Jak rozmawiać??

[bettinaj]

witam,
pierwszy raz odwiedzam ten wątek ale sił mi juz brak...
przezywamy wlasnie kryzys malzenski...
probuje rozmawiac (dodam,ze ze stoickim sposobem) on ostentacyjnie ignoruje
moje próby...odpowiada:
"ojejku, znowu??!!"
"teraz nie,jestem zmeczony"
"przeciez jest dobrze"
itp.itd.
teraz wyprowadzil sie zostawiając mnie z dzieciakami
-udowodnic chce ze sobie nie poradze
Ja dam rade, a i owszem,ale nie chce zebysmy sie rozeszli tylko dlatego,ze
nie potrafimy dojsc do jakiegos kompromisu
Co robic??
nie mam juz pomysłów...:(

[procesor]

Potrzebny wam miediator rodzinny - pewnie zaraz zjawi sie leksh..cos tam, nei
pamiętam nicka.
On podaje namiary na rózne poradnie - warto sie zainteresowac.

Problem w tym że twój mąz może nie chciec się z toba udać na taka terapię..
Ale nawet sama możesz poszukać takiej pomocy.

Czy on ma kogos??

[zbig0807]

prawda może być okrutna. jak on szuka dziury w całym to znak niechybny, że:
1)przestałaś mu się podobać fizycznie i nie ma ochoty na sex,
2)jest zmęczony rodziną, wokół tyle atrakcyjnych , samotnych dziewczyn,
3) ma już kogoś na boku, o czym ty nie wiesz

[gohstek]

[procesor]

Mam. Poszukaj na tym forum wpisów nicka "leksheygyatso".

Wiele razy podawał namiary na rózne ośrodki pomocy psychologicznej ii nie tylko.
Np taki:

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=210&w=23568175&a=23569780

[bettinaj]

dzieki serdeczne,
nie ma nikogo na 1000%, najbardziej przykre jest to ze my sie naprawde bardzo
kochamy.
o psychologu myslelismy juz nie raz.
nie wiem tylko czy teraz gdy sie wyprowadził, jest jeszcze co ratowac.
on jest potwornie uparty i dumny-do tego stopnia ze potrafi poswiecic rodzine
(mamy dwojke dzieci 7 lat i 6 m-cy).
boje sie co bedzie,ale wiem ze jezeli i tym razem to ja wyciągne rękę to tak
sie bedzie działo bez konca - to zawsze ja przeprawszalam, nawet gdy nie bylo
mojej winy-tylko dla swietego spokoju.
i teraz juz nie mam siły...

[viptocat]

> o psychologu myslelismy juz nie raz.
Myśleliście ale nie poszliście :(.
> nie wiem tylko czy teraz gdy sie wyprowadził, jest jeszcze co ratowac.
Jeżeli nie spróbujesz to prawdopodobnie się nie dowiesz :((((.

> boje sie co bedzie,ale wiem ze jezeli i tym razem to ja wyciągne rękę to tak
> sie bedzie działo bez konca - to zawsze ja przeprawszalam, nawet gdy nie bylo
> mojej winy-tylko dla swietego spokoju.
Nie będzie tak jeżeli postąpisz inaczej niż zwykle. Z tego co mówisz
wynika ,że to Ty zawsze "gasiłaś pożary". Czyli jak było już bardzo źle
to "wyciągałaś rękę" a potem OBOJE nic z tym nie robiliście do ... następnego
kryzysu.
Tym zamiast "gasić pożar" musisz "mieć plan". (Na przykład taki)
--Znaleźć dobrego terapeutę (specjalistę od terapii małżeństw)
--Porozmawiać z nim o waszym małżeństwie i o tym w jaki sposób namówić męża
na terapię małżeńską
--Zacząć terapię wspólnie z mężem.
.......
Moim zdaniem jeżeli mąż nikogo nie ma to masz szansę bliską 100% ,że uda Ci
się go namówić na wspólną terapię.

Trzymaj się i powodzenia
V

[bettinaj]

wiesz najlepsze jest to, ze to on wlasnie odmowił wizyte, bo stwierdził, ze
poradzimy sobie sami, zaczniemy gdzies wychodzic bez dzieci, byc tylko ze soba.
i bylo cudownie...przez 2 tygodnie,a pozniej znow burza...
Postanowiłam,ze teraz naprawde nie ja wyciągne rękę.
On się wyprowadził, więc o zadnej rozmowie nie ma mowy.
Ale jestem juz na etapie szukania psychologa i jezeli on się nie zgodzi na
takie rozwiązanie (mówił do tej pory,ze chce) to bedzie to rzeczywiście juz
koniec.

Do Zbig...

[bettinaj]

wiem na 100% ze zdrada mu nie w głowie.
Jezeli chodzi o sex to byl prawie codziennie i wspaniały...
Zmęczony rodziną - nie bardzo wiem jak mozna zmeczyc sie rodziną...
zmęczony jest napewno ale jezeli juz to pracą, bo ma bardzo wymagajacych
przełożonych...a w domu i tak zazwyczaj robie wszystko ja - odpuścilam mu, bo
wiem ze sama i tak robię to lepiej, a jak mam po nim poprawiac gdzie raz ze
podwojna robota, a dwa, ze on sie wkurza...to po co :)

[lesq]

Moze przypomnial sobie ze w mlodosci sie nie wyszumial ;-( bylam w podobnej
sytuacji sex codziennie, wszystko na swoim miejscu obiad podany, kwiaty od
Niego w wazonie zawsze swieze... i Inne zycie na boku (kochanka- kiedy nie
wiem). Niestety stawianie sprawy na ostrzu noza nic dobrego nie dalo.
Psycholog i dobry terapeuta to tylko moze wam dopomoc. Zycze Ci pogody ducha i
szsczesliwego rozwiazania

[kamar4]

Witaj,
Zwróciłam uwagę na Twoje zdanie: odpuściłam mu, bo wiem, ze sama i tak robię to
lepiej. Ja z pełną premedytacją stosuję dokladnie odwrotna zasadę: niech zrobi
to gorzej, ale sam. Wynika to z mojego doświadczenia - jako najmłodsze dziecko
zawsze byłam tak traktowana: bez względu na to jak bym się starała, ktoś po
mnie poprawiał, kończył. W efekcie bardzo szybko nauczyłam się, że nie warto
się starać bo 1. nikt tego nie doceni, 2. po co sie przemęczać - trzy minki ...
i ktoś zrobi wszystko za mnie, a ja mam wolne. Super, ale satysfakcji żadnej.
Moja tesciowa postępowała ze swoimi synami, tak jak Ty z mężem. "czy Ty
widzisz, jak on trzyma gąbkę do mycia naczyń!!! Oddaj, sama to zrobię". Ja nie
patrzę, jak mój mąż myje naczynia, jak myje okna, jak odkurza, i co
najważniejsze nie krytykuję. Na początku nie było to łatwe, ale teraz jak
sprzątamy to razem, a potem razem idziemy się pobyczyć czy zająć rozrywkami.
Nie pozwoliłam sobie na to, aby soboty mój mąż spędzał z kolegami a ja pucowała
meble czy podłogę - i uważam, że to był bardzo dobry wybór, choć powtarzam -
kosztował sporo pracy NAD SOBĄ.
Życzę Ci, abyć znalazła najlepsze dla Ciebie rozwiązanie,
Ka

[bettinaj]

wiesz, z tym sprzataniem to nie jest tak,ze ja robie wszystko-on nic...to co
wiem,ze po prostu nie potrafi, robie ja bo lepiej miidzie, ale wielokrotnie tez
odpuszczam np. jak szoruje łazienkę i niewazne ze pełno "kotów" nadal po niej
biega, ale cos zrobił - i nic nie mowie nie poprawiam, no chyba ze na drugi
dzien jak juz nie zauwazy;)
przeciez gdybym mila robic wszystko sama wiedzac,ze sama nie mieszkam tylko z
nim to byloby to naprawde bez sensu...

[ktosia75]

Może po prostu za mało od niego oczekując biorąc na siebie większość
obowiazków.Może gdzies w podświadomosci czuje sie nie potrzebny.W zwiazku
człowiek czuje sie najlepiej jeśli może nie tylko brac ale i dawać.Dawanie jest
chyba ważniejsze.

[zbig0807]

łatwo nam radzić innym a sami mamy problemy no nie?

[viptocat]

> wiesz najlepsze jest to, ze to on wlasnie odmowił wizyte, bo stwierdził, ze
> poradzimy sobie sami, zaczniemy gdzies wychodzic bez dzieci, byc tylko ze
>soba.i bylo cudownie...przez 2 tygodnie,a pozniej znow burza...

Podałaś więcej szczegułów i przekonałaś mnie ,że BARDZO potrzebujecie wspólnej
terapii.

> Postanowiłam,ze teraz naprawde nie ja wyciągne rękę.
To kto do kogo wyciągnie rękę jest naprawdę bez znaczenia. Ważne ,żebyście
wspólnie trafili do terapeuty. Dobry psycholog będzie potrafił zaproponować Ci
odpowiednią "strategię namawiania męża".
Być może będziesz musiała się bardzo postarać. Pamiętaj ,że to co robisz to
nie jest gaszeniem kolejnego pożaru tylko znalezieniem odpowiedniego
rozwiązania.

>jezeli on się nie zgodzi na takie rozwiązanie (mówił do tej pory,ze chce) to
>bedzie to rzeczywiście juz koniec.
Moim zdaniem ewentualną decyzję o trwaniu (lub zakończeniu) małżeństwa
powinniście podjąć po albo w trakcie terapii. Nie wcześniej i nie pod wpływem
takich emocji.

Pozdrawiam i życzę powodzenia
V

[bettinaj]

Bardzo dziękuję,
ja juz naprawde jestem u kresu wytrzymałości.
Bardzo bym chciala zeby bylo dobrze, ja staram sie zmienic i byc lepsza ale nie
widzac zadnego zaangazowania z drugiej strony to tak potwornie boli.
Moj M jest bardzo zamknietym czlowiekiem, nie potrafi sie przyznac do tego, ze
ma problemy -to jakis rodzaj porazki z jego strony. I nie chce chyba tez
widziec problemow w naszym zwiazku udajac ze ich tak naprawde nie ma, a tak nie
moze byc. bo we mnie frustracja narasta, a on milczy. obydwoje mamy dosc
ciezkie charakterki, on uparty, ja nerwus.
szukam terapeuty we Wroclawiu...
staram się...bardzo chce zeby bylo lepiej

[viptocat]

> szukam terapeuty we Wroclawiu...
Nie jestem z Wrocławia więc nikogo Ci nie będę mógł polecić.

Na tym forum znalazłem taki link kogoś kto polecał terapeutę z Wrocławia.
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=210&w=20759563&a=20776356
Masz dostęp do Internetu więc powinnaś bez większych trudności kogoś znaleźć.
(np. www.panoramafirm.pl)


> staram się...bardzo chce zeby bylo lepiej
Mam nadzieję ,że będzie ... dużo lepiej


Trzymaj się bardzo ciepło.
Pozdrawiam
V

[bou]

mam dość podobnie, jesteśmy 5 lat, ja nerwus, a on uparty, pan z bierną agresją
pt. nie odzywan się do ciebie, zaprzeczam twojemu istnieniu, jak sie obraża to
trwa to ok tydzień, dwa.. tez jest dumny i nie pujdzie na terapie, bo jak
poszedł to pani psycholog zmyła mu głowę (jak sądzę).. w domu to on więcej robi
niż ja, ma znacznie więcej czasu wolnego choc lepiej zarabia, i no niestety
pali.. nie papierosy.. mnie to wkurza i się awanturuję co jakiś czas.. nie chce
rozmawiać.. jak ja tylko cokolwiek wspomnę to słowna agresja w wykonaniu tego
pana naprawdę robi wrazenie.. ale najgorsze jest chyba to, że tak w ogóle to
sumienny, pracowity i uczynny człowiek.. tak z zewnątrz.. koleżanki mi
zazdroszczą..

[berem4]

Moi rodzice się rozstali 15 lat temu. Powodem byłyśmy my z siostrą czyli
dzieci. Mój ojciec nie dorósł do swojej roli. Od kiedy pamiętam to zawsze mama
starała się o atmosferę w domu, a mój ojciec coraz bardziej to wykorzystywał.
Przepraszała i im bardziej się starała tym bardziej miał jej dość. Odszedł i to
na nasze szczęście. Mama znalazła sobie kogoś i jest z nim szczęsliwa. Ten
facet jest dla mnie bardziej ojcem niż mój własny mimo że mieszkam już w innej
miejscowości i mam własną rodzinę. Nie przepraszaj go wiecznie, bo przestanie
Cię szanować. Problem tkwi w czym innym, więc porady o pomocy fachowcy chyba są
zasadne.Pozdrawiam i głowa do góry. Poradzisz sobie, i niech on też to
zobaczy!!!

[olisiaczek]

Hej, uszy do góry! To TWOJE życie i nikt Ci go nie poprawi. Żaden terapeuta
rodzinny nie będzie w stanie nic wskórać, jeśli TY jesteś pewna, że on nikogo
nie ma i to na 1000%. Tak naprawdę to jedyne, czego możemy być pewni w życiu to
śmierć :) A tak serio (choć to tez było serio :) to chciałabym Ci powiedzieć,
że "mój mąż jest z zawodu dyrektorem" i co to oznacza, że mam go dość...! Jego
problemy, jego kłopoty, jego sprawy są (były) ważne, zaś ja byłam nieistotna
(mówię tu o pełnieniu tej zaszczytnej funkcji MATKI - tez mam dwójkę dzieci i
myślę, że mogę powiedzieć, że wiem, jakie masz obowiązki). Sądzę, że on nie
dorósł ani do Waszego małżeństwa, ani tym bardziej do bycia ojcem, choć tego
drugiego może się jeszcze nauczyć - w końcu z jego krwi i lędźwi te dziatki i
na starość :) może przyjść do niego świadomość: "Jak, rany, przecież mam
dzieci!" Nie będę więcej wypisywać, bo pomyślisz, żem zła. A to nieprawda.
Pamiętaj tylko, proszę, by uświadomić sobie, że TY jesteś TEŻ ważna, że TWOJE
sprawy (zwłaszcza związane z dziećmi, a szczególnie takimi malutkimi) są
wynikiem WASZEGO ich stworzenia, że nie kupiłaś dzieci i domu, bo były w
sklepie, tylko RAZEM stworzyliście dom, rodzinę, dzieci i że także jego
OBOWIĄZKIEM moralnym jest kochać te dzieci, nie tylko mówiąc o tym (bo to się
najprościej czyni, jeśli nie jest to prawdą...), lecz też uczestnicząc w ich
wychowywaniu oraz kochając i szanując je same i ich matkę. Czy źle mówię? Nie,
wiem, że jestem (prawie) szczęśliwa, gdy uświadamiam sobie, że po 15 latach
znajomości, a 11 latach małżeństwa, rozchodzę się z ojcem moich dzieci, że SAMA
sobie będę radzić, że znajdę czas na bycie dla dzieci, bycie dla siebie,
odnajdywanie szacunku dla samej siebie, używanie życia (mam 35 lat i czuję się
stara i zgrzybiała, osamotniona i zawstydzona brakiem kontaktu ze światem
zewnętrznym), na szukanie pogubionych starych przyjaźni, na powrót do moich
(MOICH) zainteresowań... - a wszystko to dlatego, że zamierzam się wyluzować,
przestać udawać, że jestem zła ("zła") czy niedopasowana do czyichś wizji, bo
chcę mieć MOJE wizje, MOJE plany, MOJE prawo do czucia się ważną. Może za dużo
nagadałam, ale chciałam Ci powiedzieć, że nie musisz wyciągać ręki do kogoś,
kto jej nie chce, bo będziesz się czuła odtrącona i po prostu źle (jak teraz) i
przyczyn tego stanu będziesz szukała w sobie (jak teraz), a nie tam, skąd one
wzięły początek - prawdopodobnie związałaś się z nieodpowiednim facetem. Nie
wnikam, czy moment był odpowiedni, jakie były przyczyny Waszego małżeństwa, czy
to była TA miłość, bo nie moja to rzecz. To TY musisz o tym pomyśleć, to TY
musisz zobaczyć, gdzie został popełniony błąd, ale nie wydaje mi się, byś miała
szansę na jego "naprawę" - przepraszam, ale wydaje mi się, że nie masz po co na
Twego męża tracić czasu i nie tylko dlatego, że nie wierzę, by nikogo nie miał.
Moja kumpela uprawia seks ze swoim mężem, ale to nie znaczy, że on nie uprawia
go jeszcze z kilkoma innymi kobietami w czasie trwania ich małżeństwa. Nie musi
tak być w Waszym przypadku, ale może warto na chwilę "stracić" do niego
zaufanie? Spojrzeć na niego bardziej krytycznie? Poszukać dziury w całym jego
zmęczonym, dniu pracy mężczyzny, który (rzekomo) kocha swą żonę, ale nie umie
się z nią porozumieć? Może zauważysz, że nie jest to TEN Człowiek, którego
wydawało Ci się, że chciałaś poślubić, z którym chciałaś mieć dzieci i żyć z
nim długo i szczęśliwie. Nawet moja MAMA (świętej pamięci) miała trzech
mężów :))) Była cudowną osobą. Nie wiem, czy wiedziała, czego chce, bo teraz
uważam, że za dużo nam, dzieciom poświęcała, ale myślę, że tego CHCIAŁA.
Zastanów się, czego TY chcesz. Może wcale nie byłabyś z mężem, ale się
boisz "samotności" albo tak było dotychczas? Piszesz, że zostawił Cię z
dziećmi. Szczerze - nigdy bym go nie wpuściła do mojego (MOJEGO!) domu, życia,
a już na pewno nie w intymną sferę seksu...
Życzę Ci dobrej nocy, byś wyśniła swoje najlepsze rozwiązanie, bo życie jest
tylko jedno i czasu się nie cofnie. Spokój - myślę - powinien Ci towarzyszyć w
przemyśleniach, ale też nie bój się stawić czoła strasznym myślom, że to nie Ty
jesteś czemukolwiek winna; może tak miało być?...
Być może spotkasz jeszcze na swojej drodze kogoś, kto nie będąc Twym księciem z
bajki, udowodni Ci, że życie jest piękne i nie będziesz musiała się STARAĆ, by
czuć się najważniejsza?... Tego Ci z całego serca życzę.
Bea
[e-mail]

[alfika]

rozstańcie się - ułożycie sobie spokojnie życie, szczęśliwie i z tymi, którzy
nic wam nie będą udowadniac :)))

[hubkulik]

Jesli zalezy Ci na tym zwiazku, to przyda sie cierpliwosc + zajecie sie soba w
czasie gdy on nie chce sie komunikowac (dobra forma moga byc konsultacje u
psychologa). Nie zmusisz drugiego czlowieka do niczego, czego on nie chce. Na
tym polega wolnosc.

Pozdrawiam Hubert

[po_godzinach]

"Nie zmusisz drugiego czlowieka do niczego, czego on nie chce"

Witaj Hubercie)
Zmusisz, tyle że będzie to w sferze zachowań, nie emocji. Ludzie często ulegaja
dla świętego spokoju, jeśli są leniwi.
No i - nie każdy potrzebuje wolności, wielu wystarczy poczucie przynalezności
do kogoś.

[ellcia8]

bettinaj napisała:

> witam,
> pierwszy raz odwiedzam ten wątek ale sił mi juz brak...
> przezywamy wlasnie kryzys malzenski...
> probuje rozmawiac (dodam,ze ze stoickim sposobem) on ostentacyjnie ignoruje
> moje próby...odpowiada:
> "ojejku, znowu??!!"
> "teraz nie,jestem zmeczony"
> "przeciez jest dobrze"
> itp.itd.
> teraz wyprowadzil sie zostawiając mnie z dzieciakami
> -udowodnic chce ze sobie nie poradze
> Ja dam rade, a i owszem,ale nie chce zebysmy sie rozeszli tylko dlatego,ze
> nie potrafimy dojsc do jakiegos kompromisu
> Co robic??
> nie mam juz pomysłów...:(
Na co masz czekac? Zostawil Cie z Dziecmi,a Ty masz to wybaczyc? Wroci po 2
tygodniach bo nie bedzie mial czystych skarpet.Ty go przyjmiesz, a jemu znow
odwali i znow odejdzie. Problemy rozwiazuje sie wspolnie!

[gohstek]

Aby radzić Ci cokolwiek co ma ręce i nogi, trzeba by było wysłuchać także i
relacji twojego męża. Myślę że pomoc ze strony Poradni rodzinnej i jakiegoś
dobrego mediatora może pomóc wam w rozwiązaniu waszych problemów. Ale musi być
to chęc z obydwu stron. Pisałas,że ma ciężko w pracy, to moze być jeden z bardzo
ważnych powodów dla którego on się źle czuje w rodzinie. Może przechodzi jakieś
problemy psychiczne, ktore nie są dla ciebie widoczne?

[minka5]

Dosc duzo osob zacheca do terapii. Na pewno moze byc pomocna, ale....
Ogladalam to z bliska, kazdego dnia... Moja najserdeczniejsza przyjaciolka
wyladowala u mediatora z podobna historia jaka opisala bettinaj.
Z ta moze tylko roznica, iz malzonek rowniez uwazal to za dobre rozwiazanie.
Po kazdej sesji, przechodzila jeszcze gorsze pieklo. To jakby jakas piekielna
maszyna poruszala naraz wszystko co w czlowieku zle. Terapeuta twierdzil, iz
musza dojsc do dna, aby na nowo zaczac budowac. Nie wytrzymali tego
psychicznie, ani on ani ona. Rok przebywali w separacji, widujac sie z racji
dzieci.
Teraz po kolejnym roku, oboje przemysleli sobie sprawy, moze dojrzeli i mozna
dostrzec swiatlo w tunelu, choc rozchodzac sie, nie mieli takich planow.
Tak jakby musieli od siebie odpoczac, poukaldac sobie w osobnosci, by na nowo
sie odkryc.
I jaki z tego wniosek? Terapia nie zawsze bywa zlotym srodkiem. Mysle, ze musi
byc starannie dobrana (bo przeciez sa rozne techniki), ale i tez dobrze
wymierzona czasowo.
A dla scislosci (zanim ktos mnie zaatakuje) - jak najbardziej cenie rozwiazania
poprzez terapie. Trzeba sobie tylko uzmyslowic, ze nie zawsze bywa
wystarczajaco skuteczna, czego nie nalezy utozsamiac z jakoscia pracy
specjalisty.
I on nie sklei tego czego nie mozna juz skleic. A czasami nawet nie warto
probowac, po juz tylu nieudanych probach. Postawienie krechy bywa trudne, ale z
czasem moze okazac sie blogoslawionym rozwiazaniem.
Jak w takiej atmosferze wzrastaja dzieci?

[bettinaj]

wiecie, co do terapi to nie jest tak,ze on nie chce...
on chce ale mam wrazenie,ze sie boi, wstydzi obnazyc przed obca osobą swoje
zycie, uczucia...
gdy go pytałam-chcial bardzo,ale tak to mowila jakby jednoczesnie mial nadzieje
na to,ze jakos to sie i bez tego ułoży.
Ja teraz jednak nie widze juz wyjscia...bo probowalam wszystkiego innego.

[ulka.b]

dam Ci dobrą , naprawde dobrą radę. dosyc sie starlas, na chwile z tym
skoncz.postaraj sie o tym nie myslec, sprobuj jak to jest byc sama i dawac sobie
rade, na wyp;adek gdyby rzeczywiscie tak sie mialo stac. udawaj.udawaj, ze sobie
radzisz, ze bez niego tez umiesz. dozyc mu juz udowadnialas , ze kochasz. on to
juz wie. zateskni na pewno, gdy poczuje sie mniej pewny. a jelsi nie, to znaczy
ze nie ma o co walczyc. najgorsze to byc z kims z litosci badz z
przyzwyczajenia, chyba nie chcialabys zeby ktos z Toba byl wlasnie z tych
powodow? wiem ze przykre jest to, co pisze, ale wierz mi przerabialam to patrzac
na relacje rodzicwo. moja mama byla zbyt miekka, zostala z tata. a terz placze.
codziennie. a i ja nie ejstem szcesliwa, nie mam autorytetow w domu i sama musze
dochodzic do tego jak powinno wygladac prawdziwe malzenstwqo. nie tak, jak moich
rodzicow, to wiem. pozdrowiam i ycze bardzo duzo szczescia. posluchaj mojej
rady, prosze. al;e decyzja nalezy oczywisci do Ciebie.

[procesor]

Mediator nie ma na celu sklejenia związku za wszelka cenę.
CZasem efektem mediacji jest rozejscie sie małonków!

Chodzi o to by podjąć własciwą decyzje, dobra dla obu stron, spokojnie, nie w
gniewie lecz z mądrym spojrzeniem na wzajemne potrzeby i oczekiwania.

[young.lady]

Wiesz, jemu naprawde jest WYGODNIE, miec kobiete, ktora troszczy sie o niego
caly czas. Ale taka postawa nie ma nic wspolnego z miloscia. Zreszta sama
pewnie to czujesz, ze tylko Tobie zalezy na tym malzenstwie. Jakby jemu
zalezalo, to nie wyprowadzilby sie zostawiajac swoja ukochana zone z dwojka
dzieci. Z tego co piszesz, mozna wywnioskowac, ze on dreczy Cie psychicznie,
sprawdza ile jestes w stanie zniesc.
Moja rada jest taka: nie graj w te jego gierki, nie daj sie tak traktowac. Miej
swiadomosc tego, ze twoje starsze dziecko bedzie pamietalo ta sytuacje i nie
pozostanie ona bez znaczenia dla jego psychiki. To chyba wazniejsze niz jakis
facet, ktory majac kochajaca go zone, nie troszczy sie o nia. Pozwol sobie
odpoczac od niego. Zajmij sie czyms, co sprawi Ci przyjemnosc i pozwoli oderwac
mysli od tej sytuacji.
Musisz byc bardzo silna, czego Ci z calego serca zycze (sama jestem w takiej
sytuacji).

Pozdrawiam serdecznie
Katarzyna
---------------------------
www.katarzyna.blox.pl

Dużo tu durnych rad a co jedna to głupsza.

[bykkk]

Dużo tu durnych rad a co jedna to głupsza (nie wszystkie oczywiście).
Najdurniejsza z durnych to szukanie pomocy u "specjalistów". Tiaaa.. terapeuci,
srapeuci i co jeszcze? Brać pomoc od osoób, które same są zaburzone psychicznie?

Prawda jest taka, że to Wasz koniec i we własnym interesie należy się z tym
pogodzić. On nie musi mieć kogoś na boku, on nie musi być potworem bez uczuć,
po prostu po czasie wyszło, że jesteście NIEDOPASOWANI.. Może jesteś dla niego
nieatrakcyjna (wcale nie musi chodzić o wygląd, intelekt wbrew pozorom jest
ważniejszy czy zainteresowania). Teraz już nic nie zmienisz, bo skoro dotąd
jesteś jaka jesteś to nie ma sensu. Zresztą niby czemu nagle w dojrzałym wieku
miałabyś się zmieniać?

Z tych strzępków informacji które zamieściłaś wnioskuję, że to analogiczna
sytuacja jak u mnie. Odszedłem choć nikogo wówczas nie miałem, obydwojgu nam to
na dobre wyszło, mojej córce zresztą też (dziś tak mogę powiedzieć bo minęło
już 8 lat i to już nastolatka). Gdybym został to w którymś momencie
nieuchronnie pojawiłyby się awantury i przemoc. Po prostu zwyczajnie byliśmy
niedopasowani.

Nie traktuj więc odejścia swojego faceta jak końca świata.. to dopiero początek
nowego :)

[agash4]

Witam, bykkk ma bardzo duzo racji zwlaszcza z tym odejsciem. Czesto kobiety
panikuja, wydaje im sie ze to koniec swiata, ale przeciez.... swiat sie nie
konczy! Naprawde i czesto jest to poczatek pogodnego, satysfakcjonujacego
zycia. Stracilam wiele zdrowia niepotrzebnie zupelnie na "pogon psychiczna". I
nie zalmy sie ze oni tacy biedni, tacy nieporadni (mowie tu o Twoim mezu i o
moim bylym) ze zamknieci w sobie itd. Bzdury bzdury bzdury! Twoj maz igra sobie
z Toba i tak dlugo jak pozwolisz bedzie sie bawil tym i uwierz mi on sie w
duchu z Twojego przejmowania i angazowania po prostu smieje! Bawi sie z Toba w
kotka i myszke! Nie doszukuj sie diabli wiedza czego, nie dorabiaj teorii do
rzeczywistosci, nie filozofuj! Jest w domu? Dba o Ciebie? Dba o dzieci?
Troszczy sie co sie z Toba dzieje, jak sobie radzisz? Zadaj sobie pare takich
pytan i odpowiedz najobiektywniej jak potrafisz. Jak ta sytuacja wyglada z tej
perspektywy? No jak? Ja mam teraz bardzo madrego wspanialego partnera. Jest
szczery i oprocz opowiedzenia mi jaka jest psychika mezczyzn (a oni naprawde
wszystko wiedza, co powinni robic i jak) pokazuje mi co dzien w kazdej chwili
ze mozna patrzec i isc w te sama strone i jest to naturalne. Zycze Ci najpierw
wytrwalosci w przebrnieciu przez trudne chwile a potem szczescia i satysfakcji
w lepszym zyciu, ktore mozesz sobie dac. pozdrawiam

[my-cha]

jestem trochę zdziwiona i zniesmaczona częścią rad jakie tu wyczytałam.
Moja jest troszkę z innej strony
zapraszam na stronę www.spotkaniamalzenskie.pl/

wielu osobom to pomaga.
Waśnie w sytuacji gdy nie mogą się dogadać albo zacząć gadać :-)
Powodzenia

[aga_agawa]

Wiesz, za mało się cenisz.
Nie bądź taka dobra i łagodna, bo to mozę właśnie wkurza twojego M. Trochę
egoizmu z twojej strony mogłoby wyrównać poziom. On cię zostawia z niemowlakiem
i pierwszoklasistą w domu. Idzie sobie, bo się wkurzył??!! A ty jeszcze go
tłumaczysz. Tupnij nogą dziewczyno! Zadbaj o fryzurę i paznokcie. On jest zbyt
pewny tego, że ty mu nigdzie nie znikniesz i dlatego sobie tak pozwala. Wie, że
o bardzo kochasz i nigdy nie znajdziesz/nie poszukasz sobie innego. Do tego
trzymają cię dzieci. Zasiej w nim ziarenko niepokoju. Niech myśłi, zę tobie
nawet jest tak na rękę, bo sobie możesz robić inne rzeczy... zostaw dziecko z
koleżanką na chwilę i zainscenizuj, że to cały dzień ona z dzieckiem siedzi, bo
ty masz spotkanie "z kimś". Niech widzi, że przebierasz się w inną sukienkę na
wieczór do ogląania telewizji... kurcze niech zauważy w tobie kobietę, którą
może stracić! (bo chbya sie widujecie? odwiedza dzieci?) i niech go to zaboli!

Miałam podobny kryzys, gdy moja pierwsza córka miała pół roku. Kochaliśmy się,
ale... w końcu uświadomiłam mężowi, ze jeżeli nie będzie się starał, to mnie
straci... mimo wszystko. Przestałam mu gotować i prasować. Mieszkałam jak w
hotelu i dbałam tylko o siebie i dziecko. Kiedy facet spanikował - myśłał, zę
to JA chcę go zostawić (a nie on mnie), to nagle chciał rozmawiać...
Mieszkaliśmy obok siebie - bo nie było to wspólne mieszkanie i bycie. W końcu
(po dwóch latach, gdy on już się wyprowadzał do hotelu) udało sie wyjechać
razem na tygodniowe rekolekcje dla małżeństw. To nam pomogło, pokazało jak
rozmawiać ze sobą by się słyszeć. Oczywiście nei było gładko. Baliśmy się, że
nasze porozumienie prysnie jak bańka mydlana. Kontakt z osobami trzecimi pomógł
nam , ale dopiero wtedy gdy oboje tego chcieliśmy. Dziś jest dobrze. Owszem
czasem się pokłócimy. Ale przetrwaliśy.

Moim zdaniem przeżyłam to jego "odpoczywanie" ode mnie dzięki temu, że też
pomyślałam o swoich potrzebach. Nie mozęsz być jego wiernym pieskiem, tylko
partnerem na wszystkich płaszczyznach waszego życia. On cie musi szanować,
cenić i musi wiedzieć, że nic mu się nie należy... ale jeżeli już jest, to jest
tylko twoja dobrą wolą...

Powodzenia :)

[aga00007]

Witaj Bettinaj! Ja też mam bardzo podobny problem,z tym,że moje dzieci są dużo
starsze od Twoich mają 5 i 16 lat.Mój mąż to typowy cham i niewychowany synuś
mamusi,mówisz do niego stoi plecami jak mu grzecznie zwrócisz uwagę to się
drze,że nie będzie stał przede mną na baczność,ciągle mu się coś nie
podoba,ciągle się o coś czepia,jak chcę z nim porozmawiać to zawsze patrzy w
innym kierunku a najczęściej jest to telewizor,moje sprawy są dla niego
nieważne,moja praca to nie praca.Odkąd mam drugie dziecko rzeczywiście mniej
zarabiam dla domu niż on o czym nie pozwala mi na moment zapomnieć,twierdzi,że
nie umiem odłożyć na nowy samochód z pensji!!!!Właściwie mogłabym tak pisać i
pisać o nim do wieczora i mnożyć te przypadki ale nie w tym rzecz,ostatnio
zaczęłam na poważnie po raz pierwszy zastanawiać się jak ułożyć sobie życie bez
niego,jak po prostu od niego odejść,mam już nawet pewien plan,najpierw muszę
podreperować swoją sytuację finansową,co ma nastąpić od września no i wiadomo
zmiana mieszkania,oswojenie się z nowa sytuacją ,to wszystko nie jest takie
proste,ale ja po prostu mam dość,nie wyobrażam sobie być do końca życia z takim
człowiekiem.Wiele razy rozmawiałam,prosiłam,ustępowałam,ostatnio on już nawet
nie przeprasza,tylko urazi mnie czymś dogłębnie i czeka kilkanaście dni aż samo
się rozejdzie po kościach.Jest z natury potwornym mrukiem,więc nie czuje
potrzeby rozmawiania i obcowania z rodziną.Oczywiście jego zachowanie odbija
się już na starszej córce,nie chce się uczyć nie widzi celu w życiu,nie szanuje
mnie tak jak i on,jest bardzo chamska i krnąbrna sprawia w szkole kłopoty
wychowawcze.Nie chciałabym aby moje młodsze dziecko było też takie i właśnie
dlatego cos chcę zrobić ze swoim życiem właśnie teraz.Bajkowo brzmią dla mnie
wasze wypowiedzi o partnerze z którym nie trzeba walczyć,który potrafi
powiedziec dobre słowo i idzie w tym samym co Ty kierunku...może mnie się tez
to jeszcze możew zdarzyć.

[arnick_a]

aga00007 napisała:

> zaczęłam na poważnie po raz pierwszy zastanawiać się jak ułożyć sobie życie
bez
>
> niego,jak po prostu od niego odejść,mam już nawet pewien plan,najpierw muszę
> podreperować swoją sytuację finansową,co ma nastąpić od września no i wiadomo
> zmiana mieszkania,oswojenie się z nowa sytuacją ,to wszystko nie jest takie
> proste,ale ja po prostu mam dość,nie wyobrażam sobie być do końca życia z
takim
>
> człowiekiem.
Nareszcie ktoś podniósł przyziemny wątek kasy. Rzuci jeden z drugim żałosny
ochłap zwany alimentami, a wyzwolona kobieta wieczorami będzie gimnastykowć
umysł kombinując, jak go podzielić, żeby opłacić czynsz, kupić dziecku ciuchy
dostosowane do pory roku, a sobie zapewnić atrakcyjny wygląd, wszak życie nie
kończy się rozwodem! Jeśli ktoś widział tłum kobiet z dziećmi pod urzędem
wypłacającym niewielkie zapomogi, wie, o czym mówię. Do rozdzielenia była
określona kwota, więc która pierwsza, ta lepsza. Nie wiem, czy można zachować
godność osobistą, w brutalnych przepychankach do społecznych groszy, nie tylko
godność zresztą. Na samotne wychowywanie dzieci musi być kobietę stać.
I druga rzecz. Opisywani na forach faceci to bardzo często istoty niemalże
anielskie, stąd niespotykane w realu. Znaleźć dla siebie nowego męża to nie
problem, ale ojca dla swoich dzieci już nie tak pojedynczo. Lepszy ojciec z
wadami niż taki ojczym. A już kiedy rodzina obejmuje dzieci moje, twoje i nasze
psychika nie tylko dzieci bywa zagrożona. Nie twierdzę, że to reguła, ale warto
spojrzeć na zerwanie związku i z takiej perspektywy.
Arni

[falcon87]

Niedawno przechodziliśmy podobny kryzys, przez jakiś miesiąc nawet mieszkaliśmy
osobno. Ostatecznie winna częściowo była temu moja depresja związana z własną
firmą. Byłem też zaangażowany w korespondencję elektroniczną z inną kobietą.
Pomógł mi psychiatra i silna wola żeby nie powtórzyć scenariusza moich
rodziców. Chyba wygraliśmy, bo już od prawie pół roku można powiedzieć że jest
ok. Pierwsza wizyta u psychologa dała dwuznaczny rezultat, drugi raz już
byliśmy u sprawdzonej osoby. Widać że kochasz swojego męża. To jest Twój
potencjał. Jaki jest jego? Nie wiem. Byłbym ostrożny w tym 1000% pewności co do
braku trzeciej osoby. Ale dopóki jej nie ma, to macie duże szanse na
zwycięstwo. Może problemy w pracy, może ktoś go niespodziewanie zaczął
podrywać? W naszym wieku (jak sądzę 30 - 40) facet przechodzi takie symptomy -
czy ja właściwie jeszcze jestem atrakcyjny? - bo za chwilę '40 lat minęło ...'
Ma prawo do takiego kryzysu, ale miły uśmiech koleżanki z pracy powinien
wystarczyć do jego przezwyciężenia. Macie dzieci i musi do niego dotrzeć że to
zobowiązuje. Powiedz mu że dzieci go BARDZO potrzebują. Na mnie jako ojca to
mocno działa. My w końcu nie pojechaliśmy, ale znając pewne osoby z tego kręgu,
mogę polecić spotkania małżeńskie - to tylko weekend. Jadą tam też małżeństwa
które już ze sobą wcale nie rozmawiają - i pomaga. Spokojnie. Pracuj w tym
czasie nad sobą. Jeśli Twój mąż jest Ciebie wart - będzie dobrze. Nie wiem co
Ci jeszcze napisać - życie jest pełne niespodzianek, a prawdziwa miłość jak
dobre wino - wspólne lata, jak wnioskuję dość szczęśliwe - to kapitał, który
trudno zdyskontować. Głowa do góry - rozejrzyj się - co roku jest wiosna! Acha -
dbaj o siebie, bądź atrakcyjna - bez przesady, ale po prostu zadbana. I
powiedz mu że dzieci tęsknią. Powodzenia!

[e._]

Po pierwsze:
gdy postanowiliście coś zrobić - wychodzić bez dzieci itp - przez 2 tygodnie
było cudownie a potem nagle już nie.
Po drugie:
ma ciężkie życie w pracy a Twoje ciagłe przepraszanie i stawianie siebie niżej
pokazywało mu, ze nie ma w tobie partnera tylko osobę niezbyt samodzielną,
którą też otaczają liczne problemy (wiadomo: dom, dzieci), a która stara się,
by te problemy były takze jego udziałem.
Po trzecie:
z twojej wypowiedzi nie wynika, dlaczego sie wyprowadził, jaki to ma cel i
czemu służy.
Moje zdanie: szukajcie kobiety! On jest pełen wątpliwości, istniejecie w nim
obie naraz, wyraźnie ucieszyło go to, ze między Wami moze byc jak kiedyś (stąd
świetne dwa tygodnie) Ale rywalka nie próżnuje i dlatego potem się to załamało.
Wyprowadził sie? Jeśli to nie był jej sukces majacy na celu odciągnięcie go od
domu i zdanie go na nią samą lecz była to jego decyzja, to oznaczać może, że w
głebi duszy liczy na to, że romans się pięknie przeżyje i potem skończy a on,
po "zastanowieniu" wróci do domu.

W każdej możliwej wersji uważam, że:
1. nie zaszkodzi Ci pogadać ze specjalistami w jakiejś poradni, może nawet i
niejednej. Niekoniecznie z nim. Pomyśl o sobie i dzieciach.
2. koniecznie pokaż sobie, jemu i dzieciom że choć sie wyprowadził, radzisz
sobie dobrze, wyglądasz WSPANIALE, masz POGODNY OPTYMISTYCZNY NASTRÓJ, nie
ciągniesz go na siłe do domu i, co bardzo ważne, umiesz zorganizować opiekę nad
dziećmi tak, zebyś też czasem wychodziła po południu lub wieczorem. Koniecznie -
świeże kwiaty w wazonie, to niezbędne!

Dlaczego?
Bo zawodowy psycholog pozwoli ci zrozumieć Twoje i Wasze problemy. Bo
udowadniając samej sobie ze sobie radzisz zmieniasz, umacniasz wiarę w siebie
samą. Bo dzieki temu najmniej cierpia dzieci - przy pogodnej, zrównoważonej
mamie. Bo on ma szansę wpaść na pomysł, ze moze nie będziesz na niego czekała
miesiącami, spuchnieta od płaczu, z tłustymi włosami i syfem w domu ponieważ
tak ci źle.

Tak czy owak - stawiaj na siebie. Dobrze, jeśli Wam się uda wrócic do dobrego
klimatu i bezpiecznej rodziny. Mysl o dzieciach. Trzymam kciuki.

[falcon87]

Tak mi się jeszcze skojarzyło a propos wspaniałych dwóch tygodni: u nas też tak
było - kilka razy - szczera rozmowa, łzy, potem super, a potem znowu źle. Tak
będzie pewnie i u Was, ale spokojnie - jeśli nie ma z drugiej strony
zdeterminowanej kobiety, to kryzys minie. Kryzysy mijają. Po prostu. Ale warto
z nich korzystać, bo każdy nas czegoś uczy - czy to nie wspaniałe? Co Cię nie
zabije to Cię wzmocni!

Jest mnóstwo rzeczy które mają wpływ na to co się dzieje w małżeństwie - za
mało wiem żeby doradzać, poza tym uważam że nie ma recept, ale spróbuj
uruchomić wyobraźnię w związku z tym co możesz zmienić, np. jak się ma Twój
stosunek do męża wobec Twojego stosunku do Waszego maleństwa, czy Twój mąż może
mieć jakieś hobby w Waszym domu, czy Ty czujesz się spełniona i lubisz swoje
życie (to przed kryzysem) w jaki sposób lubisz się wyżywać - plotki, aerobik,
basen czy sprzątanie, a może na mężu ... bo każdy jakoś musi się wyżyć - i
lepiej robić to świadomie i w sposób przyjazny dla ludzi. Nie czuj się
atakowana, po prostu może przyda Ci się tu męski punkt widzenia. Niekoniecznie
jest on najlepszy ale taki po prostu jest - a związałaś się z mężczyzną a nie
jakąś idealną istotą z doskonale neutralną psychiką.

Poza tym może być jeszcze mnóstwo innych problemów o których nie zawsze chce
się publicznie mówić, np. finansowe. Nas też to dusiło, ale zaczynamy wychodzić
na prostą. Jeżeli uważasz że mogę coś jeszcze podpowiedzieć - pisz na priv.

Tak się rozpisuję, bo w moim prawie 8-letnim małżeństwie to dość świeża sprawa,
ale jak mówiłem - udało się - wbrew niektórym głosom sugerującym rozstanie.
Dopóki macie jakikolwiek szacunek dla siebie - jestem przeciwny takiemu
rozwiązaniu.

Pozdrawiam

do falcon87

[soussignee]

Ja też przechodzę kryzys. Mój mąż też się wyprowadził. A Twoje słowa dodają mi
trochę nadziei.
Napisz mi proszę czy podczas tego kryzysu wydawało się Wam, że już nie
kochacie? Że nie widzicie wspólnej przyszłości?
Bo mój mąż tak ma. To już kolejny raz a pomiędzy był czuły, twierdził, że kocha
i wie czego chce. A potem załamanie i dół i zero perspektyw.
Teraz się zastanawia...
Wiem, że pytanie banalne ale potrzebuje jakiejś iskry nadziei bo i ja się
zaczynam poddawać.

[falcon87]

Hej soussignee,

Analiza tego czy 'kocham' wydaje mi się trochę ponad siły - bo oznacza
konieczność zdefiniowania miłości. Temat - rzeka. Łatwiej mi sformułować
problem jak napisałaś: czy widzimy sens wspólnej przyszłości? No i chyba
właśnie na tym polega kryzys - że wizja dotychczasowej wspólnoty zbladła, stała
się nieatrakcyjna i bezsensowna. Ja zacząłem sobie przypominać wszystkie
wcześniejsze złe chwile i przez ich pryzmat patrzyłem w przyszłość - jak mi się
wydawało pełną kłótni i niepotrzebnych nerwów. Tak właśnie myślałem: komu to
potrzebne?

No i teraz zasadnicze pytanie, które zadawali mi specjaliści i mi też wydaje
się kluczowe: czy jest ktoś trzeci? Jeśli nie - byłbym spokojny. Jeśli tak - to
w jakim stopniu i jaki zapas hartu ducha posiada Twój mąż. Na ile czuje się
odpowiedzialny za rodzinę, nie wiem czy macie dzieci ...

Z tego co zauważyłem kochające żony są skłonne darzyć wielkim zaufaniem swoich
mężów w tym względzie. A rozglądając się wokół, część z nich myli się.
Oczywiście czasem nie przekracza to pewnej granicy, zza której trudno powrócić,
w moim przypadku skończyło się na kilku miesiącach mailowania, bez erotyki i w
końcu na pogawędce w kawiarni i chwała Bogu - jestem w stanie spojrzeć sobie
przed lustrem w oczy.

Nie mam pojęcia jaka jest Twoja sytuacja, jest mnóstwo czynników, które zaważą
na Waszej przyszłości, nie chcę się tu wymądrzać, bo nie mam czym. Ale zwróć
uwagę co człowieka dopada w życiu: licznik przekręca się na '30' i zaczynasz
zastanawiać się czy wystarczająco użyłeś życia, zanim będzie za późno ...
Niektórzy muszą sobie wtedy udowodnić pewne rzeczy. Wydaje mi się że kiedy
człowiek ma już co jeść i ciepło, to jeszcze potrzebuje spełnienia. Facet
raczej na zewnątrz domu. Ja pod koniec kryzysu wróciłem do dawnej pasji. Nie
mam już problemów z uśmiechami koleżanek w pracy, nie potrzebuję się dodatkowo
sprawdzać. Chyba bardziej doceniam teraz swoją rodzinę.

Nie wiem czy miałabyś odwagę zapytać go wprost czy jest ktoś. Nie wiem czy to
by pomogło czy też nie. A może rzeczywiście dać sobie trochę czasu, krótka
separacja nie oznacza końca świata, pomoże spojrzeć obojgu z innej perspektywy.
Wiem że to trudne doświadczenie, ale jeszcze nie stało się to najgorsze. Jak
długo to trwa u Was? U nas rok z małych haczykiem.

Twoje pytanie nie jest banalne, bo taka sytuacja porusza fundamentami
dotychczasowego życia - wątpisz już nie tylko w swój związek, ale w całe swoje
życie. Nie wiem czy każde, ale na pewno prawie każde małżeństwo przechodzi
kryzys. Większość z tych kryzysów kończy się dobrze, a takie doświadczenia
stanowią bezcenny materiał dydaktyczny :)

Mam nadzieję że dałem iskrę nadziei :)

[soussignee]

Dzięki za odpowiedź. W międzyczasie napisałam do Cebie na priv. Trochę chyba od
tych stresów niecierpliwa się zrobiłam;) Tamto zignoruj więc.
A Twoje zdanie (szczególnie jako faceta, bo tak to gadam z kobietami) jest dla
mnie bardzo cenne. Zdaję sobie sprawę, że to tylko Twój pogląd ale zawsze jakiś
dodatkowy punkt widzenia dla mnie. No i ta iskierka nadziei...:)
Dzieci nie mamy. O kogoś trzeciego pytałam i podobno nie. A ten kryzys to już
też ładne parę miesięcy. Może nawet od roku i za każdym razem jak wraca to z
większą mocą. Początkowo kłótnie, chwile spokoju, potem pierwsze stwierdzenie,
że nie kocha. Potem, że jednak kocha i wie czego chce... I tak ciągle karuzela.
Myśleliśmy o psychologu ale za każdym razem robiło się dobrze więc
rezygnowaliśmy. Błąd.
A teraz ma odpowiedź, że nie widzi sensu, że sobie nie wyobraża. Pomiędzy tymi
kryzysami było bardzo dobrze. Według mnie wychodziliśmy na prostą. Jest
naprawdę czułym facetem, który mnie zapewnia, że kocha.
Jak wyjechałam niedawno słał pełne miłości i tęsknoty smsy a potem wystarczyło
jakieś kolejne spięcie by znowu stwierdził że koniec. I tak w ciągu 3 tygodni
mu się zmieniło?
No i teraz się wyprowadził. A ja nie wiem co robić.
Czy mam siedzieś cicho i czekać - a on dobrze wie ze kocham, czekam i nie chcę
być bez niego. Czy też wdać się w jakieś gierki i napisać, że ja też już nie
chcę (czego nigdy nie robiłam i nawet nie wiem czy potrafiłabym). Ale może
potrzeba takiego wstrząsu, bo co to dla niego za stres skoro to on się
wyprowadził i on stawia mi warunki?
Nigdy nie wiem co robić w takich sytuacjach, bo ja zawsze byłam szczera wobec
niego. I nigdy nie wątpiłam w nasz związek. Ale teraz zupełnie nie wiem co
robić z tymi jego wątpliwościami.
No i oczywiście teraz się obwiniam. że za dużo chciałam gadać, że go
zamęczyłam. Ale jak rozwiązać inaczej problemy?

[falcon87]

Niestety w pracy nie mam dostępu do prywatnej skrzynki, dopiero wieczorem
przeczytam. Na razie muszę trochę popracować więc wystawię jeszcze Twoją
cierpliwość na próbę ;-) ale odpiszę później.

[arnick_a]

e._ napisała:

> 2. koniecznie pokaż sobie, jemu i dzieciom że choć sie wyprowadził, radzisz
> sobie dobrze, wyglądasz WSPANIALE, masz POGODNY OPTYMISTYCZNY NASTRÓJ, nie
> ciągniesz go na siłe do domu i, co bardzo ważne, umiesz zorganizować opiekę
Aby wiarygodnie odegrać opisaną rolę, trzeba by zawodowej aktorki. Normalną
kobietę momentalnie zdemaskują zarówno mąż jak i dzieci, o ile wcześniej sama
nie wypadnie z roli. Będzie się wtedy czuć jeszcze podlej niż przed podjęciem
występów. Nic na siłę. Tylko autentyczne, oparte o ksobną motywację posunięcia
w kierunku niezależności przyniosą osobistą satysfakcję i oszczędzą żałosnego
politowania ze strony otoczenia.
Arni

[e._]

Rany! Ależ tu nie chodzi o aktorstwo! Nie trzeba tu żadnej aktorki, zapewniam.
Ja nią nie jestem i nigdy nie byłam, a metodę stosowałam z powodzeniem,
przekonana do niej przez przyjaciółkę. Sama też ją przekazałam dalej.
Powiem jeszcze raz: nie chodzi o to, by na siłę udawać, bo to prowadzi do
jeszcze wiekszego rozdarcia, do dalszej utraty poczucia włąsnej wartości.
Chodzi o to, by zrozumieć "w sobie i dla siebie" ze to dobra droga. I po prostu
nią pójść. Na poczatku trzeba sobie co chwilę przypominać, ze nie dam sie
wdeptać, nawet samej sobie, wyprostuje plecy (to ważne!) podniosę głowę i nie
dam się! Bo tego potrzebuja moje dzieci, moja rodzina a najbardziej - ja!
Być moze inni uznają za lepsze zalewanie sie łzami ku przerażeniu dzieci,
zaniedbanie siebie i domu, branie "na litość". Ale ta metoda słabo się
sprawdza...

[arnick_a]

Mój post traktuje o pewnej formie manipulacji czy też próbie odegrania się na
facecie lub odbudowania nadszarpniętego poczucia wlasnej wartości. Motywacje do
opisanych przez Ciebie zachowań mogą być bardzo różne. Nie zamierzałam
polemizować, lecz rozszerzyć podjętą przez Ciebie myśl, z którą nie sposób się
nie zgodzić.
Arni

do bettinaj - terapeuta

[skiba_wsk]

www.pocoapoco.wroc.pl/
Magdalena Andrzejewska, ul. Piastowska 45/1 Wrocław
[e-mail] [e-mail]
tel. [phone]; M.Andrzejewska 602 242 233

Kwalifikacje zawodowe:
M.Andrzejewska - psychiatra, mgr psychologii, wieloletnie doświadczenie w pracy
z dziećmi, młodzieżą i dorosłymi w ramach pracy na Oddziale Psychiatrii Dzieci
i Młodzieży;

i jeszcze godne polecenia Gabinety psychoterapii Anima, podwale chyba 62 kolo
banku bre to budynek dawnego slowa polskiego wejscie do oficyny trzeba przejsc
kolo restauracji i po schodach do gory - gabinety 09 i chyba 10

do skiba_wsk

[bettinaj]

dziekuję serdecznie
a może znasz jakieś gabinety refundowane przez NFZ??

[skiba_wsk]

niestety, tu moge jedynie polecic panorame firm albo ksiazke telefoniczna

do bettinaj

[drugastrona4]

A może Ci pomoże lektura?
Mnie (nam) pomogła. Chociaz tylko ja czytałem.
Oczywiście trzeba mieć chęć zrozumienia genezy problemu, no i jakoś przejść do
czynów.

proponuje:
autor: Miroslav Plzak "Strategia i taktyka w miłości"
Wiedza Powszechna 1973
(stare i trudno sie czyta ale po tej lekturze zaczyna sie rozumiec postępowania)

autor: Barbara De Angelis "Sekrety mężczyzn"
Książnica chyba 2000
(jak rozumieć męskie zachowania - jest też pozycja dla mężczyzn "Sekrety kobiet")

Napisane przez zawodowych psychoterapeutów (przez co nie zawsze daja się czytać
jak powieść) i daja dużo do myślenia.
U Ciebie problemem bedzie pewnie nakłonić męża do przeczytania czegokolwiek ale
"podsuń" mu "Sekrety kobiet" (dla mężczyzn) a sama przeczytaj też 2 pozostałe.
Jest też wiele innych i może wystarczy na początek udać się do biblioteki.

[michalchochola]

To rzeczywiście trudne pytanie.. ja mam podobny problem z rodzicami. Ukrywalem
wiele lat pewien fakt- i teraz wyszlo to na jaw. Mam mnostwo problemow. I
rozmawiac nadal sie nie da- wszystko od razu idzie w kierunku "huków"

[jadwigamarciniak]

Musisz..no właśnie znowu to słowo" musisz", ale niech tam...sie zastanowić
czego oczekujesz od zycia od partnera i od siebie. Z tego co czytam to widze,ze
jestes w impasie zupełnym. Spokojnie postaraj sie porozmawiac z mężem o
problemach. powtazam ..spokojnie, wysłuchaj go - to tez człowiek- może on
ucieka z domu bo ma dosyc twoich nieustannych zalów i pretensji. Ja cie
rozumiem, ale pamietaj ..to jest facet i cię nie musi rozumieć. On nie wie,ze
cie głowa boli, ze jestes zmęczona, że nie masz ochoty na sex z przyczyn jak
wyzej. To jest facet i staraj się mysleć "facetem". Spokój..i jeszcze raz
spokój. Mówię ci to działa. Ja wypróbowałam to nie raz. pozdrowienia

[arnick_a]

jadwigamarciniak napisała:

> Ja cie
> rozumiem, ale pamietaj ..to jest facet i cię nie musi rozumieć.
> On nie wie,ze
> cie głowa boli, ze jestes zmęczona, że nie masz ochoty na sex z przyczyn jak
> wyzej.
Trudno zrozumieć drugiego człowieka i rzadko się to udaje, natomiast przyjąć do
wiadomości komunikat sformułowany w znanym języku nie stanowi trudności tak dla
kobiety jak i dla mężczyzny. Pan stworzenia nie stoi intelektualnie poniżej
swojej poddanki.
> To jest facet i staraj się mysleć "facetem".
Proponujesz obarczenie trudem ratowania związku wyłącznie kobietę. Wyjdą z tego
nici. Prędzej czy poźniej dojdzie do głosu poczucie krzywdy u zabiegającej
strony. Wcześniej ktoś już o tym wspominał.
Spokój..i jeszcze raz
> spokój.
A tak!
Arni