granica

[Gość: anika11]

Od zawsze wiedzialam, ze bede miala klopoty z zajsciem w ciaze. Kiedys (to
juz ladnych kilka lat temu) gdy szukalam wiadomosci dotyczacych
nieplodnosci,ktos gdzies radzil para starajacym sie o dzidziusia, aby juz na
samym poczatku ustalily sobie gdzie jest limit ich staran o potomka. Ja juz
od samego poczatku wiedzialam, ze nigdy nie bede brnela dalej niz wspomaganie
farmakologiczne - troche bylo to podyktowane warunkami finansowymi, troche
rozterkami natury etycznej, a najbardziej troska o to ze zbyt dlugie i
intensywne starania moga zniszczyc tyle pieknych zeczy ktore juz mialam -
moje zdrowie i wspaniale malzenstwo. Udalo sie (leczenie nie pomoglo, ale
dwa lata pozniej zaszlam w ciaze samoistnie). Mam teraz cudowna prawie 5
miesieczna coreczke. Marze o drugim dziecku, ale wiem ze w tym wypadku nie
poddam sie nawet leczeniu farmakologicznemu - a jesli sie nie uda to
zaadoptuje malenka kruszynke. Ciekawa jestem czy i wy macie jakis limit po
przekroczeniu ktorego planujecie powiedziec dosyc, czy tez chcecie walczyc do
upadlego? ania

[Gość: amama]

Podoba mi się Twoje podejście, jest podobne do mojego. Choć mi jest łatwiej bo
nie miałam problemów z zajściem w pierszą ciążę. Teraz mam problem z drugą
ciążą, ale już to zaakceptowałam - ustaliliśmy z mężem, że możemu poddać się
jedynie inseminacji - invitro nie wchodzi w grę - jeżeli się nie uda do połowy
przyszłego roku - damy sobie luz i może wtedy, kiedyś, niespodziewanie..., a
jeśli nie to myślimy o adopcji. Ale nie jestem pewna czy myślałabym podobnie
jeśli nie miałabym pierwszego dziecka.
amama

[Gość: nalo]

Bardzo dobre pytanie. MY jestesmy na samym poczatku leczenia, dopiero bede
miala pierwszy monitoring cyklu, nie wiem wiec jeszcze na ile powazne sa nasze
problemy (choc wiem ze mam dosyc zaawansowane pcos). Od poczatku jest dla nas
jasne, ze jesli bedzie trzeba, podejdziemy nawet do IVF. Za wszelka cene
chcialabym miec wlasne dziecko. Moze dlatego, ze w moim otoczeniu bylam
swiadkiem kilku kompletnie nieudanych adopcji...W pelni rozumiem natomiast
ludzi, ktorzy mysla i czuja inaczej. Mysle, ze masz racje ze kazdy powinien
odpowiedzie sobie na pytanie jak daleko chce sie posunac. Moze tez latwo jest
mi tak mowic bo jeszcze jestem pelna wiary, ze niezadlugo bede w ciazy Czas
pokaze...

[vikas]

Wykorzystam wszystkie możliwe
sposoby leczenia,żeby mieć pewność,
że zrobiłam wszystko.Jeśli mimo to
się niepowiedzie powiem dość.
Uspokoję się i pomyślę o adopcji.
Iui już miałam,teraz zastanawiam
się nad podejście do In vitro i myślałam,
że to będzie granicą moich starań.

[Gość: kathrin78]

Kiedyś nie myślałam, że to tak daleko zajdzie. Naszą jedyną szansą na własne
dziecko jest ICSI - w styczniu - i powiem tylko jedno, byłabym w stanie zrobić
jeszcze więcej i więcej poświęcić.

[Gość: Malina]

Nalo napisala:
"bylam swiadkiem kilku kompletnie nieudanych adopcji" - moglabys rozwinac. Ja
jestem na etapie, ze raczej medycyna nie pomoze i takie zdanie jak to, mrozi mi
krew w zylach. Kompletnie nieudana adopcja - to bardzo szeroki temat i jak
zwykle ma dwa konce.
Malina

[Gość: amama]

tez jestem ciekawa, co oznacza wyrażenie nieudana adopcja

[Gość: nalo]

Malino, oczywiscie masz racje. Chce zeby mnie wlasciwie zrozumiano - uwazam ze
adopcja jest wspaniala sprawa, ze mozna dac milosc i zyciowa szanse dziecku.
Jak to jednak w zyciu bywa, czasami jest ciezko. Bylam, a wlasciwie jestem
swiadkiem tragedii dwoch rodzin, w ktorych mimo milosci i staran adopcyjnych
rodzicow dzieci wyprowadzily sie z domu, usilnie poszukuja kontaktow z
rodzicami biologicznymi, jedno wplatalo sie w dzialalnosc przestepcza mimo
wychowywania sie w profesorskiej rodzinie. Oczywiscie zdaje sobie sprawe ze
nie znam wszystkich okolicznosci, moze ci rodzice zrobili cos nie tak, ze
takie sytuacje zdazaja sie rzadko i ze wreszcie dzieci biologiczne tez moga
sie odciac od rodzicow. Ja po prostu jestem na etapie, ze mysl o ew. adopcji
mnie przeraza i ze chce zrobic najpierw wszystko by miec wlasne dziecko
biologiczne. Nie wiem jednak co bym zrobila gdybym wyprobowala juz
wszystkiego. Pewnie tez zaczelabym myslec o adopcji. Malino, zycze ci z calego
serca abys juz niedlugo m0gla tulic do siebie swoje upragnione dziecko, caluje

[Gość: Malina]

Aniko, ale tak naprawde nie wiesz co bys zrobila, gdyby jednak caly czas sie
nie udawalo. Czlowiek to bardzo skomplikowana machina.
Malina

[Gość: anika11]

Masz racje Malinko, nigdy nie wiemy tak do konca. Moze znalazlabym w sobie
sile aby walczyc do upadlego, choc jednak mysle ze raczej sklonilabym sie ku
adopcji.

[Gość: Fionka]

Coz, moge z perspektywy czasu powiedziec, ze ta granica sie zmienia, czlowiek
inaczej mysli jak ma 25 lat i zaczyna zycie, a inaczej jak 35... Tym bardziej
moje zdanie moze byc znamienne, bo jestem w trakcie czekania na samoistne
poronienie, po tym jak ciaza przestala sie rozwijac w 6 tygodniu, po 10 latach
czekania na nia, po pierwszym ivf. Moja granica do ktorej wciaz bede starala
sie urodzic dziecko za pomoca medycyny - w tej chwili jedyna - jest wiek.
Potem adopcja. To takie proste, prawda? Przed 30-tka obruszalam sie na mysl
nawet o inseminacji a co do ivf, myslalam, ze robia to zalosne baby po 40-tce,
ktorym sie chce jeszce dziecka, well... Ja mialam 28 lat, zdrowa jak rydz,
miesiaczki i owulacje z zegarkiem w reku, maz zdrowy jak rydz, dzieci jeszcze
nie planowalismy, ale gdyby jakies problemy to oczywiscie tylko leczenie
farmakologiczne. A jak nie wyjdzie to trudno, adopcja. Proste nie?
Zaczelam sie zblizac do magicznych 35 lat, granica sie przesunela, owszem
zrobie inseminacje, ale to juz ostatecznosc, (znow, ivf to produkt science
fiction, jak ja moge narazac zdrowie, nadwyrezac moja wiare?). Potem byly 3
inseminacje i minely nastepne lata. Na poczatku tego roku, kiedy juz od kilku
miesiecy przygotowywalam sie psychicznie do mysli "zostalo tylko ivf", moj maz,
najwiekszy przeciwnik jakiegokolwiek ingerowania w nature (bo przeciez "kiedys"
bedziemy mieli dzieci, wszystko mamy w porzadku, tylko isc i plodzic armie
dzieciatek! - i tak przez 10 lat), powiedzial, ze on tez bardzo chce miec
dziecko przed 40-tka...
Bede probowac pewnie jeszcze 1-2 lata, potem nastawie sie na adopcje, ale wiem
jedno - nikt nigdy DO KONCA nie zna granicy dla ktorej zrobil by wszystko dla
swoich najwiekszych pragnien. Syty glodnego nie zrozumie i tak bedzie do konca
swiata.
Pozdrawiam
Fionka

tyle wiemy o sobie ...

[Gość: asiakasia]

"Tyle wiemy o sobie, ile nas sprawdzono."
(niestety, nie pamietam, skad ten cytat)


moim zdaniem nie ma sensu ustalanie z gory jakichs sztucznych granic,
bo gdy dojdziemy do owej magicznej linii moze sie okazac, ze zmienily sie
warunki (fizyczne, psychiczne, finansowe, uczuciowe, itd.), zmienilo sie nasze
nastawienie, zmienila sie medycyna, zmienily sie ...
moze sie tez okazac, ze walke o dziecko znosimy lepiej lub gorzej, niz
przypuszczalysmy podczas wyznaczania granicy (moze wczesniej poczujemy sie
zmeczone tym wszystkim? a moze wrecz przeciwnie: nasze sily i determinacja
zaczna rosnac?)


dla mnie ogromnym ograniczeniem sa finanse i wiek, ale czy to OSTATECZNA
granica? nie wiem

[susala]

Przeczytałam wszystkie listy o granicach i wiele innych na tym forum. Nie
miałam problemów z zajściem w ciążę, ale straciłam ją zaraz po tym jak stała
się najważniejszym wydarzeniem mojego życia. Nie rozumiem i nie znam skrótów
których używacie jak piszecie o kolejnych próbach zajścia w ciąże, czyli
kolejnych przekraczanych granicach. Po jednej ciąży, którą cieszyłam się przez
chwilkę nie wiem czy są jakiekolwiek granice. Jeśli trzeba będzie zrobię
wszytko na co stać mnie fizycznie, psychicznie i finansowo. Marzę o tym, zeby
ktoś kiedyś (oby jak najszybciej, ale medycyna mówi do mnie czekać rok)
powiedział do mnie mamuniu, po tym jak będę go głaskała przez skórę na brzuchu
przez 9 miesiecy. To jest sens mojego zycia.
Zycze tego sobie i Wam wszystkim
Buziaki