sobie bajka dla M. ale nie tylko

[burykrow]

Za 7 górami, 6 rzekami, 5 lasami. W pewnym państwie na 4 litery. 3 podmioty
liryczne uczestniczyły biernie w pewnym wydarzeniu 2 osób. 1 w swoim rodzaju
lecz i pewnie jednego z tysiąca takich mających miejsce w chwili obecnej.
<On Star, Ona nie Starka. Spotkali się, będąc z natury swej samotni, w miejscu
osamotnionym. Przed oczami uszami i językami innych skrytym, w ... tajemniczym
ogrodzie? Chciało by się powiedzieć. Z ogrodem wspólne miało dbałość o zieleń
niska i wysoką bowiem czy można cmentarz nazwać ogrodem?
Miejsce opustoszałe o tej porze roku, już opuszczone przez poranną wizytację
stałych bywalców, których wiek powoli więcej łączyć zaczynał z miejscem tym,
niż pełnym gwaru i pędu "wokół"...

[mumuja]

dzięki w imieniu M ))

Ale to jak połaskotanie piórkiem. To chyba nie koniec?

[wenecka]

a czy jak poprosze o bajke dla W. to też dostane?

fujara ze mnie

[ludzik_ten_sam]

nic nie rozumiem, a państwo na 4 litery jakoś jednoznacznie kojarzę z Pupą

[wenecka]

Państwa na 4 litery: Peru, Oman, Czad, Irak, Iran, Niue, Mali, Kuba, Norwegia.

[sorrento_8]

burykrow napisał:

> Spotkali się, będąc z natury swej samotni, w miej
> scu
> osamotnionym. Przed oczami uszami i językami innych skrytym, w ... tajemniczym
> ogrodzie?
tez jestem M.
i chcialabym spotakac się w tajemniczym ogrodzie...z kimś z natury samotnym...
pomarzyć zawsze warto w samotny wieczór

[burykrow]

<...Odgrodzony wysokim, żywym przez okrągły rok płotem stanowił jedną z wielu
enklaw w mieście. Zaprojektowanym kunsztownie, dopieszczonym w szczegółach i
ogółach. Jak na stolice Państwa przystało. Przemyślnie posadowione ławeczki
chroniły wzrok siedzących na nich przed widokiem tego wszystkiego przed czym
pragnęli uciec. Zasiedli więc - on Krajnin, ona Krajanka. Stoliczanie Państwa
Kraj ze stolicą zwaną Krajalnicą. Na małym ławeczki okrawku ona, on nieco zaległ
wyciągając nogi. On z oczami zamkniętymi w stronę słońca twarzą zwrócony. Ona
wpatrzona w księżyc, którego niebieskawe cielsko pospołu z nim raczyło się
promieniami słońca. Oczy jej szare migotliwe, jego zamknięte. Jej ramiona,
dłonie pospołu jego rozrzucone przy czym jedno - w jej stronę wyciągnięte.
Ona uśmiecha się skrycie, do swych myśli zapewne. On epatuje rozciągniętą warg
czerwienią uśmiechając się do wszystkich wokół, znaczy do niej. Znaczy Ona
wygrywa w tej konkurencji. Ale nie aby konkurować się tu spotkali. ...

[sorrento_8]

Krajalnica?
czekam na cd.
czy aby napewno nie po by konkurować się tu spotkali?

[mumuja]

styl przestawny...
i dualizmy
Ona i On
słońce i księżyc
dłonie w lewo, dłonie w prawo
)))

czy Ona chce mu coś wyznać? Co księżyc Jej podpowiada?

[burykrow]

...ale aby dzielić wespół. Ławkę, na której miejsca dla czworga "z kawałkiem".
Kawałek księżyca widoczny dla oczu niezliczonych. Niezliczone powietrza hausty
ustami oddzielane. Usta swoje, których dotykiem raczą codziennie ale nie Siebie.
Ona, "ożywiła" czerwienią warg swoich pomadki czerwień topiąc jej "zastygłe
serce". A że usta żywsze czerwieni karminem? To dla Niego. Choć dla Niej
właściwie. Jedno zdanie bowiem uśmiercić je może. Ich powabności wizję w Jej
oczach. [""Gupi" kolor tej szminki" i pisk rysowanego szkła bezgłośny ziarnko
piasku do buta.] Siebie samej, spotkania które wszak nie walką. Współdzieleniem,
ławki na której miejsca dla czworga "z kawałkiem". Kawałkiem gotowej kanapki
wystającej z kieszeni jego kurtki. (takich kawałków to pewnie zmieściło by się
więcej. pod warunkiem że nie wypatrzyły by ich oczy podwójne, jednak zawsze
patrzące pojedynczo. wówczas bowiem przestrzeń uległa by skurczeniu wypełniając
się miękkim pierzem i "gruchem" i ruchem, przepychanką - walką. potem trzepotem
i ciszą). Kurtki zakupionej, nie na okazję ale na okazję wdzianej. Szykownej,
eleganckiej? Szykowny, elegancki? W swych oczach? - zapewne. (ucałowane wzrokiem
odbicie w lustrze to powiedziało - a ono nie kłamie.(?)) Czy dla Niej?
A czy dla Niej? hmm wszak, aby dzielić wespół się spotkali. Swoje widoki,
widokiem swoim...

[monia21wawa]

... lecz się nie raczą. Ona w Lunę wpatrzona w myślach "utonięta" on z
uśmiechniętą twarzą wypiętą do słońca. W bramie do wymiaru innego, cmentarzysku
ciał. Pod kasztanem, co znów zakwitnie kiedy przyjdzie maj. Zakwitną i oni gdy z
brązu ich skóra przyjmie na siebie to co natura niesie zaklęte w okruchu spory,
zarodnika, nasiennego puchu. Lecz nie teraz, teraz czekają ona wpatrzona w
znikły już księżyc on mrokiem swe roześmiane policzki chłodząc. Czy jeśli
zapytam że szczęśliwy? to czy odpowiedzą. Pewnie tak i nie, bowiem w życiu tak
bywa że dwoistość w nie wpisana, lecz szczęścia przybywa gdy sumując jedności w
nieskończoność droga.>

[burykrow]

koniec