rodzić razem

[kalahora]

a co! przecież wszystkie planujemy, ba! będziemy w ciąży, wybieramy już imiona swoim przyszłym groszkom, niektóre z nas już są zagroszkowane przecież, to o porodzie też należałoby pomyśleć

natchnęło mnie kiedy poszliśmy z M na "pępkowe" i kumpel z precyzją chirurga opowiadał przebieg porodu, w którym rzecz jasna uczestniczył. gdzieś między prezentacją na moim przedramieniu siły uścisków żony podczas skurczu, między nacięciem a szwami powiedział rzecz niesamowitą: "jak zobaczyłem główkę poczułem, że niebo jednak istnieje!!"
oczywiście potem zadałam magiczne pytanie mojemu M. i choć ustosunkował się zdecydowanie (i wedle moich oczekiwań ) to widziałam, że jest to dla niego czysta abstrakcja, bo i odległe to i w ciąży jeszcze nie jesteśmy.
i tak się Wam przyznam dziewczynki, że to ja chyba nie umiałabym się zdecydować na wspólny poród. powiedzcie, myślicie o tym czasem?

[izryn]

Ja nie tylko myślę, ale już jeden wspólny poród mam za sobą. Zanim
zaszłam w ciążę myślałam że nigdy nie zdecyduję się na poród
rodzinny, ale potem zmieniłam zdanie. Nie wyobrażałam sobie żebym
miała przez tak ważne wydarzenie w życiu przechodzić sama. Mo M też
chciał być ze mną.
W praktyce wyglądało to tak, że ponieważ rodziliśmy bez wynajęj
położnej, to przez większość czasu byliśmy we dwójkę, chyba bym
zwariowała wtedy sama. Drażniły mnie rzeczy typu masaż pleców, ale
potrzebowałam jego obecności, tego żeby do mnie mówił, podtrzymywał
na duchu, w końcowej fazie trzymała za rękę, choć w końcówce czasami
miałam wrażenie oderwania od rzeczywistości i nie dokońca zdawałam
sobie sprawę co się ze mną dzieje.
Wcześnie zapowiedziełam jednak że siedzi przy mojej głowie i żadnego
zaglądania w krocze
Po porodzie M opowiadał wszystkim, że bardzo sie cieszy, że był przy
porodzie, że nabrał dla mnie wielkiego szacunku , że przez to
przeszłam i że umocniło to nasz związek i nadało mu nowego wymiaru.
Następny poród, jeśli kiedykolwiek będzie, to też razem.

[kalahora]

Izryn, bardzo ładna ta Twoja opowieść. i dobrze wiedzieć że ktoś też miał kiedyś wątpliwości. rozmarzyłam się

[agi_78]

Moj m. na razie twierdzi ze chce byc przy porodzie, ostatnio jego
przyjaciel rodzil z zona i bardzo pozytywnie o tym opowiadal. Jednak
troche sie martwi, czy "da rade". Ja sama nie mam watpliwosci, chcę
ale tylko, jesli m. tez sam tego bedzie chcial. Nie bede go
namawiala, ani robila wymowek jesli spanikuje i zrezygnuje.

[groszkowa74]

Chcialabym bardzo zeby byl przy mnie po stronie glowy ale chyba
bede zdana na cc. Najbadziej zalezaloby mi zeby wspolny porod
scementowal nasz zwiazek bardziej.

------------------------
Czekając na Groszka

[bushko]

Mój M nie mówi nie, ale przebąkuje, bym nie spodziewała się zbyt
wiele, bo on może leżeć jak długi))

[1.madera]

bushko napisała:

> Mój M nie mówi nie, ale przebąkuje, bym nie spodziewała się zbyt
> wiele, bo on może leżeć jak długi))

To tak jak mój!!!
On takiego przeżycia nie wytrzyma padnie jak długi i to jego będzie
trzeba ratować a nie mnie )

A tak wogóle to mój M nie myśli wcale o tym że ja mogę być w ciąży,
on się poprostu boi że znów byłaby porażka. Oczywiście chce mieć
dziecko ale tych przeżyć ma już dość!!

[agi_78]

moja kolezanka miala cesarke a maz byl przy niej

[bluekike]

Na pewno nie razem.Sam poród jak dla mnie jest zbyt intymny i fizjologiczny,więc
podczas skurczów partych powiemy sobie do widzenia,po to by za te kilka czy
kilkanaście minut znowu być razem,juz we trójkę.
Mam takie sentymentalne marzenie,rodem z brazylijskiej telenoweli,że mąż wchodzi
do pokoju,a ja leżę z zawiniątkiem,całujemy się i przytulamy.U nas tak właśnie
będzie Prędzej czy później

[betka24]

my mamy za sobą tzw rodzinny poród, nie wyobrażałam sobie inaczej i nie żałuję
ani ja ani mój mąż (przynajmniej tak mówi!) pomagał mi i wspierał, jak coś mi
nie pasowało - nie przeszkadzał, jak trzeba było wołał położną i nie "odleciał"
nawet na chwilę
ja polecam, ale to oczywiście zależy od indywidualnej odporności...

[agi_78]

moj brat byl przy porodzie ostatniego dzieciecia

[e-dziunia]

Ja Alę rodziłam sama, choć na sali porodów rodzinnych, bo mąż miał dojechać, ale
......spanikował )))
Myślę, że na następny poród się zdecyduje, ale w decydującej chwili będzie
czekał na korytarzu

[agi_78]

i pozniej chodzil dumny jak paw, i wszystkim opowiadal, ze to on
pierwszy trzymal coreczke na rekach

[gatta28]

Bardzo bym chciała rodzić z mężem o ile nie zaglądałby poniżej pasa . Kiedyś o
tym rozmawialiśmy i miał mieszane uczucia,ale myślę, że zanim zagroszkuję i
urodzę, to zdążę go urobić . A tak poważnie, to nic na siłę. Ja bardzo bym
chciała razem, ale jeżeli małżon będzie się czegokolwiek panicznie bał, to nie
będę namawiać.

[szczesliwiec]

A Szczęśliwiec bardzo pragnie być przy narodzinach JULCI.Skoro
wspólnie byliśmy przy tworzeniu tego wspaniałego cudu to i wspólnie
powinniśmy witać JĄ na tym świecie. Nie chcę aby było tak jak
napisała jedna z Pań:
"Matka i dziecko stanowią team nierozerwalny, tatuś
dołącza nieco później do tego teamu...."
Przecież to nie nasza wina ,że tak zostały rozdzielone te wszystkie
sprawy anatomiczne. Najlepiej byłoby 50/50. Ja też chciałbym czuć
JULCIĘ od środka jak baraszkuje, chciałbym także przejąć część tych
mało przyjemnych rzeczy od mojej ukochanej, ale się nie da...
Jak się zachowam przy wspólnym porodzie??Nie wiem.Ale wiem jak
bardzo ważne jest to dla kobiety, by czuła obecność bliskiej osoby.A
i w pierwszych chwilach maleństwa obecność obojgu rodziców nie jest
bez znaczenia.
Kiedyś nawet z ciekawości obejrzałem sobie kilka filmów z porodu na
YouTube.To tylko filmy ale wrażenie niesamowite.
Ciekawe czy moja ukochana pozwoli mi oglądać jak JULCIA wydostaje
się na ten świat??? Muszę się zapytać.Tego tematu nie poruszałem a
widzę ,że dla Was odgrywa to też dużą rolę i mogę się tylko domyślać
dlaczego???

[kasia.kul]

Ja rodziłam z mężem i wspominam to bardzo fajnie, bardzo mi pomógł, do chyba 6 miecha też się operał a ja nie naciskałam ale sam zdecydował, że chce no i poszedł i już chwilę po porodzie powiedział, że w drugim też będzie uczestniczył bo to bylo niesamowite przeżycie

[oli.2]

Czytam wasze wypowiedzi i jakbym słyszała siebie sprzed porodu .
Też miałam obawy, że jak to mąż będzie mnie oglądał od strony krocza
w takiej sytuacji, to potem będzie się mnie brzydził albo mu sie
bede źle kojarzyła. Życie samo napisało scenariusz z happy endem.
Mąż od początku chciał być przy porodzie, chyba dlatego że koledzy
też byli i zachwalali. Ale to jak się wykazał podczas porodu to
nigdy mu nie zapomnę i byłam w wielkim szoku. Bardzo pomagał mi i
położnej, bo nie było ze mną za łatwo. Jak wychodziła główka to nie
tylko patrzał ale biegał i komentował jak mecz hihihi "przyj, przyj
widac główkę, naprawde, taka łysiutka, postaraj sie" hehehe a na
koniec okazało sie ze synek bardzo owłosiony sie urodził ale byl
taki mokry blondasek ze wydawał sie łysy hehehhe.
Ja wszystki wszem i wobec oznajmiałam i dzis tez przyznaję ze to mój
mąż urodził w 80% !!!!!!!!!! on parł, on oddychał, on mnie masował
jak omdlewałam z bólu. Nie mieliśmy z synkiem zadnych szans na
przezycie bez niego. Na koniec mnie łyżeczkowali a synka pod tlen-
ledwo żywi.
Mąż jest moim bohaterem! Nie wyobrażam sobie że mogłoby go nie być.
A jak sie krępujecie pokazac mężowi krocze w takim momencie, to co
powiecie na pokazywanie przez następne dni tłumie studentów medycyny-
KOSZMAR

Kiedyś wydawało mi się to...

[uccellino]

...oczywiste, nie wyobrażałam sobie porodu bez partnera. Ale potem
naczytałam się tych wszystkich Aliti i innych Pinkoli Estes i
poczułam, że tak naprawdę osoba towarzysząca powinna być Mama albo
siostra albo przyjaciółka. I przyznam, że jestem tu rozdarta, nawet
rozmawiałam o tym z terapeutką. Bo z jednej strony współcześnie
zyjemy w tak bliskim związku z mężczyną (to on będzie to dziecko na
co dzień kołysał, a nie bliskie nam kobiety!), że naprawde
wypadałoby go do tego dopuścić. A z drugiej strony odzywa się
instynkt, ktory mówi, że jest to święte siostrzane misterium. Nie
umiem pogodzić tradycyjnej kobiecej duchowości, która jest we mnie
bardzo silna, z wymogami postindustrialnego świata - jest to jeden z
największych dylematów filozoficznych mojego życia... Pisałam juz
kiedyś, że czuje powołanie do życia we wspólnocie kobiet.
Przypuszczam, że może to być jeden z psychogennych czynników mojej
niepłodności. Ja po prostu nie umiem znaleźć drogi, która
pogodziłaby te sprzeczne dążenia.

Ufff, bardzo intymne wyznanie poczyniłam niniejszym )) To dla
mnie naprawdę wielki dylemat.

A że rodzić będę w Domu Narodzin, to ktoś na pewno ze mną będzie -
pytanie tylko, kto )

[izryn]

Ja nie wyobrażam sobie żebym miała rodzić sama tzn bez bliskiej
osoby, gdybym nie rodziła z męzem mogłabym rodzić np z mamą, ale to
wsparcie kogoś bliskiego jest ważne. A może będzie z Tobą i mąż i
bliska Ci kobieta. A jakie Twój M ma zdanie, chce Ci towarzyszyć?

A ja w tym uczestniczylem.

[ppp992]

I wcale nie bylo tak strasznie)
Wykrecalem sie jak moglem ale Z. nalegala.Poniewaz bylismy swiezo
upieczonymi emigrantami i czula sie troche samotnie (jezyk itp.)
uleglem.I nie zaluje.A dzialo sie to przed 18 laty.Wtedy nie bylo to
tak powszechne jak obecnie.

Mezowie nie wymiekajcie,w razie chwili slabosci pomoc medyczna jest
na miejscu.

[uccellino]

> Ja nie wyobrażam sobie żebym miała rodzić sama tzn bez bliskiej
> osoby,

Zgadzam się )


> A może będzie z Tobą i mąż i
> bliska Ci kobieta.

To jest jakieś rozwiązanie, choć wydaje mi się, że wtedy wszyscy
byliby skrępowani. Prawdziwą intymność mogę dzielić z mężem lub z
jedną kobietą, a nie z całą grupką )


> A jakie Twój M ma zdanie, chce Ci towarzyszyć?

No oczywiście, że tak. Ale dla mnie na pierwszym miejscu będzie to,
czego ja chcę )
Jak mi się uda zdecydować )

[izryn]

Może w ciąży łatwiej podejmiesz decyzję, czasem niektóre rzeczy
można zobaczyć w innym świetle.

[zosienta]

Mój mąż się nie palił, a ja nie wyobrażałam sobie byc sama (niezbyt
odległe wspomnienia z pobytu w państwowym szpitalu z powodu
poronienia uświadomiły mi jak bardzo go potrzebowałam,
najważniejsze, że był, ale tak wykłócanie się o znieczulenie też nie
bez znaczenia).

Chodziliśmy do szkoły rodzenia, ale potem okazało się, że będzie
jednak cesarka, (no i prywatna klinika, wspaniały lekarz, troskliwa
opieka). Mąż był po stronie głowy, a niżej parawanik więc nie
oglądaliśmy mnie od wewnątrz i obyło się bez omdleń - 25minutowa
pogadędka i dziękujemy.

Na nim straszne wrażenie jednak zrobiło to co działo się z synkiem
podczas "odtubowania" - tego nie widziałam, bo mnie szyli i nie
żałuję. A potem TATA z dumą, a przede wszystkim troską o nasze
kochane bezbronne (chociaż duże, zdrowe i różowe) maleństwo wyniósł
pokazac czekającym świeżo upieczonym DZIADKOM.

Tak bardzo chciałabym przeżyc to jeszcze raz. I z dziadkami czekałby
też STARSZY BRAT. ;-}


----
www.fertilityfriend.com/home/20e531

[gosiek_1981]

Moj M nie jst do tego przekonany, ale wydaje mi sie, ze podczas
ciazy zmieni zdanie. teraz o tym jeszcze nie rozmawiamy, bo nie to
sensu. Jak uda nam sie zagroszkowac to dopiero wtedy podejmiemy
temat.