Wstydze sie rodzicow -jak sobie z tym poradzic?

[czajka.only]

Myslę, że dobrze zrobiłoby ci jakbyś znalazła psychologa, który pomógłby ci to pozbierać. Rodzice, to jacy są, stanowią część ciebie i twojego życia. Nawet jak uciekasz i wstydzisz się, to też ty. I to, że przyjezdzasz 1000 km choć nikt nie czeka, to robisz bo potrzebujesz. Jak nie przyjedziesz to będzie ci również źle. Więc masz trochę do poukładania po to aby nie męczyć się, nie wstydzić, nie udawać, że jesteś kimś innym. Trzymaj się.

[dyn-ex]

slodka_czekolada napisała:

Przejechalam ponad 1000 km, zmeczona dojechalam punktualnie a w
> domu: matka siedziala podpita a ojca nie bylo

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

matka zalewa pale by o tobie nie myslec, tak im dalas bubu.
Dlaczego ich nie zaprosisz do siebie....dlaczego nie pobeda u
ciebie kilka tygodni? Stronisz od nich....wyssalas ich ze
wszystkiego co mieli...teraz zgrywasz miastowa....
Wychowali cie....karmili, ubierali...w fartuszku chodzilas do
szloly i nie sadze byl polatany...nie wygladalas jak strach na
wroble........spalas przykryta cieplusia pierzynka....najedzona
bylas...po sasiadach nie szlajalas sie by ci garnuszek zupy wleli...
Popatrz swojej mamie w oczy.....doszukaj sie dobroci w jej
zamglonym wzroku.....wsluchaj sie co tatko mowi do
ciebie....wejrzyj w glab jego duszy...

Nie sluchaj tych durni co ci podpowiadaja i solidaryzuja sie z
toba, piszac ich wlasne dyrdymaly o ojcach i matkach...o patalogii
ich domow rodzinnych...

To bestie wyzute z jakichkolwiek odczuc wyzszych....czleczki...z
pozoru.........Najlepiej by im bylo gdyby ich rodzice kupili im
domy, mieszkania....tym pasozytom...Wtedy mysleliby przez miesiac
ze ich rodzice sa dobrzy.....
Pamietaj o jednym...wierze ze bedziesz miala dzieci....ze tez
mozesz miec nos kiedys fioletowy...a twoj partner okaze sie byc
knabrny i pyskaty jak Wietnamka z Paryza...i co wtedy? milo ci
bedzie jak twoje dzieci cie oleja? pewnie tez zalalabys pale w 3
dupy

[lilith_dclxvi]

Dwa pytania, jeśli można: A jak wyglądają Twoje relacje z bratem? A jak brata z
rodzicami? Bo jakoś mi zaginął w tej układance.

[dyn-ex]

.....hahaha...wlasnie.....jestes spostrzegawcza...ona o bracie nie
wspomni......tez go olala...samolub taki....pasozyt....wychabowala
co sie dalo od rodzicow i noga...
wierze ze sklamie ci i opowie bajeczke ze kontaktuje sie z braten
esemesami...albo na gg....zobaczysz

Pasożyt

[krociech]

ulubione określenie mojego ojca. Ja nazywam go pieszczotliwie fi.tem, który miał wszystko, czego tylko można było sobie od życia zażyczyć - żonę, dzieci, pracę, a mimo to regularnie urządzał awantury, w których raczył wyrzygiwać kilkuletnim dzieciom, jaki to on jest pokrzywdzony. Miał parę okazji, żeby dać zapomnieć o przeszłości, ale wszystkie zmarnował. Więcej nie będzie mieć. Zadbam o to, żeby go za jakiś czas ubezwłasnowolnić i odstawić do domu opieki prowadzonego przez "łowcę skór" - będzie miał tam to, co sam zafundował swoim dzieciom - michę, dach nad głową (tak mówi - jego zdaniem to podstawa relacji dzieci z rodzicami) i traktowanie dokładnie takie, jakie raczył zafundować nam.

[dyn-ex]

krociech napisał:

Więcej nie będzie mieć. Zadbam o to,
> żeby go za jakiś czas ubezwłasnowolnić i odstawić do domu opieki
prowadzonego p
> rzez "łowcę skór" - będzie miał tam to, co sam zafundował swoim
dzieciom - mich
> ę, dach nad głową (tak mówi - jego zdaniem to podstawa relacji
dzieci z rodzica
> mi) i traktowanie dokładnie takie, jakie raczył zafundować nam.

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
pozniej twoje dzieci zafunduja se cholewki na buty z twojej
skory...historia lubi sie powtarzac......czego ci wcale nie zycze
by zywcem cie rozprawiczano

[rock73]

Jak dzieci krociecha zafundują sobie cholewki na buty z jego skóry, to dobrze mu
tak, bo sobie na to zasłużył. Ale jak krociech odstawi ojca do domu starców, to
źle, bo ojcu się należy wdzięczność, a nawet jak się nie należy, to i tak się
należy. Moralność Kalego na maksa.

[dyn-ex]

rock73 napisał:

nawet jak się nie należy, to i tak się
> należy. Moralność Kalego na maksa.

xxxxxxxxxxxxxxxxxx

eeeee....nie moje zoo....nie moje malpy.....

[rock73]

Na pewno nie Twoje? Bo ja właśnie chciałem zapytać, czy to, co tu piszesz, to na
podstawie Twoich własnych doświadczeń ze swoimi rodzicami, czy ze swoimi dziećmi?

[s.p.7]

on dzieci nei ma bo rodzice (relani lub przybrani) mu wmówili ze jest nikim i
nie powinien ich mieć

teraz lata po forum prubujac sobie udowodnic ze wszystkie kobiety sa zle - co
mialo by usprawiedliwic jego nalogowa masturbacje

w koncu siee zdecyduje, znajdzie jkas pięknosc i bedzie mial dzieci z tym ze
ciagle bedzie mial w swiadomosci ze ona i one to bada sku...synow i darmozjadow,
bzdziazy...

bedziemy mieli kilka nowych dynexow i koorewianek na swiecie

[rock73]

To jest taki stały bywalec, troll jakby? To sorry, bo nie wiedziałem. Jak komuś
rodzice wmówili, że jest nikim, to smutne, ale to się zdarza, jak widać dość
często. Ale jak już ktoś ową "prawdę" głosi na lewo i prawo, no to... nie wiem,
chyba niebezpiecznie się robi.

Tak sobie czytam

[krociech]

i się zastanawiam: co Wy pieprzycie?
Jaka moralność Kalego?
Swoje dzieci traktuję inaczej i dokładnie takiego potraktowania od nich oczekuję. Dziadka nie znają i nie poznają. To znaczy mojego ojca, bo drugi to złoty człowiek. Miałbym się litować nad bezwzględnym psychopatą? W imię czego? Narażać swoje dzieci na kontakty z tym popaprańcem? Po co? On już swoją szansę miał, i to niejedną i nie dwie.

[aczar1]

moge Ci tylko serdecznie wspolczuc. nie da sie - niestety - nic
poradzic. jestes z natury DOBRA,wiec starasz sie utrzymac kontakt,
ale bedziesz ciagle ten stres przechodzic,pewnie do ICH konca. Mama
nie ma swiadomosci choroby A, wiec nie przestanie pic (ze wszystkimi
konsekwencjami) a Tato nie zmieni charakteru na starosc. Oby tylko
sie nie pogorszyl (czesto tak bywa z wiekiem). Zycze serdecznie zeby
GENY Rodzicow nie przeszly na Twoje potomstwo ( to RYZYKO istnieje).
dostalas - na szczescie - dobre geny od pradziadkow,wiec to docen !
Poczytaj troche ksiazek z dziedziny psychologii, to ci pomoze
cieszyc sie zyciem bez wyrzutow sumienia. Swoj problem mozesz tylko
bardzo bliskim osobom - skrotowo - sygnalizowac, a znajomym wcale
nie musisz sie tlumaczyc " z Rodzicow", bo Twoj kontakt miesci sie
doskonale w przyzwoitych standardach. Troszcz sie o SWOJE malzenstwo
oraz najblizsze sercu osoby. Zycze powodzenia !
rowiesnik twojego ojca

[stokrotkax26]

Ja mam tez problem z moimi rodzicami. Rozwiedli sie kiedy bylam
mala, ojciec sie wyprowadzil i zalozyl druga rodzine. Ja zostalam z
mama, dodam, ze jestem jedynaczka. Moja mama jest osoba niezwykle
nerwowa, praktycznie cale zycie z nia to byly jakies klotnie o byle
co, potrafila sie przypieprzac do wszystkiego po prostu, wyzywac
mnie, ponizac, bic itp. A potem oczywiscie lzy i zapewnienia jak to
ona mnie kocha. I tak w kolko - chore to bylo i zaburzalo mi stale
poczucie wlasnej wartoci. Wiecznie zylam w poczuciu winy. Czulam o
niej swego rodzaju nienawisc a jednoczesnie wiedzialam, ze gdybym np
zdecydowala sie wyprowadzic do ojca to ona by chyba tego nie
przezyla. Taka toksyczna pepowina. Teraz juz sie usamodzielnilam,
wyprowadzilam itp. Kontakt jakis tam jest ale ciesze sie , ze na
odleglosc. Trudno mi owiedziec, ze sie jej wstydze, bo chyba nie ale
TO BOLI.

[ezri]

To oni powinni się wstydzic swojego postępowania, nie Ty.
Jestem w podobnej sytuacji, tyle, że mamę mam ok, ale ojca takiego
jak kumulacja obojga Twoich rodziców. Zerwałam z nim wszelki
kontakt. Gdy pada pytanie "dlaczego?" odpowiadam krótko, że dlatego
bo to alkoholik i sadysta. Bez wsydu, zupełnie. Jeszcze się nie
zdarzyło żeby ktoś chciał ciągnąc temat i wdawac się w szczegóły. ;-)
Głowa do góry, bądź dumna z siebie, że Ci się udało wyrwac!
Pozdrawiam gorąco!

[mcgoo]

nie bardzo rozumiem po co komus opowiadac o swoich rodzicach ?
mezowi/zonie mozna powiedziec co i jak, ale obcym osobom ? niby z
jakiego powodu ?

[caysee]

Nie masz wplywu na to jacy sa twoi rodzice, wiec nie musisz sie ich wstydzic,
zwlaszcza, ze tak daleko od nich mieszkasz.

Nie wiem, czemu masz w ogole jakis problem z tym, co mowic znajomym, bo kto sie
tym tak wlasciwie interesuje? Tez mieszkam zdala od domu rodzinnego (750km) i
nigdy nie zdarzylo mi sie, zeby ktos z nowych znajomych wypytywal o rodzicow i
stosunki z nimi. A jak ktos sie ciebie jednak pyta, to odpowiadaj po prostu, ze
masz z nimi niezbyt dobry kontakt, chyba nikt nie bedzie drazyl dlaczego. Nie
musisz sie nikomu spowiadac z niezbyt szczesliwego dziecinstwa, ani alkoholizmu
rodzicow, a w zwiazku z tym nie musisz sie tego przed nikim wstydzic. Poza tym
chyba malo ludzi mialo takie naprawde sielskie beztroskie dziecinstwo z
cudownymi rodzicami.

[sparxx]

Powiem tak: jeżeli ból jest w Tobie, to Ty musisz coś z nim zrobić. Rozwiązania
są przynajmniej dwa. Albo będziesz grać starą, sprawdzoną od dawna rolę ofiary i
kwitnąć w niej, a ból będzie Ci stale towarzyszył, albo go uwolnisz i pozwolisz
mu odejść. Szukaj wyjścia bo istnieje duże prawdopodobieństwo, że przekażesz
swój ból swoim dzieciom. Zbyt często się zdarza, że potrzebę miłości ludzie
maskują złośliwością i wulgarnością, bojąc się odrzucenia - żeby udawać że nic
się nie stało.
Miłość istnieje, w każdym człowieku, pochodzimy z tego samego źródła i jesteśmy
tacy sami. Jeżeli Twoi rodzice nie dostali od swoich rodziców, to dali Ci tylko
tyle ile mieli.
Możesz się z tym pogodzić i przyjąć, albo nadal być dzieckiem i mieć do nich
pretensje, że dla ciebie to za mało. Owszem, z własnego punktu widzenia to JEST
za mało. Ale nie wiesz jakie życie mieli Twoi rodzice i dlaczego tacy są. Jeżeli
tego nie zaakceptujesz, weźmiesz od nich to, czego najbardziej w nich nie lubisz.
Piszę to jako kobieta i córka - córka matki, która nie umiała kochać, bo nie
otrzymała tego od własnej matki, a ona z kolei od swojej. Długo ją osądzałam,
obiecując, że ja tak - to nigdy w życiu! I dopóki robiłam coś myśląc o tym, było
ok. Ale są sytuacje, kiedy nie ma czasu na myślenie, kiedy reaguje się
instynktownie - wtedy powiela się wzorce zakodowane w dzieciństwie.
Pogódź się z tym, że nie dostaniesz więcej, zaakceptuj rodziców takimi, jacy są
- i będziesz mogła wybrać własne życie, a od rodziców wziąć tylko to, co dobre.
Jest sporo literatury na ten temat, możesz poszukać terapeuty, który pomoże Ci
ogarnąć temat, jednak musisz coś z tym zrobić.
Pozdrawiam i życzę powodzenia :)

[evilkath]

Strasznie dziecinna jesteś, wiesz? Ja mam 22 lata, w domu takie historie, że Ty
pewnie wybrałabyś się do szpitala psychiatrycznego. Ale czy kiedykolwiek
wstydziłam się tego?? Moi przyjaciele wiedzą, że jak idziemy razem do pubu to
jest spora szansa że konwersacja zacznie się od "nie uwierzysz co moja matka
dzisiaj..." i czy kochają mnie przez to mniej? Czy mnie nie wspierają? Jak
mogłabym być żyć ze swoim chłopakiem, wiedząc że zatajam przed nim coś tak
istotnego? Wiesz... najpierw powinnaś chyba sama przed sobą przyznać, że to z
jakiego domu wychodzisz i jak to na Ciebie wpływa jest częścią Twojego
charakteru. Uznać, że jesteś godna szacunku i miłości, bez względu z jakiego
menelstwa się wywodzisz (albo nawet tym bardziej,ponieważ "wyszłaś na ludzi").
Póki do tego nie dojdziesz to zawsze będzie to w Tobie tkwiło, nawet jak te
stosunki zerwiesz. Ja swoich stosunków z rodzicami nie zrywam. Tak czy inaczej
to rodzina- toksyczni czy nie toksyczni. Po prostu mam w głębokim poważaniu ich
wszelkie odzywki i kretyńskie zachowania. Też tak powinnaś zrobić.

Czekoladko, musisz pójść do psychologa.

[dobrusia_to_ja]

Przyjaciele są bardzo ważni, wręcz niezbędni, szczególnie w Twojej sytuacji, ale
psycholog może pomóc Ci poradzić sobie z tym z innej, bardziej profesjonalnej
strony. Bardzo ważne, by był to bardzo dobry specjalista. Życzę powodzenia.
Trzymaj się:)

[czarna-22]

Witam! Przede wszystkim tak na początek chciałam Ci pogratulować odwagi, bo
niewątpliwie taką się wykazałaś opisując swoje prywatne problemy na forum.
Widzę, że większość czytelników radzi Ci tzw spalenie za sobą mostów i nie
utrzymywanie kontaktów z rodzicami. Ja pozwolę sobie na troszkę inny pogląd w
tej sprawie.
Owszem, gdy ktoś obcy pyta o Twoich rodziców najlepiej się nie wdawać w
szczegóły, bo może się to obrócić przeciwko Tobie. W przypadku osób Ci bliższych
myślę, że nie ma co ukrywać prawdy. Twoi rodzice są dorośli, a że nie potrafili
i nie potrafią spełniać należycie swoich rodzicielskich obowiązków to już nie
Twoja wina. Musisz to zaakceptować. Tak po prostu jest i już. Skup się na tym,
żeby sama stworzyć szczęśliwą, kochającą się rodzinę, uwolnioną od patologii.
Masz okazję dać dzieciom to, czego sama nie zaznałaś.
Co do całkowitego odcięcia... To bardzo poważna decyzja i musisz się nad nią
dobrze zastanowić. Moim zdaniem, zamiast się całkowicie odcinać lepiej
ograniczyć kontakty do minimum. Np jeździć nie 2 lub 3 razy do roku do nich a
tylko raz. Nie dzwonić raz w tygodniu a raz na miesiąc lub dwa. Pamiętać o
kartce na święta, urodziny, czy imieniny. Ograniczając kontakty masz okazję
udowodnić sobie, czy naprawdę mają Cię w nosie,czy nie. Nic nie będzie takie jak
dawniej. Czasu nie można cofnąć. Ale czy chciałabyś mieć potem wyrzuty sumienia,
że się od nich odwróciłaś??? Nie zrozum mnie źle, nie uważam Cię za wyrodną
córkę, bo na szacunek i miłość też trzeba sobie zasłużyć...
Nie byłam nigdy w identycznej sytuacji jak Ty. Jeśli Ci to pomoże, to opowiem Ci
swoją historię w paru zdaniach. Jak miałam 18 lat oboje moi rodzice zmarli,
jedno po drugim. Nagle musiałam dojrzeć, sama się utrzymać i... wdawać w
awantury ze swoim rodzeństwem :( A mam czwórkę rodzeństwa. Tylko z jedną siostrą
utrzymuję kontakt na dzień dzisiejszy. Zapytasz dlaczego? Otóż, po śmierci
rodziców, pozostała trójka usiłowała pozbawić mnie mieszkania po rodzicach.
Chociaż mieli swoje własne kąty (wszyscy są dużo ode mnie starsi)to uważali, że
mi się to mieszkanie nie należy. Chcieli bym trafiła na bruk. Nastawili całą
dalszą rodzinę przeciwko mnie i mojej siostrze, bo mnie broniła i starała się mi
pomóc. Naopowiadali o mnie strasznych rzeczy, że nie kochałam swoich rodziców,
że cieszyłam się z ich śmierci, że nie odwiedzałam ich w szpitalu, itp. Moje
perypetie można by opisywać i opisywać... Ale do czego zmierzam. Postanowiłam
ograniczyć z nimi kontakty i wcale mi tego nie brakuje. Za każdym razem, gdy
zmieniałam nr tel dawałam im go. Pamiętałam o świętach. Nadal to robię. Fakt.
Widujemy się raz do roku na cmentarzu rodziców. Zawsze jest taka grobowa i
niezręczna cisza... Ale ja staram się zachować dojrzale. Normalnie do nich
podchodzę i witam się z nimi. Oni i jednak nie pytają co u mnie, jak mi się
żyje, itp. To przykre, ale tak to już jest. Ja im daję za każdym razem szansę na
poprawę stosunków, ale oni tego widocznie nie chcą. Przynajmniej mam świadomość,
że się staram i to nie ja odsunęłam się od nich, ale oni ode mnie... Chociaż nie
łudzę się, że kiedykolwiek między nami będzie jeszcze dobrze...
Mam nadzieję, że Twoje życie ułoży się pomyślne i wszystko będzie ok. Pozdrawiam
Cię serdecznie i trzymaj się tam ciepło!!!

[magda.kunicka]

Nie masz obowiązku nikomu się z niczego tłumaczyć. JEśli nie chcesz o czymś
rozmawiać, mówisz: "Nie chcę o tym rozmawiać". Wydaje mi się, że jeśli zerwiesz
kontakty z rodzicami, oni nie "zrozumieją", jak pisałaś. Musisz więc zrobić to
wyłącznie dla własnego spokoju... Nie sądzę, żeby cokolwiek do nich dotarło,
tylko w filmach są takie sceny, że ojciec płacze po przeczytaniu listu od córki
itp. Przepraszam, ale sama byłam w średniej sytuacji rodzinnej więc trochę nie
wierzę w świat...

[plchris]

Ja myślę, że wszystko zależy od podejścia do problemu i próby
zrozumienia zachowań innych ludzi. Bardzo często kogoś oskarżamy o
jakieś zachowanie, które może faktycznie być paskudne, ale nie
zadajemy sobie trudu, by spojrzeć na wszystko z innego punktu
widzenia. Często też, po prostu, dorastamy i jakieś dziwne
zachowania rodziców z dzieciństwa stają się zrozumiałe. Ja nie chcę
nikogo bronić, ale najtrudniej jest zdać sobie sprawę z faktu, że
inni ludzie są od nas, po prostu, inni. Inaczej odczuwają, co innego
im się podoba, co innego złości. Zupełnie nie zdajemy sobie sprawy,
że prawie każdy z nas może się różnie zachować w zależności od
sytuacji i zrobić na innych całkiem odmienne wrażenie. Ja sam
uważam, że miałem raczej kiepskie dzieciństwo. Ciągle było dużo
pracy i uczucie zazdrości, że koledzy i koleżanki mają więcej
swobody. Do tego ojciec miał okresy nadużywania alkoholu i
dochodziło do sytuacji, że tak się za niego wstydziłem, że chciałem,
żeby już nigdy nie wrócił do domu. A jednak rodzina przeżyła, a ja
dzisiaj patrzę na to z dystansem i pewnym zrozumieniem. Nie mam
pretensji do rodziców, choć pewnie miałbym o co. Ale to ja jestem
panem swego życia, to ja muszę decydować o jego przyszłym kształcie.
Moim zdaniem, z poczuciem wstydu i pretensjami do rodziców należy
walczyć, bo jest to równoznaczne z „płaczem nad rozlanym mlekiem”,
niczego nie wnosi pozytywnego i niczego tak naprawdę wyjaśniamy,
tylko często usprawiedliwiamy swoje słabości. Wszystko zależy od
naszego podejścia. Nawet w przypadku poruszanej tu
kwestii „nieudanej” wizyty u rodziców są dwa podejścia. Jedno, to
rozdrabnianie na czworo swojego rodzinnego nieszczęścia, a drugie
polega na racjonalizacji sytuacji i zachowaniu właściwego dystansu
do rzeczywistości.

[mouse13]

Rodziców się nie wybiera, rodzice nie są jak z obrazka, rodzice nie zachowują
się jak ci wymarzeni. Ale oni są ludźmi, z krwi i kości, ze swoimi obciążeniami,
wadami, sami ze sobą nie mogą sobie dać rady i często zachowują się paskudnie,
ranią swoje dzieci, są wstrętni i nie chcą się zmienić.
Jednak dopóki nie zaakceptujesz ich takimi jakimi są będziesz czuć się podle,
coś Cię będzie zawsze uwierać i budzić w środku nocy- to ich dziedzictwo, geny
które Ci przekazali, niewidzialne nici którymi jesteś z nimi związana. Jeżeli
ich nie akceptujesz to nie zaakceptujesz do końca siebie i świata który Cię otacza.
Możesz się napinać i wmawiać sobie, że nie masz z nimi nic wspólnego, ale
przecież wiesz że masz z nimi bardzo dużo wspólnego, tych nici nie przetniesz nigdy.
Nie musisz z nimi spędzać świąt, nie musisz ich odwiedzać, jeżeli oni mają to
gdzieś, ale musisz pogodzić się z nimi w swoich myślach, przestać marzyć o tym
że rodzice będą spełniać Twoje wyobrażenia, bo nie będą. Złe emocje niszczą
głównie Ciebie.