Stanisław Lem nie żyje

[iod]

dla mnie jeden z najlepszych twórców na świecie. Smutno.

[mama.restauracyjna]

Odszedl jeden z najwiekszych pisarzy polskich,smutne bardzo.

[papirus22]

umarł wizjoner, ostatnią jego przepowiednią było, że już za 4 lata nie będzie
pis.

[drabbu]

Też właśnie chciałem o tym napisać. Humaniści, erudyci i znakomici pisarze nam
odchodzą. Szkoda naprawdę.

[iod]

drabbu, no właśnie - wszyscy wielcy (dla mnie) odchodzą.
Prywatnie zupełnie ostatnio poprawiałam małe tłumaczenie Cyberiady - śmieszne -
z cytry cytrynę zrobiono, jakoś Lem mi zaistniał w głowie ponownie.
Nieśmiertelny się wydawał. Miałam też przeuroczy egzamin z Solaris dawno, dawno
temu...Wspomnienia...

[drabbu]

Wspomnienia...

Wedle zgodnej opinii mojej rodziny (ale mojej własnej oczywiście nie!),
poprawki z matematyki w liceum nie zdałem, bo czytałem za dużo Lema.

"Chrzęskrzyboczek pacionkociewiczarokrzysztofoniczny"

[iod]

drabbu napisał:

> Wspomnienia...
>
> Wedle zgodnej opinii mojej rodziny (ale mojej własnej oczywiście nie!),
> poprawki z matematyki w liceum nie zdałem, bo czytałem za dużo Lema.
>
> "Chrzęskrzyboczek pacionkociewiczarokrzysztofoniczny"

myślę, że warto było :). Ja Cyberiadę i Solaris bardzo cenię. Każdą inaczej.
Poprawki z matematyki nie miałam, ale było blisko. Pozdrawiam.

[hiuppo]

Jak dla mnie z Lemem odeszla pewna epoka - epoka ludzi okresu, gdzies swoja
wizja mozna bylo zarazic innych. Stoi u mnie na polce wydanie III 'Powrotu z
gwiazd', 'Dziennik znaleziony w wannie' (ocalone z biblioteki mojego sw. pamieci
dziadka), moje zaczytane na smierc 'Opowiadania o pilocie Pirxie' i 'Dzienniki
gwiazdowe'...

Przykro, ze nic juz wiecej nie powstanie. Nawet biorac pod uwage, ze jest to
fantastyka w stylu retro, a ostatnie 15 lat Lem pisal glownie felietony.
Szkoda, ze Lem nie doczekal zadnej udanej ekranizacji swojej ksiazki. I szkoda,
ze jego smierc nie przyniesie mu takiej popularnosci jak innym.

[vivi22]

dla mnie zlowiek ktory pisal cos, czego nie rozumialam, nie rozumiem i nie bede
rozumiala. Nie lubilam jego tworczosci. Coz moge powiedziec. To cale zycie. Na
kazdego przyjdzie pora trzeba tylko umiec zyc.

[elpr1]

Vivi podzielam twoje poglądy. Trzeba też powiedzieć, że pisarz ten miał
wyraźnie ateistyczny i lewicowy światopogląd, któremu dawał wyraz w różnych
publikacjach i wywiadach. Znany jest również jego prześmiewczy stosunek do
historii i tradycji polskiej.

[esscort]

No i elpr1 podsumował tworczość pisarza.
A wiesz elpr, jaki lewicowy byl Mickiewicz?

[drabbu]

esscort napisał: A wiesz elpr, jaki lewicowy byl Mickiewicz?

a i u Słowackiego akcja np. Balladyny dzieje się w środowisku wyraźnie
pogańskim i jeszcze niesie bardzo wiele krwawych zdarzeń całkiem sprzecznych z
przykazaniami, Kordian kłóci się ostro z samym Panem Bogiem.
Inny sławny i historyczny pisarz też napisał rzecz pogańską - "Starą Baśń"
mianowicie, w której wcale nie prawicowo upominał się o sprawiedliwość dla ludu.
Prus w "Faraonie" też chwali Ozyrysa i Izydę, a jakby tego było mało, to z
uznaniem opisuje urodę Żydówki Sary, no i jeszcze ta rozpusta w wykonaniu
Ramzesa...
Itd., itp.

[esscort]

Wyskoczyłem z tym Mickiewiczem, bo baaardzo lubię takie oceny, jaką przedstawił
elpr. Oto umarł wybitny polski pisarz, wielokrotny kandydat do nagrody Nobla,
tłumaczony na kilkadziesiąt języków, jedyny polski pisarz, którego książki
można dziś kupić gdzieś na lotnisku w Paryżu, w malej księgarni w Londynie czy
w markecie pod Waszyngtonem. Umarł wybitny myśliciel, którego opinie były
cytowane przez światowe autorytety itp. itd. A elpr mówi: phi, on był lewicowy.
Kurcze, co ma domniemana lewicowość do twórczości? Sztuka jest ważniejsza niż
biografia. Można być lewicowcem, można być nawet (uwaga elpr!)masonem, cyklistą
czy homoseksualistą, a jednoczesnie być wybitnym pisarzem. Oczywiście nikt
nikomu nie każe kochać (a nawet czytać) twórczości Lema, ale nie oceniajmy
wielkiego dzieła człowieka w ten sposób.

[vivi22]

mi chodzilo o to, ze ja nie rozumiem jego tworczosci i nie mialam na mysli jego
pogladow politycznych. Nie rozumiem jego tworczosci, nie przemawia do mnie a
poza tym nie lubie tego gatunku tworczosci. osobiscie nic do Lema nie mam bo
czlowieka nie znalam rzecz jasna. Szkoda czlowieka jak kazdego innego ale zycie
na tym polega, ze sie rodzimy i umieramy...

[kmsanczia]

No, owszem. Rodzimy się umieramy. Ale większość z nas jest nikim i nic po sobie
nie zostawia.

[iod]

vivi - z całym szacunkiem - życie nie polega na tym, że się rodzimy i umieramy.
Jeśli tak to kompeltnie nie miałoby sensu. Twórczość Lema - nie jest łatwa,
przyznaję, ale tylko dlatego, że nie dałaś sobie - moim zdaniem - szansy
rozczytania się w niej. Polecam gorąco Solaris (tylko nie film, choć obrazki
dość ok jeśli się lubi Clooney'a :))

[kmsanczia]

Przerażający ciąg końca autorytetów...

[j46]

Cóż moza powiedzieć, wychowałem sie na nielekturowym Lemie. Żegnaj Lemie,
autorze czytany pod kołdrą przy latarce.

[hiuppo]

Za www.lem.pl

Traktat o dupie

Pewna uczona niemiecka niewiasta, wykładająca semiotykę na Uniwersytecie
Berlińskim, przysłała mi odbitki kilku swoich opublikowanych prac. Jeden z
dostarczonych mi naukowych traktatów nosi tytuł Gołe pośladki w reklamie (Nude
Buttocks in Advertising).

Nie mogę powiedzieć, ażeby w moim przekonaniu sprawa obnażonej tylnej części
każdego ludzkiego ciała wymagała priorytetowego rozpatrzenia naukowego. Niemniej
niemiecka uczona, z właściwą owej nacji sumiennością, konsekwentnie zajęła się
rozmaitymi rodzajami nazwań dupy oraz ustaleniem jej roli kulturowej. Zaczyna od
eufemizmów, które nie nazywają owej okolicy dosłownie, ponadto zaś przytacza
określenia tej części ciała w różnych językach, poczynając od francuskiego,
angielskiego i niemieckiego. Następnie koncentruje się na strukturze
semiotycznej i funkcji pragmatycznej dupy w reklamie. Oczywiście sięga aż do
prastarych dziejów, dołączając do swojej pracy odpowiednie rysunki. Wspomina
osławioną rzeźbę Praksytelesa, Afrodytę z Knidos z roku 330 przed Chrystusem,
zawdzięczającą sławę swojemu tyłkowi, zwaną Kallipygą, co po grecku oznacza
właśnie „piękne pośladki”.

Następnie uczony tekst, koncentrując się kogniwistycznie na dupie, wyjawia jej
ambiwalencję. Z jednej strony pośladki uznane są za centralny bodziec seksualny,
który podnieca i zachęca do kopulacji, niekoniecznie analnej. Odpowiednie
magazyny przynoszą porady, jak należy uczynić tyłek najbardziej seksownym, zaś
wielu kosmetycznych chirurgów żyje z upiększania naszego odwłoku. Z drugiej
strony półdupki są silnie powiązane z wypróżnieniem i budzą z tego powodu wiele
negatywnych konotacji. Dlatego służą w wielu językach do inwektyw. W polskim,
przemilczanym przez autorkę z braku jego znajomości, występują takie, raczej
pejoratywne określenia jak „dupek”, „o dupę potłuc”, „mam cię w dupie”,
„wszystko do dupy”.

W chrześcijaństwie łańcuch asocjacji prowadzi od konkretnej nieczystości do
abstrakcyjnej grzeszności. Zadek ma ukazywać niską cześć natury ludzkiej,
związaną z materializmem, a tym samym próżnością. Tutaj autorka przytacza
osławione orzeczenie Św. Augustyna: „Intern faeces und urinam nascimur”, czyli
„Przychodzimy na świat pomiędzy ekskrementami i uryną”. Okolicą tą zajęła się
również psychoanaliza, jako ze odmowa wypróżnienia oznacza konotację negatywna.
Kiepski rozwój fazy analnej spowodować może, ze dziecko staje się egoistyczne i
skąpe.

Z kolei przechodzimy do pozycji zajmowanej przez dupę. Siedzenie uchodzi za
wysoce statyczne. Zarazem powiedzenie niemieckie „Er hat ein gutes Sitzfleisch”
(Literalnie: „ma on silne pośladki do siedzenia”) oznacza kogoś pracowitego.
Sprawy pewnych gazowych wyładowań związanych z tą okolicą pomijam, ponieważ
wydaje mi się to już nazbyt dokładne. Natomiast znane są powiedzenia takie, jak
dotyczące Oświęcimia „anus mundi”, czyli „odbyt świata”. Zaś bardzo oddalone
miejsce znajduje się na „zadupiu”.

W sposób uczony autorka przystępuje do ujawnienia tego, co wynika z porównania
twarzy i pośladków. Wiele pospolitych orzeczeń podkreśla ich strukturalne
podobieństwo. Są one bowiem symetryczne w osi pionowej, tak policzki, jak
półdupki. Ponadto mieści się tam centralny otwór, który zarówno tam, jak i tu ma
funkcję podwójną, mianowicie jako wejście i wyjście.

Autorka twierdzi, że podczas kiedy żeńskie pośladki od czasów pradawnych
odgrywały stymulującą seksualnie rolę, męskie uległy publicznemu ukazaniu
dopiero dosyć niedawno. Spoty telewizyjne, billboardy i plakaty promocyjne są
wypełnione tylnymi okolicami nagich, seksownych blondynek. Dupa jest bardzo
popularnym motywem reklamowym, nie tylko w wypadku papieru toaletowego, ale
także np. samochodów, w których możemy wygodnie ją ulokować. Jedna z niemieckich
partii politycznych wykorzystała nagie pośladki, jako sposób ośmieszenia
rządzącej koalicji.

Konkluzja jest mniej więcej taka, że jakkolwiek pomiędzy „dupą” i „pupą” nie
ma żadnej różnicy w desygnacji, istotna jest różnica natężenia wulgarności,
które w „dupie” szczytuje, natomiast pupę uniewinnia. Ogólnie biorąc
detabuizacja dupy jest zjawiskiem stosunkowo nowym, sposób jej przedstawiania
uległ zmianom w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat, najnowsze prezentacje są
bardziej dowcipne i wykazują tendencję do ujawniania różnic płci.

[krzysiom1]

Mnie Lam rozwalił jednym opowiadaniem z "Bajek robotów"
Spróbuję opowiedzieć..
Była sobie planeta na której żyły roboty które energię potrzebną do życia
wytwarzały przez pocieranie. Żeby funkcjonować, każdego dnia przez jakiś czas
każdy robot musiał pocierać się żeby wytworzyć potrzebną dla siebie ilość
energii.
Na planecie wybrano nowego władcę który stwierdził, że aby energia była
sprawiedliwie rozdzielana należy wszystkie roboty połączyć wspólnym kablem.
Po połączeniu wszystkich robotów wspólnym kablem w krótkim czasie wszystkie
roboty leżały i nie były w stanie pracować z powodu braku energii.
Okazało się że roboty przestały się pocierać licząc że zrobi to za nich inny
robot.
Za komuny był to przebój ale chyba ta bajka jest ponadczasowa a morał
wynikający z niej aktualny do dzisiaj.

[hiuppo]

krzysiom1 napisał:

> Mnie Lem rozwalił jednym opowiadaniem z "Bajek robotów"
> Spróbuję opowiedzieć..

www.mlm.ru/users/lib/pl_stanislaw_lem_cyberiada.htm
(...)
Były potem roboty jaskiniowe, później pastewne, a gdy rozmnożyły się, powstały
państwa. Starożytne roboty wytwarzały elektryczność życiodajną sposobem ręcznym,
przez pocieranie, w wielkim trudzie. Każdy feudał miał ci drużynę wojów, a
wojowie mieli kmieciów, i pocierali jedni drugich hierarchicznie, z nizin w górę
społeczną, a w miarę sił. I zamieniła trud ręczny maszyna, kiedy Kondzioł
Symfilak wymyślił pocieraczkę, a potem Krupon z Parezy - żerdkę do ściągania
piorunów. W ten sposób rozpoczęła się epoka bateryjna, sroga dla wszystkich, co
własnych majętności akumulatorowych nie posiadali i los ich był zależny od
niebios, bo przy pogodzie, bez baterii, nie mogąc chmur doić, wat do wata
żebraniną ciułać musieli. Ciężko było podówczas, bo kto przestawał się nacierać
czy chmury doić, wnet ginął marnie z całkowitego wyładowania. I pojawił się
wówczas uczeniec z piekła rodem, kombinator - intelektualista - usprawniacz,
któremu za młodu, wskutek interwencji szatańskich, nikt łba na drobne kawaluchy
nie roztrzaskał, i jął ów wykładać i przedkładać, że sposoby połączenia
elektrycznego tradycyjne, to jest równoległe, na nic są zgoła i że łączyć się
trza w myśl nowych schematów jego, a to szeregowo. Gdy się bowiem w szeregu
jeden potrze, zaraz innych, najdalszych nawet, zasili i prądem będzie tryskać
każdy robot aż po górne bezpieczniki w nosie. A tak przedstawiał swoje plany i
takie elektraje ukazywał, że odłączono dawne obwody ksobnie równoległe i
elektrotechnikę Chało - sową w życie wprowadzono. - Tu profesor uderzył
kilkakrotnie głową o ścianę, po czym, oczami przewróciwszy, dalej mówił, a ja
pojąłem, czemu takimi nierównościami pokryte jest jego niezwykłej wprost
guzowatości czoło. - Przyszło wtedy, iż co drugi kładł się pod stołem, prawiąc:
“Co ja się będę pocierał, niech się sąsiad pociera, wszak to na jedno wyjdzie”.
A sąsiad to samo, jeno na odwrót, i spadek napięcia zrobił się taki, że przyszło
umyślnych stawiać nad każdym kontro - lerzystów, a nad nimi wyższych. I
przyszedł wtedy uczeń Ma - lapucego, Celezjusz Myliciel, i doradził, aby każdy
nie siebie, jeno drugiego pocierał, a po nim Fafucy Altrucjusz z planem bijaków
- męczaków, a po nim Makundrel Cibaśny, żeby zakładać miejscowe kursa masażu i
kluby, a po nim wnet się pojawił nowy teoretyk elektryczny, Kurupiel Gargazon,
żeby chmur nie doić siłą, jeno łechtać z lekka, to jest po dobremu, aż prąd
dadzą, a po nim Łomoteusz z Leidy, a po nim Krostofil Nijaki, żeby urządzać tak
zwane samotry, zwane też nacierami lub wciórami, oraz Mordosław Będziejak, który
prócz bicia zalecał trzeć, co się tylko da, choćby i siłą. Przez te zdań różnice
doszło do zadrażnień, a z zadrażnień do wyklątw, a z wy - klątw do bluźnierzy, a
z bluźnierzy do skopania Fareusa Pur - deflaksa, księcia następcy tronu
Blaszaków, i tak wybuchła wojna między Kuprowcami Legarskimi z rodzaju miedziolu
- dów a cesarstwem legarskim Walcowników Zimnych - i trwała lat trzydzieści i
osiem, a potem jeszcze dwanaście, bo pod koniec nie można było wśród gruzu
rozeznać, kto jest górą, i o to od początku jeszcze raz się pobili. A w taki
sposób pożogę, mogiłę, ogólne bezprądzie, dewatyzację, kompletny spadek napięcia
życiowego, czyli, jak to lud nazwał, “mala - pucyę”, ten oto łajdator przeklęty
pomysełkami swoimi, z otchłani rodem, zawinił!!!

- Intencje zacne miałem!! Przysięgam, Wasza Lazerność! Ku powszechnej
szczęśliwości umysł wysiliłem, dobrze chcący! - zakwiczał z klęczek Malapucy, aż
mu się nochal trząsł. Ale profesor tylko go odsiebnie w łeb dziaknął i kontynuował:
(...)

[atos55]

Pisarz, nawet bardzo, bardzo wybitny, jak Lem, jest zawsze dzieckiem swojej
epoki, a juz w dziedzinie pisania o przyszłosci, lub (jak często u Lema)
wspołczesnosci ubranej w szaty przyszłosci, czas płynął wyjatkowo szybko. Więc
chociaz dla mnie jego książki nadal są wspaniałe, ale zauważylem że moi synowie,
choc czytali je, ale jakos bez mojego zachwytu. Prawda jest też taka, że chyba
od 20 lat właściwie nie pisał. Od dawna już najwieksze wrażenie robily jego
wywiady, refleksje mądrego człowieka, który może pozwolic sobie by powiedzieć
wszystko bez ogródek, bo od nikogo i od niczyjej przychylnosci nie zależy.
"Umarł wybitny myśliciel" napisał esscort. Dokładnie tak. Ale nowa literatura,
książki Pilcha lub - dla mlodszych - Masłowskiej, wcale nie wydaje mi się
gorsza. Nie musi byc aluzyjna ani wysublimowana, wali prosto miedzy oczy.
Zdezaktualizuje sie może jeszcze szybciej, a na razie jest nasza, jest obrazem w
którym sie przeglądamy. No i dzisiaj mamy do duspozycji literaturę i mądrośc
całego świata. Wystarczy pójśc do ksiegarni. Ale to w Warszawie. Chociaz i w
Łomiankach, na Warszawskiej, też mozna zawsze kupić pare dobrych książek, choc
z tym kupowaniem książek u nas jest raczej kiepsko (vide tekst o tej księgarence
w ostatnich "Naszych Łomiankach").

[iod]

atos55 napisał:

Nie musi byc aluzyjna ani wysublimowana, wali prosto miedzy oczy.
> Zdezaktualizuje sie może jeszcze szybciej, a na razie jest nasza, jest obrazem
> w
> którym sie przeglądamy.

nie do końca się zgodzę z Tobą...porównując dwie książki tego samego autora:
Marek Nowakowski: "Książę Nocy" i "Homo Polonicus". Druga waliła rzeczywistością
prosto między oczy. I dlatego to był zupełnie inny Nowakowski... Znowu -
otawarta jestem na polemikę, dyskusji akademickich przy tanim winie nie
prowadziłam od lat(nie powiem ilu!), ale jakoś tak mi się skojarzyło tutaj.
Lem to Lem - daj Boże autorom, których wspominasz takie uznanie na świecie i
mimo aluzyjności i osadzenia w określonej rzeczywistości takiego zrozumienia u
odbiorcy "all over the world". Jesli wątpisz, podeślę kilka interesujących
linków na temat... Pozdrawiam prawie o północy :)

[cat_s]

atos55 napisał:
> Prawda jest też taka, że chyba od 20 lat właściwie nie pisał.

Witam.
Z całym szacunkiem - ale i owszem, pisał...:

BIBLIOTEKA XXI WIEKU. Kraków: WL, 1986.
FIASKO. Kraków: WL, 1987.
POŻYTEK ZE SMOKA I INNE OPOWIADANIA. Chotomów: Verba, 1993.
ZAGADKA. Warszawa: Interart, 1996

LUBE CZASY. Kraków: Znak, 1995.
SEX WARS. Warszawa: Nowa, 1996.
TAJEMNICA CHIŃSKIEGO POKOJU. Kraków: Universitas, 1996.
DZIURY W CAŁYM. Kraków: Znak, 1997.
BOMBA MEGABITOWA. Kraków: WL, 1999.
OKAMGNIENIE, Kraków: WL 2000

Chociaż rzeczywiście - pozycje owe nie były tak spektakularne, jak wcześniejsze jego dokonania...

Pozdrawiam
cat_s

[atos55]

Dzięki serdeczne cat_s. Tajemnicę chińskiego pokoju i Okamgnienie rzeczywiscie
czytalem, ale - co za piekna wiadomość dla mnie - tych pozostalych książek nie.
Bardzo Ci jestem wdzięczny za perspektywę dalszych lektur, a może i w szufladach
coś sie znajdzie?

Ale obie te książki to są eseje, właśnie rozważania myśliciela, a nie literatura
piękna, o ktorej w naszym wątku bylo najwięcej. Tak rozumiałem to "niepisanie",
ale nie wyraziłem sie dość precyzyjnie. Od pisarstwa rozumianego jako powieści
Lem odszedł już dawno (chyba że wśród przytoczonych przez Ciebie tytułów cos sie
znajdzie).

Też myślałem o Nowakowskim, iod, gdy wymieniałem przykłady literatury
współczesnej. Ale zawahałem sie i nie wymieniłem go, bo Nowakowski w swoim
drastycznym opisie otaczajacego świata wydał mi się zbyt "osobny", by
reprezentować kogokolwiek poza sobą.

[iod]

atos55 napisał:

> Nowakowski w swoim
> drastycznym opisie otaczajacego świata wydał mi się zbyt "osobny", by
> reprezentować kogokolwiek poza sobą.

Nawet w "Księciu..."??? Muszę ponownie przeczytać...