Mąż mnie nigdy nie uderzył

[magdacan]

Denerwuje mnie naiwne pytanie redaktorki: dlaczego ofiary przemocy nie
uciekaja od przesladowcy? A gdzie maja uciec? Najczesciej bez pieniedzy,
pracy, mieszkania. Gdzie sie maja podziac z dziecmi? W Polsce pomoc panstwa
dla ofiar przemocy to jakas paranoja. A wlasciwie dlaczego to one maja
uciekac tzn. wyprowadzac sie, ze wspolnego mieszkania? To chyba sprawca
powinien znalesc sobie nowe lokum. Moze ktos wreszcie napisalby artukul o tym
jak wyglada pomoc panstwa dla kobiet ofiar przemocy, ktore odwazyly sie uciec
od "meza". Dlaczego o tym nikt nie napisze?

[lela-62]

Bardzo dziękuję Gazecie za tekst o przemocy psychicznej. Jak wielce
skomplikowany jest to problem, rozumieją tylko Ci, którzy jej doznają. Są
kompletnie osamotnieni w walce z nią i kompletnie niezrozumiani. Dlatego tak
potrzebe jest wsparcie. Mam 44 lata i od 20 lat mężatką właśnie w takim
związku. Dopiero, niestety, od pół roku chodzę na terapię i dopiero teraz, o
zgrozo, zaczynam rozumieć, dlaczego moje życie jest takie przegrane. To jest
takie trudne, takie niejednoznaczne. Proszę, piszcie o tym częściej,
nagłaśniajcie te sprawy, uświadamiajcie ludziom także, że to nie jest wstyd
pójść do psycholoa. Ja zrobiłam to przynajmnije 10 lat za późno, ale może nie
wszystko stracone...

[obalmykaczyzm]

Hej, lela! Twoje zycie nie jest, jak piszesz, przegrane, skoro postanowilas cos
z tym zrobic. DEcyzja pojsc do terapeuty jest wygrana - 10 punktow dla Ciebie.
Mam nadzieje, ze terapeuta pomoze Ci odbudowac wiare we wlasna wartosc. A wtedy
bedziesz mogla znalezc dosc sily aby odejsc. Bo absolutnie wszystko jest lepsze
niz zycie w zniewoleniu.
Sluchaj! strasznie dobrze jest zyc na wolnosci! A prawo jest po Twojej
stronie, slyszysz? Szmat zycia przed |Toba. Trzymam kciuki.
A on, jesli jest taki jak tu opisani, to sie nie poprawi. Oni sie nie
poprawiaja - chyba, ze po wieloletniej terapii. A Ty nie masz na to czasu.
Twoim najwaznieszym zadaniem jest ratowanie wlasnego zycia i ew, dzieci, jesli
je masz. Dosyc sie juz naposwiecalas i naczekalas. Teraz Me-lela-62!

[lela-62]

Dziękuję za wsparcie. Już ten artykuł mnie podbudował. Widzę, że to nie mnie
przewróciło się w głowie, że są też inni. Pozdrawiam.

[miauka]

Lela, tez uwazam, ze wygralas swoje zycie - pomysl o wszystkich kobietach, ktore
do smierci nawet nie sprobuja sobie pomoc! Zycze wytrwalosci i pomyslnosci.

Kiedys myslalam: jak mozna dac soba tak pomiatac, nie uciec, przeciez one same
sobie to robia, moze to lubia? Teraz wiem, ze nie kazdemu udaje sie wyrwac z
takiego lajna, tak jak nie kazdemu alkoholikowi udaje sie przestac pic, a
twierdzenie, ze "moze to lubia" jest gleboko krzywdzace.

Uwazam, ze winna takiego stanu rzeczy jest nasza zaklamana kultura, pelna
hipokryzji religia, pelne agresji i przywiazane do stereotypow spoleczenstwo.
Smutne.

[fikus28]

Witam. Ja też zawsze dziwiłam się tym kobietom. Ale niestety punkt widzenia
zależy od punktu siedzenia. Wyszłam za mąż i sama znalazłam się w takiej
sytuacji. Rok po ślubie mąż mało nie zrobił ze mnie kaleki, dzięki opatrzności
Bożej chyba udało mi się uniknąć udeżenia podstawą czaszki w upadający stołek
kiedy mój "mąż" złapał mnie za kostki i poderwał do góry. Ale tłumaczyłam to
sobie że przecież musiałam zasłużyć, bo zamiast siedzieć cicho robiłam mu
wyrzuty że w środku nocy przyprowadził mi do domu pijane towarzystwo z imprezy.
Poza tym przecież obiecał że już więcej mi tego nie zrobi. Moi drodzy rozwodze
się z nim po prawie 5 latach małżeństwa, po tym jak w pijanym widzie nasikał mi
w przedpokoju. I pytanie na koniec. Czy myślicie że moi znajomi kiedy im o tym
opowiedziałam kiedy szukałam pomocy pomogli mi? Otóż 90% z nich mi poprostu nie
uwierzyło. Dobrze że znalazły się dwie osoby które spróbowały otworzyć mi oczy
w jakim piekle żyję. I dobrze że stało się to teraz a nie za 10 lat. Tym osobom
będę do śmierci wdzięczna za to co dla mnie robiły i robią. Pozdrawiam.

[magdacan]

fikus28 zycze powodzenia. Dzielna z Ciebie kobieta.

[fikus28]

Dziękuję. Staram się trzymac twardo, ale z takiego związku jest strasznie
trudno się wyrwać. Uzależnienie od tej drugiej osoby i wmówiony przez nią brak
własnej wartości i wiary we własne siły są tak trudne do pokonania jak K2. Ale
gdy znajdzie się choćby jedna osoba która daje wsparcie w takiej chwili
wyzwolenie staje się dużo łatwiejsze. Pozdrawiam wszystkich cieplutko.:))

[max-chamisko]

Jak można uzależnić się od czegoś, co nie smakuje, co wywołuje złość i wymioty.
Dla mnie to masochizm

[fikus28]

Fakt. Takie związki przez psychologów nazywane są sadystyczno -
masochistycznymi. I też myślałam tak jak Ty. Ale powtarzam jeszcze raz punkt
widzena zależy od punktu siedzenia. Wyobraź sobie że jesteś z ukochaną przez
Ciebie osobą, że jej ufasz i wierzysz że ona też Cię kocha, wiążesz się
sakramentalnym więzem małżeńskim, przysięgacie sobie przed ołtarzem i....jest
coraz gorzej. U mnie dużą rolę odegrała wiara, powtarzałam sobie że skoro mam
ślub kościelny to nie wolno mi od niego odejść, potem zaczęłam wierzyć że sama
sobie nie poradzę, że nie będę potrafiła sama o siebie zadbać, że jestem do
niczego, że nie mam prawa do własnego zdania. Dopiero pomoc prawdziwych
przyjaciół i psychologa pozwoliła mi się uwolnić. Mineło prawie pół roku a ja
nawet po rozmowie telefonicznej z nim trzęsę się jak baranie jajo. On np.
dzwoni kiedy jajestem w pracy, albo w nocy i nawija mi makaron na uszy. Jaka to
ja jestem okrutna i zła do szpiku kości, gra na moich uczuciach i wierze, albo
prosi i płacze w słuchawkę albo grozi i wyzywa. To nie jest ani łatwe ani
przyjemne. Wmówił naszym (patrz jego) znajomym że to moja wina że to on jest
ofiarą, że ja go wyrzuciłam z domu bez powodu, a on biedaczek jest na dnie
rozpaczy i nie może się pozbierać. 70% znajomych odwróciło się ode mnie.
Naprawdę to nie jest takie proste jak się wydaje. Pozdrawiam.

[niebo55]

Zgadzam sie całkowicie.Wsparcie jest niezbędnt tak jak kąt do mieszkania i
srodki do życia. Myślę że generalnym problemem jest nie dać się całkowicie
uzależnić od drugiej osoby.Nie dać się odciąć od znajomych , przyjaciół,
rodziny , nie rezygnować z obszaru swoich zainteresowań, szkoły nauki, pracy.
Kiedy ktoś tzn partner( bo to działa w obie strony) codziennie wmawia nam i
naszym dzieciom ( tez przez to przechodziłam)że jeteśmy nikim, bez wartości ,
głomby, zero itp.że gdyby nie on/ona to skończyli byśmy w przytułku albo na
ulicy, że tylko on/ona jest naszą jedyną ostoja itp.itd to zaczynamy myślec że
może żeczywiście to prawda, chociaż w głebi duszy czujemy ze on/ona nie ma
racji. Odejść jest bardzo trudno, a jeszcze trudniej się z tego na stałe
wyleczyc. wystarczy że ponownie pomieszka sie z partnerem i on/ona zacznie znowu
używać przemocy psychicznej -to poczucie krzywdy i zachwianie poczucia własnej
wartości wraca.A może to że np. nasze rodzeństwo próbowało nami drygować i
ugruntowało w nas poczucie niższej wartości bo zawsze we wszystkim było lepsze
wpływa na skłonność do stawania się ofiarą przemocy psychicznej!!!. Moja siostra
po dziś dzien traktyje mnie jak nieco głupsza albo miej zaradną, chociaz tak juz
nie jest.!! Kończąc uważam .że w każdym przypadku, nawet w udanych rodzinach,
nie mozna zgodzić sie na to aby któryś z partnerów był całkowicie zależny od
drugiego, bo nawet w dobrych rodzianch zdzaza sie choroba, wypadek ,nagłe
niezczęście ?? i odchodzi ten kto utrzymywał rodzine, a druga osoba zostaje sama
bez środków do zycia, bez znajomych przyjaciół. Wtedy dopiero jest trudno żyć
nawet jeśli nie było sie ofiarą. Koniecznie trzeba mieć własni życie i
srodowisko żeby w takich razach móc żyć dalej, żeby nie walił nam się w gruzy
dorazu cały świat.Pozdrawiam

[xanaxy]

Dramat zaczyna sie w rodzinnym domu.Ofiary przemocy juz byly ofiarami, nim
wyszly za kolejnych psychopatow. Trzymajcie sie dziewczyny.Jaknajdalej od
manipulatorow / prawnikow szczegolnie, bo to oni w majestacie prawa rozgrywaja
swoje chore emocje/, tez od wojska,policji i "cieplych" / na poczatku!!!/
facetow. Nikr tak nie potrafi udawac, jak psychopaci. Oni istnieja naprawde, a
nie w filmach tylko.

[joanna_can]

Odeszlam od meza 18 lat po slubie (przemoc fizyczna/psychiczna) nie moge sama
siebie zrozumiec dlaczego tak pozno.

Ale - w sumie to niewazne kiedy. Wazne, ze sie zdecydowalam. Od tego dnia
jestem naprawde szczesliwa. Z jednym wyjatkiem - nie wyobrazam sobie, zebym
sie mogla po raz drugi z kims zwiazac... Flirt, randka - tak, ale nic na
stale.

[abch1]

Wiem co to znaczy. Właśnie mija rok, jak skończyłam to. Groził, że popełni
samobójstwo, ale zmieniłam numer telefonu, wyprowadziłam z mieszkania. Dziś
świat jest piękny, a ja umiem się tym cieszyć. Życzę wszyskim kobietom w takiej
sytuacji więcej wiary w siebie i swoje możliwości.

[obalmykaczyzm]

Bardzo dzielne dziewczyny. Bardzo, bardzo. Tak trzymac!

dlaczego jest mowa tylko

[axial_force]

o kobietach-ofiarach? mało jest kobiet-terrorystek, które swoimi humorami
zatruwają życie mężom i całym rodzinom?

sam przerobiłem taki związek (na szczęście wyłącznie na poziomie zwykłego
chodzenia ze sobą), pozatym w mojej rodzinie i wśród moich znajomych też jest
wiele takich przypadków

wizja wyłącznie męskiej tyranii w związkach to mit, może ktoś pokusi się by
pokazać drugą stronę medalu?

[elpicador]

Pewnie dlatego, że jest to periodyk dotyczący kobiet ;)
Jednak sam chciałem zadać to same pytanie. Mam za sobą 10 lat życia w przemocy
psychicznej, tej ze strony kobiety. 10 lat zmarnowanego życia, stresów,
awantur, wysłuchiwania jaki to jestem beznadziejny a ona wspaniała i nie
popełniająca błędów.
Na szczęście cała sprawa już się kończy, wkrótce się wyprowadzam :)

[eto9]

Duży Format jest periodykiem dotyczącym kobiet?
Bardzo ciekawe...

elpicador - to, o czym piszesz

[joanna_can]

to nie jest przemoc psychiczna. To zwykla upierdliwosc. Nie staram sie
pomniejszyc twojego problemu, wierze ze istnieje, ale nie spelnia pewnych
warunkow przemocy.

Faktem jest, ze przemoc w rodzinie dotyczy glownie kobiet - one generalnie sa
ofiarami. Oczywiscie zdarza sie inaczej (zawsze sa wyjatki).

Przemoc nie zalezy (w kazdym razie nie do konca zalezy) od kultury danego
kraju, jezyka, religii... Jest wszedzie. W pewnych jednak krajach jest lepiej
zorganizowana pomoc (pisze z Kanady - tu jest naprawde postawione to na duzo
wyzszym poziomie niz w Polsce). Bez tej pomocy jest trudno. W Polsce wszystko
jest dopiero w powijakach. I tak lepiej, niz 23 lata temu, kiedy wyjezdzalam.
Bedzie jeszcze lepiej. (Niestety beda tez nastepne ofiary...)

Ofiary przemocy sa obu płci

[mis22]

axial_force napisał:
> o kobietach-ofiarach? mało jest kobiet-terrorystek, które swoimi humorami
> zatruwają życie mężom i całym rodzinom?

> sam przerobiłem taki związek (na szczęście wyłącznie na poziomie zwykłego
> chodzenia ze sobą), pozatym w mojej rodzinie i wśród moich znajomych też jest
> wiele takich przypadków.

> wizja wyłącznie męskiej tyranii w związkach to mit, może ktoś pokusi się by
> pokazać drugą stronę medalu?

To prawda! Ale mity sa nieodlaczna cecha naszej kultury. Inny problem to
sterotypy myslowe sedziow udzielajacych rozwodu. Zwykle "z definicji" przyjmuja
oni, ze pokrzywdzona jest kobieta. Nawet jesli jest to oczywista "Herod-baba"
terroryzujaca wszystkich wokol. Przemoc, szczegolnie psychiczna, nie jest
ograniczona do jednej plci.

[sternsternhard]

> to nie jest przemoc psychiczna. To zwykla upierdliwosc. Nie staram sie
> pomniejszyc twojego problemu, wierze ze istnieje, ale nie spelnia pewnych
> warunkow przemocy.

tak samo jak nie istnieje przemoc psychiczna, to po prostu okazywanie miłości
przez mężczyznę.

Ech Joanno, walczysz z jedynmi stereotypami, a powielasz inne.

[lucusia3]

Zgadzam sie, że zaburzenia psychiczne (a to co opisano to moim zdaniem nie mozna nazwac normalnością)sa podzielone równo między kobiety i mężczyzn. Tylko nie słyszy sie za często o pobitych mężczyznach, którzy będą kalekami do końca życia. Również nie słyszy sie o żonach zabraniających wyjść mężowi z domu, a artykuł był o takich drastycznych przypadkach.Nie słyszałam o tak zagłodzonych mężach, żeby nie pozwalało to na posiadanie dzieci (znam taki przypadek, oboju po doktoratach). "Normalna" upierdliwość to chyba nie to.
Winne jest tu głównie wychowanie i akceptacja społeczna, a może udawanie, że się nic nie widzi.
Może tak PIS, który lubi się zajmować dewiacjami, zajmie sie też tymi. W końcu rodzina to dla nich priorytet, a dzieci tak wychowywane nie moga sie normalnie rozwijac i normalnie potem żyć.

[lucusia3]

Nie oboju, ale oboje.Przepraszam

[miang]

> a nazwac normalnością)sa podzielone równo między kobiety i mężczyzn. Tylko nie
> słyszy sie za często o pobitych mężczyznach, którzy będą kalekami do końca życ

jezeli facet nie jest slabszy fizyccznie to taka kobieta odreagowywuje na "jego"
dzieciach

[leo_tax]

elpicador napisał:

> Pewnie dlatego, że jest to periodyk dotyczący kobiet ;)
> Jednak sam chciałem zadać to same pytanie. Mam za sobą 10 lat życia w
przemocy
> psychicznej, tej ze strony kobiety. 10 lat zmarnowanego życia, stresów,
> awantur, wysłuchiwania jaki to jestem beznadziejny a ona wspaniała i nie
> popełniająca błędów.
> Na szczęście cała sprawa już się kończy, wkrótce się wyprowadzam :)

A widzisz..........ja jestem w podobnej sytuacji lecz nie potrafie tego
zakończyc.Nie wiem, ale ja się jeszcze łudze że cos sie zmieni.....choć nic na
to nie wskazuje - jak to mówia :WYOBRAZNIA TO POTĘGA :)A może to tkwienie jest
w jakimś sensie formą pewnego zobowiązania - założyłem rodzinę , mam dzieci i
co?? tak poprostu odejść?

pozdr

[fikus28]

Macie rację panowie, są takie kobiety które "kastrują" psychicznie swoich
mężów. Sama widziałam parę takich małżeństw. Ale o tym mówi się żadziej gdyż
żadziej mężczyźni przyznają się do bycia w takim związku, do bycia obiektem
przemocy psychicznej ze strony kobiety. Żadziej też szukają pomocy. I tu
pokutuje mit silnego maczo którym powinien byc każdy facet i zapyziały kult
patriarchatu w naszym społeczeństwie. Facet nie ma prawa się skarżyć, bo to by
było zaprzeczenie jego męskości. A ja się pytam z jakiej paki???? Wy tak samo
jak i my zasługujecie na pomoc i wsparcie. Pozdrowionka.

[mrs.bovary]

Pewnie masz rację, pewnie tak, tylko tak trudno o tym myśleć, o innych,kiedy
nie wie się, co bedzie jutro, za godzinę, za chwilę... wiadomo tylko, że to nie
będzie nic dobrego.

[leo_tax]

> wizja wyłącznie męskiej tyranii w związkach to mit, może ktoś pokusi się by
> pokazać drugą stronę medalu?

Przeciwnie - to nie żaden mit - jesteśmy społeczeństwem patryjalchalnym, gdzie
dominuje stereotyp Pana i Władcy.I czy sie komuś podoba czy też nie - tego typu
zjawisko w przeważającej częsci dotyczy mężczyzn.
pozdr

[jotur44]

prawdopodobnie dlatego, że nie zdarza się to tak nagminnie,dlatego nie ma też
chętnych do "pokazywania drugiej strony medalu"
smutne

Tak, wolność jest piękna!

[megxx]

Tylko trzeba ją samej wywalczyć. Nie ma gdzie szukać skutecznej pomocy, nie pomoże darmowy prawnik w ośrodku-bo zapomni dodać najważniejszej informacji, nie pomogą sąsiedzi, łatwiej udawać, że nic nie słyszeli, nie pomoże policja, bo trzeba dokładnie wytłumaczyć, czy na pewno istnieje zagrożenie zdrowia, czy zycia, by była interwencja... ( a ponoć nie powinni pytać w ogóle, tylko natychmiast przyjeżdżać), nie pomoże...

Tylko skuteczna kampania w mediach-non stop, lekcje prowadzone przez profesjonalistów o przemocy, uczenie co to jest przemoc(np. już wulgarne odezwanie do drugiej osoby)od podstawówki-daje nadzieję, że zahamujemy to zjawisko w Polsce.


A tekst specjalisty z artykułu:
- Klasyczna ofiara przemocy psychicznej - powiedział Krzysztof Sarzała, szef Centrum Interwencji Kryzysowej w Gdańsku. - Jej historia jest nudna i męcząca. Ludzie uważają, że nie powinna narzekać, skoro mąż jej nie bije, albo natychmiast odejść od niego.

Czy zdanie: "Jej historia jest nudna i męcząca." dotyczy jego odczucia, czy może jest komentarzem do reakcji "ludzi" z kolejnego zdania?

Jeżeli to jego odczucie-to właśnie obraz jak wielu "fachowców" traktuje ofiary przemocy domowej.

[piekielnica1]

Zdaje się, że Magdalena Środa wystąpiła kiedyś na jakimś Bardzo Wysokim Forum z
takim tematem i straciła stanowisko.
Twój apel jest przeciw PRAWDZIWYM WARTOŚCIOM
Podobno tylko feministki i lesbijki poruszają ten temat próbując naruszyć
fundamenty Prawdziwej Rodziny.
Dla dobra tej RODZINY należy cierpieć z godnością.

A Ty dźwigaj ten krzyż

[lady_bee1]

Tak, a Ty babo dźwigaj ten krzyż, a Pan Ci to w niebie wynagrodzi. Pogląd Panów
bijących żony jest oczywisty, jednak wiele kobiet uważa tak samo. W
miejscowości, gdzie się wychowałam, wiele kobiet obrywało oo swoich żywicieli i
co najgorsze nie widziały w tym nic złego. W końcu to chłop, ma tyle na głowie
i musi jakoś odreagować. One jak owce szły na rzeź z imieniem Boga na ustach.
Czasem tylko coś tam między sobą, po cichu ponarzekały i się rozchodziły - taka
minigrupa wsparcia a miejscowy ksiądz zamiast zbesztać faceta tłukł im do
głowy, że tak to już na świecie musi być. Może nie ze wszystkim zgadzam się ze
Środą, jednak w tym przypadku stoję za nią murem. Kościół katolicki nie
piętnuje roli męża Pana i Władcy. On może być chamem, mieć zły humor, przyłożyć
babie i dzieciakowi drągiem po plecach. Konopielka Panie...

Nie da sie zlikwidowac problemu systemowo.

[krolroger]

Problemu przemocy nie da sie rozwiazac systemowo. Nie wazne czy to przemoc w
rodzinie w pracy czy gdziekolwiek indziej. Z tego co wiem stan malzenski w/g
prawa moze ulec rozwiazaniu, mozna wydac nawet zakaz zblizania sie itd. Niestety
to wszystko wymaga elementarnej chęci i odwagi do obrony. Wszelkie komentarze
obwiniajace za to cokolwiek lub kogokolwiek wydaja mi sie bez sensu. O nasze
dobro przede wszystkim powinnismy dbac sami, panstwo moze nam w tym ewentualnie
tylko pomoc.

[mark.parker]

Czegoż można się spodziewać w kraju, w którym Wierzejski otwarcie nawołuje do
przemocy, a weszpolaczek jest wicepremierem?

to nie ma nic do rzeczy!!

[tymon99]

mark.parker napisał:

> Czegoż można się spodziewać w kraju, w którym Wierzejski otwarcie nawołuje do
> przemocy, a weszpolaczek jest wicepremierem?

a słyszałeś, żeby ktoś zaczął dręczyć żonę dopiero po ich dojściu do władzy?? te
historie trwają latami, przez wiele rządów i ustrojów..

[lucusia3]

Ale oni na razie to sankcjonują. Wcześniej udawano, że problemu nie ma. To bydło w obu wydaniach, ale jednak jest różnica.

[magdacan]

Zgadzam sie z tym, ze o nasze dobro powinnismy dbac sami. Ale jak to zrobisz
jezeli mieskasz w jednym mieszkaniu z kims kto Cie dreczy psychicznie i
fizycznie masz np. dwoje malych dzieci i nie pracujesz. Wiesz co bedzie sie
dzialo w domu gdy on dowie sie o zlozeniu sprawy o znecanie albo o rozwod? Ja
wiem. Wiec jak sobie pomoc jak nie masz dokad pojsc ani tez nie masz kogos, kto
Ci pomoze? Odwaga do obrony? A jak moze bronic sie slaba, udreczona kobieta
przed swoim katem mieszkajac razem z nim? Moze mi cos podpowiesz?

[mahadeva]

szczegolnie, ze kultura wymaga, zeby to meznie znosic :) i koniecznie miec
chlopa, chociazby dreczyl... tak postepuja wszystkie moje kolezanki, a ja
poczulam sie dziwnie na prawde, gdy zrezygnowalam z tego zycia po bozemu z
dreczacym facetem, dodam ze pochodze z wawy, mam b dobre wyksztalcenie i b
dobra prace, ale te glupie zasady kulturowe panuja wszedzie. strasznie sie
ciesze, ze wreszcie zaczyna sie o tym glosno mowic!

[nela42]

Nie umiem zrozumieć dlaczego kobiety mówią o tym,że nie mają nikogo obok siebie?
takich samotnych rzeczywiście jest chyba mniejszość.Rodzice,ktokolwiek, nawet
sąsiad.tylko problem moim zdaniem polega bardziej na wstydzie i zakładaniu
zgóry,że nikt mi nie pomoże.Czasami bardziej jesteśmy przyzwyczajeni do życia z
oprawcą/już go znamy jest oswojony/niż chcemy mówić o tym głośno,strach przed
nowym, wstyd nas paraliżuje,kwestia wiary i złożonego ślubowania,najpierw
trzeba uwolnić umysł od takich lęków, jestem pewna ,że jest wiele osób i
instytucji mogących pomóc.

Nie da sie zlikwidowac problemu?Tragedie w Polsce!

[marklips]

Gdyby tak jak jest za Odra,Pan uderzylby ciezarna kobiete w 6 miesiacu,
zostalby zaaresztowany a prokurator automatycznie zalozyl by sprawe
do Sadu.Niestety w malych miejscowosciach,jak n.p.Slupca(Wielkopolskie)
proba morderstwa,kobiety i jej nienarodzonego dziecka,swietnej matki 2 corek,
kobiety wykszalconej,ze wzgledu na jej meza(!!),ktory jest oprawca,
nie jest dla prokuratury w Slupcy,zagrozenniem,czyli prokurator
jest wspolwinny,takiej probie mordowania dziecka.

To sa fakty.Piszcie,protestujcie.
Im wiecej komentarzy,stron internetowych,tym lepiej dla kobiet i dzieci.

Ile jeszcze dzieci,przez milych dla spoleczenstwa i ..dla szkoly,
pseudo ojcow,beda na sciane rzucane a policja,
nie anlizuje,przez Psychologa dzieciecego,tragedii dzieci,
zakladajac tylko niebieska karte.

Polski system i sadyzm zaczyna byc w EU znany.
Protestujcie.Zmieniajcie ten makabryczny system.

[michos56]

chyba nie masz racji twierdzac, ze komentarze obwiniajace (itd) sa bez sensu.
mowienie o sprawach, o ktorych ofiary nie maja pojecia, ze nie tylko je spotyka
taki los ma wielki sens. To dla ciebie jest oczywiste, to co jest oczywiste -
pewnie nie jestes ofiara - mysle, ze wsrod czytelnikow(czek) podobnego do tego
tekstow, bedzie niejedna ofiara, ktora, daj Boze, zacznie myslec po nowemu i
wyrwie sie z piekla. To nieprawda, ze tego nie da sie rozwiazac "systemowo". W
USA takie systemowe dzialanie, kiedy policja wkraczajaca w sprawy rodzinne (u
nas tabu?)dziala wg scisle okreslonych procedur, juz przynosi widoczne efekty w
postaci zmiany obyczajowosci co jest z oczywista korzyscia nie tylko dla
potencjalnych ofiar, ale takze dla niedoszlych krzywdzicieli, ktorzy na dobra
sprawe tez sa ofiarami swoich zaburzen. Nie, akurat tego rodzaju rodzinnych
patologii nie mozna pozostawiac do rozwiazywania wg sloganu: niech kazdy radzi
sobie sam.

[mrs.bovary]

To nie tak prosto jak ci sie wydaje, niestety. Syndrom ofiary, zniewolenie też
kiedys wykorzystywano systemowo. z tym na szczęście, przynajmniej częściowo
dalismy sobie radę. Teraz "systemowo", jak npisałeś, trzeba powalczyć o
jednostki. Próbować wpłynać na nawyki myślowe, na wygodnictwo mentalne właśnie
tych, którzy są obok ofiary. Bo sama ona, ofiara (kobieta, mężczyzna, dziecko),
po latach przystosowywania sie do humorów, podłości, różnego rodzaju
podświadomie nawet stosowanych strategii - nie obroni sie sama. Tym bardziej,
że w około ciagle słyszy: "tak maja wszyscy", "świat nie jest
idealny", "przeciez on nie jest taki zły", "pomyśl o dzieciach" itd itd itd itd

[vitoria3]

Nie uciekają, bo po takim praniu mózgu są święcie przekonane, że to z nimi jest
coś nie tak, że są słabe, że to one są chore psychicznie. I faktycznie, po
kilku latach takiego towarzystwa każdy by był skrzywiony. Ale jeśli mają
dzieci, to robią im regularne świństwo. Bo dziecko przecież nie może powiedzieć
o tatusiu, że jest zły, jak akurat na swój atak szału. I dziecko nie może
zwiać, ono naprawdę nie ma gdzie, no chyba że w patologię :(

[aniaczepiel]

Przykład:

"Gdy pytałam, czy w takim razie mogę znaleźć pracę, mówił, że nie. Czemu nie?
Bo nie"

Czemu te molestowane psychicznie kobiety nie rozumieją, że wyjście za mąż nie
jest równoznaczne z poddaniem się woli małżonka i że małżeństwo nie pozbawia
jej ani jednego prawa człowieka? Przecież to takie oczywiste.

A ja się dziwię

[dascha.semcov]

Sama doświadczyłam przemocy psychicznej, akurat w moim przypadku była to matka.
Odebrała mi poczucie bezpieczeństwa i bezpieczny dom. Nawet teraz, po
dziewięciu latach, które minęły od mojej wyprowadzki, śni mi się często i nie
są to przyjemne sny.
Dlatego dziwię się tym kobietom, nie temu, ze trwają w takim stanie, ale temu,
że wplątały się w taki układ.
Dzwonek alarmowy powinien pojawić się już na początku, po pierwszym akcie
dokonania przemocy, bo teraz będzie już dużo trudniej.

Był taki dzień, kiedy moja matka sprawiła, że przestałam ją kochać, a zaczęłam
się jej bać - i od tej chwili nie robiłam nic innego, tylko planowałam ucieczkę.
Udało się, trzeba tylko znależć w sobie siłę, zacząć zachowywać się asertywnie -
nabrać pewności siebie, wiary we własne siły i jest to pierwszy krok do
uniezależnienia się od sprawcy-kata.

To, że teraz będzie trudniej, nie oznacza, że się nie uda.

[vitoria3]

Brawo Datscha. Taka ucieczka od kata to cały proces. Wiem jakie to okropne, jak
całe Twoje dorastanie jest podporządkowane planowaniu ucieczki - to powinien
być czas wzrostu, rozwoju... :/ Trudno to potem nadrobic, tym bardziej, że
później, wcześniej czy później trzeba będzie się z tym całym nagromadzonym
przez dorastanie w ciągłym poczuciu zagrożenia strachem skonfrontować, żeby go
wreszcie pokonać...
no i jeszcze wyjście z nałogów - jedynych dostępnych ucieczkach, kiedy ta
prawdziwa, fizyczna nie była jeszcze dostępna :(
Niezły bagaż do prostowania...

[therania]

Sama doświadczyłam przemocy psychicznej i przez 10 lat nie potrafiłam uciec od
swojego kata. Teraz mam to już za sobą i mimo, że nie jest mi łatwo, mam troje
dzieci,cieszę się każdym dniem bez niego.Do dzisiaj próbuje mną manipulować i
odzyskać władze jaką miał , ale ja jestem już uodporniona.Życzę każdej z
bohaterek artykułu odwagi.I wierzę, że znajdą w sobie siłe by uwolnią się od
swoich katów. Trzymam za Was kciuki
Joanna

[izabella1991]

Doskonale Ciebie rozumiem!
Ja rowniez swoje dziecinstwo wspominam jako pieklo na ziemi!Sama siebie
podziwiam za to,ze udalo mi sie z tego wyjsc!
Fakt,nie bylo lekko....nerwice mam do dzis!Dla mnie moi ,,starzy" sa obcymi
ludzmi,mieszkam daleko od nich(w Hiszpanii)ale z checia zamieszkalabym nawet na
ksiezycu:-)))Te dziewczyny dla dobra Swojego i dzieci
powinny....zalatwic ,,Pana i wladce" na amen!

[vitoria3]

Nic dziwnego, że masz nerwicę. Wszystkie dzieciaki z takich rodzin mają. Część
może wyleczy, część pewnie nie, a z tym trzeba żyć do końca :(

[macsad]

Być może jest to szerszy problem. Być może ofiara jest psychicznie
ubezwłasnowolniona i to ubezwłasnowolnienie przejawia się w każdej relacji kat-
ofiara? Więźniowie obozów koncentracyjnych rzadko dopuszczali się przemocy w
swojej obronie mimo że posiadali nad katami ogromną przewagę liczebną, która
być może pozwalała równiez na uzyskanie przewagi siłowej? Być może nieodłącznym
elementem relacji kat-ofiara jest właśnie uległość i to ona stanowi motor
postępowania kata? nie weim, szkoda...

[evonea]

Łatwo powiedzieć, że przy pierwszym ataku powinien pojawić się sygnał alarmowy.
Ale jak to jest też w artykule, pierwsze sygnały my kobiety utożsamiamy z jego
wielką do nas miłością: nie wychodź bo przecież ja nie wychodzę, tak bardzo Cię
kocham że chce spędzać każdą chwilę z Tobą więc Ty kochasz mnie mniej bo wolisz
spędzić ten dzień z koleżanką. Tak to zaczęło się u mnie. I pomyślałam: może
rzeczywiście, od razu po pracy on biegnie do domu, a ja jestem niewdzięczna
tak bardzo, nie doceniam. A potem jeśli raz pozwolimy wszystko nasila się.
Dlaczego nie ucieka się wtedy? I tu też jak z artykułem: ponieważ nie każdy
dzień tak wygląda: gdy jesteśmy już podporządkowane, stłamszone, słownie
zmanipulowane, przyjaciół już nie mamy to większość dni wygląda dobrze:
siedzimy w domu, sprzątamy, gotujemy, wychowujemy dzieci -> a ta tzw. 'sesja'
to raz na jakiś czas - podejrzenia, krzyki, wymówki, słowne manipulowanie i
obrażanie. Ale większość dni normalna: normalna w jego znaczeniu, ale z czasem
i my przyjmujemy tę usłużną normalność. Po jakimś czasie zaczynamy zastanawiać
się: najbliższa mi osoba myśli o mnie tak źle, jak więc nie ma być to prawdą,
przecież on sam mówi, że chce tylko mojego dobra, ja jestem zła, źle myślę, źle
się zachowuje -> ja muszę się zmienić, być jeszcze lepsza w czymkolwiek on chce
żebym była lepsza.
I tak to wygląda właśnie od tego pierwszego dzwonka.
Najgorsze według mnie jest to, że nawet jak kobieta zwróci się o pomoc,
powiedzmy na policję, to czym dla policji jest w naszym kraju przemoc
psychiczna? Czy jest z tego siniak, czy jest na to jakiś dowód, czy można
udownodnić tak naprawdę, że jest się ofiarą przemocy? Jak? Opowieścią?
Powiedzą: sama jest sobie winna, że się na coś takiego zgadzała. Że się
zgadzała by ją ta traktować.
Ja się zgadzałam. I dalej kocham swojego mężczyznę całym sercem, ale rozumiem,
że to nie ja jestem chora (misiącami wmawiał mi depresję), ale on. I nie umiem
mu pomóc. Nie wiem jak miałabym to zrobić. Przez cały tez okres, w którym
byliśmy razem każda moja skarga, moje wątpliwości kwitował zdaniem: 'Ja nie mam
sobie nic do zarzucenia' i gdy już nie jesteśmy razem, dalej ma do zarzucenia
wiele tylko mnie.

[agnieszka_k86]

Ja doswiadczylam przemocy psychicznej najpierw w domu ze strony ojca, potem w
zwiazku z mezczyzna ktory wydawal sie innym typem czlowieka niz moj ojciec.
Czemu kobiety pakuja sie takie zwiazki?Nie wiem czemu inne kobiety, ale wiem
czemu ja. Mezczyzna z ktorym bylam zwiazana nie byl taki od poczatku. Chociaz
teraz z biegiem czasu analizujac wszystko zaczynam dostrzegac, ze byly sytuacje
ktore powinny wtedy dac mi do myslenia. Ale nie daly. Bylam zbyt zakochana. I t
chyba jest odpowiedz czemu wpakowalam sie w taki zwiazek. Milosc zaslepia i
oglupia. Bylam z nim 3 lata. Nie bylismy malzenstwem, nie mieszkalismy nawet
razem a jedynie od czasu do czasu pomieszkiwalismy. Na kazdym kroku dawal mi
odczuc ze jestem od niego gorsza. Ze jestem glupsza, ze mam gorsza prace, ze
pochodze z gorszej rodziny, gorszego srodowiska. Ze nie nadaje sie do niczego.
Duzo by wymieniac. Trwalo to jakis rok. Potem mnie uderzyl. Pierwszy raz i
mocno. Bolalo jednak mniej niz slowa ktore slyszalam od niego wczesniej. Potem
tlumaczyl sie ze zasluzylam bo wygadywalam glupoty. Doslownie tak powiedzial.
Przez caly zwiazek z nim zmienilam sie diametralnie. Z pelnej zycia, energii i
zdolnej przenosic gory dziewczyny stalam sie zamknieta w sobie, przerazona i
przekonana o wlasnej beznadziejnosci. On mnie taka uczynil. Stopniowo zaczelam
zrywac kontakt z przyjaciolmi. On nie chcial zebym sie z nimi widywala. Bo go
zdradzam, bo gdy wychodze na kawe ide sie puszczac. Nie poszlam na studia bo on
przekonal mnie ze to w moim przypadku i tak nie ma sensu. Za namowa mamy
uczylam sie w szkole policealnej. Ale i z tego szybko zrezygnowalam. Po 3
latach zwiazku odeszlam. Jak to sie stalo? Jak znalazlam sile? Po ktorejs
awanturze i kolejnych wyzwiskach powiedzialam o wszystkim co przezywam mojej
matce. To ona, jej siostra i moja przyjaciolka (poznalam ja jakis czas
wczesniej) pomogly mi odejsc. Nie udalo sie od razu. Gdy pierwszy raz
powiedzialam ze odchodze uderzyl mnie. Za drugim blagal na kolanach zebym
zostala. Potem chcial podcinac sobie w mojej obecnosci zyly. Potem byly
prezenty i kwiaty (pierwszy raz w zyciu, potem grozby ze mi cos zrobi jesli
odejde. Chcialam uciec. Wszystko bylo juz w zasadzie zaplanowane, zalezalo
tylko od jednej osoby. Osoba zawiodla, w sumie nie mam pretensji, to obcy
czlowiek. I wtedy pewnego dnia znalazlam w sobie sile by odejsc. I nie
obchodzilo mnie nawet to, ze on np mnie pobije, czy zabije nawet. Bylo mi
wszystko jedno. Przeciez pozostanie z nim rowniez oznczalo powolna smierc.
Odeszlam. Przetrwalam proby zastraszania, grozby, nachodzenie. Bylam nagle
silna. Powoli odnawiam kontakty z dawnymi przyjaciolmi. Wyszlam do ludzi.
Wszyscy zauwazyli zmiane. Wreszcie wynajelam mieszkanie (wczesniej po
wyprowadzce od rodzicow,mieszkalam w wynajmowanym pokoju). Pracuje, od
pazdziernika zaczne wreszcie studia. Jestem szczesliwa. Po zwiazku z nim
pozostal mi tylko lek przed kolejnym cierpieniem i nieumiejetnosc zaufania
mezczyznie. Nie potrafie sie otworzyc na mezczyzn.
Teraz gdy napisze ile mam lat, pewnie ktos moze pomyslec ze to historia wyssana
z palca. Ale ja to przezylam niestety. Mam 20 lat. Od 3 miesiecy zaczynam zycie
od nowa. I ciesze sie ze rok temu nie zgodzilam sie wyjsc za niego. Dzisiaj
pewnie juz by mnie nie bylo.

[mathias_sammer]

Pozwol, ze wylonie clou "Mezczyzna z ktorym bylam zwiazana nie byl taki od
poczatku. Chociaz
teraz z biegiem czasu analizujac wszystko zaczynam dostrzegac, ze byly sytuacje
ktore powinny wtedy dac mi do myslenia. Ale nie daly. Bylam zbyt zakochana. I t
chyba jest odpowiedz czemu wpakowalam sie w taki zwiazek. Milosc zaslepia i
oglupia. Bylam z nim 3 lata. Nie bylismy malzenstwem, nie mieszkalismy nawet
razem a jedynie od czasu do czasu pomieszkiwalismy. Na kazdym kroku dawal mi
odczuc ze jestem od niego gorsza. Ze jestem glupsza, ze mam gorsza prace, ze
pochodze z gorszej rodziny, gorszego srodowiska. Ze nie nadaje sie do niczego.
Duzo by wymieniac. Trwalo to jakis rok. Potem mnie uderzyl. Pierwszy raz i
mocno. Bolalo jednak mniej niz slowa ktore slyszalam od niego wczesniej. Potem
tlumaczyl sie ze zasluzylam bo wygadywalam glupoty. Doslownie tak powiedzial.
Przez caly zwiazek z nim zmienilam sie diametralnie. Z pelnej zycia, energii i
zdolnej przenosic gory dziewczyny stalam sie zamknieta w sobie, przerazona i
przekonana o wlasnej beznadziejnosci. On mnie taka uczynil. Stopniowo zaczelam
zrywac kontakt z przyjaciolmi. On nie chcial zebym sie z nimi widywala. Bo go
zdradzam, bo gdy wychodze na kawe ide sie puszczac."



A teraz posluchaj- musze szybko bo juz jestem spozniony: bylem swiadkiem czegos
podobnego i bylo mi bardzo przykro ogladac ponizanie czlowieka, ktory wczesniej
tez narozrabial i nalezalo mus ie nie lada lanie. Ale! Jego wina bylo tez to,
ze kolezanka, ktora przyszla po przerwie do pracy poczula sie upokorzona, ze
wszystkie papiery lezace na biurku nie naleza do niej i nie sa wjej gestii
obowiazkow. Nie przyslo jej do glowy, ze organizacja istniala i rzadzila sie
juz okreslonymi prawami, ona wskutek wlasnych oczekiwan chciala, byc od razu
dyrektorem i zbierac profity ze wszystkich pracujacych handlowcow.
Przywlaszczajac sobie cudze dokumenty (czyt. kradnac je) oskarzyla o oszustwo
innych. Blad polegal na tym, ze trzeba bylo od razu powiedziec- nie ruszaj co
nie twoje a nie cackac sie z kims, kto nigdy nie docenil co dla niego robiono.

Do dzis nie rozumie ona na czym polegal jej blad. Podobno niektorzy chca jej
cos jeszcze tlumaczyc, choc rozumiem cel, ale nie bardzo rozumiem oczekiwany
dla siebie zysk z tlumaczenia.

NIGDY ALE NIE TO NIGDY NIE POTRAKTUJE CZLOWIEKA JAK CZLOWIEKA, JESLI ZACHOWUJE
SIE JAK BYDLE. Vice wersa mi nie przeszkadza.

ciao

Były dwie możliwości: albo stanąć na gruncie ich zasad, albo zawisnąć nad nimi.
Stanisław Jerzy Lec (pierw. de Tusch - Letz, 1909 - 1966)

[agnieszka_k86]

Uwazasz ze ponizam go teraz? Ze ponizam go za to ze o ponizyl mnie? Masz prawo
tak twierdzic, tak jak ja mam prawo sie nie zgodzic. Nie opisalam tego zeby
kogokolwiek ponizac.

[kwiaty.we.wlosach]

Jestem wstrząśnięta po przeczytaniu tego artykułu.

Mój ojciec własnie taki był - przemoc psychiczna przede wszystkim wobec matki
(ale tez w stosunku do mnie i do siostry), a do tego dochodziła przemoc
fizyczna.

I mimo że mam teraz ponad 20 lat, to nie potrafię zaufać żademu mężczyźnie.

Ale nasuwa się właśnie pytanie - jak pomóc takim kobietom i ich dzieciom?
Dlaczego to w tym kraju jest przyjęte, że kobieta ma z pokorą przyjmować każde
zachowanie męzczyzny- w imię czego? w imię dobra rodziny i dzieci?
Powinna być przeprowadzona jakaś kampania medialna, która uświadomi
stłamszonym, zmaltretowanym kobietom, że ich życie nie jest normalne - a one
jak najbardziej mają prawo do normalności, do życia bez strachu i upodlenia.
I może takie kampanie uświadomiłyby oprawcom, że ich zachowanie kwalifikuje się
pod paragraf.

A zamiast projektów wprowadzania do szkół "wychowania patriotycznego" (czy jak
to tam chcą nazwać), należałoby wprowadzić zajęcia (i to od najmłodszych klas),
jak bronić się przed przemocą (każdego rodzaju).

przemoc psychiczną stosują koniety wobec swoich mę

[ewa9823]

to kobiety znęcają się psychcznie nad swoimi partnerami

[vitoria3]

Feministki o tym trąbią od lat, ale w Polsce są oczywiście ośmieszane. Zenujący
jest ten kraj, w którym mężczyzna jak nie pije i nie bije to już dobrze, a
wszystko inne to wydziwianie.

[magdacan]

Kwiaty.we.wlosach zgadzam sie z Toba. Uwazam, ze w szkole powiniem byc
wprowadzony przedmiot o przemocy tzn. jak rozpoznac przemoc, kiedy sie zaczyna,
jakie mamy prawa gdy ktos stosuje wobec nasz przemoc i gdzie mozemy sie udac o
pomoc.Tutaj gdzie mieszkam o przemocy mowi sie w szkole. Jest to parogodzinny
program w ramach przedmiotu podobnego do wych. obyw. w Polsce. Moze by o tym
pomyslec?

[ardzuna]

kwiaty.we.wlosach napisała:

> A zamiast projektów wprowadzania do szkół "wychowania patriotycznego" (czy
jak
> to tam chcą nazwać), należałoby wprowadzić zajęcia (i to od najmłodszych
klas),
>
> jak bronić się przed przemocą (każdego rodzaju).

Nie pod rzadami tej koalicji.

[int1]

dobry pomysł z tą kampanią!

Przeczytajcie historię ...

[vortex21]

Przeczytajcie historię, która zdarzyła się pewnemu mężczyźnie ….

-----------------------

Poznali się w kościele, siedziała z boku. Trudno było ocenić jej wiek, lecz była
piękna. Po nabożeństwie pochwaliła się, że dostała nowe mieszkanie, które
pojechali razem obejrzeć.

Krótko później myśleli już o ślubie.

Miała małą córeczkę, jako samotna matka, śliczna dziewczynka, pokochał ją od
pierwszego wejrzenia a ona jego. Z radością nazywała go tatusiem.

Ciężko tyrał, codziennie po wiele godzin pracował przy komputerze pisząc, w
jednym pomieszczeniu z całą rodziną, bo nie stać go było na biuro. Kochał swoją
żonę, kochał jej córkę, szanował teściową, która pomieszkiwała z nimi.

Często słyszał – ‘nie kochasz mnie, nic nie rozumiesz’ – starcia słowne stały
się coraz bardziej ostre. Uznał, że skoro żona tak mówi, pewnie ma rację.
Postanowił jednak być dla niej jak Chrystus, który oddał swoje życie za ludzi.
Ciężko pracował, bawił się z jej córką, później zajmował się synem, kolejną
córką i kolejnym synem. Dzieci przychodziły na świat jedno po drugim. Ciężko
pracował i wreszcie stać go było na zakup samochodu i wynajęcie domku w górach.

Pewnego razu, podczas typowej awantury (normalnie wychodził, aby ‘wypuścić
parę’, tym razem jednak został, bo żona mówiła, że ‘ucieka jak tchórz’) nie
wytrzymał, chwycił ją za szyję i przewrócił na podłogę. Przestraszył się tego,
co się stało. Nie rozumiał, dlaczego to zrobił?

Potem było jeszcze gorzej, żona zaczęła nazywać go damskim bokserem,
wrzeszczała, że zbyt wiele czasu poświęca młodszym dzieciom, ignorując jej
córkę. Starał się jak mógł, zarabiał i dbał o rodzinę. Gotował i sprzątał,
pracował nie myśląc o sobie. Chcąc zadowolić żonę czasem kupował jej prezenty –
kwiaty (które kilka razy od razu wpakowała do śmietnika), drobne upominki (każdy
był nie taki jak być powinien, w ocenie żony on jej nie kocha bo nie wie jakie
prezenty ona lubi, gdyby kochał, toby wiedział).

Później zaczęło się piekło – ‘nie wracaj dzisiaj’ – słyszał w telefonie, kiedy
zmęczony po 10 godzinach pracy wracał z biura (nareszcie miał biuro) do domu.
Awantura, kiedy po tygodniu, stęskniony za dziećmi i swoją ukochaną, zdecydował
się wbrew jej prośbą jednak wrócić do domu.

Wiedziała dokładnie jak wyprowadzić go z równowagi. Niszczyła meble, które
kupował. Wydawała pieniądze na drogie rzeczy, z których później wcale nie
korzystała. Często, po wysłuchaniu krzyków, jakim to strasznym człowiekiem,
przestępcą bijącym żonę, ohydnym i podłym jest, zapadała cisza i mógł
powiedzieć, co czuje, lecz przerywała mu zwykle po kilku słowach. Wrzeszczała
coraz głośniej, sąsiedzi i ludzie dookoła zaczęli patrzeć na niego z
politowaniem. Wstydził się tego, co się dzieje. Żona nie chciała go znać. Kochał
dzieci i ją, lecz ona nie chciał z nim być. Wyprowadziła się na jesieni,
znalazła sobie mieszkanie, z które on zapłacił. Codziennie, pomimo że nie
mieszkali razem, woził dzieci do szkoły, przywoził je do domu. Zatrudnił dla
żony pomoc domową, kucharkę, prosił tylko o to, aby mógł jeść posiłki z dziećmi.
Przychodził, gdy ona była poza domem, jadł obiad z dziećmi, był to wspaniały
czas przy stole.

Zdarzyło się, że pewnego razu stracił pracę. Tak po prostu, stało się coś, co
zdarza się w wielu rodzinach, wielu mężom, stracił pracę. Lecz, jako człowiek
pozytywnie myślący, miał nadzieję, że to tylko chwilowy problem. Mijały miesiące
i nic. W międzyczasie wszystkie oszczędności wydał na życie. Utrzymanie rodziny
plus wynajem dwóch mieszkań pochłonęły wszystko. Żona chciała pieniędzy. Zaczął
sprzedawać sprzęt biurowy, kserokopiarkę, sprzedał nawet swój ukochany rower.
Wszystko poszło na zaspokojenie potrzeb rodziny. Gdy nie miał już, czego
sprzedać, żona zabroniła widywać się z dziećmi. Powiedziała, że nie obchodzi jej
skąd weźmie pieniądze – ‘możesz sprzedawać się jako męska dziwka’ – powiedziała,
gdy starał się wytłumaczyć jej, że nie ma pieniędzy. Mijały tygodnie, nie
odbierała telefonów, nie otwierała drzwi, nie odpisywała na SMSy. Gdy w
towarzystwie policji pukał do drzwi, słyszał niski głos teściowej – ‘płacić’.

Pewnego dnia zrozumiał – życie się dla niego zakończyło.

-----------------------

PS. Historia prawdziwa, oparta na liście, który po sobie pozostawił. W
kontekście kobiet, które dręczone są przez mężów, na przykładzie tego człowieka
chciałem pokazać, że często to mężczyźni padają ofiarami swoich żon, lecz
wstydzą się przyznać do tego.

Pzdr.

[ewa9823]

Badania socjologiczne pokazują, że 99% przemocy psychicznej w rodzinie to
przemoc psychiczna kobiet wobec swoich mężczyzn

[ardzuna]

podaj źródło albo przestan bredzić

[int1]

czytałam w "psychologii apołecznej" cialdini'ego, że kobiety są
bardziej "agresywne" od mężczyzn, gdzie za definicję agresji uważa
się "zachowanie, mające na celu skezywdzenie ko0goś".
przy agresji fizycznej mężczyźni górują, ale przy psychicznej agresywności
kobiety nie maja sobie równych :))
trzeba by jednak zrobić badania "przemocy domowej", bo te dwie sprawy nie muszą
być równoznaczne. I to na polskim gruncie.

-co nie jest głosem w dyskusji, komu jest gorzej

[obywatelpiszczyk]

W ten sposób kobiety rozpoznają "materiał na ojca". Jest to działanie
instynktowne, stare jak rodzaj ludzki. Kompleksy nie wyłażą z facetów ot tak
sobie. Dopiero jak się takiemu dobrze przyłoży (oczywiście psychicznie), to
wyłazi z niego co w nim siedzi.

Normalny facet na agresję uczuciową zareaguje śmiechem albo wzruszeniem ramion.

Zakompleksiony zacznie się kłócić albo odpowie agresją albo ucieknie. Wtedy
baba zaczyna w niego walić jak w bęben, aż do skutku. Jak jest bardzo
zakompleksiony to będzie przy niej trwał i lizał buciki aż miło.


Dla kobiety nie ma gorszej straty czasu niż facet-dupa wychowujący jej (czy
jego też jest nieistotne) dzieci. Taki nadaje się tylko do tego żeby płacić na
ich utrzymanie. Jak będzie je wychowywał to wszystko spieprzy. Nawet
najbardziej zakompleksiona kobieta lepiej nadaje się do wychowania dzieci niż
facet z problemami. Głownie dlatego iż to właśnie ludzie z kompleksami są
tymi "uczuciowymi terrorystami".


Takie historyjki jak ta na powyżej wzruszały mnie kiedyś - biedne
wykorzystywane palanty.
Teraz wystarcza, że poznaje człowieka i po jakichś 10 minutach ogólnej
rozmowy mogę powiedzieć jaka jest jego sytuacja rodzinna i czy warto spróbować
szczęścia z jego śliczną młodą żoną.

Może ktoś by się w końcu postarał o przetłumaczenie na polski angielskiego
słówka "looser" które najlepiej oddaje charakter takich biednych palantów?

Przegrany?

Polska jest krajem "looserów". Mężczyzn chodowała tak komuna, żeby nie
podskakiwali.
Jak to się robi? Proste: bierzesz człowieka i karzesz go za każdy przejaw
wolnej woli, inicjatywy i przedsiębiorczości. Z drugiej strony pozwalasz mu na
lenistwo, oszustwo i nieudolność. I po paru latkach voila, bolszoj loozer.
Tylko dać mu kufajke, walonki i pół litra do kieszeni.

Jak ktoś da mu szanse to przekaże to gówn..o swoim dzieciom.

[lucusia3]

To nie komuna jest winna. To mamusie traktujące dzieci jak własność przedmiotową, tatusiowie mających swoje pociechy w głębokim poważaniu, gdy tylko maja jaki taki porządek w pokoju i nie zawracaja im głowy. To egoizm i wygodnictwo jest winne. takie postwy sa zresztą dziedziczne, często dzieci rodziców, którym sie nie układało, tez nie potrafią sobie ułożyc stosunków z innym człowiekiem. Tego się trzeba też od kogos nauczyć. Gdy sie widzi taką paniusię czy pana to można byc prawie pewien, że jego (jej) dzieci będa robic to samo.

[marklips]

Pozfrawiam Mark Lips z Berlina.Pozwole sobie na moj
cytat,z innego Forum ,o podobnym temacie.

Dla mnie to,powolne ..teraz brutalne slowo,ludobojstwo
polskich politykow ich prawnikow na polskich kobietach,
matkach,dzieciach jest nie tylko skandalem ale realna
wojna przeciwko narodowi polskiemu.Niestety podobne
przypadki maja miejsce w Europie.

Pieniadze na bron sa ale na 400 Zl rodzinnego,miesiecznie,nigdy
w Polsce pod ty dyktatura i politycznymi,od 1989 roku
sadystami ,nigdy nie bedzie.Tych ktorzy protestuja,zamykaja,
te bestie w Europie,te kobiety walczace o zycie swoich dzieci,
sa pietnowane przez religie lub koscioly.

Teraz moj cytat,sprzed wielu dni.
Prosba do GW o pomoc aktywna dla niebieskiej linii,
lub dla tego tematu na stronie glownej-wykluczona.
Moje prosby do innych gazet?
Makabryczna cenzura w Polsce.
Demokracja na papierze.Fui.Tchorze!
Cytat:
otwierdzam ale nasza demokracja tego nie zmieni i moze lepiej.
Tolerancja dla wszystkich kultur?Tak tylko dlaczego to samo w Polsce?
Artykul mowi o muslimskiej kulturze ale takie sytuacje
maja miejsca W Polsce!!!!!!!!!!!!!!!!
Niebieska Linia ktora pomaga Kobietom i Matkom jest bezradna.
+
10 Minut temu dostalem email(przez sms)
od Kobiety ze Slupcy,(Wielkoposka)matki 2 dzieci,
wspolwlascicielki domu z ogrodem,ktorej maz po roznych(bez alkoholu)
biciach w brzuch z piescia i innych brutalnych ekscesach,
wraz z rodzina(tak zwane dobre towarzystwo) odgrazal sie przy
dzieciach(6 i 8 lat)ze ja zamorduje a dzieci mu
na nerwy dzialaja.Niestety ta Pani podala numer
Telefonu i wlaczyla swoje Handy
i te perwesyjne reakcje do dzieci slyszalem.
Natychmiast poinformowalem
Ürokurature Krajowa w Warszawie,ktora ma w Internecie numery Faxu.

Ja z Berlina musialem poinformowac,bowiem Policja w Slupcy
nie ma Faxu.Takich przypadkow jest wiele.
Moje strony co prawda informuja ojcow w Niemczech i Europie
ale sa tez po polsku i czasami i dlatego takie email o ratunek przez
sms,email lub telefon od Kobiet z Poslki,bowiem one same maja
Strach przed oprawcami lub Policja.

To jest problem nie tylko w Turcji ale rowniez w Polsce.

Ludobojstwo(zbyt mocne okreslenie?)ma miejsce w Polsce ale i
w Europie.Co prawda jedyny kraj,Niemcy,co dba o kobiety i dzieci
ale z przed 3 miesiecy Brat zabil,bronia palna swoja siostre.W Berlinie.
Oczywiscie z Turcji.Piekny kraj i z piekna tradycja!!

Artykuj w WG jest tez prowokujacy bowiem
takie sytuacje maja miejsce w Polsce
a co wy piszecie w Forum na ten temat,
jest dla mnie barbarzynskim skandalem.

Polskie wladze pozwalaja na adresy w Internecie
dla Domow Matek i dzieci,ktore nie tylko
sa bite,gwalcone ale nawet tam nie maja
bezpieczenstwa.Dlaczego ten Temat o polskich
kobietach i dzieciach nie jest glownej stronie?

Gdzie jest Policja?Co robia do cholery polscy politycy?
Sorry.Przerwa.Pozdrawiam.Mark Lips"
____________
Koniec cytatu.Zwiazki Kobiet w Polsce?Kardynal Glemp?Opus Dei?
Iluminaci?Kro ma interes aby ludniosc w Polsce i w Europie
niszczyc?Przeciez jesli kobiety w Polsce

byly,sa i beda gwalcone,bite a ich dzieci musza to przezywac,
i bez ochrony prawnej jaka jeszcze w Niemczech dla kobiet jest
/reakvja Sadu Rodzinnego n.p.w Berlinie-natychmiastowa lub max.do 5 dni/
w koncu zaprotestuja lub jeszcze normalni faceci rozpoczna
wojne militarna i domowa o przyszlosc nastepnego pokolenia.

Pozdrawiam i nie mam strachu przd ludobojcami z Polski
lub Europy.Ratujmy kobiety.Kazdy z forum wysyla 1 pocztowke
do Parlamentu Eu lub UNO lub robmy petycje do UNO,
16 mln podpisow!!!!!

Gazeta.pl pomaga prokuraturze krajowej.Dzieki i br

[marklips]

Pozdrawiam i krotko.Dzieki Forum,gazecie wyborczej i temu komentarzowi,
dochodzenie jest prowadzone i akta sprawy zalozone.

Wulgarnych slow tego Pana ze Slupcy(slupca) nie przekazywalem
jak i "tekstow" w obecnosci jego dzieci.
Codziennie ta Pani musi przejsc psychiczny horror.

A rodzina tego Paana w Slupcy ma pelne
nienawisci reakcje do tych dwojga dzieci,
nie wspominam Matki tego Pana i bylej
urzedniczki PZU ,ktora w sposob sadystyczny
chroni tego perwesyjnego Pana.
Na samochody,paliwo sa pieniadze
a na wlasne dzieci nie.


Prosze wszystlich w Forum o akcje:
Kobieta,Matka i jej dzieci.
Prosze o pomysly.Blagam.

Jako facet-Apeluje do polskich kobiet.
Kobiety,Panowie,Matki,Dzieci(key dla szukarek)
tworzcie apele do gazety wyborczej,
do Ministrowm i politykow.


Blagajcie Kosciol w Polsce o laske.
Moze sie zlituja na polskimi dziecmi i polskimi
kobietami.Dotychczas tylko Caristas w Berlinie
reaguje a caritas w Polsce....

Szanowny Panie,Kardynale Glemp,
Apeluje do Pana,jako czlonek katolickie organizacji
(bardziej radykalnej jak Pana)
prosze o Pana pomoc i teksty prawne
dla polskich politykow.

Przeciez katoliccy ksieza studiuja tez prawo,
nawet karne,cywilne,rodzinne.

Prosze Pana
na kazdej mszy o apel dla ratowania polskich kobiet i
polskich dzieci.

Korzystam z szansy w Gazecie Wyborczej.
Bez jakichkolwiek relacji do polityki.

Blagam Pana,Panie Kardynale.

O litosc,laske,pomoc.

Wiem troche wiecej niz normalni informatycy,
dlatego wykorzystuje(!!!)prase dla tego problemu.

Nie mam jakiego kolwiek strachu przed rostrzelaniem
czy przypadkowym wypadkiem.

Prosze Pana i Pana Panie Kardynale Glemp
i pana prawnikoe o pomoc.

Dziekuje i pozdrawiam.
Niech bedzie pochwalony Jesus Christus.
Mark Lips
__________

Ratujcie polskie dzieci przed sadystami.
Ostatni komentarz to jest poczatek.

Blagajmy polska prase.Albo jest za pomoca
albo przeciw.

Apel do dziennikarzy.Nawet jak was zamkna,tak jak
na zachodzie czasami tak bywa,a temat jest trudny,
i nie sprzedaje sie,blagam was piszcie.

Prokuratura Krajowa czeka.
Niebieska Linia czeka.

Kazde dziecko w Polsce musi byc od opracow ratowane.
(nawet lekarze maja obskorne reakcje)

Pozdrawiam
Mark Lips

[kwiaty.we.wlosach]

Dlatego ważne jest uświadamianie już małym dzieciom (zarówno dziewczynkom jak
i chłopcom), czym jest przemoc, uświadamianie, że przemoc jest złem - bo jeśli
człowiek wyrasta w przemocy, to jest to dla niego stan naturalny, a przeciez
nie walczy się z naturalnym porządkiem rzeczy.

I pewnie też zdarza się przemoc psychiczna kobiet wobec mężczyzn. Zresztą ten
artykuł w żadnym miejscu tego nie kwestionuje - po prostu ten rodzaj przemocy
(kobiet wobec mężczyzn) nie jest przedmiotem tego tekstu.


Tu nie chodzi o eliminowanie przemocy mężczyn wobec kobiet, czy kobiet wobec
mężczyn, tylko o eliminowanie przemocy CZŁOWIEKA WOBEC CZŁOWIEKA.

Chodzi o respektowanie prawa drugiego CZŁOWIEKA (zarówno kobiety jak i
mężczyzny) do poszanowania jego godności i integralności zarówno psychicznej
jak i fizycznej.

Przeczytajcie historię ... i wyciągnijcie wnioski

[darr.darek]

kwiaty.we.wlosach napisała:
> I pewnie też zdarza się przemoc psychiczna kobiet wobec mężczyzn. Zresztą ten
> artykuł w żadnym miejscu tego nie kwestionuje - po prostu ten rodzaj przemocy
> (kobiet wobec mężczyzn) nie jest przedmiotem tego tekstu.

Pytanie tylko, dlaczego tekst o psychicznym znęcaniu się dotyczy tylko spraw
agresji mężczyzn wobec kobiet ? U osób słabo znających rzeczywistość, takie
teksty łatwo wywołują płytkie wnioski i poparcie dla głupich ideologii. Nie
zauważyłaś w dyskusji forumowej wielu "wystąpień feministyczych" ?

Gdyby tekst był o przemocy o podłożu narodowym lub rasowym, wówczas opisywanie
okrucieństw np. wyłącznie niemieckich wobec innych narodów lub wyłącznie
okrucieństw murzyńskich wobec białych, również miałoby tak nobliwe miejsce w
gazecie ?

Mój kolega wkopał się w coś podobnego.

[kapitan_stopczyk]

Żona ze swoją mamusią wyciągnęły od niego całą kasę. Wybudował dom i nawet w
nim nie zamieszkał, bo mieszka w nim jego żona i teściowa (i córeczka). Ciągle
tylko: kasa, kasa - dwaj pieniądze, bo mało, mało, mało......
Facet juz miał samobójcze myśli.
I nie potrafi się z tego otrząsnąć - tylko ciągle myśli, że ją kupi.

Właśnie, uzależnił się od przemocy psychicznej ...

[vortex21]

Ciągle myśli że ją kupi, że zadowoli. Im więcej daje tym potrzeby rosną.
Straszne, to naprawdę jest straszne ...

Myślę że należało by napisać artykuł na ten temat.

Pzdr.

Nie ma takich pieniędzy, które ją zadowolą.

[kapitan_stopczyk]

A facet tego nie rozumie.
"Jak zarobie pieniądze, to się wszystko ułoży" - dosłownie tak się wyraził.
Jego baba to klasyczna modliszka. Modliszki zawsze występują w parach -
modliszka i jej matka. Zawsze grają razem - zawsze przeciwko ofierze czyli
mężowi modliszki.
I nie istnieje taka suma, która obłaskawi modliszkę. Po prostu nie istnieje.

I jeszcze jedno: przemoc domowa.
Opisywana tutaj oczywiscie występuje. Ale najwięcej jest tej polegającej na
rękoczynach.
Siniaki pod oczami pobitej kobiety widać.
Posiniaczonej duszy faceta nikt nie widzi.
I dlatego facet zawsze przegrywa w takich sytuacjach.

Bohater mojej historii też został podany do sądu..

[vortex21]

o alimenty. Wiesz ile ta 'modliszka' chciała? 1500 zł na dziecko i 1500 zł dla
niej! Poznadto chciała 72 tys zł jako rekompensata ponieważ nie płacił przez
pewien okres (nie miał pieniędzy).

Żadne pieniądze takiej osoby nie zadowolą, masz rację...

Pzdr

I jeszcze jedno dotyczące facetów.

[kapitan_stopczyk]

Najczęstszym błędem jaki popełniają faceci jest pozwolenie na to, żeby jego
żona zawłaszczyła mu CAŁE JEGO DOTYCHCZASOWE ŻYCIE.
Co robi najczęściej facet po ślubie?
Zrywa wszystkie dotychczasowe przyjaźnie. Przykłady z mojego otoczenia mógłbym
wymieniać.... Facet nagle nie ma czasu z kolegą pogadac na ulicy (ba,
nawet "zapomina" czasami powiedzieć zwykłe "cześć"), kończą się raz na zawsze
jakieś pogawędki przy piwku, nie ma czasu zadzwonić, pogadać - słowem cały jego
dotychczasowy świat zamyka się. 100% jego życia wypełnia RODZINA - a właściwie
żona.
I dodchodzi do takiej sytuacji jak ta opisana wyżej.
I co?
Facet nagle znalazł się na ulicy i NAWET NIE MIAŁ Z KIM POGADAĆ!!!
Świat w którym liczyła się tylko żona nagle przestał istnieć - facet ocknął się
ze snu - rozejrzał się dookoła - a tu PUSTYNIA!!!
NIKOGO NIE MA!!!!
I co mu pozostało? Sznurek.
Tak właśnie kończą ludzie, którzy kotwiczą swój okręt na jednej linie. Lina się
zerwałą i facet utonął.
I dlatego zawse powtarzam: rodzina 80% czasu. Pozostałe 20% dla ludzi
życzliwych.
Nigdy nie zrywajcie dobrych znajomości z powodu żony.
Powyższa historia jest tego najlepszym przykładem.

[rena.ndg]

A czy sądzisz że niektórzy mężczyżni nie zawładają całym życiem swoich zon?
Jestem tego przykładem.
Też jestem ofiarą przemocy psychicznej.Co z tego,że mąż mnie nidy nie uderzył
jak mnie zniszczył psychicznie.Kiedyś pracowałam, miałam swoje dochody ale i
tak byłam nastwiona na "odbiór" mojego męża.nawet nie wiesz jak można się
zatracić aby nie dopuścić do kolejnego poniżania ,co można robić.
Mąż systematycznie izolował mnie od znajomych,rodziny.Wreszcie uwierzyłam,że to
ja jestem winna całemu złu.
Kiedyś próbowałam odejśc od męża.Sąd nam nie dał rozwodu "dla dobra dzieci".
Mąż nastawił nawet moją mamę,która twierdziła,że jak nie bije i daje wypłatę to
ja sama nie wiem czego chcę.
Efekt tego był taki,że to mąż miał następny agument na mnie i regularnie
straszył rozwodem.Tylko,że ja czekałam aby to zrobił.
Kilka lat temu straciłam pracę i jestem na "utrzymaniu" męża.Teraz mąż nie daje
mi już całej wypłaty tylko jej częśc.na moje prośby,że nie daję sobie rady
odpowiada ,że jakoś sobie poradzimy.Ja nie mam na opłaty a on ma na swoje
prywatne potrzeby m.in na alkohol.Tak bardzo bym chciała powiedziec jemu co tak
naprawdę czuję ale boję się jego reakcji.
Jakiś rok temu próbowałam uzyskac pomoc w Orodku Pomocy Rodzinie.I cóż-przecież
nie mam sińców.Czego ja mogę chciec.Od kilku lat leczę się na
depresję.Oczywiście też to przed mężem ukrywałam ,bo i tak słyszałam ,że jestem
wariatką.
Doszło do tego,że aby się uwolnić próbowałam odebrać sobie życie.
Po tym zdarzeniu moja rodzina powiedziała mi ,że chcieli mi pomóc ale ja tylko
broniłam męża.Tłumaczyłam im ,że to dlatego iż po każdej ich próbie rozmowy czy
też interwencji ja miałam jeszcze gorsze piekło.
Teraz wiem ,że mam w nich wsparcie ,ale widzę ,że znowu wchodzę w te same
koleiny.Znowu boję się znimi rozmawiać o swoich sprawach i znowu obserwuję
reakcje męża.Nie mam siły żyć i nie mam siły aby się uwolnić od tego związku.
Nie wierzę już w siebie.
Wiesz chyba najorsze jest to ,że ja uwierzyłam iż jestem nic niewarta.
Nawet syn powiedział mi kiedyś,że to ja zgotowałam im piekło.Nie ojciec,który
wrzeszczał i pił -tylko ja.A przecież ja chroniłam moje dzieci tak jak umiałam.
Mam jeszcze taką iskierkę nadziei ,że będę normalnie żyła ale ma już tak mało
sił.
Jescze dodam tylko ,że przez otoczenie jestem postrzegana jako
silna ,niezależna kobieta.Widzisz- tak nauczyłam się grać.
Taka historia jak moja zdażyć się może i zdarza innym.I nie ma co spierać
się ,czy to kobiety czy mężczyżni są częstszymi ofiarami przemocy psychicznej.
Przemoc zawsze jest zła ,bo niszczy drugiego człowieka.

[renatta1]

Czytając niektóre posty mam łzy w oczach. Też jestem jedną z ofiar. Mam podobne
doświadczenia jak rena.ndg (czyżby zbieżność imion?). Też leczę się na depresję
i też niedawno straciłam pracę. Kiedy byłam niezalezna finansowo, jeszcze miałam
szanse, ale teraz...I jeszcze najważniejsze: córka woli iść do domu dziecka niż
mieszkać z jednym z rodziców! I jak tu odejść?

[magdacan]

Ile lat ma Twoja corka?

[renatta1]

Córka ma 11 lat.

[magdacan]

Masz wiadomosc na priva

renatta1

[magdacan]

oczywiscie moj poprzedni post dotyczyl Ciebie renatta1.

[iwo32]

kapitan_stopczyk napisał:

>kończą się raz na zawsze jakieś pogawędki przy piwku, nie ma czasu zadzwonić,
pogadać...

Biedny facet... i pilotem od telewizora tez sie musi podzielic...
Nie ma wyjscia! Trzeba babie pokazac kto tu rzadzi!!!

[l_e_a1966]

> dotychczasowy świat zamyka się. 100% jego życia wypełnia RODZINA - a
właściwie
> żona.
I dlatego zawse powtarzam: rodzina 80% czasu. Pozostałe 20% dla ludzi
> życzliwych.

Kochałam swojego męża. Miłością dojrzałą, pomimo iż mieliśmy po 20 lat.
Ta miłość nie pozwalała mi ograniczać ukochanej osoby. Tak więc nie zabrałam mu
jego życia - tych 20%. Nie, cudowna nie byłam. Wypowiadałam swoje opinie, jeśli
uważałam, że jakaś sprawa wymaga korekty. Ale przecież nie byłam w stanie
fizycznie zatrzymać faceta, kiedy.......... :
1) był święcie przekonany, że ma prawo do 'odpoczynku', bo właśnie wrócił z
wojska. Przy poparciu swojej matki wyjechał na miesiąc do Niemiec, do swojej
ciotki. A ja? Ja zostałam z roczną córeczką.
2)był święcie przekonany, że ma prawo do 'jakiejś rozrywki'. Spakował plecak i
hoops, w górki. A co ja? Ja zostałam z dwójką małych dzieci.

Jest błyskotliwy i inteligentny. Jak mawia, fascynują go inteligentne kobiety.
Może 'fascynują' to za dużo. Podziwia raczej. Dlatego jest ze mną.

Tak, jest błyskotliwy. Jeśli jest ci w domu za cicho, zaproś go. Zagada cię na
śmierć. O wszystkim będzie ciekawie rozprawiać,na każdy temat, nie pomijając
tych, o których bladego pojęcia nie ma. No i najlepiej porozmawiać o ludziach,
jacy są cieńcy w barach, głupi, prości, no i 'co z tego, że wykształceni'.
hehehehe..
Nie chce mi się już o tym pisać. Co to da.....

[lela-62]

Mam wrażenie, że nie doczytał Pan teksu w Gazecie do końca, bo tam było takie
małe P.S., że występuje także przemoc psychiczna wobec mężczyzn, ale akurat w
tym tekście o tym nie pisali. Autorzy wiedzą więc o tym, że takie zjawisko
dotyczy obu płci. Najistotniejsze jest w tym tekście to, że zwraca się uwagę na
zjawisko przemocy psychicznej w ogóle. A to się lekceważy, bo nie widać
siniaków, nie ma noża i innych akcesoriów. Dlatego ja osobiście bardzo się
cieszę, że w ogóle taki materiał powstał, choć na pewno jest niepełny. Sama
jestem ofiarą przemocy psychicznej i wiem, jak moje życie zostało zniszczone,
mimo pozoró, że wszystko jest ok. Pozdrawiam

Tak, to prawda ...

[vortex21]

Istnieją 'kaci' i 'modliszki' ....

[martakluczek]

bez przesady, są i takie sytuacje, ale te kobiety, które mają taką możliwość,
najczęściej tego nie robią, tak jak jedna z bohaterek w artykule. dla mnie to
niewyobrażalne! jeśli nawet nie chcą tego robić dla siebie, to jakimi są
matkami, jeśli nie odchodzą dla własnych dzieci? przez właśnie takie matki,
schemat patologicznej rodziny się tylko powiela :/

[ewa9823]

kobiety to specjalistki od przemocy psychicznej

ewa9823 - przestan by nachalna. To meczy juz.

[joanna_can]

[rockawy]

Ewa z numerem to facet ukrywajacy sie pod takim nikiem.

[ardzuna]

martakluczek napisała:

przez właśnie takie matki,
> schemat patologicznej rodziny się tylko powiela :/

A bijący i prześladujący ojcowie nie mają nic wspólnego z powielaniem schematu
patologicznej rodziny, nieprawdaż?

[tituru-tituru]

Ten artykul jest wstrzasajacy... I wspolczuje bardzo kobietom, ktore sa w
takiej sytuacji. Ale pytanie - dlaczego nie uciekają? - nie jest naiwne. Jak
osoba moze pozwolic innej osobie tak sie ponizyc? Jak matka moze patrzyc na to,
jak jej maz glodzi jej dziecko, jak je okalecza psychicznie już na zawsze???
Nie, nie jestem naiwna. Bylam przez dwa lata w zwiazku, ktory przybieral z
kazda chwila coraz bardziej obrot, jaki opisano w artykule. To ja czulam sie
winna, czulam sie nienormalna, przeszlam pranie mozgu po ktorym nie wiedzialam
juz, co mam myslec. Czulam ze popadam w szalenstwo.
Ale zerwalam, udalo mi sie, bo jeszcze nie bylo za pozno. Nie bylo latwo, ale
sie udalo.
I dlatego pytam - dlaczego one nie odeszly wtedy, kiedy jeszcze mogly? Kiedy
jeszcze nie byly przegranymi, 40-letnimi kobietami z zerowym doswiadczeniem
zawodowym, wrakami kompletnie zlamanymi psychicznie? Bo nie uwierze, ze cos
takiego zaczelo sie dopiero 10 lat po slubie... One zniszczyly swoje zycie, i
zycie swoich dzieci.
Oczywiscie, glownymi winowajcami sa ci "mezczyzni", jesli mozna ich tak nazwac.
I pisze te slowa nie po to, zeby poczuc sie lepsza od tych kobiet, czy zeby je
winic. Ale po to, zeby inne kobiety sie choc chwile zastanowily: kiedy wola zyc
na utrzymaniu swojego partnera, rezygnuja ze swojej autonomii, podporzadkowuja
sie bo tak jest latwiej, bo nie ma ryzyka ani odpowiedzialnosc... Zastanowcie
sie, zanim zrezygnujecie z siebie, bo ksiaze z bajki moze zamienic sie w
potwora.

[ardzuna]

Dlaczego nie uciekają? Bo są na przykład uczone przez rodziców, że w żadnym
konflikcie, w jakim są, nie mają racji. Że to ich wina, one go wywołały, i one
muszą przeprosić, nawet jak się nie czują winne.

Nie tak łatwo odejść..

[iwo32]

> Ale zerwalam, udalo mi sie, bo jeszcze nie bylo za pozno.

Udało ci się, bo miałas dokąd i za co odejść. Wczesnie czy pózno - nie ma
zanczenia jesli jesteś sama jak kołek, bez pieniedzy, znajomych (mąz przegonil
wszystkich), telefonu (zablokowal), rodziny (masz chlopa, to z nim siedz) i z
małym dzieckiem przy nogawce. Musisz jeść, musisz miec dach nad głową i twoje
dziecko tez. I czekasz, kiedy to dziecko urosnie, zeby móc cos zrobic. Ruszyc
sie z domu, poszukac pomocy, pracy, wsparcia. Czekasz i godzisz sie na wszystko.
Nie masz innego wyjscia. Czekasz latami do czasu, kiedy twoje dziecko zrozumie,
ze nie "idziesz gzic sie z gachami" tylko szukać pracy, że nie jestes "kurwą" i
nie "porzucasz go" tylko tylko idziesz do pracy, żeby miało ubranie, ksiązki i
zabawki. Nie każda sie doczeka, nie każda po latach "bycia szmatą, suką,
ścierwem i darmozjadem" będzie miała siłę i odwagę jeszcze o coś walczyć. Nie
każdej się uda zachowac wiare, ze cos potrafi, ze podola innym obowiazkom niz
gary i pranie. Wiele z nich nigdy nie stanie na wlasne nogi bo nie znajdzie
pracy. Wiele z nich znajdzie, ale straci ją bo wpływowy mąż sie o to postara a
potem powie "widzisz dziwko a mowilem ci, ze jestes zerem i nic nie potrafisz!"

[magdacan]

iwa32 swietnie to ujelas.

Im dłużej to trwa, tym trudniej jest odejść

[polska_baba]

Na szczęście nie mam takich doświadczeń, ale chyba rozumiem mechanizm takich
zachowań kobiet.
Tobie dlatego się udało, że nie czekałaś, wyszłaś z takiego związku dośc
szybko, póki jeszcze miałaś siły. One na początku łudzą się, że on się zmieni,
a jednoczesnie niedostrzegalnie dla siebie tracą siłę niezbedną do wyrwania się
z takiego związku. Im dłużej to trwa, tym mniej sił i tym trudniej się wyrwać.

[tituru-tituru]

Kim do cholery jest >ewa9823< ????
Czy to jakis agent-prowokator??? ;>

[ewa9823]

mężczyźni stosują przede wszystkim przemoc fizyczną wobec kobiet a kobiety
przemoc psychiczną i specjalistkami od przemocy psychicznej są kobiety

Właśnie ....

[vortex21]

Jaka jest reakcja policji, kiedy przychodzi kobieta posiniaczona i mówi że ją
mąż pobił? Jaka jest rekcja policji, kiedy mężczyzna mówi że nie dostał obiadu
bo żona go 'karała'? On nie pokaże siniaków na 'duszy'...

[aniutek]

vortex21 napisał:

> Jaka jest reakcja policji, kiedy przychodzi kobieta posiniaczona i mówi że ją
> mąż pobił? Jaka jest rekcja policji, kiedy mężczyzna mówi że nie dostał obiadu
> bo żona go 'karała'? On nie pokaże siniaków na 'duszy'...

hej wlasnie postawiles znak rownosci bicie= nie ugotowany obiad.....
no rece i nogi opadaja
siniaki na duszy bo zupa byla za slona ??? hehehehe drobne zarty Vortex

Siniaki na 'duszy' doprowadziły człowieka ...

[vortex21]

do ostateczności. To nie są żarty! Żony potrafią karać swoich mężów na wiele
sposobów, potrafią wychowywać ich jak dzieci i manipulować nimi. Nie sprowadzaj
wszystkiego do prosego sloganu ... Psychiczna, długo-terminowa persfazja często
nie pozostawia widocznych śladów, lecz jest jednakowo dokuczliwa.

Pzdr.

[allspice]

To dziwne,że te kobiety godzą się na utratę swojego człowieczenstwa i swojej
godności.Należy zapytac się -w imię jakich racji muszą znosic to codzienne
dręczenie i zniewolenie? Przecież to żadna miłośc ani przyjażń,tylko chora
osobowość partnerów-mężów. Nie ma to jak być singlem w "tym zwariowanym świecie"

[vitoria3]

Nie muszą. Znoszą, bo to wymaga mniej wysiłku. Bo są słabe. Bo tak naprawdę to
lubią te codzienne walki. Bo to jest zawsze relacja dwustronna. Tysiąc powodów.
Ale we mnie nieodłącznie się wyzwala agresja wobec takich "cierpiętnic-ofiar".
Nieznoszę takich słabych kobiet. Projekcja, wiem, ale to już pewnie skrzywienie
do końca życia.

PS I bardzo podziwiam kobiety, które umiały przerwać to błędne koło i zostawiły
swojego tyrana- szantażystę.

[marianna_m1]

projekcja czy przeniesienie?

[vitoria3]

A czym się różnią? :)

[marianna_m1]

przeniesienie- czy Twoja mama nie znosila w Tobie slabosci albo ojciec? Czy
akceptowali to, ze mozesz byc slaba, nieporadna itp.

[vitoria3]

No oczywiście. Mój ojciec mnie bił, jak płakałam. Więc nie płakałam.
Ale oczywiście też mnóstwo pretensji do matki - że nigdy go nie przystopowała,
tylko chowała głowę w piasek i udawała, że wszystko jest ok, itd, itp. Więc
wstręt do jej słabości. Szkoda gadać.

[kwiaty.we.wlosach]

> Więc wstręt do jej słabości

Mam to samo - żal do matki za jej słabość, ze przez wiele lat pozwalała, żeby
ojciec znęcał się nad nią i nad nami(mną i siostrą). Chociaz po kilkunastu
latach w koncu odważyła się odejść. Tylko że straszne w tym wszystkim jest
fakt, ze to kobieta bierze ze sobą dzieci i musi się martwić, gdzie mieszkać, a
facet zostaje sam w domu. Tak było u nas - ojciec został sam w olbrzymim domu,
a matka wynajęła dla nas pasudne mieszkanie. Ale i tak zrobiła najlepsze, co
można było wtedy zrobić - nie wiem, jaki byłby teraz stan mojej psychiki, gdyby
wtedy nie zdecydowała się na taki krok.

Ale też mam do dzisiaj, że pogardzam ludzką słabością. Gardzę też swoją
skłonnością do słabości.

[kwiaty.we.wlosach]

przepraszam za błędy

[kama313]

A czy znikanie na kilka godzin (np. spacer z psem od 6.15 do 8.46 i dalej) to
forma przemocy psychicznej, wzgledem mnie, zadawaniemi bólu
poprzedniego dnia kłócilismy się, poniewazż w żywe oczy mnie okłamuje, a kiedy
staram sie dociec prawdy, twierdzi że dręcze go.
dzisiaj rano wyciagnał do mnie pierwszy rekę, ale ja odpowiedziałam,ze nie
zadaje sie z oszustem, więc wyszedł na dłuugi spacer

[iwa_ja]

vitoria3 napisała:

I bardzo podziwiam kobiety, które umiały przerwać to błędne koło i zostawiły>
swojego tyrana- szantażystę.
Vitoria, to znaczy, że i mnie podziwiasz. Skończylam dwa fakultety, byłam
niezłą laską. Z domu uciekłam, bo matka była toksyczna (wszystkie te
wcześniejsze wpisy o własnym dzieciństwie to jakby o mnie). O fakultetach
napisałam tylko dlatego, że to dobrze się marketingowo sprzedawało mojej
teściowej, nie dlatego, żebym zaraz była jakaś mądra (w jej oczach). I trafiłam
na jeszcze bardziej toksycznego męża i teściową. Chciałam być dobrą żoną i
matką, nie taką jak moja. Urodziłam troje dzieci. Nie będe pisać, jak on się
zachowywał, kiedy trzecie (niechciane przez niego) było w drodze. Wszystkie
elementy z tego artykułu przećwiczyłam na sobie. Jak zapaliłam papierosa (on
nie pali), wywalił wszystkie pieniądze z mojej portmonetki i spalił na
kuchence, a bieda była straszna. Jak przychodzili goście, dawał im schowaną dla
dzieci szynkę. Jak miałam dostać premię mówił, że powinnam mu kupić spodnie, bo
stare się rozwalają. Na wyjeździe eksportowym zawalał mojego szefa listami, że
dzieci chore i żeby wróciła.
Moje osiągnięcia pracowe kwitował, wobec dzieci, że mi słoma z butów...
Wyżerał schowane dla dzieci owoce.
Każdy mój wyjazd z dziećmi (on nie jeździł, no przecież bez sensu, żeby dzieci
wyjeżdzaly z Warszawy, skoro niedaleko mamy Wilanów i świeże powietrze, za
swoje zarobione z dziećmi wyjeżdżalam) kończył się awanturą (przy dzieciach),
że pojechałam, żeby spotkać się z gachem.
Wystąpiłam o rozwód.
Zostawiłam mu mieszkanie. Kupiłam dla siebie i dzieci, zadłużyłam się. W parę
dni po przeprowadzce wpadł do mnie i wyciągnął kapę na łóżko spod syna. Bo to
przecież jego, ta kapa.
Kiedy syn zdawał do liceum, tatuś nie dzwonił. Syn wracał i pytał, czy tata
dzwonił. Nie dzwonił. To ja zadzwoniłam i zwyzywałam.
Rok po rozwodzie zrobiłam doktorat (mój mąż zrobił doktorat, kiedy najmłodsze
miało parę miesięcy, po 10 latach zrobił, musiało być cicho w domu, bo tatuś
robił doktorat), potem habilitację.
Tatuś cały czas jest.
Przytargałam córce, która była w ciązy, kwiatki i ziemię na balkon. Wnuczka
spała, więc zostawiłam na korytarzu. Tatuś przeniósł na balkon. - Strasznie się
nadźwigał, powiedziała córka.
Kupiłam dwa mieszkania. Córka z rodziną mieszka w jednym. Spłacałam co miesiąc
kredyt za to mieszkanie. Tatuś raz wpadł i przybił półki. - Namęczył się,
stwierdziła córka.

Ergo. Dumna jestem z siebie, że strząsnęłam ten garb. Ale miałam tzw.
możliwości i parę. A teraz ta para (po 12 latach od rozwodu) ze mnie wychodzi.
Bo tatuś nadal znęca się psychicznie nade mną i niszczy psychikę dzieci. Nie
chce mi się gadać, jak.
W każdym razie, trzeba mieć kupę siły, żeby się z tego wyrwać (z małżeństwa
znaczy). Co potem? Gehenna.
Tzw. niebieskie linie i inne takie guzik pomogą. Jeżeli kobieta nie ma zaplecza
(wykształcenie itd.), jest skazana.
Dlatego nie sądzę, by w dobrym tonie było pokrzykiwanie na kobiety, że nie chcą
się wyrwać. Bo chcą. Chociaż nie wiedzą, co może je jeszcze czekać.

[obywatelpiszczyk]

Iwa a z ręką na sercu możesz powiedzieć, że kochałaś swojego męża gdy za niego
wychodziłaś?

[iwa_ja]

obywatelpiszczyk napisał:

> Iwa a z ręką na sercu możesz powiedzieć, że kochałaś swojego męża gdy za
niego
> wychodziłaś?
Jasna cholera! Co za pytanie?!!! Pewnie, że tak!!! Nawet potem, kiedy byłam w
pierwszej ciąży i zwróciłam uwagę zaproszonemu przez niego koledze, żeby nie
palił przy mnie i mąż zagroził mi rozwodem, że rozwalam jego przyjaźnie. Nawet
potem, kiedy nic nie zrobił, gdy przyniosłam drugą córkę ze szpitala (dla
teściowej była to czwarta wnuczka) i teściowa powiedziała, że może dziecko ma
Downa, a on nie zareagował. Nawet wtedy, kiedy kazał mi skakać i kąpać się w
gorącej wodzie, żeby poronić trzecią ciążę.
Wystarczy?

[max-chamisko]

Trzeba było sie zabezpieczac

Zona i jej ojciec

[usaf]

szantazuja mnie, zona probuje mnie bic, bo wie ze wysmiali by mnie na policji a
pozatym liczy na to ze odddlabym jej i wtedy mialaby mnie w garsci.

przyjacielu, badz ostrozny z kim sie spotykasz i kogo poslubiasz.

[madziara571]

przeczytałam wszystkie komentarze i zastanawiałam sie czy też sie wypowiedzieć .
postanowiłam -tak. Cieszę sie ze ktoś poruszył problem terroru psychicznego w
stosunku do mężów.. Moja córka wyszła 4 lata za mąż od początku widzialam zmiany
jakie w niej zaszły to juz nie była ta sama spokojna dziewczyna -nie poznawalam
jej . jej mąż a mój zięc nieba by jej przychylił ale ona miala ciągle mało
,szybko rok po roku urodziła 2 dzieci i na tym rola jej jako pani domu sie
skończyła wstyd mówić ale jej dom przypominał wysypisko śmieci jej mąż bardzo
sie starał jakos to ogarnąć ale jak wracał z pracy { po 12 godzin. } to
zaczynaly sie awantury ze ona sie nudzi i zaraz siadala do samochodu i razem z
dziecmi odwiedzala znajomych . to trwalo 3 lata i było coraz gorzej . Potem zieć
wyjechał " w świat " ale jej to nie przeszkadzało wynajeła duze mieszkanie
podała go o alimenty i teraz " wie ze zyje " na moje uwagi o niegospodarnosci
mówi ze on musi płacic i bedzie placil coraz wiecej bo dobrze zarabia a ona ma
wydatki { buty za 300 zł wczorajszy zakup } za mieszkanie i media też musi
placic . ona nie pracuje BO JEST MATKą SAMOTNIE WYCHOWUJACą DZIECI !!! krew mnie
zalewa !! uważam ze sady powinny zasadzac alimenty w takiej lub zbiżonej kwocie
OBU małzonkom bo teraz wiem co to jest zerowanie .Jej jest dobrze ma czas na
koleżanki .i oglądanie telewizji nie musi szarpać sie z życiem bo ma zasądzone
alimenty { po 500 na każde dziecko } i do tego zmusiła go do opłacania czynszu
.. wierzcie mi ze kobiety moga byc bezwzgledne i jak hieny moga zerować na
wspolmałzonku .. ale tego nasze prawo nie przewidziało niestety ..

[usaf]

Uklony. Dokladnie tak jest. Prawo jest obludne.

wspolczuje Twojej corce

[marianna_m1]

nie znosze kobiet, ktore bardziej wola zieciow od swoich corek.
chyba, ze sam jestes tym zieciem.

ta, wielkie pieniadze 1000 zl na dwojke dzieci.

[magdacan]

MI akurat udalo sie wyrwac z przemocy. Teraz podobno naleze do tzw. silnych
kobiet. Ale prawda jest taka, ze po prostu mialam szczescie i tyle.Pomogla mi
rodzina i przyjaciele. Znam osoby, ktore tez uciekaly z takich zwiazkow ale
niestety, mimo ze pracowaly nie poradzily sobie finansowo. A jak w Polsce sie
sciaga alimenty to chyba wszyscy zainteresowani wiemy. Wydatki zwiazane z
wynajeciem mieszkania i oplatami sa tak duze, ze potem nic nie zostaje a jesc
trzeba. Wiec czesto niestety trzeba bylo wrocic do przemocowca . Dlatego ciagle
uwazam, ze to sprawca przemocy powinien zmienic mieszkanie a nie ofiara. I nie
sadzcie tak latwo bo po czyms takim naprawde trudno sie podniesc.

Właśnie, tego nasze państwo nie przewidziało ...

[vortex21]

Jak zresztą wielu innych spraw. Kosztowało to życie faceta, który stracił sens ...

[aniutek]

Madziara571- no majatek ma Twoja corka, 1000 zl na dwoje dzieci!!!!
czyzbys jej zazdroscila?
matka corce? oj nie chialabym miec Ciebie za mame

[nett1980]

wraca po 12 h do domu i zona wsiada do samochodu z rocznym dzieckiem i
niemowlakiem i jezdzi w nocy po znajomych??Wiec rok po slubie bylo dobrze i z 4
lat tylko 3 byly do niczego .Kobieto ile ty masz dzieci , przy dwojce dzieci co
rok po roku sie rodza jest tyle roboty ,ze nie ma sie czasu czyscic szczoteczka
do zebow fug w lazience. Nie rozumiem co okreslasz smietnikiem? To co nie
nauczylas dziewczyny jak ma dom prowadzic? Oj toksyczna mamuska , zazdrosnica i
zly wzor, oj nie wiem czy nie zmysla tez albo tez czy nie jest raczej
tesciowa??

[aleksandrka]

cieszy mnie to ze sa tez matki ktore potrafia dostrzec wine w swoim dziecku,
zadko sie to zdarza, co widac nawet w tym artykule...

[tom1003]

oki, faceci i przemoc fizyczna, to znamy i wiemy
ale przemoc psychiczna nie jest chyba tylko domeną mężczyzn, chyba że oglądamy
świat oczyma gazetowych tzw. feministek i kolejny tekst będzie o tym że przemoc
wzrasta wraz ze współczynnikiem głosowania na PiS albo Pani Środa objaśni nam że
alkoholizm (oczywiście piją tylko męzczyźni - katolicy) wzrasta wraz z
częstotliwością praktyk religijnych

[max-chamisko]

To miały byc komentarze a nie wasze fantazjowanie

[tituru-tituru]

Po prostu sa ludzie dobrzy (i w miare zdrowi psychicznie ;>),
i ludzie toksyczni, ktorzy zyja w swoim chorym swiecie i chca do niego wciagnac
innych... ale zeby byc przez takiego czlowieka pochlonietym, nie da sie ukryc,
trzeba tego na jakims poziomie (nawet nieswiadomym) chciec...

[vitoria3]

i urodzić się jako dziecko takiego psychola
a weź ty idź się leczyć ze swoimi teoriami
związek - tu się zgodzę, do pewnego stopnia, ale dzieci już nie są niczemu winne

[lela-62]

oczywiście, że tak, ma Pani rację, ale to w tym artykule było napisane,
dlaczego tak się dzieje. Ofiary przemocy są zgłodniałe miłości i dlatego pakują
się w takie oszukańcze związki. To jest problem naprawdę złożony. Ja się siebie
pytam, dlaczego ja to sobie zrobiłam? Trudno jest się z tym pogodzić, że dałam
sobie to zrobić, podłożyłam się jako ofiara. Prapoczątki takiego zachowania to
jest nasze dzieciństwo - najczęśniej ułomne emocjonalnie z różnych powodów.
Pozdrawiam

[tituru-tituru]

Niezaleznie od plci.
Wiec nie ma sie co licytowac, kto jest "gorszy" a kto "lepszy" - faceci czy
kobiety.

faceci boją się mówić o przemocy kobiet

[ewa9823]

faceci boją się mówić o przemocy kobiet wobec nich bo boją się śmieszności

[usaf]

najbardziej sie boja amoku niemadrej zony.

[usaf]

gdy ona sie uprze on straci prace, respekt, dzieci cierpia, dom podupada. gdy
porozmawiasz ona oczywiscie spycha na ciebie. bo facet przeciez nie ma prawa
miec racji !!!

[ewa9823]

faceci nie mają szans w konflikcie ze swoimi partnerkami

Nie do końca, Ewo ...

[vortex21]

Kiedy w Niebieskiej Linii, czy innym ośrodku pomocy ofiarom przemocy w rodzinie,
wyjdzie na jaw że miężczyzna udeżył kobietę, żonę (lub wywarł jakąkolwiek
przemoc fizyczną na niej), określa się że jego zachowanie nie można niczym
usprawiedliwić. Bohater historii, która opisywałem, nie mógł otrzymać żadnej
pomocy jako ofiara, bo zgodnie z zasadą 'to facet bije' on był sprawcą, zawsze.
Nikt nie zadał sobie trudu aby sprawdzić dlaczego tak się stało, co spowodowało
że popełnił czyn, którego wstydził się do głębi. To ona zaczynała, on poprostu
był silniejszy a ona, ze łzami i histerycznym zachowaniem, doskonale grała
ofiarę. Nikt facetowi nie uwierzy! Nawet sądy rodzinne, gdy ojciec staje w
szranki z matką o opiekę nad dziećmi, musi mieć 5 razy więcej argumentów niż
ona! Poprostu w sfeminizowanych sądach rodzinnych to kobiety w 99 procentach
przypadków są górą.

Pzdr.

[magdacan]

Bo w 99% sa ofiarami. Twoj kolega to 1%

[acid.jazz]

Chrzanisz

[praxi]

POTWORNE!

[mademoiselle-elle]

Reportaz nie najwyższych lotów. Bardzo powierzowne ujęcie tematu przemocy
psychicznej, sprowadzone do męskiej zazdrości... jednowymiarowe, pomimo wielu
przykładów. Instytucja kata psychicznego jest o wiele bardziej złożona.

[leo_tax]

> Reportaz nie najwyższych lotów. Bardzo powierzowne ujęcie tematu przemocy
> psychicznej, sprowadzone do męskiej zazdrości... jednowymiarowe, pomimo wielu
> przykładów. Instytucja kata psychicznego jest o wiele bardziej złożona.

Jeśli czujesz niedosyt to sięgnij do fachowej lektury....wszak tu masz
doczynienia z periodykiem o charakterze niespecjalistycznym :)
pozdr

[l_e_a1966]

> Reportaz nie najwyższych lotów. Bardzo powierzowne ujęcie tematu przemocy
> psychicznej, sprowadzone do męskiej zazdrości... jednowymiarowe, pomimo wielu
> przykładów. Instytucja kata psychicznego jest o wiele bardziej złożona.

Zgadzam się w pełni. Jestem przekonana, że punkt widzenia zależy od miejsca
siedzenia. Tak jak cień przedmiotu: rzucony na ścianę przybiera różne kształty,
w zależności od operowania źródłem światła. Żyję w pobliżu takiej sytuacji.
Para jest po rozwodzie w powodu znęcania się. Znęcania różnego rodzaju,
fizycznego też. Dużo o tej parze wiem, a mimo tego trudno byłoby mi
jednoznacznie określić, co jest faktem, a co odczuciem tych, którzy tytułują
siebie ofiarami tego związku. Apeluję o nauczenie nas (ofiar) odczytywania
samych siebie. Wiem, że jest to bardzo trudne. Co nie znaczy, że niemożliwe.
W związkach brakuje dialogu o odczuciach, bo wtedy kiedy był na to czas,
zajmowali się seksem. Nikogo nie obrażam. Sama się tak czasami czuję.
Pozdrawiam. I przechodzę do dalszego odczytywania zebranych tu postów.

akurat!

[uhu_an]

t0 jedynie lizniecie tematu. przemoc psychiczna czesto porzybiera znacznie
lagodniejsze formy. najczesciej sa to szantaze emocjonalne, taka przemoc
w 'bialych rekawiczkach'- np, bo ja ciebie tak kocham itd., wieczna kontrola, z
kim, gdzie kiedy.
wiem, co pisze, bo jestem ofiara.
mozna by napisac, ze dalej mieszkam z katem. czemu nie cuekam? bo jestem
uzalezniona, bo mam tak niskie poczucie wartosci, ze taka osoba nie wierzy, iz
ktos ja pokocha. nie wierzyw siebie. niby banal, ale dosyc skutecznie utrudnia
zycie. znacie taki termin jak 'wyuczone poczucie bezradnosci'? . to wlasnie cos
takiego.
ja pracuje, ale jestem zaledwie w polowie drogi. to nie jest latwe.
dla wielu wydaje sie wszystko taaaakie oczysiwste i latwe. generalnie problemy
finansowe to drugorzedna sprawa. na pierwszym miejscu jest odwaga. ja na razie
jej wystarczajaco duzo nie mam by sie uwolnic. ale walcze.

[mademoiselle-elle]

W jaki sposób zamierzasz sie uniezależnić?

[uhu_an]

przez terapię. przez nia widze manipulacje i nie ulegac nim, no jak zostale
napisane finanse i wyprowadzka. taka kolej rzeczy.

[mademoiselle-elle]

Czasem uniezależnienie wymaga wielu rezygnacji i upokorzen. Ale pomimo wszytko
warto uciec od kata psychicznego.

[l_e_a1966]

uhu_an napisała:

>bo mam tak niskie poczucie wartosci, ze taka osoba nie wierzy, iz
> ktos ja pokocha.

Takie myślenie to krok w tył. Zastanówmy się, czy powaga a jednocześnie radość
życia ma być osiągane za zasadzie 'klin klinem'? Jednego zamieniam na drugiego?
Czy argument: 'kocham i szanuję siebie sam' jest niewystarczający? Odchodzę, bo
mam szacunek dla siebie. Zostawiam cię, bo pozbawiasz mnie wiary w siebie.
Zapomnę o tobie, bo wyobrażałam sobie, że związek to zlepek (w tym wypadku)
dwóch czynnych elementów, które w równy sposób będą działać ku scaleniu?
Bo nie odmawiajmy sobie prawa do wyobrażeń. Która z nas nie wychodziła zamąż
mając 'wyobrażeń' o małżeństwie? Rozmawiajcie o tym. (Pomijam tu oczywistą
przeszkodę, jaką bywa choroba psychiczna partnera. Ale na to też mam ukutą
teorię: wiele kobiet hołubi tę wariacką 'miłość' partnera, a zaczyna z nią
walczyć, kiedy zdąży się przerodzić w agresję)

[obywatelpiszczyk]

Heh,

Ale artykul przeoczył coś bardzo ważnego. Ofiarami przemocy psychicznej padają
przede wszystkim dzieci. Wychowywane przez rodziców z kompleksami.
Na szczęście kobiety mają wbudowany wspaniały biologiczny mechanizm obronny -
po prostu nie zakochują się w zakompleksionych dupkach. Tacy mogą być nawet
całkiem niezłymi mężami i partnerami, ale ojcami są zawsze i bez wyjątku
beznadziejnymi.

Problemem jest to iż szczególnie w krajach biednych (w tym i w Polsce) kobiety
wychodzą za mąż nie z miłości ale z chęci awansu społecznego albo dla kasy. A
ich dzieci płacą za to, czasami nawet życiem. Bo na dłuższą metę nie da się
wytrzymać takiego szantażu ze strony rodziców.

Pozdrawiam

toksyczni rodzice...

[maria-anna]

W takiej dziwnej rodzinie,w której na porządku dziennym jest przemoc psychiczna
bądż fizyczna - swiadkami wielu zdarzeń sa dzieci,które stosunkowo wcześnie
sa zorientowane w domowej sytuacji.Przesiąknięte atmosferą takiego domu stają
się podobne do jednego z rodziców i przenoszą znaną sobie sytuację do
zakładanego przez siebie domu. Jest to błędne koło.I dlatego,należy takim
rodzinom pomagać i wspierać pracą terapeutów.Dla dobra dzieci z takich rodzin.

[iwa_ja]

obywatelpiszczyk napisał:

> Problemem jest to iż szczególnie w krajach biednych (w tym i w Polsce)
kobiety wychodzą za mąż nie z miłości ale z chęci awansu społecznego albo dla
kasy. A ich dzieci płacą za to, czasami nawet życiem. Bo na dłuższą metę nie da
się wytrzymać takiego szantażu ze strony rodziców.
>
Tak, to też słyszałam. Od mojej byłej teściowej. Że wyszłam za mąż nie z
miłości, ale dla meldunku w Warszawie. Czy urodzenie trojga dzieci to dobra
cena za meldunek w Warszawie?
>
>

[obywatelpiszczyk]

Jest jedna, najważniejsza sprawa.

Terror psychiczny nie dziala na dorosłe osoby zrównoważone i pewne siebie.
(W Polsce jest takich bardzo mało)


Z dziećmi jest inna sprawa - one żyją w oczach rodziców.
Jeśli matka i ojciec bez końca powtarzają teksty w stylu

" my cię tak kochamy a ty ... i tu następuje lista skarg i zażaleń, zakończona
najczęściej porównaniem do jakiegoś innego dziecka.

to skutki trzeba leczyc latami.

[nett1980]

o czym ty piszesz, zakompleksiony koles dziala na kobiety czyms takim "jestem
taki samotny jak palec albo pies ..." Jesli jednak jest w miare zadbany i ma
troche sprytu , to jest najczestszym ojcem rodziny , panem i wladca.Najgorsze
fujary niechlujne i ciapowate moze i nie potrafia znalezc amatorki , ale
wiekszosc emocjonalnych inaczej wikla sie w zwiazki , plodzi malo szczesliwe
dzieci i nie potrafi rozmawiac o tym co czuja , emocje wywalaja przy pomocy
alkoholu i tak to sie przenosi przez pokolenia.

Problem typu "Jak żyć z pacjentem psychiatrycznym?

[mario-radyja]

To jest problem typu jak żyć z kandydatem na pacjenta szpitala
psychiatrycznego? Nie wyobrażam sobie żeby normalny człowiek był w stanie gadać
non stop przez 6 godzin o tym samym.