nadwrażliwe dziecko

[Gość: asygula]

Moja 8-letnia córka, jedynaczka, jest bardzo wrażliwym dzieckiem. Ma problemy z
samoakceptacją - bardzo często oskarża się o różne rzeczy twierdząc, że innym
dzieciom nie zdarzają się takie przypadki, jak jej (chodzi o błahe wydarzenia
typu rozbity talerz czy wylana herbata)i że inne dzieci są lepsze. Niepokoją
mnie jej reakcje - dziecko nerwowo płacze, często wpada wręcz w histerię.
Myślę, że nie ma powodów, aby czuła się niedowartościowana - wszyscy w rodzinie
bardzo ją kochają, nie tylko my (rodzice), ale i dziadkowie, ciocie itp., nigdy
nie była bita, problemy staramy się rozwiązywać rozmowami. Kasia ma też swoje
grono przyjaciół, koleżanki, chodzi na zajęcia pozalekcyjne (taneczne) i nie ma
problemów z nawiązywaniem kontaktów z rówieśnikami. Jednak jej zachowanie
wskazuje, że ma jakieś problemy ze sobą - gdy coś jej się nie uda, potrafi np.
bić się po głowie mówiąc, jaka jest głupia. Czy powinnam zdecydować się na
wizytę u psychoterapeuty? Rodzina uważa, że przesadzam i wmawiam dziecku, że ma
problemy, ale skoro Kasia w wieku jednak bardzo jeszcze dziecinnym tak się
zachowuje, to jako nastolatka może po prostu nie dać sobie rady ze sobą. Nie
chciałabym tego zaniedbać. Co Pani radzi?

[joanna.markiewicz]

Dzieci w wielu sytuacjach doświadczają swojej słabości i niemocy. Są przecież
mniejsze, całkowicie zależne od dorosłych, mniej wiedzą o świecie, wszystkiego
dopiero się uczą. Otrzymują od dorosłych różne komunikaty o tym jakie są i jak
sobie radzą w różnych sytuacjach. Te komunikaty przekazujemy dzieciom nie tylko
poprzez słowa, większość informacji płynie z przekazów poza słownych.
Różne mogą być przyczyny tego, że Pani dziecko czuje się nie dość dobre. Wśród
wielu może być i taki, że dzięki prezentowaniu zachowań informujących, że czuje
się źle, gorzej niż inni, otrzymuje coś czego w inny sposób nie dostała, czy
nie dostaje. Może z jakiegoś powodu i w jakimś momencie odkryła, że jest to
sposób na otrzymanie tego czegoś (np. bardzo specjalnej uwagi otoczenia).
Myślę, że to dobry pomysł skontaktować się z psychologiem, psychoterapeutą
dziecięcym. Proszę nie ulegać zniechęceniu wywoływanemu przez otoczenie.
Dlaczego, kiedy ktoś obserwuje u dziecka jakieś fizyczne dolegliwości, nikt się
nie dziwi, że rodzice sięgają po pomoc specjalisty, a kiedy rodzice dostrzegają
problemy natury psychologicznej, krewni i znajomi odradzają korzystanie z
takiej pomocy.
Jeżeli ten krok może uspokoić i pomóc Pani i dziecku - dlaczego z tego nie
skorzystać.