Nauka samodzielnego zasypiania

[ph78]

Do doświadczonych Mam:
Postępuję wbrew mądrym zaleceniom i dziecku pozwalam spać razem z
nami! Łóżko mamy ogromne, materac sprężysty, w nocy łatwiej mi
karmić, no i jeszcze ten najważniejszy argument emocjonalny -
uwielbiam mieć Młodą blisko, nie wyobrażam sobie odkładać jej samej
do łóżeczka, chociaż stoi obok naszego łóżka...
Tymczasem Młoda zbliża się do 3 miesiąca i zastanawiam się, czy
śpiąc z nią dla swej wygody i przyjemności, nie wyrządzam jej i
sobie jednak krzywdy? Bo a nuż sprawdzą się te ponure przepowiednie
mądrych i życzliwych, że dziecko nienauczone zasypiać da starym
popalić...
Jakie jest Wasze zdanie? Czy cowieczorny rytuał - stała pora, masaż,
kąpiel, kolacja w łóżeczku wystarczą, by uregulować cykl dobowy
dziecka? Czy jednak spróbować po wieczornym karmieniu odkładać
biedaczkę do jej łóżeczka i nie czekając aż uśnie uczyć ją
samodzielności?

[jola_ep]

> Postępuję wbrew mądrym zaleceniom

CZYIM mądrym?
Zajrzyj np. na stronę
www.askdrsears.com/
To dowiesz się, że nie wszyscy eksperci są przeciwni wspólnemu spaniu z dzieckiem

Pozdrawiam
Jola

[kasiale73]

3 m-ce? moja dwulatka (rytuały mamy od jej urodzenia) nie jest gotowa na samodzielne zasypianie. a jak będzie gotowa to sobie zaśnie po prostu - a tak optymistycznie sobie zakładam nie ucz niemowlęcia samodzielności - na to będziesz miała następne lata. co do krzywdy, to na pewno nie wyrządzasz jej ani sobie ani dziecku. ale... gdzie Twój partner? jeżeli z Wami - to moim zdaniem wszystko jest tak jak powinno byc

[mruwa9]

Nie no, moje dwulatki byly zdolne do samodzielnego spania we
wlasnych lozkach, ale jeszcze niekoniecznie zdolne do calkowicie
samodzielnego zasypiania.

[szczur.w.sosie]

Ja swojego wygoniłam z łóżka na stałe jak miał ok. 4 lat, ale on i
tak nad ranem przychodził do nas. Do 2.5 roku był karmiony, zwłaszcza
nocami, bo ja w dzień pracowałam. Teraz mam w łóżku kolejnego ssaka -
16 m-cy.
Ja bym nie zastanawiała się, co piszą, radzą, tylko robiła to, co
uważam za słuszne. No i wygodne bo o ile łatwiej się wyspać.
Ja miałam problem z wysypianiem się przy pierwszym dziecku, kiedy też
myślałam, że dziecko ma spać samo. I tak siedziałam 1-2 godziny
karmiąc w fotelu nad ranem... Wreszcie powiedziałam dość i wzięliśmy
go na stałe do łóżka.
Tak samo teraz - nie mogę sobie pozwolić na odpoczynek w ciągu dnia,
nie mogę się nawet położyć na chwilę. Dlatego zamierzam wykorzystać
noc na spanie a nie wstawanie w środku ciemnej i zimnej nocy. A latem
pamiętam jak mi było ciężko zasnąć na powrót, kiedy wybudzałam się na
karmienie, że nie wspomnę że nie mogę latem w ogóle zasnąć, bo u nas
jest widno nocą Spanie 3-4 godziny na dobę to było za mało... I jak
bym do tego miałą dołożyć wybudzanie się i wstawanie? A do tego teraz
jestem w trzeciej ciąży i nic chyba by mnie w nocy nie podniosło

[ph78]

A Lilla? Ma podobną datę urodzenia do mojej córeczki
Śpicie wszyscy razem? Bo my też chcemy kolejne, wtedy dopiero będzie
tłok w łóżku!

[budzik11]

ph78 napisała:

> Do doświadczonych Mam:
> Postępuję wbrew mądrym zaleceniom i dziecku pozwalam spać razem z
> nami!

To nie są mądre zalecenia
Żadne z moich dzieci (4 i 2l) nigdy nie zasnęło samo. Starszej czytam albo po
prostu jestem z nią aż zaśnie, młody prawie zasypia przy piersi po czym kładzie
się do swojego łóżeczka, ale też muszę go trzymać za rączkę. O ile Starsza juz
śpi bez przerwy w swoim łóżku w swoim pokoju, to młodszy ok 4 nad ranem
przychodzi do nas na "cycy" i zostaje do rana, nie widzę w tym nic złego. Dzieci
nigdy mi "popalić nie dały" (nie wiem nawet, co by to miało znaczyć - z łóżka
nas wyrzucą?).
A uczenie samodzielnego spania 3-miesięcznego niemowlaka w głowie mi się nie mieści.

[ph78]

Nie wiem, co to może oznaczać, że dziecko da popalić.
Czytam równolegle forum mam rówieśników i nie dość, że tam wszystkie
dzieci są odkładane do łóżeczka po karmieniu i ja jedna tylko śpię z
moją jak ta suka ze szczeniakiem $) to jeszcze sieją jakąś
propagandę nt nauczania zasypiania, która pokrywa się z radami
otoczenia i szukam gdzieś wsparcia i rad osób, które myślą podobnie
do mnie.

'Mądre rady' - to było z ironicznym dystansem.

Nie wiem, to moje pierwsze dziecko i szukam drogi. Kocham być z
córką blisko, mąż nie ma z tym problemu, po prostu nie chcę
popełniać jakiś elementarnych błędów wychowawczych. Byłam ciekawa
Waszych doświadczeń i opinii.

Trudno mi przewidzieć, czy w którymś momencie to wspólne spanie nie
stanie się jednak dla mnie niewygodne. Np. teraz radośnie gorszymy
nieświadome niemowlę bliskością, natomiast nie znam jeszcze
rozwiązania sytuacji, gdy podrośnie. Nie chcę też zrobić jej jakiejś
krzywdy, nadmiernie przywiązać, żeby umiała zasnąć też, gdy mnie nie
będzie, bo będę np. w szpitalu czy na wyjeździe, czy zostawię ją u
rodziców.

Świat się radykalnie zmienia wrza z pojawieniem się potomstwa i nie
wszystko jest od razu jasne.

[kasiale73]

Lilka też śpi z nami jakże by mogło byc inaczej?
jak byliśmy sami z mężem to spaliśmy na łóżku 90cm, przed ur. Lenki zmieniliśmy na 140cm, a przed ur. Lilki na prawie 2 metry ale narazie to dla nas trochę za dużo, maleństwo jeszcze się nie rozpycha...
ja uważam, i w przypadku Leny to się sprawdziło, że im więcej bliskości jej dałam tym jest bardziej samodzielna. dobija mnie na forach rówieśniczych pęd do usamodzielniania niemowląt. nie godzę się z tym. tak samo jak bzdurą jest dla mnie tekst - nie noś dziecka, bo je przyzwyczaisz... przecież przez 9 m-cy w brzuszku już się przyzwyczaiło... i teraz moim zadaniem jest delikatnie je odzwyczaic, po kroczku pozwolic z moich ramion pójśc w świat.

[frida_a]

Bartolino śpi w łózeczku do pierwszej pobudki ok.1-2 potem zawsze sobie obiecuję
że Go odłożę i tak sypia ze mną

[budzik11]

ph78 napisała:

> Nie wiem, co to może oznaczać, że dziecko da popalić.
> Czytam równolegle forum mam rówieśników i nie dość, że tam wszystkie
> dzieci są odkładane do łóżeczka po karmieniu i ja jedna tylko śpię z
> moją jak ta suka ze szczeniakiem $) to jeszcze sieją jakąś
> propagandę nt nauczania zasypiania, która pokrywa się z radami
> otoczenia i szukam gdzieś wsparcia i rad osób, które myślą podobnie
> do mnie.
>
Z własnego doświadczenia wiem, że fora rówieśnicze nie są dobrym doradcą,
bo trafiają tam zupełnie przypadkowe osoby, które łączy tylko wspólna data
urodzenia dziecka.
Polecam bardzo (chociaż trudna do zdobycia) książkę "Mądrzy rodzice". Cały
rozdział jest tam poświęcony spaniu, min spaniu z dzieckiem. W skrócie: dziecko
bardzo potrzebuje bliskiego, bezpośredniego fizycznego kontaktu z matką
(rodzicami). To pomaga mu wyciszać układ nerwowy, hormonalny, oddechowy,
krwionośny, reguluje oddech (zapobiega SIDS), temperaturę. W dzień nie zawsze
jest czas, żeby tak bezpośrednio dziecko do siebie tulić (polecam chustę) za to
noc i wspólne łóżko jest do tego świetną okazją. Oczywiście nie ma sensu się do
tego zmuszać, to ma być przyjemne dla wszystkich, ale skoro tobie i mężowi to
nie przeszkadza - to śpijcie razem na zdrowie

[ph78]

Dzięki za streszczenie

[jola_ep]

> Nie wiem, co to może oznaczać, że dziecko da popalić.

Dzieci z założenia od czasu do czasu "dają popalić" Takich ich urok. Potem jest co wspominać

> Czytam równolegle forum mam rówieśników

Nie czytać

> i nie dość, że tam wszystkie
> dzieci są odkładane do łóżeczka po karmieniu i ja jedna tylko śpię z
> moją jak ta suka ze szczeniakiem $) to jeszcze sieją jakąś
> propagandę nt nauczania zasypiania,

To tylko taka tendencja współczesnych czasów, aby jak najbardziej zminimalizować wpływ dzieci na nasze życie. A moim zdaniem chodzi o to, aby to zaakceptować i przeżyć w pełni. Ten czas, gdy dziecko jest tak bardzo blisko nas i tak bardzo nas potrzebuje, kiedyś minie. Wiele rzeczy w naszym życiu ma swój czas i ważne jest, aby goniąc za ułudami, go nie przegapić.

Takie mniej więcej rady dostałam na starcie do mojego macierzyństwa.
W "Twoim dziecku" pewna starsza już pani pisała o problemie toksycznych babć. Jej zdaniem każda kobieta ma pewien zasób uczuć macierzyńskich, ale często nie miała okazji ich wyczerpać: bo uwierzyła, że malutkiego dziecka nie należy przytulać, trzeba uczyć je samodzielności, kazać mu w nocy spać w innym pokoju... A potem, gdy jest już mądrzejsza doświadczeniem i los zsyła jej wnuki, nagle uświadamia sobie, co straciła i budzi się jej uśpiony instynkt. Tylko że teraz to już nie jej jej czas...

Nie chciałam niczego żałować, więc po prostu cieszyłam się, tym co miałam.

Moje pierwsze dziecko miało trudności z zasypianiem i spaniem w nocy, wymagało dużo mojej opieki, przytulania, było nieustannie do mnie przyklejone. Byłam koszmarnie zmęczona, czasem zniechęcona, czasem wściekła. Pewnie, dużo dałabym wtedy za to, aby moje dziecię odłożone do łóżeczka zasypiało. Ale mimo wszystko widzę po latach, że było warto. Nie żałuje moich decyzji, wspólnego spania, towarzyszeniu jej w usypianiu. To wszystko są drobiazgi. To mija. Ale wspólna, szczególna więź, jaka wtedy się rodzi - jest bezcenna i zostaje na długo.

Akceptujemy to, że niemowlaki trzeba karmić i przewijać. Ale bardzo często pomija się ich potrzeby emocjonalne. Małe dzieci są elastyczne. Jeśli czegoś nie otrzymają, często przestają się tego domagać - bo i tak nie dostaną. Ale to nie oznacza, że tego nie potrzebują.

Postępując w zgodzie z naszym instynktem, ucząc się rozumieć potrzeby naszych dzieci je spełniać, stajemy się mądrzejszymi rodzicami. To bardzo się przydaje.

> Nie wiem, to moje pierwsze dziecko i szukam drogi. Kocham być z
> córką blisko, mąż nie ma z tym problemu, po prostu nie chcę
> popełniać jakiś elementarnych błędów wychowawczych.

Przez pierwsze półrocze dziecko jest psychcznie nadal częścią matki. Czuje Ciebie jak przedłużenie siebie. Będąc przy niej dajesz jej poczucie bezpieczeństwa, które zaprocentuje później.

Gdzieś w drugim półroczu życia dziecko odkryje, że jesteś od niego niezależna. Wtedy może jeszcze bardziej domagać się Ciebie. To normalne. Będąc przy nim - karmiąc w nocy co godzinę (jak jak przejściowo musiałam), chodząc z nim nawet do łazienki uczysz go, że zawsze, niezależnie od pory dnia i nocy, może na Ciebie liczyć. To kolejne podstawy pod jego poczucie bezpiecześtwa i w przyszłości pewności siebie.

A potem będziesz przy nim. Aby mogło odreagować stresy dnia (gdy tuż po radości pierwszych kroków odkryje, że jednak może tak mało i poczuje się tym sfrustrowany). Wtedy znowu może częściej w Twoich ramionach szukać ukojenia.

Patrząc z boku, to mogą być objawy błędów wychowawczych: bo dziecko jest dla rodziców bardziej męczące. Ale przecież tak naprawdę chodzi o to, że dla niego jesteś TAK BARDZO ważna

> Waszych doświadczeń

Z mojego przylepca, wiecznie przyklejonego do mnie, domagającego się mojej obecności przy usypianiu, przychodzącego do nas w nocy, który nie potrafił zaadoptować się w przedszkolu - bo mamy nie było...
wyrosłą wrażliwa, a jednocześnie bardzo samodzielna i odważna dziewczyna. I patrząc na nią oczom nie wierzę, jak to możliwe. Wiem - bo przerobiłam na niej różne strategie - że jeśli nasyciłam ją swoją bliskością, dałam jej dużo z siebie - to ona odważnie ruszała na podbój świata. I nie wiem teraz, czy trafiło mi się takie niemowlę z tak rozbudowaną potrzebą bliskości, czy też raczej tak zdecydowane dziecko, które potrafiło na mnie wymóc to, czego tak bardzo potrzebowała


> natomiast nie znam jeszcze
> rozwiązania sytuacji, gdy podrośnie.

Będzie problem, znajdzie się rozwiązanie
(na przykład dziecko na jakiś czas może spać w swoim łóżeczku)

> gdy mnie nie
> będzie, bo będę np. w szpitalu czy na wyjeździe, czy zostawię ją u
> rodziców.

Nie będziesz wyjeżdżać, zostawiać u rodziców, a jak coś się stanie - to trudno. Dzieci są wytrzymałe, wystarczy, że zostawisz je z kimś mu bliskim.

Moje drugie dziecko zostało jako 10-miesięczniak z babcią (poszłam na wesele). W nocy się zbudził, stwierdził, że jest babcia, przewrócił na drugi boczek i spał dalej Parę miesięcy temu próbowałam go nauczyć "samodzielności" i wymiękłam po dwóch tygodniach stwierdzając niereformowalnym egzemplarz

> Świat się radykalnie zmienia wrza z pojawieniem się potomstwa i nie
> wszystko jest od razu jasne.

Pamiętam jak wspomniałam mojej mamie, że nasze pierwsze maleństwo śpi z nami. A moja mama na to z ogromnym zdziwieniem: "a gdzie miałaby spać"? Świat się zmienia, ale pewne rzeczy pozostają niezmienne.

Pozdrawiam
Jola

[ph78]

Dziękuję za wzruszającą odpowiedź. W podobną stronę zmierzam, błądząc.
Lubię dziewczyny z mojego forum rówieśniczego, mamy prawo się różnić.
Cieszę się i odnajduję potwierdzenie moich intuicyjnych przekonań
wiedząc, że są też rodzice myślący podobnie do mnie.

jola_ep

[kaixa]

Ogromnie lubie Twoje wypowiedzi, zawsze po ich lekturze czuje sie pokrzepiona
Dziekuje!

[oda100]

kaixa napisała:

> Ogromnie lubie Twoje wypowiedzi, zawsze po ich lekturze czuje sie
pokrzepiona
> Dziekuje!

i ja rowniez; ale mam wrazenie, ze w moim srodowisku moje metody
wychowawcze sa nie do przyjecia

[kaixa]

Hehe, a myslisz, ze nas rodzina nie krytykuje a znajomi nie patrza sie z
politowaniem? Tak, jakby to byla ich sprawa, a jakiej konfiguracji spimy, jak
dlugo sie karmimy itp. Ech, ludzie to innym z butami nawet do lozka wleza...

[carolinecat]

jola_ep, przepiękny post!

[budzik11]

Poczytaj o rodzicielstwie bliskości (Attachment Parentnig, w skrócie AP), choćby
tu: www.tuliluli.eu/czytelnia/108
Zamiast bać się popełniania "elementarnych błędów wychowawczych" słuchaj swojej
intuicji, boi dobrze ci podpowiada. Dzieci trzeba kochać, tulić, nosić jak
najwięcej. Nie przyzwyczai się "do złego", nie uzależni, nie rozpieścisz jej
itp. bzdety.

[ph78]

Dziękuję za link! Dobrze wiedzieć, że zasady, w które wierzę, są nawet
skatalogowane i mają nazwę i nie ja jedna je wyznaję

[fizula]

> Postępuję wbrew mądrym zaleceniom i dziecku pozwalam spać razem z
> nami!

Ja bym powiedziała, że postępujesz zgodnie z mądrymi radami, patrz np.
"Zasypianie bez płaczu" Sears'ów. Najlepsza książka o usypianiu małych dzieci, a
czytałam ich sporo.

>no i jeszcze ten najważniejszy argument emocjonalny -
> uwielbiam mieć Młodą blisko, nie wyobrażam sobie odkładać jej samej
> do łóżeczka, chociaż stoi obok naszego łóżka...

Czyli masz intuicję matczyną, która Ci podpowiada, jaki styl postępowania Wam
służy. Gdy przed narodzinami drugiego dziecka pozbyłam się łóżeczka dziecięcego
(takiego ze szczebelkami) poczułam się całkowicie "swobodna"i mały Danio cały
czas spał z nami.

> Tymczasem Młoda zbliża się do 3 miesiąca i zastanawiam się, czy
> śpiąc z nią dla swej wygody i przyjemności, nie wyrządzam jej i
> sobie jednak krzywdy? Bo a nuż sprawdzą się te ponure przepowiednie
> mądrych i życzliwych, że dziecko nienauczone zasypiać da starym
> popalić...

Przecudny wiek- masz pod opieką jeszcze bardzo małe niemowlę. Przez przynajmniej
rok albo i dwa nie wymyślisz dla niego lepszego miejsca do spania niż Twoje
własne łóżko.
A popalić i tak Ci da, i tak ;o) Takie bywają wcześniej lub później dzieci-
niezależnie od miejsca zasypiania :o)

Czy jednak spróbować po wieczornym karmieniu odkładać
> biedaczkę do jej łóżeczka i nie czekając aż uśnie uczyć ją
> samodzielności?

Skoro uważasz niemowlę za osobę zdolną do samodzielności, to może w pakiecie od
razu nauczyć je robić sobie obiad i samodzielnie chodzić na spacer? ;o) Jak
samodzielność, to samodzielność.
Coś jest takiego w naszej kulturze, że najbardziej bezbronne niezdolne do
samodzielności niemowlęta chcemy oduczać jak najszybciej tej niesamodzielności.
Ale im szybciej jej oduczymy, tym bardziej na stare lata będziemy do niej tęsknić.
Ciekawe, że moja mama, a babcia moich dzieci, która po narodzinach najstarszej
Lidzi przestrzegała mnie, żebym nie przyzwyczaiła do noszenia, sama wydawała się
najbardziej uradowana, gdy udało jej się utulić, ukołysać, ponosić któreś ze
swoich wnucząt.

Czy cowieczorny rytuał - stała pora, masaż,
> kąpiel, kolacja w łóżeczku wystarczą, by uregulować cykl dobowy
> dziecka?

Taki bogaty wieczorny repertuar oczywiście może "rozbestwić" ;o) dziecko. Bo
pewnego dnia powie Ci: "jeszcze dłużej pomasuj", "jeszcze nie chcę wychodzić z
wanny". No ale czy rozwiązaniem byłoby nie kąpać? Albo nie masować? Skoro
masujesz i kąpiesz, to chyba widzisz w tym jakiś sens i tego się trzymaj.
Z tym uregulowaniem cyklu dobowego to nie taka prosta sprawa. Bo dziecku ten
cykl się zmienia, zwłaszcza tak małemu skarbowi. Wtedy lepiej zamiast dziecko
wciskać w konieczność rytuału próbować też być trochę elastycznym. Ale to przed
Tobą. Skoro teraz Wam taki układ pasuje, to tego się trzymaj.
Moim zdaniem wyrabiasz 105% normy bardzo dobrej mamy, a więc nie przejmuj się
opiniami postronnych osób, a bardziej obserwuj opinię swojego maleństwa.

[ph78]

Bardzo jesteście kochane

Gorzej właśnie w zderzeniu z rzeczywistością i życzliwymi matkami i
teściowymi, które mnie straszą, że jak nauczysz, to potem
nieoduczysz, a jak pozwolisz, to potem będziesz miała...
I jak biorę Młodą na ręce, bo zaczyna płakać, to wysłuchuję
złośliwości typu, tak ją nauczyłaś, to teraz musisz nosić...
Ja nauczyłam? A co ma robić matka, patrząc jak jej niemowlę płacze?
Odejść spokojnie? Zatkać smokiem? Wyrzucić przez okno?! Poza tym, ja
wcale nie muszę - ja chcę i cieszę się tym noszeniem, chociaż mi
ręce więdną i kręgosłup odpada po 5-godzinnych spcaerkach w
chuście No ale po to właśnie mam to dzieciątko - żebyśmy były
blisko! Do kochania, noszenia, przytulania i całowania
OK, robię swoje, najwyżej nas później we śnie toporkiem załatwi, jak
wyrośnie na zepsutą nastolatkę

[kaixa]

Hihi, widze, ze nie my jedni jestesmy "wyrodnymi rodzicami", ktorzy swojemu
drugiemu dziecku nie raczyli nawet kupic wlasnego lozeczka

Swoja droga przed narodzinami pierwszej corki mialam wszystko - lozeczko, wozek,
zapas smoczkow (glownie otrzymanych w prezencie, ale wcale mnie wtedy takie
prezenty nie razily) i nawet kilka butelek na wszelki wypadek... a teraz jedyne,
co kupilam, to chusta do noszenia. I niczego nam nie brakuje, wrecz
powiedzialabym, ze tym razem rodzicielstwo wydaje nam sie o niebo prostsze - i
sila rzeczy przyjemniejsze - niz wtedy, i to pomimo obecnosci w domu
absorbujacej trzylatki... nie ma to jak sluchac wlasnej intuicji!
Pozdrawiam!

[basiak36]

Czy jednak spróbować po wieczornym karmieniu odkładać
> biedaczkę do jej łóżeczka i nie czekając aż uśnie uczyć ją
> samodzielności?

Idac tym tropem trzeba tez niemowleta male uczyc siadac, raczkowac i chodzic, bo
inaczej sie nie naucza
Jesli czekasz az dziecko samo bedzie gotowe siadac i chodzic, to spokojnie
czekaj az samo bedzie gotowe samodzielnie spac

[mama_kaspra]

Ja tez jestem mama trzymiesieczniaka (wiec moze nie powinnam jeszcze wypowiadac sie na tym forum, ale mam zamiar karmic piersia, jak dlugo bedzie chcial, wiec sobie pozwole ). Bardzo sie miotalam jak maly ma spac - bylo jasne, ze niedaleko nas, ale spanie w jednym lozku wydawalo mi sie troche niebezpieczne (wiem, ryzyko zagniecenia jest znikome, ale panikara ze mnie). Metoda prob i bledow wypracowalismy wiec metode ktora bardzo calej trojce pasuje, moze i innym sie spodoba. Lozeczko przylega do naszego lozka i ma tylko trzy scianki - to znaczy nic nie oddziela mnie od synka. Po wieczornym karmieniu jest odkladany do swojego lozeczka czy spi czy nie (jest okolo 23:00 zwykle i wszyscy sie wtedy kladziemy), i co ciekawe, okazalo sie ze lepiej jesli nie spi albo spi mocno, bo jak jest w polsnie bardzo taka zmiana na poczatku mu sie nie podobala. Na poczatku zwykle protestowal - jesli poglaskanie i pocalowanie nie pomagalo, karmilam jeszcze i odkladalam do lozeczka. Nigdy nie probowalam wiecej niz dwa razy pod rzad, wiec na poczatku wiekszosc nocy spal z nami (tak samo robilam po kazdym nocnym karmieniu) - a my spalismy bardzo czujnie.... Ludzie, ktorym o tym mowilam, a i maz, nie bardzo wierzyli ze mozna w ten sposob przekonac dziecko do spania we wlasnym lozeczku. Ale ja przyjelam, ze jesli dziecko wie ze moze w kazdej chwili byc przeniesione do lozka rodzicow, poczuje sie pewnie i zgodzi spac w swoim lozeczku. I mialam racje! Z tygodnia na tydzien coraz mniej spal w naszym lozku, i od kilku tygodni po wieczornym karmieniu odkladam go, caluje, klade sie obok, maz po mojej drugiej stronie - i czasem nie wiadomo ktore z naszej trojki zasypia pierwsze. Jesli synek tylko pisnie cichutko przez sen, wyciagam reke i biore go za reke lub glaszcze - na ogol pomaga. Czasem "musze" pocalowac - a jak to juz nie pomaga, to pewnie chodzi o jedzenie - po ktorym znowu zasypia. A ja moge spac przytulona do meza i trzymac synka za reke, nie martwiac sie ze go zgnieciemy lub nakryjemy koldra. I mam nadzieje ze bedziemy go mogli "wystawic" z calym lozeczkim do wlasnego pokoju kiedy bedzie mogl sam z niego wyjsc i przyjsc do nas, jesli zglodnieje albo zapragnie towarzystwa- bo przeciez inaczej musialby wzywac nas placzem, a to jakos okrutne mi sie wydaje....

[ph78]

Też rozważamy opcję z taką 'balkonetką' (łóżeczkiem z wyjętą jedną
ścianką boczną), przystawioną do naszego łóżka.

[desse_o]

Ciekawe rozwiązanie z tym łóżeczkiem, też je rozważaliśmy, ale w końcu
zdecydowaliśmy się na wspólne spanie. Synek w nocy raz przytula się
do mamusi a raz "goni" po łóżku tatusia z czego tatuś jest zadowolony
i wczoraj przyznał, że mimo niewygody spania na brzegu łóżka to są to
najprzyjemniejsze chwile z nocy.
Zgniecenia ani przyduszenia dziecka nie boimy się. Przenosić go będziemy
do własnego łóżka jak dojrzeje do tego i zdecyduje, że chce.

[edytadk]

Ja podobny patent stosowałam, tylko zamiast łóżka była gondola wózka. Spanie z
dzieckiem, jakkolwiek uważam za zupełnie naturalne i najbardziej pozytywne
rozwiązanie, u nas było praktycznie niemożliwe do realizacji na dłuższą metę.
Sypialni u nas niet, śpimy na wersalce o standardowych rozmiarach i na trójkę
zwyczajnie jest za ciasno. Na krótko (np. na okres karmiania) da się wytrzymać,
ale noc w noc - ny ny. Wiem, powiecie, że dla chcącego nic trudnego i że
materac na podłogę można położyć, ale z tym miejscem na podłodze też krucho, a
że synek nie zgłaszał żadnych protestów z tytułu spania w zasięgu mojej ręki,
nie kombinowaliśmy.

Kiedy wyrósł z gondoli, stwierdziłam, że jak będzie marudzić w nocy to nie ma
siły - śpi z nami, bo ja muszę wstać do pracy w jako takim stanie. O dziwo
zaakceptował spanie w łóżeczku w pokoju obok bez sprzeciwów, i tylko ja musiałam
się jeszcze nauczyć karmić na śpiąco siedząc w fotelu.

[abiela]

Mam takie łóźeczko, o dokładnie takie:
www.fabimax.de/beistellbetten.html
a i tak synek ze mna śpi

[ik07]

wiesz co...
ja jestem mamą 7-miesięczniaka, którego też karmię piersią. w nocy
bywa różnie. czsami są to 2 pobudki, a czasami 8.. jak zęby idą, to
budzimy się często.
jak synek miał 2-3 miesiące to nie potrafił usnąć inaczej niż bujany
w ramionach. kupiłam sobie 2 książki o tym jak uczyć samodzielnego
zasypiania, ale wyrzuciłam je w kąt po jakimś czasie... uwierzyłam
we własne dziecko i w wyjątkowość układu ja-ono. i od tej pory jest
pięknie. bo się nie stresuję. jak dziecko potrzebuje utulenia to je
tulę, jak może spać samo to śpi samo.. nie zakładam żadnego
scenariusza, nie czytam poradników i gotowych recept..
teraz po karmieniu wieczornym, mam jasia na kolanach, polulam
chwilę, zanucę kołysankę i dzieć mi zasypia. odkładam go do
łóżeczka, które nadal stoi w naszej sypialni przy łóżku. jak się
budzi w nocy na karmienie to go karmię u nas i albo mam siłę
odłożyć, albo zasypiam z jaśkiem przy piersi.. nic na siłę. i
jest dobrze.
więc polecam Ci uwierzenie w wyjątkowość waszej relacji.. i we
własną intuicję. nikt tak jak mama nie zna i nie czuje dziecka. rób
to, co Ty uważasz za słuszne i odpowiednie dla was.

[fizula]

Jeśli nie macie jeszcze dosyć tego tematu, to możecie sobie poczytać, co
naskrobała moja położna, gdy pożyczyłam jej wyżej wzmiankowaną książkę:
www.szkolarodzenia.lublin.pl/index.php?menu=54&art=50

[ph78]

Dziękuję! Ja nie mam jeszcze dosyć tematu, chociaż nabieram coraz
więcej pewności, że słusznie postępuję

[mruwa9]

Jedno mi w tym zalinkowanym tekscie na pewno nie pasuje- ze dzieci
zmuszone do przedwczesnej samodzielnosci spaniowej sa 10-krtotnie
narazone na ADHD niz te tulone. To mi przypomina dawne teorie o
matkach-lodowkach jako sprawczyniach autyzmu u swoich dzieci. ADHD
to nie jest cos, na co sie zapada, zachoruje, z ADHD czlowiek sie
rodzi i nie ma znaczenia, na jaka rodzine trafi (srodowisko,
kultura, wyksztalcenie). Jako matka ADHDowca stwierdzam: to widac
od pierwszej doby po urodzeniu. Moj syn byl dopieszczony i tulony
non stop, calodobowo, bez ograniczen. Nieograniczony czasowo dostep
do piersi, spal ze mna. I co? I dupa blada. Jak zaczal sie drzec 10
godzin po urodzeniu, tak sie darl przez calusienki pierwszy rok
zycia. pal licho, ze to tylko statystyka z tym ryzykiem, ale z ADHD
dziecko sie rodzi, nie mozna na nie zapasc wskutek takich czy innych
warunkow rodzinnych. Sugerowanie , ze jest inaczej, ze ADHD to wina
rodzicow (no tak, poniekad, bylo plodzic potwora?) to kopanie
lezacego, bo bycie rodzicem dziecka z ADHD daje wystarczajaco
powodow do zwatpienia we wlasne kompetencje matczyne/ojcowskie, w
czym skwapliwie utwierdza na kazdym kroku otoczenie.

[ziemiagn]

Już wiele bardzo mądrych słów zostało tu napisanych.
Ja tylko opowiem, jak to u nas było w praktyce : Basia (3 lata)śpi
do tej pory przy mnie w tzw. balkoniku, czyli łóżeczku bez jednego
boku dostawionego do mojej strony łóżka. Uwielbiamy takie spanie
obydwie. Basia zasypia z moją ręką w dłoniach, słuchając nuconej
kołysanki. Jest pogodną, BARDZO otwartą na świat dziewczynką. Bardzo
lubi być blisko mnie, co nie oznacza, ze nie potrafi przeżyć
spokojnie dnia, gdy jestem w pracy, choć zawsze wita mnie słowami "
tęskniłam za tobą mamuniu ". Świetnie radzi sobie wśród rówieśników.
Dopiero teraz, jak podpytuję ją, czy chciałaby spać sama w swoim
pokoiku z zabawkami, mówi, że tak - po prostu dorosła do tego sama,
tak jak do raczkowania, chodzenia, mówienia itd. Niebagatelna jest
też rola już troszkę zbyt ciasnego łóżeczka niemowlęcego

A na pocieszenie : jak Basia miała 3 miesiące, spała WYŁĄCZNIE na
naszych brzuchach - zmienialiśmy się co jakieś 3-4 godziny, żeby móc
się trochę poprzewracać na boki Wspominam to z dużym
rozrzewnieniem. Tak jak w Twoim przypadku, obie miałyśmy ogromną
potrzebę bliskości.
I to jest super, choć rzeczywiście nie wpisuje się w modę gwałcenia
podstawowych potrzeb emocjonalnych dziecka, żeby tylko życie po
urodzeniu nie za bardzo odbiegało od tego przed porodem.

[ph78]

Dziękuję po raz kolejny! Już okrzepłam z tą myślą, że mam prawo
wychowywać dziecko wedle swojej intuicji i nie przejmuję się
podręcznikowymi zaleceniami ani powszechnie panującymi opiniami.
Cieszę się, że są rodziny, w których ten model się sprawdza