Winnetou

[maly.ksiaze]

Długo nie mogłem pogodzić się z tym, że Karol May nie był tak naprawdę Old
Shatterhandem. Co więcej, autor 'Winnetou' na Dzikim Zachodzie nigdy nie był.
Cóż za dysonans poznawczy! Uważam, że ten fakt powinno się ujawniać dzieciom
dopiero po ukończeniu 15 roku życia. A niektórym - nigdy!

kobieta.gazeta.pl/wysokie_obcasy/1,53581,2479015.html
Howgh!

mk.

[oldpiernik]

To straszne.
Czyżby moje podejrzenia, że Jules Verne nigdy nie był na Księżycu okazały sie
prawdziwe?

OLD ;0)

Kobieta na zakręcie

[kamfora]

Pamiętam, że było już kiedyś coś podobnego: przyznano pierwszą nagrodę
w dziedzinie reportażu jakiejś pani, a potem okazało się, że wszelkie fakty
w tym (wstrząsającym zdaje się) reportażu są wymyślone. Autorce nagrodę odebrano.
Jeden z jurorów krzyczał wtedy: no dobrze, odbierzcie jej tę nagrodę w
dziedzinie reportażu, ale przyznajcie jej w innej - ona naprawdę ma talent.

[maly.ksiaze]

...dodam, że nie oburza mnie literacka twórczość pani Anity. Zadziwiają mnie
Ci, którzy gotowi są żyć jej fikcją.
Ale może jestem nazbyt cyniczny. Być może w codziennych gazetach powinno
publikować się wyłącznie 'prawdziwki'.

Pozdrawiam,

mk.

[otryt]

maly.ksiaze napisał:

>Zadziwiają mnie Ci, którzy gotowi są żyć jej fikcją.

Słyszałem o ludziach, którzy poważnie odbierają "Dziennik Telewizyjny" Jacka
Fedorowicza. Oni na codzień żyją w innym świecie, nie są otrzaskani, nie ma się
co dziwić ani tym bardziej potępiać.

Podobało mi się opowiadanie pani Anity Czupryn-Komaiszko. Myślę, że zebrano tam
historie różnych kobiet. Mnie zastanawia co innego: czy dziennikarka Super-
Ekspresu może startować w takich konkursach? Ma przecież większe szanse od
innych na zwycięstwo?

Pozdrawiam

[maly.ksiaze]

Myślę, szanowny Otrycie, że zebrano tam troszkę łez, troszkę goryczki, sporo
wiedzy o oczekiwaniach audiencji, podlano obficie melasą optymizmu, wsadzono w
puszkę i sprzedano publice. I bardzo dobrze. Szanuję profesjonalizm.

Pozdrawiam,

mk.

[malvvina]

a ja nigdy nie pogodzilam sie z mysla ze winnetou nie bedzie wspolnym moim
wspomnieniem z francuzami . Calkowicie nieznany !

[kamfora]

A co oni czytali w wieku, gdy się czytało Winnetou?

PS Już odgrypiona ? )

[maly.ksiaze]

Ba! O Winnetou nikt nie słyszał nawet w jego 'ojczyźnie'. Zdaje się, że
angielskie tłumaczenia pojawiły się bardzo późno i były raczej podłe.

Pozdrawiam,

mk.

[crusader1]

Nie nikt nie slyszal - May ponoc wiekszosc informacji wyszukal w tawernach.

A jednak z tego mitu przyjazni miedzy bialym i indianskim wodzem w czasach kiedy tak
naprawde idianin byl budnym smieciem cos dobrego wyniklo. Urzeczony dziecinnym mitem
Maya i Skalskich udalem sie do paru rezerwatow - obrazu nedzy i rozpaczy. I ze zdziwieniem
dowiedzialem sie ze Europejczycy czesto odwiedzaja te miejsca, ktore sa nie sa turystyczna
atrakcja dla amerykanow. I co wiecej, po tym jak miejscowi dowiedziieli sie ze nie jestem
Amerykanem to przestali mnie nazywac "debilnym bialasem," i po prostu zostalem "bialasem."
A w pare dni potem dzieci przestaly we mnie rzucac malymi kamyczkami gdy zaszylem sie w
boczne uliczki. Ta nic zrozumienia i kruche zaufanie byly chyba dzielem czlowieka ktory
pierwszy pisal z sympatia o indianach mimo iz nigdy tam nie byl... Czy to nie dziwna relacja
zbudowana nie na realnosci ale fikcji?

[witekjs]

To bardzo prawdziwa obserwacja.
W naszym dzieciństwie było więcej książek z dzieciństwa, bardzo przyjaźnie
nastawiających do Indian.
Chociażby Arkadego Fiedlera - Mały Bizon lub Orinoko.
POzdrawiam. Witek

[mieszko34]

witekjs napisał:

> To bardzo prawdziwa obserwacja.
> W naszym dzieciństwie było więcej książek z dzieciństwa, bardzo przyjaźnie
> nastawiających do Indian.
> Chociażby Arkadego Fiedlera - Mały Bizon lub Orinoko.
> POzdrawiam. Witek
>
Moze dzieki tym ksiazkom mamy w swych mozgach zakodowane, ze indianin to taki
sam czlowiek jak i my. No moze tylko troszeczke bardziej czerwony.
m

P.S.
Rumieniec i bladej twarzy dodaje uroku.

[scand]

Może to i dobrze.
Podobno Hitler bardzo pasjonował się książkami Karola Maya, miał je nawet
jeszcze u siebie jako kanclerz Rzeszy - w tzw. rozmowach przy stole w czasie II
WŚ czasami porównywał Słowian do czerwonoskórych, których trzeba podbić na
podobnej zasadzie jak Europejczycy podbili Indian..

[maly.ksiaze]

Słyszałem (z pewnych źródeł), że Hitler używał również papieru toaletowego.

Czego i Wam życzę,

mk.

[scand]

To jednak co innego

[scand]

>Co więcej, autor 'Winnetou' na Dzikim Zachodzie nigdy nie był.

Podobnie niektórzy piszący moraliści nigdy nie odwiedzają krainy moralnosci )

[jaro_ss]

A o ile pamiętam, to pisał w więzieniu ... za długi...

[crusader1]

>Podobno Hitler bardzo pasjonował się książkami Karola Maya, miał je nawet
>jeszcze u siebie jako kanclerz Rzeszy - w tzw. rozmowach przy stole w czasie II
> WŚ czasami porównywał Słowian do czerwonoskórych, których trzeba podbić na
> podobnej zasadzie jak Europejczycy podbili Indian..

Czytac mozna wiele, ale nie kazdy wyciaga z tego odpowiednie wnioski... Widac Hitler nie
zrozumial przeslania, na szczescie inni zrozumieli...
forum.gazeta.pl/i/16/forum/wyslij.gif
A ze pisal w wiezieniu? Nie pierwszy to przypadek kiedy w wiezieniu powstalo cos dobrego dla
ludzkosci. Popatrzmy na Sokratesa i zapiski Platona z wieziennych wizyt. I wielu innych... Z
tego wynika ze dobro moze powstac nawet w zlym miejscu : )

[scand]

Może nawet zdecydowane dobro łatwiej powstaje właśnie w złym miejscu - jako
forma oporu . Niestety nie dotyczy to większości ludzi którzy z reguły są po
prostu oportunistami i przystosowują się ..

[jaro_ss]

Powiedzmy po prostu: miał dużo wolnego czasu, który twórczo wykorzystał...
Udało mu się.

[jaro_ss]

A tak swoją drogą jest jeszcze cykl przygód Old Sutterhanda w arabiii, jeden
tytuł pamiętam "Przez dziki Kurdystan"

[crusader1]

> A tak swoją drogą jest jeszcze cykl przygód Old Sutterhanda w arabiii, jeden
> tytuł pamiętam "Przez dziki Kurdystan"

A to ciekawe - bo jakos mniej sie o tym slyszy i nic nie przynioslo. Powiedzialbym ze sympatie
buduje sie na poczatku i nie wynika ona z faktycznej wiedzy lub doswiadczenia. Czesto mowi
sie ze lekarstwem na rasizm jest poznanie i doswiadczenie. To raczje nie wychodzi bo istnieja
grupy zyjace kolo siebie i znajace sie na wzajem i pograzone w glebokiej nienawisci. Czyzby
wiec lekarstwo bylo czysto emocjonalne?