Ku pokrzepieniu serc

[dominigag1]

Żeby dać nadzieję tym, co już jej prawie nie mają wpiszcie się te, co to
długo nie mogły i wreszcie doczekały się cudu. Napiszcie jak długo się
starałyście "przed". Ja zaczynam: 4 lata starań i prawie roczny synek. Kto
następny?

[dorotawey1]

Witam!W moim przypadku było to 2 lata niepewności i nadzieji że może teraz się
uda i wreście "jest" mała 6 miesięczna córeczka.Pozdrawiam gorąco i
życzęPOWODZENIA!!!

[Gość: cetka]

dziewczyny - watek cudny, tylko piszcie, jak wam sie udalo zapracowac na
ten "cud"

[dominigag1]

U mnie to było tak: długie, nijakie cykle i kilkakrotnie podejmowane próby.
Potem koniec złudzeń: pierwsza wizyta w rejonie i skierowanie na badania
hormonów. Wyszły źle ... (tzn. wysoka prolaktyna, brak owulacji). Zaczęło się
lecznie i jednocześnie pielgrzymki od lekarza, do lekarza. Jadłam różne
specyfiki: duphaston, bromergon, clostilbegyt; dostawałam pregnyl i tak w
kółko: stymulacja, monitoring, progesteron, nic z tego. I od nowa. Zaliczyłam:
Novum, IMiD, kilku prywatnych "specjalistów". Cykli już w ogóle nie miałam,
mój organizm już nie funkcjonował... Wtedy zdiagnozowano mi PCO i po
znajomości trafiłam do pewnej pani docent ze szpitala Bródnowskiego. Ona kilka
miesięcy później zrobiła mi laparoskopię. Cykle zaczęły przypominać cykle. A
potem znowu nic... Już szykowałam się na wywoływanie @, gdy na monitorze
pojawił się dorodny, okrąglutki pęcherzyk ciążowy. Potem malutki pędraczek,
potem miś Haribo, a teraz to już jest biegający, prawie roczny mężczyzna. Jak
wspominam te lata starań? Horror, koszmar, gehenna. Byłam tak już pozbawiona
nadziei, że gdy w końcu pojawiła się ciąża, była ona ostatnią ewentualnością,
którą brałam pod uwagę (dlatego okazało się to dopiero na USG). Ale te
magiczne 9 miesięcy i każdy dzień z życia mojego synka wynagradza mi te
wszystkie cierpienia. Choć "przekleństwo niepłodności" nadal tkwi w mojej
psychice jak zadra, stąd ciągle jestem gościem niniejszego forum ...

[Gość: anika11]

Zawsze wiedzialam, ze za mna jest cos nie tak. Mialam zwariowan cykle (jesli
je mozna nawet nazwac cyklami). Wlasciwie prawie nie mialam miesiaczki z
prawdziwego zdarzenia, tylko plamilam (czasami miesiacami). W wieku 20 lat
zaczelam brac tabletki antykoncepcyjne dla uregulowania cyklu. W wieku 30 lat,
pomyslalam, ze moze sie uda, ze moze po tych tabletkach cykle sie uregulowaly.
Niestety, chaos powrocil. Poszlam do lekarza, ten zapisal mi leki na wywolanie
owulacji. Leki nie pomogly, natomiast te trzy miesiace niespelnionych nadziei,
mierzenia temperatur, itp. zupelnie wykonczxyly mnie psychicznie.
Postanowilam zrobic sobie przerwe i uzbierac pieniazki na dalsze leczenie. Tak
sie zlozylo ze przerwa ta trwala prawie dwa lata. Miewalam dni, kiedy
zalewalam sie lzami myslac o tym ze juz nigdy nie bede mogla miec upragnionego
dzidziusia. Ale byly tez momenty kiedy potrafilam o tym zapomniec i cieszyc
sie zyciem. W ciagu tych dwoch lat cykle troche mi sie uregulowaly (plamilam
mniej wiecej raz w miesiacu, choc nadal bylo to tylko plamienie). W koncu w
pazdzierniku zeszlego roku zauwazylam ze mam plodny sluz, pojawila sie
nadzieja, ze moze w tym miesiacu wystapi owulacja. Po dwoch tygodniach
zrobilam tezt ciazowy - wyszedl negatywny, dzien po tym @ (tym razem
PRAWDZIWA. Bylam troche podlamana, choc ta pierwsza owulacja po kilkunastu
latach, dala mi nadzieje. Nastepnego miesiaca badalam sluz codziennie.
Niestety plodny sluz sie juz nie pojawil po raz drugi. Zrobilam test ciazowy -
negatywny. Po tygodniu test powtorzylam - najpierw pojawila sie jedna kreska
(wiadomo, zawsze byla) a potem.........najcudowniejsza DRUGA KRESECZKA. Bylam
tak szczesliwa, a zarazem przerazona -czy utrzymam ta ciaze??? Dzisiaj mam
prawie pieciomiesieczna coreczke i jestem taka szczesliwa. Wierze, ze i Wam
sie uda. ania

[Gość: aga_n1]

Wiecej!!!! Wiecej prosze! Tak bardzo potrzebuje takich historii. Takich cudow!
Aga

[Gość: aneta]

Dominika! Superpomysł!!!
Ja błagam o takie historie, bo po nich czuję jeszcze jakąś nadzieję.:o))
Za niecałe 2 miesiące kończę 34 lata i już nie mogę. Nie mam siły na dalszą
walkę.
Proszę piszcie dziewczyny, czy udało się po inseminacjach, czy in vitro, czy
naturalnie, czy po stymulacjach czy nie wiem już po czym?
Do mnie moja dzidzia jakoś nie chce trafić:o((

[dominigag1]

Trzymaj się i nie trać ducha, jestem całym sercem z Tobą. Wierzę, że i Tobie w
końcu się uda, życzę jak najszybciej. Nie poddawaj się, u mnie też już wszyscy
przestali wierzyć w powiększenie rodziny, a jednak... Polecam warszawską
klinikę Invi-Med, jeśli mieszkasz gdzieś w pobliżu, to wal tam jak w dym.
Powodzenia

[Gość: aneta]

Dzięki za słowa otuchy! Niestety mieszkam we Wrocławiu
ale chyba niedługo wyruszę gdzieś dalej, bo tutaj jest
istna pustynia medyczna jeśli chodzi o nasze problemy.

[dorotawey1]

Cześć Dziewczyny!Moja historia zaczeła się od tego że traiłam najpierw
do "zwklego"ginekologa który tak prawdę mówiąc nie mial zielonego pojęcia jak
mi pomóc (mialam za wysoki testosteron a za niski progesteron) co objawialo się
brakiem owulacji ale za to robiły mi się "piękne" ponad 30mm torbielki.Najpierw
stwierdził że przez pół roku powinnam brać diane 35.Dla mnie to miała być
wieczność więc brała diane i robiłam badania hormonów które po 3 miesiącach
były takie jak na początku.przestałam brać diane na wlasną rękę i trafilam do
NOVUM.Tam przez trzy miesiące brałam orgametril na zmianę z proverą torbielki
znikneły hormony się ustabilizowały potem był clo pregnyl i w trzecim cyklu
piękny pęcherzyk ,owulacja i teraz mam 6 miesięczną cudowną dziewuchę!! Ta
walka o nią też kosztowała mnie i mojego męża wiele nerwów ale z perspektywy
czsu myśle ze trzeba bardziej wierzyć w siebie nie dać się a napewno się uda
czego i Wam życzę!!!!

[larvva]

za sprawa isci jestem na poczatku drogi do szczescia - po (w sumie) 3 latach
staran jestem w 7tyg ciazy.
mam nadzieje na nastepne ok 33tyg