Nobel pewny?

[polubu]

Nigdy mi nauczyciel wody z mózgu nie zrobił!

Zapragnąłem was normalnych rachunków i normalnej ekonomii pouczyć!
Jeśli pradziadek dał złotówkę dziadkowi a dziadek ją dał ojcu ojciec mnie ja
synowi i syn wnukowi to darczyńcą może być tylko jeden z nas ten, który tą
złotówkę wypracował a nie miliony. Zadanie dla was, kto to dzieciństwo dał a
kto dostał?
Jeśli pradziadek dał (oddał) dzieciństwo dziadkowi a dziadek je dał ojcu
ojciec mnie ja synowi i syn wnukowi to darczyńcą może być tylko jeden z nas
ten, który to dzieciństwo wypracował.
Wasza ekonomia i rachunki potworzyła miliony darczyńców i wszyscy dajecie
płacicie podatki na innych w szczególności ulegacie złudzeniu, że dzieciom
pomagacie!
W szkołach ekonomicznych uczycie takich bzdur, że wychowanie dziecka kosztuje
dorosłych i że rodzice są zobowiązani na swoje dzieci pracować.

Precz z pomocą dzieciom a kysz!

[polubu]

Wychowanie następcy (dziecka) to zaledwie zapracowanie na swoje własne
dzieciństwo. Jeśli ktoś chce komuś coś dać to musi znacznie więcej!
Wychowanie następcy to zaledwie nie okradanie innych przez zapracowanie na
samego siebie!
Nic w gospodarce się nie ustali bez normalności!
Koszt wychowania następcy to 200-1500 tysięcy zł!

[iwona334]

polubu napisał:
> Koszt wychowania następcy to 200-1500 tysięcy zł!

To moge prosic o te najtansza wersje 2 razy?
>

[polubu]

Co Ty sobą dwie osoby reprezentujesz? Za siebie musisz oddać dziecku minimum
te 200000 zł chyba, że na Ciebie wydano 1500000 zł to musisz więcej!
Dziecko umiera z głodu lub głoduje nie, dlatego, że mu nikt nie pomógł, lecz
dlatego że zostało okradzione.

[sliwka1977]

Dobra... albo się dobrze bawisz, albo potrzebujesz pomocy lekarza specjalisty...
albo kogoś, kto pomoże Ci wyrażać jasno swoje myśli...

[polubu]

O idiotyzmie nic nie piszesz? Noblistów nie tak od razu idzie pojąć! Pytaj więc!
Dziecko umiera z głodu lub głoduje nie, dlatego, że mu nikt nie pomógł, lecz
dlatego że zostało okradzione.

[sliwka1977]

Interpunkcja może zmienić sens zdania (pomyśl o tym). Wyjaśnij przez kogo
zostało okradzione? Bo jeżeli chodzi Ci o globalne głodowanie dzieci w krajach
takich jak np. Etiopia, to nie okradzione, ale polityka ogólnoświatowa się do
tego przyczyniła. Pazerność ludzi i nic więcej. Nie mamy na to wpływu, chyba, że
jakaś ogólna rewolucja...

[polubu]

[kociak40]

"O idiotyzmie nic nie piszesz? Noblistów nie tak od razu idzie pojąć! Pytaj
więc!" - polub

Z "naukowcami" niskiego lotu, najwięcej jest kłopotu.

To wymyslone przeze mnie powiedzenie przed laty, obecnie ma
swego przedstawiciela na tym forum.

[polubu]

> Z "naukowcami" niskiego lotu, najwięcej jest kłopotu.
Z tym można się zgodzić tylko, że to nic nie wyjaśnia, bo jeśli nie ja to Wy!

[polubu]

Nie słyszę, bo mi się błotnik telepie. Nic innego nie robię jak o tym właśnie
piszę. Jesteś bezmózgowcem?
Dziecko umiera z głodu lub głoduje nie, dlatego, że mu nikt nie pomógł, lecz
dlatego że zostało okradzione.

[polubu]

[polubu]

Wynalazki powstają z niewiedzy wszyscy wiedzą, że tego nie można zrobić a jeden
nie wie i to robi" Einstein to, ale głupek był, co?
Jak się przed bzdurami mam bronić?
Owsiak to nic innego jak 0,11 zł dla każdego dziecka a cała Polska w euforii.
Minister jest 300 razy lepszy od Owsiaka, bo daje na dziecko 43 zł miesięcznie
(zasiłek rodzinny)i nikt mu nie jest wdzięczny a Owsiak tylko 0,11 ZŁ.48750000
$*3,0zł/8000000 dzieci/13lat/12miesięcy=0,11zł na dziecko miesięcznie! Z tych
0,11zł należy jeszcze opłacić społeczników! IDIOTYZMY SIĘ DOBRZE SPRZEDAJĄ! SĄ
ROZUMIANE PRZEZ POLAKÓW, Jeśli średni koszt wychowania dorosłego Polaka to
250000 zł, to każdy dorosły w ciągu życia powinien oddać następnym dzieciom te
250000 zł, co stanowi równowartość 520 zł miesięcznie a nie im pomagać kwotą 11
groszy miesięcznie. Dopiero jak złodziej zwróci te 520 zł może pomagać, ale
wtedy nie będzie już takiej potrzeby.!
Dobrodzieju zamiast dziecku oddać 250000 zł chcesz się wykpić dając mu 11
groszy miesięcznie? Co Ty właściwie jesteś w stanie zrozumieć?

Odczep Ty się od pomagania dzieciom to one będą miały znacznie więcej!
Dziecko umiera z głodu lub głoduje nie, dlatego, że mu nikt nie pomógł, lecz
dlatego że zostało okradzione.

[polubu]

Czy Ty znasz rachunki na poziomie podstawowym? Odpowiedz na proste pytanie czy
jest możliwe że wszyscy ludzie z całego świata będą pomagać jednemu dziecku a
ono jako właściciel tysiąca par butów umrze z głodu?
Czy jest możliwe by jeden człowiek oddał temu dziecku tylko tyle ile jemu
pozwoliło przeżyć dzieciństwo a dziecko to dożyje pełnoletniości bez pomocy?
Kto Ciebie rachunków i uczciwości uczył czy nie czasem guru Owsiak i
Balcerowicz?
Dziecko umiera z głodu lub głoduje nie, dlatego, że mu nikt nie pomógł, lecz
dlatego że zostało okradzione.

[polubu]

Jeśli poprzednie pokolenie na dzieciństwo Twojego pokolenia wydało x zł to
Twoje pokolenie oddając to x zł następnemu nic mu nie pomaga, bo zaledwie
zwraca.
To x natomiast skoro wystarczyło na Twoje pokolenie to i wystarczy na następne.
Jak Ty zaś pomożesz mu kwotą 1/10 x to musi przymierać głodem i znikać z
powierzchni ziemi! Dziecko jest okradane jak następne pokolenie nie zwraca
dzieciom nawet tego, co samo pobrało od poprzedniego. To rachunki z poziomu
2+2=4.
Dziecko umiera z głodu lub głoduje nie,
dlatego, że mu nikt nie pomógł, lecz
dlatego że zostało okradzione.

[polubu]

Coś mi się wydaje że nawet co do Ciebie się nie mylę!
Zwracaj Polaku dotychczas "kradzione" dzieciom a i Tobie będzie lepiej!

Po co tyle kroków wykonała ludzkość jak wystarczył jeden nie okradać
dziecka! Próbując ogólnie-i najkrócej-określić kierunki ewolucji praw
dzieci- od edyktu Walentyniana do Konwencji o Prawach Dziecka ONZ-jak się
wydaje odnotować trzeba przede wszystkim:

uznanie, że dzieciom w ogóle należą się określone prawa,

uznanie dziecka za podmiot prawa(przestało ono być własnością człowieka
dorosłego, stało się obywatelem),

zmianę sytuacji dziecka w rodzinie- z nieograniczonej podległości władzy ojca
do ustanowienia instytucji władzy rodzicielskiej wyznaczonej zasadą dobra
dziecka',

poszerzenie tzw. katalogu (zbioru) praw dzieci - od prawa do dziedziczenia
(okres starożytny)i prawa do życia po prawa dotyczące wszystkich aspektów życia
dziecka (Konwencja o Prawach Dziecka ONZ),

ustawowe zrównanie praw wszystkich dzieci, w tym pozamałżeńskich,

ustanowienie osobnych (łagodniejszych) procedur postępowania w odniesieniu do
dzieci i młodzieży niedostosowanej społecznie,

ustanowienie szczególnej ochrony, opieki i pomocy dzieciom specjalnej troski,
dzieciom uchodźców i mniejszości narodowych,

przejmowanie przez państwo ciężaru zapewnienia dzieciom ochrony ich praw (przy
pomocniczej jedynie roli stowarzyszeń i organizacji),

wzrost roli społeczności międzynarodowej w wysiłkach na rzecz efektywnej
ochrony praw dzieci na całym świecie (BALCEREK 1986),

Do tego zatem doszła współczesna cywilizacja i wyraźnie widać jak daleką drogę
przeszła od Walentyniańskich czasów. I wydaje się, że tego rodzaju postęp o
wiele bardziej odmienił oblicze naszego świata niż najnowocześniejsze
konstrukcje mostów, jeśli porównamy je z rzymskimi akweduktami...

Czy jednak faktycznie Konwencja o Prawach Dziecka ONZ, jak częstokroć twierdzi
się, formułuje PEŁNY katalog praw dzieci? Czy z chwilą urzeczywistnienia
wszystkich postanowień Konwencji na całym świecie(co oczywiście jest niezwykle
trudne i trwać będzie kolejne dziesiątki lat, jeśli cywilizacja w ogóle
ewoluować będzie w tym kierunku)dzieci doświadczą pełnego respektowania ich
praw, a co za tym idzie-pełnej emancypacji?

Odpowiedź na tak sformułowane pytanie musi być negatywna. Weźmy przykładowo
miłość i zrozumienie jako podstawę właściwego rozwoju dziecka, wyspecyfikowane
w Deklaracji Praw Dziecka z 1959 roku, a zapomniane' niejako w Konwencji.
Okazuje się przeto, że Konwencja-wypadkowa zróżnicowanych grup nacisku-
ustanawia lub sankcjonuje pewne normy, na przykład priorytet wychowania
rodzinnego, ale z różnych względów unika wniknięcia w głąb' tych norm. Co
bowiem lepsze z punktu widzenia dobra dziecka: wspólnota rodzinna z rodzicami,
z którymi brak jakiejkolwiek więzi emocjonalnej, czy może opieka zastępcza ze
strony osób kochanych przez dziecko, ale obcych'(rodzice zastępczy)? Dylemat
to bynajmniej nie banalny, ale zgodnie z postanowieniami Konwencji właściwa
odpowiedź mogłaby być tylko jedna- lepszy' znienawidzony rodziciel niż kochany
inny opiekun...

To wszakże jeden z przykładów obrazujący, że ONZ-owska Konwencja nie jest
bynajmniej panaceum na każdą sytuację.

Na początku lat siedemdziesiątych pojawił się nowy nurt refleksji
humanistycznej- antypedagogika, radykalnie włączająca się do ruchu na rzecz
ochrony praw dzieci. I choć częstokroć chciano by traktować ją jak niegroźne
dziwactwo', to jednak nazwiska sławnych jej przedstawicieli- wybitnych
psychologów Abrahama Maslowa, Alice Miller czy Carla Rogersa, pedagoga
Alexandra Neilla, czy przywoływanego przez antypedagogów prekursora ruchu-
Janusza Korczaka, nakazują traktować ten nurt z większym respektem.

W kwestii ochrony praw dzieci antypedagodzy twierdzą, iż po uzyskaniu
równouprawnienia przez Murzynów i kobiety, dzieci są ostatnią dyskryminowaną
grupą istot ludzkich. Generalnie deprecjonują oni wszelkie akty prawne
określające prawa dzieci(w tym akty międzynarodowe takie jak Konwencja o
Prawach Dziecka), twierdząc że mimo deklaracji o podmiotowości dziecka ujmują
one zagadnienie praw wyłącznie w kategoriach opieki, jaka dzieciom przysługuje.

W Polsce stanowisko takie najwyraźniej wyraża prof. Aleksander Lewin, sukcesor
dorobku pedagogicznego Janusza Korczaka i przewodniczący Polskiego Komitetu
Korczakowskiego: Mimo wielu deklaracji o podmiotowości, dzieci ciągle są
traktowane przede wszystkim jako przedmiot opieki, jako konsumenci, którym
trzeba dostarczać wszelkiego rodzaju dóbr(materialnych i duchowych)... nawet
Deklaracja Praw Dziecka ONZ z r. 1959- przy całym niewątpliwym znaczeniu- ma
charakter jednostronny, protekcjonistyczny, ujmuje zagadnienie praw dzieci
wyłącznie w kategoriach opieki, jaką dorośli powinni zapewnić dzieciom. Okazuje
się- i jest to zjawisko nieco paradoksalne- że rozwój form opieki oznacza
najczęściej jeszcze większe uzależnienie dziecka i ograniczenie jego
praw'(LEWIN 1990, s.49).



Zauważamy zasadniczą różnicę w podejściu do praw dzieci we wszystkich
dotychczasowych rozwiązaniach w porównaniu z decyzjami antypedagogów. Omawiana
ewolucja praw dzieci była de facto powiększaniem zbiorów praw PRZYZNAWANYCH
dzieciom- od prawa do życia po cały kompleks praw ujętych w Konwencji o Prawach
Dziecka ONZ. Tymczasem antypedagodzy twierdzą, że dzieciom praw przyznawać nie
można- bowiem wizja świata, która się za tym kryje jest wizją gdzie ktoś(np.
dorośli) komuś(np. dzieciom)może jakieś prawa przyznawać czy odbierać, co jest
ewidentnym świadectwem nierówności i humanitarnego- w najlepszym przypadku-
protekcjonizmu. Tymczasem każda jednostka ludzka, a więc również dziecko,
posiada określone prawa nie z czyjegoś nadania, ale z samej natury swojego
istnienia.

Zasadniczym zatem prawem każdego człowieka - a więc i dziecka - jest prawo do
samostanowienia - i o nie przede wszystkim upominają się antypedagodzy. Co
zawiera w sobie to prawo?


prawo do uczestniczenia w życiu politycznym- gwarantujące bierne i czynne prawa
wyborcze(bo jakie jest racjonalne wytłumaczenie tego, że np. nie może wybierać
osoba, która ma 17 lat i 364 dni, a może osoba, która ma 18 lat i 1 dzień?
Dlaczego nie może wybierać 17- latek(będący-co się zdarza-studentem nauk
politycznych), a może(co również się zdarza) 100-latek kojarzący jedynie własne
imię i nazwisko?

Przytoczone powyżej niektóre z postulatów antypedagogów brzmią dzisiaj
abstrakcyjnie; nie zmienia to jednak faktu, iż samostanowienie jest celem, w
kierunku którego- czy chcemy tego, czy nie-ewoluować zapewne będzie doktryna
praw dziecka. Już dziś nie dziwi nas, że kilkunastolatek sam decyduje o swojej
fryzurze(nie do pomyślenia w mojej młodości!). Mniej oczywiste, ale są też
tacy, których nie dziwi, że dziecko w momencie rozwodu rodziców może w
niektórych krajach(niestety bardzo rzadko w Polsce)zadecydować, przy którym z
rodziców pragnie pozostać- choć to niezwykle ważna i mająca najdalej idące
skutki decyzja.

Być może więc kiedyś, w dalekiej przyszłości, dzieci nie będą mogły uwierzyć,
że były ongiś takie czasy gdy prawa do samostanowienia - w majestacie krajowych
i międzynarodowych rozwiązań legislacyjnych - nie przyznawano 1/3 ludzkości.

[polubu]

Anty co z Tobą już zwątpiłeś? Ze skutkami nikt nie wygra a możecie usunąć
przyczynę i zaprzestaniecie ścigania przestępców a w kilka pokoleń
polikwidujecie nawet wszystkie więzienia.
Przyczyną jest okradanie przez was dzieci, którym według waszych rozumków
rzekomo pomagacie.
Człowiek to jednak istota samo finansująca się a dziecko to człowiek i dlatego
waszej pomocy nie powinno potrzebować.
Prosto można to tak załatwić jak sobie emeryturki załatwiliście. Każdy
pracujący płaci składkę za swoje dzieciństwo 400 zł miesięcznie przez 40 lat
pracy zawodowej. Każde dziecko w okresie dwudziestu lat otrzymuje 800 zł swoich
środków, które następnie pracując oddaje.
Nikt dzieciom nie pomaga a one żyją ze swoich środków, które dzisiaj są im
przez darczyńców zabierane.
To dopiero byłaby niesprawiedliwość gdyby z okradanego dziecka nie mógł nawet
morderca czy gwałciciel wyrastać!

[billy.the.kid]

polubeńku,gwarantuję ci ża anty na pewny tych głupot nie czyta.

[polubu]

Dobrze, więc że Ty czytasz.
Dziecko umiera z głodu lub głoduje nie, dlatego, że mu nikt nie pomógł, lecz
dlatego że zostało okradzione.

[polubu]

Chcecie dzieciom pomóc przestańcie dzieci okradać!

Gdzie jest rzecznik praw obywatelskich, zezwalający na pomaganie dzieciom,
które niczym od darczyńców się nie różnią a nikt nie udowodnił, że wcześniejsze
urodzenie gwarantuje większą wydajność.
Bo chyba rozumowanie, że złodziej pomaga nie wchodzi w rachubę?

[beretelwi]

Typowa ekonomia dla debilkow matematyczno-statystycznych. Nie umiejacych
zobaczyc ze zjawisko w ekonomii opiera sie na rownaniu: Y=wspolczynnik*dane
liczbowe
zalosne jest to data mining..........

[polubu]

Ty chyba w dzieciństwie dostałeś za dużo na głowę, bo taka precyzyjna wykładnia
błędu?
Dziecko umiera z głodu lub głoduje nie, dlatego, że mu nikt nie pomógł, lecz
dlatego że zostało okradzione.

[jestem_szalona1]

Mam nadzieję, ze nie powielam jakiegos wątku.
Byłam na przedswiatecznej spowiedzi, bo jestem katoliczką, bo nią się czuję,
ale po raz kolejny dochodzę do wniosku, że spowiedz niczego nie wnosi -
niestety. Staram sie być po prostu dobrym człowiekiem, nikogo nie krzywdzic.
Jesli czuję, ze robię cos nie tak przepraszam albo idę do Koscioła,
żeby "porozmawiac" z Bogiem, zastanowić się. Tylko ze nie potrzebuję do tego
spowiedzi, w ktorej ksiadz wygłasza tylko krótką formułkę, którą pewnie
słyszy co druga osoba.
Po co ten posrednik w postaci ksiedza? Jesli człowiek czuje prawdziwy żal za
grzechy, to ma to wyznac Bogu, a nie ksiedzu