[...]

[Gość: Magda]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[Gość: Doki]

> Jak bardzo choroba jest zaawansowana.

Bardzo. :-(

> Rak jest nieoperacyjny. Czy to oznacza ze nawet po radioterapii nie będzie
> możliwa operacja ??

To malo prawdopodobne w tym stadium.

> Jakie rokowania ma ten rodzaj raka-płaskonabłonkowy?

Ten akurat nowotwor rokuje srednio, tzn sa lepsze, sa gorsze. Ten konkretny
przypadek raczej rokuje marnie. Czas przezycia liczony w miesiacach (kilka-
kilkanascie) (nie znajac szczegolow i bez badania pacjenta moja ocena jest z
koniecznosci bardzo zgrubna).

> Czy możliwa jest jakas inna droga leczenia ?Co może dac ta radioterapia??

Radioterapia moze lokalnie ograniczyc wzrost guza lub spowodowac jego czasowe
zmniejszenie, czyli opoznic nieuniknione- zamkniecie oskrzeli guzem, zapalenie
pluc (choc juz wyhodowano gronkowca z plwociny i sa radiologiczne oznaki
niedodmy/zapalenia pluc) i niewydolnosc oddechowa.

Wniosek: nie jest dobrze. Pomoz ojcu zaplanowac dobrze te resztke zycia, ktora
jeszcze ma.

[Gość: marcin]

nie stety nic dodać nic ujać. smutne
Moja rada nie dać Ojcu cierpiec znalezć opieke Hospicjum naj lepiej domowego

[Gość: MAGDA]

CZY z tych wyników cos wskazuje ze są przerzuty ???

[Gość: Doki]

Gość portalu: MAGDA napisał(a):

> CZY z tych wyników cos wskazuje ze są przerzuty ???

W opisie zdjecia rtg: "wneka prawego pluca poszerzona guzowato" wskazuje na
prawdopodobne przerzuty do wezlow chlonnych.

[anarka]

Popieram Marcina. Mój tatuś chorował na niedrobnokomórkowego raka płuc. Zmarł 7
miesiecy temu. Był pod opieką hospocjum domowego, choć myślał, że jest to
poradnia leczenia bólu. Do domu przychodził wspaniały lekarz, który był z nim
czasami po kilka godzin. Wysłuchał, doradził. Tatuś nazywał go: mój doktorek.
Zajął się nie tylko uśmierzeniem bólu (tatko był tak medycznie ustawiony, że
nie cierpiał) ale również zainteresował się psychiką chorego. To on zauważył
depresję, leczył go z tego. Ostatnie chwile taty były szczęśliwe (jeśli tak to
można nazwać). Przychodziły pielęgniarki, pobierały krew na badania, żartowały.
Pracownik socjalny doradził jakie dokumenty należy wypełnić aby uzyskać
odszkodowanie z tytułu cieżkiej choroby i pobytu w szpitalu. Wypisano wniosek o
rentę, dzięki czemu mama po śmierci taty nie pozostała bez środków do życia.
Każda wizyta doktorka dodawała tacie sił, a po jego śmierci nie zostaliśmy
pozostawieni sami sobie. Tato zmarł w domu, godnie i w otoczeniu miłości. Warto
się nad tym zastanowić.

[Gość: MAGDA]

Hospicjum? Tato chodzi o własnych siłach, normalnie rozmawia,zartuje .Nie
uwazam ze powinien sie znalezc w hospicjum.Tam raczej leza ludzie ktorzy o
własnych siłach nie chodza, nie wstają.

[Gość: Doki]

Gość portalu: MAGDA napisał(a):

> Hospicjum? Tato chodzi o własnych siłach, normalnie rozmawia,zartuje .

I nie przejmuje sie krwiopluciem? No to bomba (albo juz kompletnie zamknal oczy
na rzeczywistosc). Musi tez mocno kaszlec i miec zadyszke. Jesli nie, to wyniki,
ktore wstukalas, sa nieaktualne.

> Tam raczej leza ludzie ktorzy o własnych siłach nie chodza, nie wstają.

Nie jest to do konca prawda. Ale dlatego Marcin pisal o hospicjum domowym. Moze
chociaz zorientuj sie, poszukaj kontaktu? Moze sie przydac.

[Gość: marcin]

Absolutnie nie sugeruje umieszczania Ojca w Hospicjum. Proponuje jedynie aby
lekarze , pielegniarki i ewentalnie wolentariusze z Hospicjum przejeli opiekę
nad Ojcem.Obawiam sie ze bedzie wam potrzebna profesjonalna pomoc równiez
psychologiczna.Z mojego doswiadczenia wynika ze tak zwany Lekarz Rodzinny nie
bedzie umiał Wam pomóc kiedy stan chorego ulegnie pogorszeniu. Oby jak
najdłuzej dył w tak dobrym stanie jak mówisz.A tak z innej beczki to przykre
jak ludzie mało wiedzą o ruchu chospicyjnym wszedzie tylko stereotypy.
W razie potrzeby słuzę ragą , mam pewne doswiadczenie praktyczne ( i nie stety
rodzinne) wleczeniu paliatywnym.

[mary_ann]

... pod postami Marcina i Dokiego.
Rok temu na nowotwór z przerzutami zmarła moja teściowa. Rodzina do końca
wypierała problem, na moje sugestie, by skontaktować się z hospicjum
(pozostawiając mamę w domu (!!!), ale zapewniając jej komfort braku bólu - ten
aspekt opieki w polskich szpitalach, nie wspominając o opiece w tzw. "rejonie"
stoi na poziomie... ech, szkoda gadać). Do końca słyszałam, że "jeszcze nie
czas, bo mama jest w świetnej formie". Teściową tydzien przed zgonem ze
szpitala oczywiście wypisano, pod koniec cierpiała, tak naprawdę nie miała
lekarza prowadzącego,rodzinny był własciwie nieuchwytny, kiedy potrzebna była
jego pomoc. Gdy doszło do niewydolności oddechowej, teść wezwał karetkę ("bo
trzeba ją ratować,zrobić wszystko"). Zmarła w nocy w szpitalu, sama:-( A ja do
tej pory wyrzucam sobie , że za mało zrobiłam, by ich do kontaktu z hospicjum
na czas przekonać.

Wiem, że autorka postu spodziewała się raczej pokrzepienia i nadziei, ale są
chwile, kiedy - niezaleznie od tego,jak wielki jest nasz ból i niepogodzenie -
trzeba mysleć nie o sobie, ale o tym, który cierpi (bedzie cierpiał) bardziej.