Śmiertelna choroba

[Gość: Śmiertelna choroba]

Jak to jest jak sie ktos dowiaduje ze jest śmiertelnie chory?? "Przezyliście"
cos takiego moze wasi bliscy , wiesz ,że umrzesz i co dalej ??? No własnie co??

pzdr

Śmiertelna choroba

[Gość: &]

Przecież każdy z nas kiedyś umrze.
Może to się stać praktycznie w każdej chwili.
Pamiętam jak jedna z koleżanek w pracy martwiła się o chorą na raka osobę, a
sama zginęła wcześniej w wypadku. ;(
Dziadek kolegi chorował na raka trzustki, a zmarł nieoczekiwanie na zawał serca
i to zanim spisał testament, bo myślał, że ma jeszcze rok-dwa czasu.
Jak widać, pojęcie "śmiertelna choroba" jest bardzo względne, bo zdarza się, że
chorzy żyją dłużej niż zdrowi lub umierają z innego powodu.
Zarówno zdrowe jak i śmiertelnie chore osoby powinny żyć najlepiej jak potrafią
i korzystać z tego, co im dano.
Nasze życie, choroby i śmierć zależą wyłącznie od Stwórcy.
Zawsze mnie ciekawiło, dlaczego chrześcijanie boją się śmierci, czyżby nie
wierzyli w życie wieczne, czy też tylko żal im doczesnego życia ? ;)))

A co po śmierci ?
Chrześcijanin odpowie - sąd ostateczny i Niebo albo Piekło.
Ateista odpowiedziałby, że dokładnie to samo, co przed urodzeniem się - czyli
nic.

[Gość: Bronto]

NIgdy nie nalezy tracic nadzieii a zwłaszcza chory. Wiele jest przypadków kiedy
lekarze wydają 'wyrok" a chory żyje mimi ich werdyktów.
Pozdrawiam.

[Gość: ali]

Kurde życie to nic innego jak śmiertelna choroba przenoszona drogą płciową. Nie
ma życia nie ma śmierci proste.

[monias3]

Reakcja człowieka na taką wiadomość wyglada jak typowa reakcja na silny stres:
poczatkowo zazwyczaj pojawiają si e bardzo silne emocje, niekiedy blokujace
dostęp całości informacji do świadomości. Może pojawiś sie zaprzeczanie,
wyparcie i inne mechanizmy obronne - to jest naturalna reakcja. W kolejnych
fazach przeżywania takiej traumy pojawia się bunt - i to też jest etap
konieczny do tego by w póżniejszym czasie pogodzić sie z ta informacją - u
jednych bunt może trwac bardzo długo i objawiać się bardzo drastycznie. Ale po
okresie buntu wiele osób przechodzi do fazy pogodzenia się i akceptacji tego
stanu. Niektórzy dzięki tej fazie moga sie ponoć też wzbić na wyzsze poziomy
rozwoju duchowego...Wazne by taka osoba miał w tym czasie wsparcie osoby
bliskiej, rodziny...I chyba dużo wiary.

[giuseppe_pulkownik]

monias 3 JEST DOKŁADNIE TAK JAK NAPISALAŚ.WIEM Z AUTOPSJI.
WIEM JESZCZE,ŻE WIEKSZYM STRESEM BYLA ŚMIERĆ BLISKIEJ OSOBY,NIŻ WIADOMOŚC
DOTYCZĄCA MNIE.

PRZEBIEG REAKCJI BYL PODOBNY.TAKI JAK NAPISALAŚ.ALE CIĘŻAR INNY.

(PROSZĘ WYBACZYĆ CHWILOWE PISANIE WIELKIMI.TAK MI ŁATWIEJ NA RAZIE.ZUPELNIE
NIESPODZIEWANIE DOSTAŁEM ALERGII OD NOSZONYCH LATAMI BEZ PROBLEMU SZKIEŁ
KONTAKTOWYCH.CZEKAM NA WYLECZENIE PODRAŻNIONYCH SPOJÓWEK I NORMALNE OKULARY A
PÓKI CO TAK MI PO PROSTU PISAC DUZO ŁATWIEJ.)
pułkownik

[Gość: monias3]

Mogłabym powiedzieć Ci tylko,żebys się trzymał ale wiem, że żadne pocieszanie
nie jest skuteczne - osobiście myślę, że wręcz dla osób dotknietych taką traumą
może to być co najmniej drażniące...Bo jak można człowieka wtedy pocieszyć...?
Najważniejsze to być z nim wtedy, trwać z nim, pozwolić mu na naturalny bunt,
który chociaz od strony emocji porządkuje pewne rzeczy...

[monias3]

zapomniałm się zalogować i poszło jako "gość"...nieważne

[Gość: Till]

Czułam bezsilność. Już trzeba odejść??! Przecież ja jeszcze niczego nie
zrobiłam! Nie pozostał po mnie zaden slad. Bezsenne noce...Łzy pojawiłay sie,
gdy myślałam o dzieciach...Wtedy wiedziałam, ze się nie poddam! Najpierw
myslałam, żeby żyć na 200% na 500%, ile sie da...Życie zweryfikowało to.
Fizycznie nie dałam rady, stwierdziałam, ze to głupie... Teraz żyję normalnie.
Od czasu do czasu przychodzą tylko takie myśli...

Po ci te zwierzenia?

[szept_ciszy]

niedawno odszedł mój tata, co skłoniło mnie do myslenia na temat śmierci.
Bardzo często o niej myśle, zastanawiam sie co może czuc osoba której nie
zostało dużo czasu, która musi się pożegnać ze światem. Wydaje mi się że
napewno obawa, typu: co bedzie z moją rodziną? jak sobie beze mnie poradzą? co
zobacze po drugiej stronie? czuje się bezradność i lęk. Czasem myśle sobie że
gdybym dowiedziała sie że nie zostało mi duzo czasu, to wolałabym odebrać sobie
życia. dlaczego? Bo nienawidze nie mieć wyboru. A popełnienie samobójstwa to
już jest jakiś wybór, nie czeka sie aż samo przyjdzie.... :(

[Gość: Teresa]

samobojstwo? - NIGDY!
poki zycie trwa, nawet z choroba, poty jest nadzieja
sami lekarze mowia, ze cuda sie zdarzaja, ze nie mozna miec pewnosci, ze
nierzdkie sa przypadki, kiedy umieraja ci, ktorzy w zaden sposob nie powinni
umrzec, a wychodza zwyciesko ci z rokowaniami zlymi

[Gość: Alicja]

Moje dziecko syn 24 lata jest.... zanik mięśni...znam to...:((((czekam, boję
się Nie, nie czekam... zyje kazdym oddechem,licze każda
minutkę..Dziękuję...Bozi...opatrznośći..losowi.
On zyje już na kredyt...ja???Boje się....bardzo...potem gdy Jego
zabraknie...pustka...pustka???
Mąz odszedł...sma...
Sama mama.

[Gość: iskierka_2004]

Serdecznie Ci współczuję.Miej wiarę i nadzieję...Wiara czyni CUDA!!!

[Gość: ATeresa]

No coz ja jestem po operacji jelita grubego i po chemioterapii. Staram się zyć
w miarę normalnie. I robię rzeczy, ktore wczsniej nie robnilam. Kupuje sobie
ubrania i inne rzeczy nie odmawiam sobie i nie mowie ze mi sie nie oplaca bo
jestem chora a ostatnio wrecz przrciwnie mowie ze jestem po operacji takiej
jakiej wielu ludzi przechodzi.Tez rozmawiałam ze soba i stwierdzilam, ze to tak
jak kazda inna choroba np. serce.
Co prawda jestem pod scisla opieka lekarską. No coz rodzinie nie mowie o moich
jakisch bolach i rozterkach a w zwiazku z powyzszym rowniez traktuja mnie jak
zdrowa osobe.

[szept_ciszy]

to co tu napisze może troche głupio zabrzmieć. nie powiem tego mamie, ani
siostrze, nie moge... mogą źle mnie zrozumieć. wole nie ryzykować, ale chce to
komuś powiedzieć. Gdy mój tata odszedł, poczułam tak jakby ulgę, nie dlatego że
pragnęłam jego śmierci, lecz dlatego iż wiedziałam ze on juz nie cierpi, że
nikt nigdy nie zrobi mu już krzywdy, że go nic nie boli, nic nie smuci, nie
martwi... :( kilka miesięcy po jego śmierci, tak bardzo mi go brakowało, że
zapragnęłam miec go spowrotem, nawet takiego chorego, drżącego, słabego. Pod
koniec swej choroby leżał i nie ruszał się, mało mówił. Chciałam aby nadal był
z nami, chociażby taki chory, to może było troche samolubne, ale tak bardzo mi
go brakowało :( i nadal brakuje :( Żyje nadzieją że jeszcze go spotkam, ale nie
w tym życiu niestety.

[Gość: lacek]

pozdrawiam wszystkich'nieuleczalnych"
szczególnie po chemii
odeszła bliska mi osoba
walczyła 4 lata
umierala 2 tygodnie
mam nadzieję ze jest tam w co wierzyła
i ze jest z siebie zadowolona