czy kiedykolwiek

[lusiasia]

myslalyscie ze moze wam sie udac z kims innym?

ja przeszlam juz bardzo duzo ale pewnie moj lekarz (albo jakis inny) moglby
dalej probowac
ale ja mam caly czas wrazenie, ze cos tu nie gra
z jednej strony mam wrazenie po 3 in vitro ze problem lezy gdzies glebiej,
ogolnie cala moja gospodarka hormonalna nie dziala ( tarczyca, piersi
(powstajace guzy, torbiele), narzady rodne)

ale z drugiej strony mam cykle bardzo regularne, z sluzem, z bolami i zawsze
jak poszlam na usg mialam ovulacje (wiem ze to na 100 % nie ma sie pewnosci)

i ostatnio zaczela mi tez chodzic po glowie, teoria (tez kiedys wypowiedziana
przez lekarza) ze "nie pasujemy do siebie"

latwo moglaby to "sprawdzic", robiac na przyklad inseminacje nasieniem dawcy
ale teraz wszsytko sie u mnie kreci, ze to ja jestem "winna" i czekamy na
dawczynie komorki jajowej

chcialam kiedys zaproponowac mezowi to ze sprobujmy raz, w ramach niejakieko
"rownouprawnienia", korzystamy z jajeczka, skorzystajmy z spermy
ale skonczylo sie tym ze moge sobie znalezc kogos w barze i probowac

mimo tego ze nie mowimy o tym, mnie to nieustannie meczy
zycie jest tylko jedno, jesli udalo by mi sie z kims innym, jesli urodzilabym
dziecko... czy warto az tak ryzykowac... i postawic na ostrzu noza moje
malzenstwo, wszystko... a pewnosci przeciez nie mam zadnej...

[dagmara-k]

no tak, ze zdrowym partnerem mialabym o wiele latwiej i moze skonczyloby sie na
stymulacji. a moze nie. mam jednak dylemat z glowy bo nie mam zamiaru tego
sprawdzac, a oboje jestesmy przeciwni temu, zeby skorzystac z dawcow. nie moze
chyba wyjsc nic dobrego z dawstwa jesli ktoras strona sie nie zgadza.

[lusiasia]

tylko ze moj maz jest naprawde przeciwny zarowno dawcy jajeczka jak i nasienia,
robi to dla mnie (dawczyni jajeczka) bo dziecko jest dla mnie takie wazne
dla niego nie jest, mowi mi ze moze zyc bez dziecka...
problem tylko w tym ze teraz moze zyc bez dziecka, jak ma wspaniala prace, jest
zdrowy, silny, ma niby wszystko
a co bedzie jak za 10 lat stwierdzi ze nie moze zyc bez dziecka
jak ja juz bede miec 40 lat i nawet na adopcje juz nie bedziemy mieli szansy?
jego pedejscie wydaje mi sie bardzo egoistyczne i takie krotkowzroczne
dzis owszem, ja tez mam bardzo duzo, ale nie mam tego najwazniejszego
nie umiem udawac ze jest inaczej, a moj maz oczekuje ode mnie calkowitej
rezygnacji i bycia szczesliwa
a ja przeciez zyje z ta choroba i nie moge udawac ze jest inaczej

z drugiej strony, jesli naprawde maz moze zyc bez dziecka, to czy bedzie mial
sile na dalsza walke, na adopcje
caly czas jest i byl z boku, to sa moje sprawy, on nie daje w sumie nic poza sperma
mowi wprost ze chcialby najbardziej zeby to dziecko przyszlo normalnie, bez walki
a jak z walka, to nie, dziekuje

to jego nastawienie rani mnie bardzo, czuje ze jestem sama
i moze sama powinna podjac pewne kroki...
walcze juz 5-6 lat, juz nawet nie pamietam od kiedy
czuje ze to moj i tylko moj problem
wiec moge znalezc jakies rozwiazanie albo przestac o tym myslec, zapomniec
oba wyjscia wydaja sie niemozliwe, a napewno bardzo trudne

[kavainca]

wg mnie o niebo lepiej dla pary jest mieć zupełnie obce genetycznie
dziecko niż dziecko tylko jednej ze stron

[lusiasia]

czy wiec adopcja (np zarodka) bylaby dobrym rozwiazeniem?
normalna adopcja, jest tez bardzo trudna i droga (ale dla chcacego...)

znam duzo par, gdzie jest dziecko tylko jednej strony i nie wydaje mi sie zeby
to bylo trudniejsze niz np adoptowane dziecko z Chin czy Afryki
mieszka niedaleko nas takie malzenstwo ktore ma ciemnoskore dziecko (zapewne
adoptowane), kiedy ida razem na plac zabaw, zawsze mysle czy my bysmy tez tak
umieli, a pozniej otwieram oczy i mysle o rasizmie jaki jest w Polsce, nawet w
mojej rodzinie
ze wszystkim wiaza sie wyzwania i problemy

ja nie mam juz prostych rozwiazan, jesli chce miec kiedys dziecko

[emi123.beauty]

piszesz że może do siebie nie "pasujecie".Robiłam w łodzi u prof.Malinowskiego
badania immunologiczne właśnie po to żeby zobaczyć czy jesteśmy na siebie
"uczuleni".Wynik trochę mnie zaskoczył,bo gdy leczę się od kilku lat u różnych
lekarzy ,okazało się że u mnie można to ustawić lekami,a u mojego męża wyszły
przeciw ciała przeciw plemnikowe we krwi i spermie,co oznacza że to mój partner
ma problem i wymaga leczenia(dodam że parametry nasienia ma bardzo dobra,ale te
przeciwciała).Badania kosztowały nas oboje około 3 tysiąca,ale po siedmiu latach
sytuacja się wyjaśniła.

[pelikan00]

lusiasia napisała:

> myslalyscie ze moze wam sie udac z kims innym?
>
na mysl przyszla mi moja znajoma: bedac mezatka kilka lat starali sie o
dziecko. przeszli kilka inseminacji. potem malzenstwo sie rozpadlo. poznala
faceta, jakos szczegolnie sie nie zabezpieczali, bo przeciez ona nie zachodzi w
ciaze. no coz- zaszla! i to bardzo szybko odkad sex byl czescia ich spotkan!
jest szczesliwa mama slodkiej czterolatki u boku nowego partnera

[lusiasia]

ja tez znam taki przypadek, ale nie o to pytam

mozna sie leczyc, mozna adoptowac, ale czy mozna probowac z kims innym, czy
dopuszczacie do siebie takie rozwiazanie?
i czy to jest rozwiazanie czy moze przegrana

moja mama ma kolezanke, ktora ze 20 lat temu zadala sobie pytanie czy chce byc z
mezem i nie miec z nim dzieci, czy chce od niego odejsc i moze miec dzieci z
kims innym
i ona zostala ze swoim mezem (ktory nigdy nie zgodzil sie na nic, na leczenie,
na adopcje)
czy zaluje, nie wiem
ale szczerze, ja uwazam ze jednak zrobila zle, ze moze dzieci to nie wszsytko,
ale zycie mojej mamy a tej kolezanki jest tak inne, tak puste i ja nie
chcialabym miec takiego zycia
nic tej pustki nie wypelni, zadna podroz, zadne pieniadze i inne dobra materialne

[elizka076]

.<wszystko... a pewności przecież nie mam żadnej... >nikt za ciebie nie
podejmie decyzji i też nikt nie powie tobie zrób tak czy tak.

[lusiasia]

nie chce zebyscie podejmowaly decyzje, chodzi mi o dyskusje
ja nie jestem taka pewna, czy warto byc z kims jesli tych dzieci jednak nie bedzie
jak sie czlowiek leczy i ma nadzieje, to sie wszystko jakos kreci
ale jak przegrywa, tonacy brzytwy sie chwyta

zawsze myslalam ze maz jest najwazniejszy, ze dzieci odchodza kiedy dorosna, ale
teraz nie jestem taka pewna
nie mam tez pewnosci ze moj maz nie znajdzie sobie 20 latki ktora urodzi mu
dwojke dzieci, bez walki i problemow
a jesli to bedzie za 10 lat, to ja juz nie bede miala wtedy zadnej szansy na
dziecko bo bede za stara
in vitro to tez ryzyko dla mnie, rak piersi grozi mi w przyszlosci jeszcze
bardziej, obecnie mam guzy na piersi ktorych dobrym lekarstwem bylaby ciaza
kobieta powinna byc w ciazy tez dla swojego zdrowia, to jest naturalna potrzeba,
i im jestem starsza mysle inaczej, jestem bardziej sklonna ryzykowac, bo coz
moge innego

[lenkau]

Nie rozumiem postawy Twojego męża,a tak w ogóle to macie różne priorytety i ten
lekarz miał racje,że nie bardzo jesteście do siebie dobrani. Obawiam się,że
wasze małżeństwo czy z dzieckiem czy bez niego i tak się rozpadnie.

[dagmara-k]

mi jest zawsze smutno jak cie czytam, ze taki masz inny plan na zycie niz twoj maz.
ja jak pisalam wyzej nie bardzo o tym mysle, bo nie mam po co. albo z nim albo
wcale. ewentualnie adopcja dziecka. wyobrazam sobie ze moglibysmy zostac sami,
bez dzieci. i chociaz bardzo pragne byc matka to wiem, ze moje zycie z mezem
moze byc piekne nawet bez dzieci. nie mam pewnosci ze zycie kolezanki twojej
mamy jest "puste" z powodu bezdzietnosci. moze czegos jeszcze jej brak? chyba
latwiej starac sie wypelniac zycie tym po co mozemy siegac w granicach wplywu.

[pelikan00]

a ja mysle, ze kazda z nas jest inna- jest nas tu bardzo wiele i pewnie kazda
mysli troche inaczej. dla jednych brak mozliwosci posiadania dziecka z
partnerem, to powolne oddalanie sie od siebie a w konsekwencji zycie zupelnie
oddzielnie. dla drugich natomiast zupelnie odwrotnie- zblizenie sie do siebie i
wypelnianie saba nawzajem.

lusiasia, wiem, ze nie o to pytalas, ale tak nagle przyszla mi na mysl moja
znajoma po twoim poscie, ze samo z siebie wyszlo . o niedopasowaniu, o
mozliwosci zaciazenia tak prosto z kims innym.

a swoja droga, szkoda naprawde, ze twoj maz sie nie godzi na probe inseminacji z
dawca nasienia byc moze cala procedura, cale przygotowanie byloby dla ciebie
o wiele prostsze.
zaciskam kciuki za twoje powodzenie!!

[lusiasia]

wlasnie
jak sie leczylismy i mielismy nadzieje, to wszsytko mozna zrozumiec, przeczekac
byle tylko spelnilo sie to marzenie
a jak sie przegrywa, juz nie jest tak latwo
nawet w trakcie leczenia, myslalam ze jak przegramy to i tak nam sie uda
ale rzeczywistosc jest inna, jak sie czuje ta przegrana i niemoc
nie widze przyszlosci z moim mezem, w tym kraju daleko od Polski, od rodziny bez
dziecka

chce probowac, ale nie sama
nie moze byc tak ze ja daje wszystko, a moj maz to co mu pasuje i kiedy mu pasuje
on oczekuje leczenia czy innej formy ktora nie wymaga poswiecen i nie zakloca
rytmu zycia i pracy
czegos co nie istnieje w naszym przypadku

smutno mi, bo nie moge nawet o tym z mezem porozmawiac, jakakolwiek proba konczy
sie klotnia i pytaniem czy nie moglabym w koncu przestac o tym mowic
a ja naprawde mowie o tym zadko w realu, nie placze, zyje normalnie
ale cos jestem troche zgorzkniala, przegrana, smutna
nie umiem ukryc wszsytkich uczuc...

[kavainca]

lusiasia
czy nie rozwarzałaś nigdy psychoterapii?
to jest jedno co moge Ci poradzić!

[lusiasia]

masz na mysli wizyty u psychologa,w moim obecnym kraju to jest
mozliwe, ale raczej takich terapii od nieplodnosci to nie ma

[kavainca]

ja bym spróbowała u zwykłego terapeuty
wydaje mi się, ze największy problem jest między wami.Ty i mąz macie
inne priorytety i dążania. Na dłuższą metę tak nie da sie żyć.
Powinnaś dzielić swoje dni z przyjacielem, a nie z kims kto jest
obojętny na Twoje uczucia. I tu nawet nie chodzi o to dziecko, tylko
przede wszystkim oo Ciebie!

[diabel_thazmansky]

Lusiaasia,

miałam podobną sytuację.Mój mąż z natury totalny naturysta,kiedy
dowiedział się ,że naturalne poczęcie po 2 latach starań będzie
niemożliwe stwierdził :cytat "nie chce żadnego dziecka z probówki
masz nic nie brac!".
...
Oczywiście, w moim przypadku postawiłam sprawę na ostrzu noża.Albo
wspólne starania,albo rozwód.Z natury jestem konsekwentna,więc nie
były to słowa rzucone na wiatr.
Pomogło.
Co prawda jeszcze próbujemy w IUI, ale w perspektywie INV.
Co do adopcji zarodków- pewną kobietę po 3 INV-i trzech dzieciątkach
mąż zostawił,gdyż jak to określił"nie poradził sobie z tą sytuacją".
Teraz ma dziecko z nową laską-SWOJE ( co hamsko podkreśla) i
naturalna metoda.

[lusiasia]

moj maz umie do tego podejsc tak racjonalnie, jakby dziecko bylo to
dobrze, ale jak go nie ma to tez dobrze
ale nie rozumie ze jak nic nie bedziemy robic, to dziecka nie bedzie
wie ze ono jest dla mnie wazne, ale uwaza ze to jednak niemozliwe
bo nie zajde w ciaze nigdy
wiec po co sie smucic i byc zgorzknialym cale zycie?

ja mu probuje wytlumaczyc, ze zycie z choroba moze byc normalne, ale
niestety to bedzie zycie z choroba wiec bedzie zawsze troche inne...

[biedronka.online]

no ja nie mam jeszcze takiej sytuacji więc nie pomogę, ale masz
rację, że to inne życie bez dziecka, ja jestem już umęczona a to
dopiero 3 rok starań, dopiero były 3IUI a IVF nie wchodzi na razie w
grę, nie wiem co życie przyniesie, nie wyobrażam sobie co będzie za
rok, dwa itd. jeśli nie będzie dziecka, ale ja przeszłam chyba mniej
niż ty, teoretycznie mam czas tj. 30lat, zobaczymy, w każdym razie
jeśli u was już osttani dzwonek i nie ma nic innego niż IVF to
musisz z nim rozmawiać, pamiętaj też że może za chwilę będzie dla
ciebie za późno, ale też nie masz gwarancji, że nie rozstaniecie się
z mężem nawet jeśli to dziecko już będzie, na nic nie ma
gwarancji... powodzenia

[iw80]

Wszystko zależy od tego jakie są relacje między Tobą i mężem i od
Waszych charakterów.
Ja wiem, że nie mogłabym być z mężem jeśli jego stosunek do problemu
posiadnia dzieci byłby lekceważący. Zawsze wiedziałam, że chcę mieć
dużą rodzinę i nie ukrywałam tego nigdy, więc jeśli odmówiłby
leczenia lub ignorował to że jest mi ciężko i jeszcze wmawiał, że
muszę się cieszyć z tego co mam to prędzej czy później rostalibyśmy
się.

[lusiasia]

wlasnie czuje sie lekcewazona
moja mama tez sie o mnie boi, mowi mi ze nie warto az tak sie
narazac, ale ja juz przeszlam 3 in vitro wiec co mi jeszcze moze
zaszkodzic, one juz mi zaszkodzily
juz zaryzykowalam, moge ryzykowac wiecej, bo chcialabym wygrac
nie moge zejsc z pola bitwy, tak nagle i powiedziec ze juz zrobilam
wszystko, bo nie zrobilam, bo jest jeszcze tyle mozliwosci...
ale mozliwosci moze sa, tylko ze widze ze zostaje sama w tej walce