okoliczne kąpieliska

[upowiec]

Gdzie jeździ się teraz popływać w okolicach Birczy ?
Za moich czasów pływało się w Stupnicy (wówczas bardzo czystej) na Nowej Wsi
(w Zawaliskach), albo na Starej Birczy koło skarpy (nie pamiętam jak nazywało
się to miejsce), albo koło pana Hessa - tam budowaliśmy wielką tamę.
Na rowerach jeżdziliśmy na Wiar poniżej krzyżówki na Trójcy, albo na bindugę
w Bachowie.

czy w gminie funkcjonuje odkryty basen ?

[upowiec]

Zapomniałem zapytać o odkryty basen lub kąpielisko - bo o planowanej budowie
krytego basenu czytałem juz dawno, ale to sprawa na co najmniej 5 lat ?

[holejnik]

Witam, gdy dane mi jest przebywać na wakacjach-urlopie w Birczy to z rodziną
jeżdzimy nad wodę na Solinę lub jest wspaniałe miejsce sa Sufczyną to się chyba
nazywa Bachówm można dobrze popływać w Sanie, z drogi należy zjechać w prawo i
zaparkować koło starego drzewa a do wody to tylko zaledwie 10 metrów. Pozdrawiam

binduga w Bachowie

[upowiec]

To miejsce jest nazywane "bindugą", czyli miejscem spławiania drewna - jeszcze
po wojnie spławiano z tego miejsca drewno Sanem.
Natomiast tradycja spławu z tego miejsca jest dużo starsza - już w XVIII wieku
był tutaj "port", gdzie załadowywano na szkuty zboże, smołę, potaż, tkaniny,
wyroby szklane i spławiano w dół rzeki. Już wtedy spławiano również drewno.

"port" i "stocznia" w Uluczu

[upowiec]

Z albumu "Cerkwie Nadsania":
Ulucz - "pierwsza pisana wzmianka o wsi pochodzi z 1373 roku. Z lustracji
dokonanej w 1565 roku wiemy, iż w miejscowej stoczni rzecznej wykonywano
komięgi - barki służące do spławiania soli z żupy w Tyrawie Solnej.
Funkcjonowała tu również przystań, skąd Sanem spławiano zboże, smołę, potaż i
inne nadwyżki produkcyjne."

Sanem znowu spłynęło drewno !

[darino]

"PODKARPACIE. - Pamiętam sprzed lat, że duże ilości drewna spławiały
nadleśnictwa: Brzozów, Krasiczyn i Dynów. Na długim odcinku Sanu nie było
wówczas żadnego mostu, a sieć dróg leśnych do wywozu dopiero była w budowie.
San był podzielony na trzy kategorie trudności, od których zależały stawki dla
flisaków – mówi Wojciech Szepieciński, zastępca dyrektora Regionalnej Dyrekcji
Lasów Państwowych w Krośnie.

Obecnie, po prawie 40 latach, na Sanie znów pojawiły się tratwy flisackie.
Bractwo Miłośników Ziemi Ulanowskiej pw. św. Barbary, działające od roku 1993,
urządziło spław "Szlakiem Błękitnego Sanu". Drewno do budowy tratwy podarowały
nadleśnictwa położone wzdłuż Sanu: Bircza, Brzozów, Dynów, Krasiczyn, Radymno,
Leżajsk i Sieniawa. Łącznie ponad 40 metrów sześciennych sosny o dobrej
wyporności (koniecznie z pozyskania zimowego) pozwoliło zbudować czterotaflową
tratwę z "głową", "przedgłowiem", "przedcolem" i "colem". Na "buchcie"
zbudowano szałasy flisackie i słomiany domek - "retmankę". Przy drygawce (ster
tratwy) stanął retman Wincenty Pityński, który 40 lat temu zawodowo pływał "na
drzewie". Całością kierował cechmistrz Bractwa, retman Mieczysław Łabęcki. Na
tratwie płynął też burmistrz Ulanowa (leśnik z zawodu, również z flisackimi
tradycjami) Andrzej Bąk i radny sejmiku wojewódzkiego Bogusław Tofilski.
Bractwo skupia dziś prawie 80 osób, posiada swą kapelę i chór. Jest jedyną taką
organizacją w Polsce, należy do międzynarodowego stowarzyszenia organizacji
flisackich.

- W mojej rodzinie tradycje flisackie sięgają 250 lat, nic dziwnego, że dobrze
czuję się na wodzie. Pływamy nie tylko Sanem, ale i po Odrze, i po Bugu.
Zorganizowanie prawdziwego spławu drewna jest możliwe dzięki współpracy z
Lasami Państwowymi. Płynąc Sanem dostaliśmy drewno z RDLP Krosno, gdy płyniemy
Odrą drewno zapewnia nam Nadleśnictwo Oława – mówi cechmistrz Mieczysław
Łabęcki.

Cieszy nas, że na Sanie znów pojawiła się tratwa z drewnem z podkarpackich
lasów. To, co robią obecnie potomkowie flisaków ulanowskich to doskonała
promocja naszego regionu, ale i dobry przykład aktywności społecznej. To
również okazja, by przypominać o leśnych tradycjach Podkarpacia. Dlatego
organizatorzy spławu mogą liczyć na pomoc leśników – podkreśla Wojciech
Szepieciński.

***

Od XV wieku Polska była potentatem w produkcji "darów lasu". W Puszczy
Sandomierskiej i w Karpatach wytwarzano duże ilości mazi, dziegciu, potażu,
węgla drzewnego, smoły drzewnej i wykorzystując drogę wodną Sanem i Wisłą
dostarczano te produkty do portu w Gdańsku. Głównym przedmiotem spławu było
jednak drewno. Specjalistami od jego transportu rzeką byli flisacy z Ulanowa –
niemal cała osada żyła z pracy na wodzie. Jeszcze do końca lat 60. ub. wieku
prowadzono spław na odcinku Mrzygłód-Rudnik. Z samego Nadleśnictwa Sieniawa
spławiano wtedy do 15 tysięcy metrów sześciennych drewna rocznie."
www.pressmedia.com.pl/sn/publicystyka/d2.asp?u_file=r%2Etxt

żegluga na Sanie

[darino]

"Kilkaset lat temu pływały po Sanie sporej wielkości statki handlowe. Ładowne
komięgi (szkuty) w XVI i XVII wieku przewoziły do Torunia i Gdańska sól (tą z
solanek w Dobromilu, 6-8 tys. beczek rocznie, ładowano m.in. w porcie w
Torkach), zboże, popioły i inne towary. Na początku XX w. pomiędzy Przemyślem a
Krasiczynem kursował statek spacerowy zabierający na pokład kilkadziesiąt osób.

Ogromną sensacją był ongiś rejs parowca "Kraków", który jesienią 1850 r. płynął
z Warszawy ... do Przemyśla i Dubiecka.

Inicjatorem tej niecodziennej wyprawy, mającej sprawdzić żeglowność Sanu, był
hrabia Andrzej Zamoyski - doskonale wykształcony (Paryż, Genewa, Edynburg)
budowniczy dróg oraz projektant mostu na Wiśle, zakładów przemysłowych i
bulwaru w Warszawie. Po Powstaniu Styczniowym oddał się bez reszty prowadzeniu
gospodarstwa rolnego, które miało być wzorem dla ziemiaństwa (dla niego
organizował liczne zjazdy, wystawy i pokazy rolnicze). Po powrocie do Warszawy
(1848), będąc cenionym działaczem gospodarczym hrabia Andrzej objął funkcje
prezesa Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego, a następnie Towarzystwa Rolniczego.

Niecodzienna wyprawa

"Z przyjemnością pospieszamy z udzieleniem wiadomości otrzymanych z Dubiecka
(...) w dniu 25 października zawitał w nasze strony statek parowy "Kraków", a
na nim przybył Hr. A. Zamojski. Cóż za niepowszechne i miłe zdarzenie ujrzeć
między nami Szanownego Męża, twórcę tego przedsięwzięcia. Przybył on do nas w
towarzystwie dwóch Synów, nadto Xięcia Leona Sapiehy, tegoż córki, syna, panów
Gwalberta Pawlikowskiego i Włodzimierza Dzieduszyckiego (...) Na wiadomość o
przybyciu statku cała ludność miasteczka i okoliczni ziemianie "wysypała się
nad rzekę" dla powitania gości i okazania serdecznego uczucia Andrzejowi
Zamojskiemu, winszując Mu spełnienia jego zamiarów (...) Zabawiwszy dla
spóźnionego dnia pory, tylko godzinę, odpłynęli nasi goście nazad do
Krasiczyna, na statku niezaładowanym wprawdzie ani zbożem ani towarami (...) W
dwa dni później 27 października przybył Hr. Zamojski do miejscowości Torki
powitany entuzjastycznie przez okoliczną ludność, dawnym staropolskim zwyczajem
chlebem i solą oraz wieńcem uplecionym z wawrzynu i palmowych gałązek. Statek
udekorowano flagami, a na pokład wniesiono kosze owoców (...} Z Torek Hr.
Zamojski (...) udał się do Medyki tak słynnej niegdyś z wielkiego zakładu
ogrodniczego (...) – relacjonował tę niecodzienną wyprawę "Kurier Warszawski" 5
listopada 1850 r.

Po 10 dniach korespondent tej gazety napisał z Krzeszowa: "Ku końcowi
października, przy poranku już dość chłodnym i deszczyk chwilami kropił,
przybył statek parowy "Kraków" do Krzeszowa na Sanie wracając z Dubiecka i
Przemyśla". Wkrótce gazeta podsumowała wyprawę: Wisłą do Krakowa, Dunajcem do
Tarnowa i Sanem do Dubiecka: "Z rezultatów odbytej przez statek parowy "Kraków"
podróży okazuje się, że na żadnej z rzek, któremi przepłynął nie natrafiano na
przeszkody mogące kłaść tamę żegludze (...) San, jako główna całej Galicji
wschodniej rzeka, przepływając znaczną przestrzeń kraju, odpowiedzieć może w
zupełności zamiarom pomysłu, byle tylko stosownie użytą została".

Rejs wielkich nadziei

Podczas tej niecodziennej wyprawy hrabia Zamojski zmagał się z wartkim nurtem
Sanu i kordonem granicznym między Austrią a Rosją w Krzeszowie. Rejs rozbudził
wielkie nadzieje miejscowej ludności i ziemiaństwa na gospodarczy rozwój
Galicji. Dało temu wyraz Galicyjskie Towarzystwo Gospodarcze, wybijając z tej
okazji pamiątkowy medal. Jego awers to popiersie hrabiego Andrzeja otoczone
napisem: "C. K. Galicyjskie Towarzystwo Gospodarcze Jędrzejowi Zamojskiemu" -
przedzielonym godłem rolnika (pługiem) i herbem Jelita, którym pieczętowali się
Zamojscy. Rewers tworzy panorama Przemyśla z XVII-wiecznego sztychu, z
parostatkiem "Kraków" płynącym po Sanie; mapka z uwidocznionym biegiem Wisły,
Dunajca i Sanu oraz miastami - Tarnowem, Dubieckiem, Krakowem i Gdańskiem, a
także dwuwierszowy, połączony kotwicą napis: "Przemyśl 23 paźdz. MDCCCL" i - w
otoku - "Za pierwsze wypłynienie w górę Wisły, Dunajca i Sanu". Medal wykonał
przemyski rzeźbiarz C. Radnitzky. Odlano go w brązie (300 sztuk) oraz w jednym
egzemplarzu w srebrze - dla samego hrabiego A. Zamojskiego.

Niestety, trud hrabiego Andrzeja nie zdał się na wiele. Kolejne regulacje Sanu
skróciły jego bieg i przyspieszyły przepływ wody, wpływając też na obniżenie
jej lustra, co praktycznie uniemożliwia jakąkolwiek, poza spływami kajakowymi,
żeglugę. Może za wyjątkiem wczesnej wiosny, którą jeszcze w latach 70.
wykorzystywali flisacy spławiający drewno z Nienadowej do Przemyśla. Późniejsze
kaprysy aury i zmiany klimatyczne definitywnie przekreśliły możliwość
wykorzystania Sanu dla celów transportowych i pewnie przez wiele lat nic się
nie zmieni."
www.pressmedia.com.pl/sn/publicystyka/d2.asp?u_file=!p%2Etxt

[nina40]

Bardzo ciekawy artykuł, aż żal,że teraz nie ma mowy o rejsach choćby na odcinku
Przemyśl-Krasiczyn. Kiedyś płynęłam na tej trasie pontonem, pamiętam miejsca z
taką płycizną, że trzeba było przepychać ponton.

spływy ...

[darino]

Ja pamiętam z dzieciństwa spływ z bindugi w Bachowie chyba do Krasiczyna -
oczywiście pontonami. Ależ to była zabawa !!!
Teraz, szczególnie po tej tragedii koło Trepczy, chyba długo nie będzie spływów
Sanem ...

kapielisko albo co ...

[upowiec]

Wczoraj myślałem już, że zwariuję z gorąca i pojechałem na Wiar - myslałem, że
woda się nagrzała na tych kamieniach, ale niestety nie ...
Może by jakieś kąpielisko gmina wybudowała w Mielniczem, na Woli albo Rudawskim
Potoku ?

[czesio48]

W planie przestrzennego zagospodarowania województwa założono na terenie gminy
budowę kilku zalewów w tym jeden duży na 70 ha Malawa-Dobrzanka . Pisałem o tym
parę miesięcy temu. Ale trza pilnować by weszły do realizacji i to by już była
jakaś atrakcja.

zalewy w gminie

[upowiec]

A kto decyduje o skierowaniu do realizacji ?

tylko Solina !

[darino]

Znam te wszystkie miejsca, ale już jestem za duży na taplanie się w płytkiej
wodzie. Poza tym w upały San w Bachowie strasznie śmierdzi (ścieki).
Myślę, że najlepiej robi wyjazd na Solinę !
Jest tam dużo miejsca i nie ma tłoku (linia brzegowa o długości ponad 150 km).

kąpieliska 2005 zatwierdzone przez Sanepid

[darino]

Dylągówka, gm. Hyżne, pow. rzeszowski - kąpielisko GOSiR
Chrewt, gm. Czarna, pow. bieszczadzki - Zalew Soliński - Ośrodek Wypoczynkowy
Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego,
Polańczyk, gm. Solina, pow. leski - Zalew Soliński - kąpieliska "Cypel"
i "Patelnia",
Wołkowyja, gm. Solina, pow. leski - Zalew Soliński - kąpielisko "Zatoka",
Sanok (ul. Okrzei) - rzeka San

Wiecej informacji na stronie www.pis.rzeszow.pl

[wojomir]

Siedliska nad Sanem,kolo kladki(most dla pieszych),na drugim brzegu Sanu jest
miejscowosc Wara.

Siedliska

[darino]

Ciekawe, nigdy tam nie pływałem, a i przejeżdżałem chyba tylko raz w życiu !

[wojomir]

nie napisalem ,ze bylo to z 10 lat temu,sorry.bylo tam takie miejsce po
wybranym zwirze.nie wiem jak jest teraz,gdzie chodza dzisiaj mieszkancy
okolicznych wiosek?pozdrawiam.

[wojomir]

to miejsce kolo skarpy w Starej Birczy,chyba sie nazywalo : u Zasaja czy jakos
tak.pozdrawiam.

"koło Saja"

[darino]

Tak, przypomniałeś mi - mówiło się "koło Saja", czyli Sajeckiego !

Sanepid zbadał kąpieliska

[darino]

Wniosek jest jeden - trzeba uważać na kąpiel w Sanie !
www.gcnowiny.pl/apps/pbcs.dll/article?AID=/20060612/REGION00/60611045/-1/CALYREGION

w Kańczudze zrobili sobie kąpielisko ...

[darino]

miasta.gazeta.pl/rzeszow/1,34962,3529644.html

kąpielisko w Słonnem

[darino]

"A jeśli nie Solina to może ciche i o wiele mniejsze kąpielisko - Słonne w
powiecie przemyskim.

W Słonnem San rozdziela pasma Pogórza Dynowskiego i Przemyskiego. Piękne
widoki, czysta woda, las, sprawiają, że własnie tu przyjeżdżają ci, którzy
wakacje chcą spędzić w ciszy.
Woda w Sanie sięga zaledwie do kolan. Dlatego obecność ratownika na tym
kąpielisku nie jest potrzebna. We wsi na turystów czeka duże pole namiotowe.
Nie ma ścisku, bo zapełnia się tylko w weekendy.
Przy większej liczbie turystów jedynym problem jest toaleta, bo na polu
namiotowym jest tylko jeden toi-toi. Kąpielisko w Słonnem będzie czynne do
końca września. Wstęp kosztuje 2 złote, tyle samo trzeba zapłacić za
postawienie namiotu na campingu."

tvp.pl/400,20060819383870.strona
Szczególnie ta woda po kolana to mi się spodobała ...