Jestem pewna, że Twoja Mama odeszła, bo
miała tam do spełnienia jakąś misję... misję pomocy Tobie...I pomoże Ci,
zobaczysz! Wierzę, że możesz w tej chwili czuć się tak, jakby Bóg Cię opuścił,
wierzę, bo nie raz i ja miałam takie wrażenie, choć nigdy nie spotkało mnie
nic tak tragicznego, jak Ciebie. Ale szybko przekonywałam się, że Bóg czuwa...
nie opuszcza, że pojawia się wtedy, gdy gaśnie wszelka nadzieja! On daje dużo
cierpienia, ale na pewno jest to tylko taka ilość, którą człowiek jest w
stanie udźwignąć. Ja wielokrotnie byłam w sytuacji, której zakończenia sobie
nie wyobrażałam. Doświadczyłam zdrady najlepszych przyjaciół, widziałam i
słyszałam, jak ludzie za moją pomoc odwdzięczali mi się złośliwościami i
podłością. Tylko za to, że pomogłam koleżance napisać pracę magisterską i
opracowałam jej pytania na obronę, okrzyknęła mnie lesbijką (gdy okazało się,
że to nie jej tylko mnie zaproponowano lepszą pracę, liczyła z reputacją osoby
homoseksualnej nie dostanę zatrudnienia... na szczęście dyrektor okazał się
mądrzejszy).To było dla mnie bardzo trudne i ciężkie, gdyż jako nauczycielka,
jestem osobą publiczną i, niestety na długi czas miałam zepsutą opinię...Ale
przeżyłam... Wtedy, gdy bardzo cierpiałam, gdy myślałam, że nie przeżyję
kolejnego ciosu, nagle znienacka przychodziło ukojenie, spokój... I jakoś
dziwnie nawet największe problemy, jakby za dotknięciem czarodziejskiej
różdżki się rozwiązywały. Takich sytuacji było na tyle dużo, że zdążyłam
przestać się bać, że czegoś nie przeżyję, że nie udźwignę, nie dam rady...
Zobaczysz, że z Tobą będzie podobnie! Przejdziesz to wszystko, zostawisz za
sobą jak zły cień, i zaczniesz normalne życie! Pewnie nie będzie to ani dziś,
ani jutro, nigdy nie pogodzisz się ze stratą najbliższych, ale... powolutku z
pomocą Boga i dobrych ludzi, zaakceptujesz ten fakt, zrozumiesz jego sens,
choć teraz przerasta on Twoje wyobrażenie... Jest taki wierszyk "Wiesz...
jest taka cierpienia granica, za którą się uśmiech pogodny zaczyna(...)". I ja
wierzę, że ta granica już nastąpiła w Twoim przypadku, że potem zacznie się
spokój, najpierw uśmiech wymuszony, potem trochę szczerszy, wreszcie
pogodny... A na koniec uśmiech szczęcia i miłości, kiedy zobaczysz 2 kreski na
teście ciążowym. I pamiętaj, że będzie to zasługa Twoich najbliższych, Twojej
Mamy, która dla swojego dziecka jest gotowa zrobić wszystko, nawet wtedy, gdy
nie ma jej już wśród żywych! Uwierz, że będzie dobrze, proszę, bo od Twojego
nastawienia zależy bardzo dużo! Od Twojego zachowania, zależy też życie Twojej
Mamy tam, po drugiej stronie. Na pewno będzie Jej łatwiej, gdy z nieba będzie
spoglądała na swoją córkę, która umiała to wszystko przejść! Wiesz,
przypomniała mi się teraz jeszcze jedna sytuacja... W ubiegłym roku trafił do
mojej klasy 13 letni chłopiec, będący jednym z czwórki rodzeństwa, który w
ciągu roku stracił obydwoje rodziców, najpierw na jego oczach powiesił się
ojciec ( Tomek sam odcinał tatę rozwiązywał mu ręce, głowę), a pół roku
później na raka zachorowała jego mama. Zmarła, a chłopcy zostali sami. Kiedy
zabierano mamę do szpitala, dzieci zostały w domu same (13 letni Tomek, 11
letni Radek i dwoje upośledzonych psychicznie 15 letni Krzyś i 7 letnia
Karolinka). Zanim ktokolwiek zajął się dziećmi, były same, jadły rzeczy
znalezione na śmietniku, siedziały w zimnym nieogrzewanym pomieszczeniu (bo
nie było za co kupić węgla),. Zainteresowano się nimi dopiero po 2 tygodniach
od momentu zabrania do szpitala mamy ( która niemalże od razu straciła
przytomność i już do śmierci nie odzyskała). Dzieci trafiły najpierw do
ośrodka opiekuńczego, a stamtąd do rodziny zastępczej, dziś są adoptowane.
Nową rodzinę znalazły dzieci wtedy, gdy w sumie kończył się ich siły na
znoszenie tragedii. Przygarnęła ich kobieta, która sama wychowywała swoich 2
dzieci, była zakonnica (traf? przypadek?...). Na pogrzebie mamy dzieci szły
wtulone w swoją opiekunkę i to pozwoliło im jakoś przeżyć tę tragedię. Dziś
Tomek jest w technikum, a ja uczę jeszcze Radka. W lipcu, najmłodsza siostra
chłopców Karolinka trafiła do szpitala z guzem mózgu.... Nie wiadomo czy z
tego wyjdzie.... Ale dzieci to przeszły, przeżyły, kiedy już nie miały sił,
zawsze Bóg stawiał na ich drodze kogoś, kto im pomagał, kto je zaakceptował i
pokochał. Przeszły przez wszystko, mimo, że były w sumie małymi dziećmi... Ty
też przejdziesz! Zobacz ile, mimo wszystko, masz szczęścia: masz kochającego
męża, żyje jeszcze Babcia, wujek, masz na pewno grono przyjaciół no i nas
które Cię nie opuścimy! Przepraszam Kasieńko, że tak się rozpisałam. Chciałam
jakoś Ci ulżyć, pokazać, że Bóg nie zostawia ludzi, choć tak się może wydawać,
że każde cierpienie ma sens (który czasem odkrywamy po latach), że Twoja
granica cierpienia właśnie nadeszła i teraz tylko musisz się uspokoić i
uwierzyć, że wszystko będzie dobrze. Pozdrawiam serdecznie, pa!

[kasialu]

Jolu ja nie umiem teraz pozytywnie mysleć. Po tym co sie stało nie mogę
racjonalnie żyć. Sama sobie z tym nie poradzę.

[kasialu]

Nie wiem jak mam Wam dziękować za pocieszenie. Teraz jestem pusta w środku i
nie czuję chyba nic. Moja historia jest długa i trudna. Czuję się taka samotna.
Jestem wierząca tak jak Ty Paolo i wiele innych osób, ale nie mogę znaleźć w
tym ukojenia niestety. Jest mi tak źle tym bardziej, ze to nie Bóg zdecydował o
tym, że moja Mama odeszła tylko Ona sama. A ja teraz wyję z bólu bo nie wiem
dlaczego to zrobiła. Jej życie od pewnego czasu było wołaniem o pomoc, a ja
tego wołania nie usłyszałam. I jak z tym teraz żyć.
Dwa lata temu musiałam kleknąć przed moją ukochaną Babcią staruszką i
powiedzieć Jej, że ukochany Syn umarł. Całowałam łzy na Jej policzkach, myśląc,
ze to jest najgorszy dzień w moim życiu. Przyzwyczaiłam sie do tego, ze jestem
zwiastunem złych wiadomości. A teraz musiałam iść do drugiej Babci, powiedzieć
jej, ze jej dziecko nie zyje. Najgorsze jednak było to, ze musiałam zadzwonić
do mojej siostry, która mieszka daleko stąd, powiedzieć jej o tym wszystkim i
słuchać jak krzyczy pytając DLACZEGO???? I co ja miałam jej powiedzieć?
Teraz rozmyślam nad tym co się stało i dlaczego moja Mama nie pomyslała o
swoich dzieciach, wnukach. Dlaczego wybrała najgorsze z wyjść? I czy ja mogłam
jej pomóc, a tego nie zrobiłam?

[Gość: Fionka]

Kasiu kochana, czytam to co napisalas i moj dramat (poronienie
zatrzymane, "wciaz" jestem w ciazy, czekam az poronie naturalnie) wydaje sie
jakis mniejszy... Moge sie tylko domyslec, jak jest Ci potwornie ciezko i jak
jeszcze ciezej znalezc jakies slowa pocieszenia. Zwykle pocieszanie brzmi tak
prozaicznie i naiwnie, ale uwierz, ze czas pozwoli Ci zrozumiec wiele rzeczy. I
nie win siebie, ze czegos nie zobaczylas, czegos nie dopilnowalas, przeciez
byli inni czlonkowie rodziny, nie tylko Ty! I jakbys nie starala sie, to co
mialoby sie stac, i tak by sie stalo... Ja mysle, ze jednak Twoja Mama zostala
zabrana przez Boga, inaczej, ale jednak i trzeba w to wierzyc. Zycze Ci sily
abys mogla przetrwac ten czas i wiary, bo to podstawa wszystkiego. I modl sie
za swoja Mame, ja tez sie za Nia pomodle, zobaczysz, bedzie lzej
Fionka

[Gość: kasialu]

Fionko tak mi przykro z powodu Twojego Aniołka. Każda z nas ma swój dramat i
musi sobie z tym radzić. Wiem co czujesz bo ja miałam pozamaciczną i musiałam
podpisać wyrok na swoje dziecko.
Teraz mam nowy dramat i też muszę nauczyć się z tym żyć.

[Gość: Jola]

Kasieńko, ja nie mówię, że masz pozytywnie myśleć, jeszcze nie teraz i wiem
doskonale, że sama sobie nie poradzisz.... Ale Ty przecież nie jesteś sama,
zobacz, masz koło siebie rodzinę, siostrę, masz nas, co chwila ktoś wchodzi na
to forum i chyba nikt nie pozostawia Twojego listu bez odpowiedzi! Tak, Fionka
ma rqcję, nieważne jakim sposobem się TO stało, mimo wszystko Twoja Mama
została zabrana przez Boga... Dlaczego wybrała tę, a nie inną drogę??? Nie
wiadomo i Ty też nigdy tego nie zrozumiesz... Widocznie tak miało być! I ani
Ty, ani nikt inny by tego nie zatrzymał, jeśli tak postanowił Bóg. Los Twojej
Mamy był od jej urodzenia "zapisany" gdzieś w niebie, istniał, zanim Ty się
pojawiłaś, Twoja siostra, Twój Tata... A życie Mamy było tylko drogą do tego
losu zapisanego gdzieś na górze. Kochana, to nie przypadek, że Ciebie akurat
w tym momencie nie było, że nie było nikogo, kto by zareagował... Tak MUSIAŁO
być! Kasieńko, błagam Cię, spróbuj to zrozumieć! Ja nie wymagam teraz od
Ciebie racjonalnego myślenia, choć jestem pewna, że to za jakiś czas nastąpi.
Wiem, że jesteś pełna buntu przeciwko temu co się stało, przeciwko Bogu i
samej sobie! Ale to minie, zobaczysz! I nie oskarżaj się, bo nie masz powodu.
Powtarzam Ci, że to nie przypadek, że Twoja Mama była w tym jednym momencie
sama, że nie udało Ci się zareagować. To "siła wyższa". Stało się i nie
cofniesz czasu. Wiem, że to szczególnie przykre teraz, kiedy idą święta, czas
rodzinne spotkania itd. Ale musisz to przetrwać, słyszysz??? MUSISZ!!!!!!!!!!!
Teraz Twoje życie jest wołaniem o pomoc i my tu, każda na swój sposób, staramy
się tej pomocy Ci udzielić! Wiem, że żadne słowa nie ukoją Twojego bólu, Ty po
prostu musisz przejść "swoje", a spokój i ukojenie przyjdzie samo... Nie wiem,
co jeszcze mogę Ci napisać, tak bardzo chciałabym Ci ulżyć w cierpieniu, tak
bardzo... Jaka szkoda, że moc ludzi jest tak niewielka!

[zibi62]

Joli, Twoja słowa odbieram bardzo osobiście. Chcialabym mieć tą wiarę co Ty,
widzieć sens w moim cierpieniu. Ostatnoi mam dużo optymizmu, siły ale boje się
żę kiedys w końcu mogę się po prostu wypalić. A wtedy poproszę Cię, byś
również mi potrafiła wskazać jakiś promyk w tym cierpieniu. to ja pisałam, o
chorobie mamy.Mama Zyje, ale jak długo?!!!CZy mam tyle siły. by patrzeć na jej
ból?Dziękuję za słowa, które mi pomogły, ulżyły, mam nadzieję, że pomogą
również innych.

[Gość: kasialu]

Wiem, że muszę dalej żyć bo mam dla kogo. Nawet za bardzo nie buntuję się
przeciwko Bogu Jolu. Czuję pustkę. Jutro będę musiała pożegnać Mamę i pomysleć
co dalej...
Zibi Ciebie też rozumiem - jakiś czas temu buntowałam się przeciw chorobie
mojej ukochanej Cioci. Nie udało się jej uratować, ale Ty musisz być pełna
nadziei. Wiesz 7 lat temu moja Babunia, która ma dziś 87 lat przewróciła się i
stwierdzono u Niej krwiaka mózgu. Lekarze zdecydowali się na operację. Po tym
zabiegu Babunia była w stanie krytycznym, a ja umierałam prawie z bólu ponieważ
Ona wychowywała mnie przez większość życia. Modliłam się non stop i miałam w
sobie tyle wiary co w przysłowiowym ziarenku gorczycy, ale to wystarczyło zeby
Babcia wyzdrowiała ;o)
Musisz wierzyć, że Twoja mama będzie z Tobą.
Wiesz ja nigdy póxniej już nie mogłam zgromadzić w sobie tyle wiary, ale ten
jeden raz uwierzyłam, ze wiara góry przenosi...

[zibi62]

ja ciągle mam wyrzuty, że za mało się modlę, że za moło latam po lekarzach,
że robię zbyt mało, by wydłużyć jej zycie....wiem że czujesz ogromny ból, ja
nawet nie mogę tego sobie wyobrazić, co to będze jak mojej mamy już nie
będzie.Ja jakoś nie mogę uwierzyć, że stanie się cud.W końcu az tylu lekarzy
nie może się mylić.zresztą widziałam wyniki badań, i nawet laik, zrozumiałby,
że medycyna jest bezsilna.Trzymam za kciuki za Ciebie,muszę być silna i Ty
też.Damy sobie radę!

[femalespirit]

Kasiu, bardzo, bardzo Ci wspolczuje. Wiem, co to strata. Stracilam wskutek
choroby bardzo wczesnie Dziadka, Babcie, ukochana Ciocie (siostre mojego ojca,
miala zaledwie 43 lata). Przeszlam zdrade pierwszego meza i bolesny rozwod.
Dopiero co stracilam wyczekana ciaze. Wyobrazam sobie, jak musisz sie czuc.
Wiem, jak to jest czuc sie opuszczona przez Boga i nadmiernie doswiadczana. Nie
bylam wychowywana na osobe wierzaca, dopiero w ostatnich latach szukam Boga. I
znajduje Go coraz czesciej. I ufam Mu, ze wie co robi. Doceniam, jak wiele mi
dal - kochajacego obecnego meza, dobrych Rodzicow, bliskich przyjaciol i prace,
w ktorej moge pomagac innym. Kiedy jest mi trudno czesto odnajduje pocieszenie
w pracy. Jestem psychologiem i terapeuta. Pomaga mi nie to, ze inni maja gorsze
nieszczescia - bo kazde nieszczescie ma inny osobisty wymiar i to, co dla
jednego jest chwilowym niepowodzeniem, dla innego jest tragedia - ale to, ze
widze, jak gleboki jest sens naszego cierpienia i jak czesto droga przez
cierpienia i straty wiedzie nas do pelniejszego i szczesliwszego zycia. Jak
czyni nas bogatymi ludzmi. Wiem, ze mozesz miec dosyc tego "bogactwa", ale
kiedy przyjda Twe szczesliwe dni (juz wkrotce, jestem przekonana) przezyjesz to
szczescie o wiele mocniej i prawdziwiej. I bedziesz juz zawsze bogatsza o
wiedze, co w zyciu jest najwazniejsze. Nie bedziesz przejmowac sie drobiazgami
i ludzmi niewartymi zdenerwowania, bo bedziesz spokojnie zmierzac do tego, co
naprawde istotne. To wielka wartosc w dzisiejszym swiecie - zagubienia,
szarpaniny, smutku i nieokreslonej pustki, ktora odczuwa wielu ludzi goniacych
za posiadaniem jako jedynym sensem zycia. Twoja droga bedzie jasna i prosta.
Zycze Ci wszystkiego dobrego Kasiu i przytulam Cie w mysli.

[Gość: mafka]

Witaj Kasiu.Wiele słów pocieszenia już tu padło, ale myślę że w te dni nie
będziesz czuć ich nadmiaru,jeśli jeszcze ja się dołączę.To co Cię spotkało to
faktycznie bardzo trudna próba.Wierzę jednak, że tylko Cię to zahartuje,
wzmocni.Ogromnie Ci współczuję i trzymam kciuki, żeby teraz przyszły dla
Ciebie pogodne dni.Strasznie banalne te moje pocieszenia, ale wiele jest
uczuć, emocji które po ubraniu w słowa i przelaniu na papier brzmią jak
wyświechtane frazesy...Pozwól sobie na łzy, na prawdziwe przeżycie żałoby po
Mamie.Wiem, że jeśli będzie się w sobie zagłuszać ten ból, odpychać od siebie
to tym dłużej będzie on paraliżował, łapał za gardło.Kilka lat temu pożegnałam
na zawsze mężczyznę, z którym planowałam spędzić resztę życia i dobrze
pamiętam z jakim uporem chciałam pokazać światu ,że jestem dzielna.Dopiero gdy
zamknęłam się na parę dni w domu, wyjąc i nie przejmując się pozorami poczułam
ulgę.Wyrzuć to wszystko z siebie, pozwól łzom płynąć swobodnie a za kilka
dni, może kilkanaście znowu zobaczysz słońce i uda Ci się leciutko
uśmiechnąc....Szczerze Ci tego życząć-mafka