Filozofia rodzicielstwa (inspirowane by Scriptus)

[kami_hope]

Chciałabym zadać sobie i Wam pytanie, dlaczego w ogóle mamy dzieci?
A ściślej, jakimi kryteriami kierujemy się podejmując decyzję o
poczęciu? Czym jest dziecko? Jakie zadania stoją po stronie rodzica?

[mola1971]

Oj Kami! Puszkę Pandory otworzyłaś
Dzieci mamy bo po prostu mamy coś takiego jak instynk zachowawczy,
który nakazuje nam przekazywanie genów. To tak w wielkim skrócie
Dziecko z kolei przede wszystkim nie jest naszą własności, nie jest
również nami. Jest odrębną jednostką i jako taka powinna być
traktowana. A jakie zadania stoją po stronie rodziców? Bardzo proste
a cholernie trudne zarazem - dać dzieciom korzenie i skrzydła

[mola1971]

Instynkt oczywiście mamy SAMOzachowawczy a nie zachowawczy

Taka natura

[tetlian]

Gdybyśmy nie chcieli mieć dzieci, to byśmy wyginęli. Zatem każdy, kto będzie
miał dzieci, przekaże geny dalej, dzięki czemu te dzieci też będą chciały mieć
dzieci.

Do tego dochodzi jeszcze kultura w jakiej żyjemy i presja społeczeństwa. Bo
wcześniej odczuwaliśmy tylko pociąg seksualny (jak inne zwierzęta). Dopiero
potem wykształciła się chęć bycia matką/ojcem i planowania tego na wiele lat
przed faktycznym poczęciem dziecka. Przez tysiące lat istnienia cywilizacji to
się tylko umocniło.

Jednak są ludzie wyłamujący się i nie chcący mieć dzieci (np. ja ), a
poświęcić życie sobie. Ale tu znowu działa dobór naturalny, bo ci ludzie nie
przekażą genów dalej. Jednak niedługo tego typu problemy się zmienią. Wszystko
wskazuje na to, że w tym stuleciu nieśmiertelność będzie możliwa, a zatem i
potrzeba posiadania dzieci zmaleje.

bo czemu nie?

[bodum]

Znaczna cześć ludzi nie miałaby dziecka gdyby wcześniej przemyślała
dlaczego dzieci chcą mieć.

[kami_hope]

Poczęcie jest aktem twórczym zainicjowanym bezpośrednio działaniem
ludzi, które zaś bezwzględnie wynika z twórczych zdolności natury.
Rodzic więc, bierze udział w akcie stworzenia, ale nie może
przypisać jedynie sobie autorstwa tego dzieła, a tym samym – dziecko
nie może być jego własnością. Jeśli człowiek do kogokolwiek należy,
to bardziej do natury, niż do ludzi, którzy byli niejako narzędziami
w wielkim nieustającym procesie tworzenia, który odbywa się na Ziemi
(czy tego chcemy, czy nie).
Zakładam, że dwoje ludzi w pewnym momencie życia podejmuje decyzję o
uczestnictwie w tym wielkim procesie ewolucyjnym. Tworzą ku temu
odpowiednie warunki i realizują swój plan.
Życie weryfikuje plany. Z czasem sytuacja rodziców ulega zmianie, a
co za tym idzie – wcześniej stworzone warunki do wychowania
potomstwa również się zmieniają. Zaś obecność nowopowołanego
człowieka nie ulega zmianom – człowiek istnieje.
Jeśli zakładamy, że rodzic jest właścicielem dziecka, to w sytuacji
konfliktu, mienie w uosobieniu dziecka, zyskuje osoba z pozycji
większej siły (pomijam aspekt prawny). Dziecko w podobnej walce
występuje niejako dobro materialne (na wskroś podobne do innych dóbr
materialnych, które uprzednio należące do wspólnoty, ulegają
podziałowi).
Uważam, że mężczyźni manifestują swoją siłę poprzez zgromadzone
trofea. Tak więc mężczyzna z natury jest – rzec można – materialistą.
Kobieta zaś manifestuje swoją siłę poprzez uczucia i emocje. Tudzież
z natury, większą wartość i znaczenie nadaje sprawom, które mają
związek z jej emocjami.
Te dwie siły wzajemnie się uzupełniają i jeśli są połączone
harmonijnie, to zaowocują w przyszłości.
Powyższe napisałam w ramach założenia, na którym opieram kolejne
wnioski.

Dziecko nie może podlegać podziałowi, na podobieństwo rzeczy
materialnych. Dziecko nie jest własnością ani matki, ani ojca.
Dziecko (człowiek) należy do natury (dzięki której powstaje nowe
życie), do świata. Dziecko jest niejako gościem dla swoich rodziców
(tym najmilszym ze wszystkich gości). Jest niezależnym bytem,
stanowiącym samo o sobie. Ludzie, którzy podejmują decyzję o
powiększeniu rodziny, powinni mieć świadomość, że zapraszają
człowieka dla siebie. Zobowiązani są odnosić się do młodego
człowieka z szacunkiem (tak jak do człowieka dorosłego). Zobowiązani
są do odpowiedzialności za niego, podobnie jak gościmy znajomych pod
swoim dachem; z tym, że ta odpowiedzialność jest nieporównywalnie
większa, bowiem dziecko powołane jest do życia bez udziału jego
woli, zaś każdy inny gość pojawia się na zaproszenie i może z niego
w każdej chwili zrezygnować.

Dla mnie absolutnie poronionym jest pomysł Scriptusa o
zorganizowaniu trzeciego domu, gdzie dziecko będzie gościło
naprzemiennie jednego z rodziców. Taki pomysł spowodowałby szereg
niekorzystnych następstw. Pierwszym z nich, byłaby przedwczesna
dojrzałość dziecka (odpowiedzialność typu „dorosłego”, która
rzutuje negatywnie na autentyczne dorosłe życie. Oczywiste jest, że
nie można przeskoczyć pewnych etapów w rozwoju, które pominięte,
nieuchronnie dadzą znać o sobie. Inna sprawa, że człowiek
dorastający w takiej rzeczywistości staje się w naturalny sposób
egocentryczny, co z kolei z pewnością odbije się w relacjach
społecznych, itd.

Scriptus napisał, że małżonkowie są winni rozpadowi małżeństwa
(rodziny) i z tego powodu zobowiązani są do zadośćuczynienia.
Rozpad małżeństwa nie powinien być rozpatrywany w kategoriach winy.
Małżonkowie nie są niewolnikami (jedno wobec drugiego lub/i
wzajemnie). Każdy człowiek jest niezależnym bytem. Małżeństwo zaś
zawarte jest unią (porozumieniem) pomiędzy dwiema dorosłymi i
wolnymi osobami, gdzie żadna z nich nie traci swojego prawa do
wolności, a jedynie zobowiązuje się działać na rzecz wspólnoty. Tak
samo jak małżeństwo jest zawierane z nieprzymuszonej woli, tak samo
może być rozwiązane.

Ostateczny wniosek w wielkim skrócie.
Dziecko powinno zostać w środowisku, które zapewnia mu lepsze
warunki rozwoju. Poprzez „warunki rozwoju” rozumiem środowisko,
które przygotowuje człowieka do jego dorosłego życia, z jego
wszystkimi szansami i zagrożeniami.
W sytuacji rozstania rodziców, sądzę, że matka w naturalny sposób
zapewnia dziecku uczuciowo-emocjonalny rozwój, zaś ojciec w
naturalny sposób zapewnia mu byt.
Logiczne jest, że rozwój uczuciowy budowany jest na drodze
bezpośredniego kontaktu (i dzięki naturalnej zdolności), zaś rozwój
materialny nie wymaga tak dużego bezpośredniego kontaktu z dzieckiem
(to jest dokładnie tak, jak człowiek prehistoryczny udawał się na
polowanie, by móc zdobyć dla swojej rodziny środki niezbędne do
egzystencji).

Przepraszam za długi tekst. Mam nadzieję, że nadto nie przynudziłam.
Ciekawa jestem Waszych opinii, Waszej filozofii życiowej (tu
filozofii małżeństwa, rodzicielstwa, itp.).

[scriptus]

kami_hope napisała:
..
> Zakładam, że dwoje ludzi w pewnym momencie życia podejmuje decyzję
> uczestnictwie w tym wielkim procesie ewolucyjnym. Tworzą ku temu
> odpowiednie warunki i realizują swój plan.

Swój, a może boski??

> Życie weryfikuje plany.Z czasem sytuacja rodziców ulega zmianie, a
> co za tym idzie – wcześniej stworzone warunki do wychowania
> potomstwa również się zmieniają. Zaś obecność nowopowołanego
> człowieka nie ulega zmianom – człowiek istnieje.
> Jeśli zakładamy,że rodzic jest właścicielem dziecka, to w sytuacji
> konfliktu, mienie w uosobieniu dziecka, zyskuje osoba z pozycji
> większej siły (pomijam aspekt prawny). Dziecko w podobnej walce
> występuje niejako dobro materialne(na wskroś podobne doinnych dóbr
> materialnych, które uprzednio należące do wspólnoty, ulegają
> podziałowi).

To rozumowanie też jest typowe raczej dla wielu kobiet, dziecko, jako
inwestycja, w razie czego do dziecka przypisane są alimenty stanowiące
zabezpieczenie materialne dla kobiety, mężczyźni, niestety (piszę niestety, gdyż
bardzo nad tym boleję) często traktują w takich rozgrywkach dziecko jako balast

> Uważam, że mężczyźni manifestują swoją siłę poprzez zgromadzone
> trofea.

O tak, i zawsze przynosili wątrobę z mamuta swojej lubej.... aale tu pojechałaś
)))

> Tak więc mężczyzna z natury jest – rzec można – materialistą.
> Kobieta zaś manifestuje swoją siłę poprzez uczucia i emocje.
> Tudzież z natury, większą wartość i znaczenie nadaje sprawom,
> które mają związek z jej emocjami.

Rzekłbym, że materializm, czy emocje raczej nie sa przypisane do płci. Zresztą
materializm cechuje wiele znanych mi Pań, traktujących swego partnera przede
wszystkim jako bankomat i porzucających go, gdy ten się źle wywiązuje ze swej
roli. Mało który mężczyzna porzuca partnerkę, gdy ta nie zarabia, motywy
porzucania swoich Pań przez mężczyzn sa raczej właśnie bardziej emocjonalne niż
materialistyczne - ot, stara partnerka zrzędzi, nudzi i juz mu nie okazuje
miłości, a nowa jest taka milusia...

> Te dwie siły wzajemnie się uzupełniają i jeśli są połączone
> harmonijnie, to zaowocują w przyszłości. Powyższe napisałam w
> ramach założenia, na którym opieram kolejne wnioski.
> Dziecko nie może podlegać podziałowi, na podobieństwo rzeczy
> materialnych. Dziecko nie jest własnością ani matki, ani ojca.
> Dziecko należy do natury ....Dziecko jest niejako gościem dla swoich rodziców
.... Jest niezależnym bytem, stanowiącym samo o sobie.

Niestety, wcale tak nie jest, dziecko aczej rzadko o sobie stanowi

> Ludzie, którzy podejmują decyzję o
> powiększeniu rodziny, powinni mieć świadomość, że zapraszają
> człowieka dla siebie. Zobowiązani są odnosić się do młodego
> człowieka z szacunkiem(tak jak do człowieka dorosłego).Zobowiązani
> są do odpowiedzialności za niego,podobnie jak gościmy znajomych
> podswoim dachem;z tym,że ta odpowiedzialność jest nieporównywalnie
> większa, bowiem dziecko powołane jest do życia bez udziału jego
> woli, zaś każdy inny gość pojawia się na zaproszenie i może zniego
> w każdej chwili zrezygnować.

Pięknie napisane. Szkoda, że tak niewiele rozwodzących sie osób o tym pamięta.
Zwłaszcza matki-polki właścicielki dzieci, które nie pozwalają ojcom na kontakty
z ich dziećmi.
>
> Dla mnie absolutnie poronionym jest pomysł Scriptusa o
> zorganizowaniu trzeciego domu, gdzie dziecko będzie gościło
> naprzemiennie jednego z rodziców.

Nie pisałem o trzecim, tylko o drugim domu, któr
Taki pomysł spowodowałby szereg
> niekorzystnych następstw. Pierwszym z nich, byłaby przedwczesna
> dojrzałość dziecka (odpowiedzialność typu „dorosłego”, która
> rzutuje negatywnie na autentyczne dorosłe życie. Oczywiste jest, że
> nie można przeskoczyć pewnych etapów w rozwoju, które pominięte,
> nieuchronnie dadzą znać o sobie. Inna sprawa, że człowiek
> dorastający w takiej rzeczywistości staje się w naturalny sposób
> egocentryczny, co z kolei z pewnością odbije się w relacjach
> społecznych, itd.
>
Nie za bardzo widze związek pomiędzy naprzemienną opieką a przedwczesną
dorosłością, a w każdym razie myślę że jest on nie większy, niż u dzieci
mieszkających z jednym z rodziców, które są przez drugiego rodzica odwiedzane

> Scriptus napisał, że małżonkowie są winni rozpadowi małżeństwa
> (rodziny) i z tego powodu zobowiązani są do zadośćuczynienia.
> Rozpad małżeństwa nie powinien być rozpatrywany w kategoriach winy.

A w jakich?? przecież małżonkowie doprowadzając do rozpadu małżeństwa (pomijając
aspekty religijne) zwyczajnie łamią zawartą między soba umowę cywilną.
Niewywiązywanie sie z umów z całą pewnością obarczone jest negatywną notacja
moralną, jest naganne. Jak tu nie rozpatrywac nagannego postępowania w
kategoriach winy??

> Małżonkowie nie są niewolnikami (jedno wobec drugiego lub/i
> wzajemnie). Każdy człowiek jest niezależnym bytem. Małżeństwo zaś
> zawarte jest unią (porozumieniem) pomiędzy dwiema dorosłymi i
> wolnymi osobami, gdzie żadna z nich nie traci swojego prawa do
> wolności, a jedynie zobowiązuje się działać na rzecz wspólnoty. Tak
> samo jak małżeństwo jest zawierane z nieprzymuszonej woli, tak samo może być
rozwiązane.

Oczywiście, każda umowa dwustronna może być rozwiązana za obopólnym
porozumieniem, każda, za wyjątkiem małzeństwa, które jest instytucją szczególną.
Porozumienie możliwe jest wtedy, gdy strony wzajemnie wynagrodzą sobie szkody,
które wyrządzają sobie przez zerwanie umowy. jeśli nie ma porozumienia, zwykle
spór rozstrzyga sąd.
Jednak w małżeństwie z czasem pojawia się dodatkowa strona umowy, czyli dzieci.
Zrywając umowe ze sobą małżonkowie to mogą uczynić na zasadzie wajemnego
porozumienia ale porozumienie to czynione jest ponad głowami dzieci, zatem
względem nich wina małżonków nie jest zacierana poprzez wzajemne porozumienie.
Rodzice rozwodząc się ZAWSZE są winni wobec dzieci, obojętnie, jaka by nie była
przyczyna rozwodu.

>
> Ostateczny wniosek w wielkim skrócie.
> Dziecko powinno zostać w środowisku, które zapewnia mu lepsze
> warunki rozwoju. ....
> W sytuacji rozstania rodziców, sądzę, że matka w naturalny sposób
> zapewnia dziecku uczuciowo-emocjonalny rozwój, zaś ojciec w
> naturalny sposób zapewnia mu byt.

Zatem - z którym z rodziców dziecko powinno mieszkać, z tym, które zapewnia byt,
czy z tym, które zapewnia rozwój emocjonalny? A skąd wniosek, że ojciec nie
zapewnia rozwoju emocjonalnego, albo matka nie potrafiłaby czasami zapewnić bytu?
Z tego wynika tylko, że rodzice są w jakimś sensie komplementarni i dziecko
powinno wychowywać się pod opieką obydwojga rodziców. Oczywiście jest jakiś
margines patologii, ale generalnie ta zasada jest słuszna.

> Logiczne jest, że rozwój uczuciowy budowany jest na drodze
> bezpośredniego kontaktu (i dzięki naturalnej zdolności), zaś
> rozwój materialny nie wymaga tak dużego bezpośredniego kontaktu z
> dzieckiem
> (to jest dokładnie tak, jak człowiek prehistoryczny udawał się na
> polowanie, by móc zdobyć dla swojej rodziny środki niezbędne do
> egzystencji).

Ale nawet prehistorycznego chłopca włóczni nie uczyła trzymać matka, tylko
ojciec w bezposrednim kontakcie. I tylko na wzorze swojego ojca chłopak mogł się
nauczyć, że nalezy kochać swoją partnerkę, przynosic jej najlepsze kawałki z
polowania... a dziewczynka w bezpośrednim kontakcie z rodzicami widziec, jak
kształtują się relacje między rodzicami i pragnąć takiej miłości, jaką ojciec
obdarzał matkę...

Piekne rozumowanie, ale wcale z niego nie wynika, że dziecko powinno po
rozwodzie pozostawać z matką,

[kami_hope]

Nie odpowiem na każdy Twój komentarz Scriptusie, bo odpowiedzi
znajdują się poniżej w tym samym tekście.
W plan boski również nie będę wchodziła, bo to zagadnienie z rejonu
metafizyki, słowem, to kwestia – wiary.
W wyniku ewolucji, wykształciły się u poszczególnych płci różne
zdolności – cechy, które determinują określone role. Fakt, że w
ostatnich dziesięcioleciach granice tych różnic ulegają zacieraniu.
Jednak proces ten, nie zmierza ku odwróceniu ról. A być może, to
moje naiwne myślenie? Historia dowodzi, że wszelkie działania
wykonane przeciw naturze mają katastrofalne skutki.
Odnoszę wrażenie Scriptusie, że nie do końca rozumiesz swoją męską
rolę. A jeśli to nie brak zrozumienia, to może brak akceptacji
własnej płci?
Nie zaznaczyłam takich niuansów jak pierwiastek żeński u mężczyzny i
odwrotnie – męski u kobiety. Wydawało mi się, że jest to oczywiste i
zrozumiałe. Owe pierwiastki, przekonują, że należymy do tego samego
gatunku, acz różnimy się płcią. Gdzieś na poziomie tych pierwiastków
zachodzi możliwość nawiązania więzi i porozumienia między kobietą a
mężczyzną, oraz wzajemnego uzupełniania się.
Często zdarza się, że sytuacja życiowa zmusza kobiety do przejęcia
zadań, które są męską domeną, jak i zarówno mężczyźni wcielają się w
role kobiety. Jednak, moim zdaniem, zjawisko to nie wynika z racji
natury, a przymusu cywilizacyjnego (lub/i indywidualnej sytuacji
życiowej), co w szerszym kontekście nie daje pozytywnych efektów.
scriptus napisał:
>Piekne rozumowanie, ale wcale z niego nie wynika, że dziecko
powinno po
> rozwodzie pozostawać z matką,
Właśnie powyższe rozumowanie pozwala wysnuć wniosek, że po rozwodzie
dziecko powinno pozostać z matką. Dodam do tego, że natura nie tylko
wykształciła u kobiet zdolność do dbałości o potomstwo ale i poprzez
fizjologię, predestynuje do bezpośredniej więzi z dzieckiem już od
samego poczęcia.
Czy to się komuś podoba czy nie, natura ustanowiła mężczyznę jako
dawcę. Kobieta zaś ofiarowuje siebie, otwiera się na możliwość
kreacji. (Już sam akt seksualny zachodzi w ciele kobiety!)

Moim osobistym życzeniem wobec – że tak powiem – losu, byłoby to,
aby ludzie (jako homo sapiens – istoty myślące) korzystali w pełni z
wysoce wyspecjalizowanego narzędzia, jakim jest rozum i w pełni
świadomości podejmowali decyzję o powołaniu na świat nowego
człowieka. Bo w końcu mniemamy o sobie, jako o - naczelnych spośród
wszelkich zwierząt.

[pyzz]

> Przepraszam za długi tekst.
Nie rób i potem nie przepraszaj.
Mogłabyś pisać przemówienia Fidelowi Castro.

[sikorka68]

"...zaś ojciec w naturalny sposób zapewnia mu byt."

Tu ostro przesadziłaś. Dziecko jest emocjonalnie związane z ojcem, co widać
zwłaszcza u dzieci z rodzin rozbitych. Oczywiście tych, gdzie nie nastawia się
dzieci przeciwko drugiemu rodzicowi. A to sztuka umieć- zadra niejednokrotnie
jest większa, niż myślenie o tym, co dla dziecka ważniejsze.
Są też ojcowie, którzy poza kasą potrafią dać coś więcej.

[kami_hope]

sikorka68 napisała:

> "...zaś ojciec w naturalny sposób zapewnia mu byt."
>
> Tu ostro przesadziłaś. Dziecko jest emocjonalnie związane z ojcem,
co widać
> zwłaszcza u dzieci z rodzin rozbitych. Oczywiście tych, gdzie nie
nastawia się
> dzieci przeciwko drugiemu rodzicowi. A to sztuka umieć- zadra
niejednokrotnie
> jest większa, niż myślenie o tym, co dla dziecka ważniejsze.
> Są też ojcowie, którzy poza kasą potrafią dać coś więcej.

Ależ ja nie zaprzeczam istnieniu więzi emocjonalnej między dzieckiem
a ojcem. A jeszcze dalej jestem od zamiaru ich odseparowania.
Wspomniałam przy innym wątku o tzw. Syndromie Gardnera.
forum.gazeta.pl/forum/w,24087,100624531,100664231,Dom_jako_zro
dlo_sily.html
i dalej
forum.gazeta.pl/forum/w,24087,100624531,100920866,Re_Dom_jako_zrodlo_sily.html
W tych słowach, cyt: "ojciec w naturalny sposób zapewnia mu byt" -
określam naturalną męską zdolność, tj. silniejszą (niż kobiecą)
predyspozycję do zdobywania środków zabezpieczających materialne
warunki egzystencji.
Jak już wcześniej wspomniałam, współcześnie, role kształtują się
bardziej płynnie, ale jest to spowodowane przymusem cywilizacyjnym,
a nie naturalnym.

strasznie pierniczysz

[chubbba]

Proszę moderatorów...

[kami_hope]

...o usunięcie tego typu wpisów. Nie wnoszą one nic do tematu
rozmowy. Zaś mogą skutecznie rozproszyć czytelnika, który miałby
intencję wziąć udział w dyskusji.

To forum porusza poważne problemy - jak zresztą możemy to przeczytać
w podtytule forum. Zaśmiecanie płytkimi komentarzami zmienia klimat,
a to może w przyszłości utrudnić forumowiczom otwartość, co z
pewnością wpłynie na zmianę charakteru tego forum.

[sauber1]

kami_hope napisała:

> ...o usunięcie tego typu wpisów. Nie wnoszą one nic do tematu
> rozmowy. Zaś mogą skutecznie rozproszyć czytelnika, który miałby
> intencję wziąć udział w dyskusji.
>
> To forum porusza poważne problemy - jak zresztą możemy to przeczytać
> w podtytule forum. Zaśmiecanie płytkimi komentarzami zmienia klimat,
> a to może w przyszłości utrudnić forumowiczom otwartość, co z
> pewnością wpłynie na zmianę charakteru tego forum.

I to wszystko zapewne przez ten pospiech, by dobić do 200000 Myślę że też o to
wspólne spotkanie chodziło, które tak bardzo lezy na sercu samemu dyrektorowi
naczelnemu tego forum, a niech ma za swoje !!!

[scriptus]

O rajuśku, taki ładny temat Kami wymyśliła, opatrzyła jeszcze tytuł moim nickiem
<dumny>, a tu takie swary nieładne
Wódkę trzeba postawić, pogódźcie się, moi drodzy. Od kłótni i swarów dzieci nie
przybędzie.

Wiadomo, że jak ktoś nie wie, po co są dzieci, to lepiej, żeby ich nie miał. Ci
co mają, zwykle wiedzą, dlaczego, niektórzy na przykład nie uważali, inni,
zwłaszcza ci, którzy mają ich dużo, chcieli założyć własny Klub Kibica. Panie z
kolei zasmakowały w dzieciństwie w zabawie w przebieranie laleczek, a ponieważ
dorosłej Pani nie wypada się lalkami bawić... i tak dalej.
A ponieważ nie wypada się przyznać do tak niepoważnych motywacji, to wymyślamy
filozofię rodzicielstwa, zwalając wszystko w razie czego na Scriptusa ))))

Każdy wymyśla poważne powody, dla których ma dzieci. I, co ciekawe, nie jest
ważne, czy wszystkie te powody są dobre, ważne, aby się dzieci zdrowo chowały.

[adaria38]

Ja wiem po co panowie mają dzieci!!! żeby dorośli panowie mogli się bawić
kolejkami albo figurkami żołnierzyków i żeby nie wyglądało to głupio Do tego
najlepiej mieć obok dziecko )

[scriptus]

O rajuśku, taki ładny temat Kami wymyśliła, opatrzyła jeszcze tytuł moim nickiem
<dumny>, a tu takie swary nieładne
Wódkę trzeba postawić, pogódźcie się, moi drodzy. Od kłótni i swarów dzieci nie
przybędzie.

Wiadomo, że jak ktoś nie wie, po co są dzieci, to lepiej, żeby ich nie miał. Ci
co mają, zwykle wiedzą, dlaczego, niektórzy na przykład nie uważali, inni,
zwłaszcza ci, którzy mają ich dużo, chcieli założyć własny Klub Kibica. Panie z
kolei zasmakowały w dzieciństwie w zabawie w przebieranie laleczek, a ponieważ
dorosłej Pani nie wypada się lalkami bawić... i tak dalej.
Ponieważ nie wypada się przyznać do tak niepoważnych motywacji, to wymyślamy
filozofię rodzicielstwa, zwalając wszystko w razie czego na Scriptusa ))))

Każdy wymyśla własne poważne powody, dla których ma dzieci. I, co ciekawe, nie jest
ważne, czy wszystkie te powody są dobre, ważne, aby się dzieci zdrowo chowały.

[nangaparbat3]

Jak to "dlaczego"?
Mam dziecko, bo się zaległo. Bogu dzieki.

[samodzielnytata]

ha,ha, ha, a ja skwituje ,,filozofie rodzicielstwa wg. kami hope'' identycznie
jak Migalski skomentowal obrone notorycznego przestepcy polanskiego przez
zdegenerowane, patologiczne ,,elyty''- masz nasrane w glowie '' kami hope
gloszac TAKIE poglady. no chyba ze twoj przydlugi post to zwykla prowokacja. a
ty Scryptus nic sie nie przejmuj, rob dalej swoje naprawde, jak sie uprzesz to
wszystko ci sie uda. zycze odwagi i powodzenia.

[kami_hope]

samodzielnytata napisał:

> ha,ha, ha, a ja skwituje ,,filozofie rodzicielstwa wg. kami hope''
identyczni
> e
> jak Migalski skomentowal obrone notorycznego przestepcy
polanskiego przez
> zdegenerowane, patologiczne ,,elyty''- masz nasrane w glowie ''
kami hope
> gloszac TAKIE poglady.

Jeśli ja mam nasrane w głowie, to co można powiedzieć o człowieku,
który wykorzystuje swoje zdolności intelektualne do pasożytowania
na innych, wyłudzania spadków, rent, alimentów, przywłaszczania
sobie dzieci, etc.?
Nie sztuka żyć kosztem innych. To dyshonor.
Obraźliwe (chamskie!) teksty, pochodzące od nieroba znaczą dla mnie
tyle, co produkt uboczny przemiany materii.

[kami_hope]

nangaparbat3 napisała:

> Jak to "dlaczego"?
> Mam dziecko, bo się zaległo. Bogu dzieki.

Mam rozumieć, że dzieci ot tak się zalęgają? Za sprawą boską?

[nangaparbat3]

No tak. Mielismy 3 tygodnie do ślubu, wiedzialam, ze tego dnia mogę teoretycznie
zajsc w ciążę, powiedzialam: moze sprobujemy, czy my w ogole mozemy miec dzieci?
I się zalęgło. 6 października okolo 19.

[kami_hope]

A to niebawem rocznica zalęgnięcia
Najlepsze życzenia ode mnie!

[sikorka68]

kami_hope napisała:

> Mam rozumieć, że dzieci ot tak się zalęgają? Za sprawą boską?


No cóż, jedni mają świadomie, innym się zalęgają. I co w tym złego: w końcu nie
możemy być wszyscy tacy sami. Byłoby nudno

[triss_merigold6]

Nudzisz. Mam, bo chciałam, decyzja została podjęta racjonalnie pod
wpływem pewnych czynników zewnętrznych. Teraz chcę mieć drugie z
powodu czysto biologicznego ciśnienia.

[kami_hope]

Dziękuję za komentarz. I jednocześnie proszę Cię Triss, wyjaśnij mi
na czym polega "biologiczne ciśnienie" (tj. jak Ty to odczuwasz)?

[chalsia]

> na czym polega "biologiczne ciśnienie"

myślę, że nie da się tego uczucia/uczuć wyjasnić osobie (generalnie, nie
personalnie do Ciebie Kami), ktora tego "biologicznego ciśnienia" nigdy nie
doświadczyła.

[samodzielnytata]

wybacz chalsiu ze moja odpowiedz na insynuacje i pomowienia kami hope
umieszczam bezposrednio po twoim poscie , robie to dlatego bo zalezy mi aby jak
najwiecej forumowiczow przeczytalo . a wiec tak w skrocie; czy kami hope nie
jestes czasem moja byla zona ,,calkowicie winna rozwodu'' zgodnie z prawomocnym
wyrokiem? bo masz identyczne poglady co do mojej osoby. ona TEZ oskarzala mnie
O WSZYSTKO. wlacznie z tym [ cytuje z listu wyslanego do sadu bez adresu
zwrotnego bowiem ukrywa sie jak szczur oskarzona z art. 209]-,,to on jest winny
temu ze nie placilam alimentow''. a na insynuacje i pomowienia nie odpowiem
bowiem nie mam obowiazku udawadniac na tym forum ,,ze nie jestem wielbladem''
.dosc sie naudawadnialem w realu. a ty ,,nie idz droga nienawisci'' wyluzuj albo
nie czytaj moich postow. dla porzadku; ex wybaczylem wszelkie niegodziwosci bo
wiem ze byla podzegana przez wszelakiej masci pseudopsychologow, pseudokuratorow
i innych degeneratow.

[kami_hope]

Pewnie te poglądy wynikają z podobnych wpływów (tych innych
degeneratów). Jestem świadoma, że moje poglądy popularne nie są, ale
to wcale mi nie przeszkadza w swobodnym ich wypowiadaniu. To nawet
miło wiedzieć, że gdzieś istnieje ktoś, kto w jakimś tam punkcie
podziela moje poglądy. Szczerze współczuję Twojej ex. Pewnie też bym
się ukrywała przed TAKIM. Wszelkie niegodziwości z mojej strony,
możesz potraktować jako substytucjonalne kolaże nieświadomości
Twoich codziennych (wy)obrażeń
Czytać będę co tylko mi się podoba, a i luzować będę wg. własnej
potrzeby i chęci.
Do innych poglądów dołączę taki: miejsce chorych jest w szpitalu,
miejsce przestępców w więzieniu. Dla Ciebie też jest - gdzieś tam -
miejsce.

[triss_merigold6]

Proszę: jest to w moim subiektywnym odczuciu potrzeba zajścia w
ciążę, bycia w ciąży i urodzenia oraz zajmowania się drugim
dzieckiem. Potrzeba wyrażana poprzez stany emocjonalne i działanie
hormonów (i tak wytłumianych tabletkami), niepoddająca się
racjonalnej kontroli. Coś jak głód.

[kami_hope]

Pewna trzydziestoparoletnia kobieta rodziła dziewiąte dziecko,
powiedziała, że to dlatego, bo bardzo nie lubi mieć okresu.
Jakkolwiek to zdumiewające dla mnie było, to rozumiem fakt, że
ludzie w swych decyzjach kierują się przenajróżniejszymi motywami.
Stąd właśnie moje zainteresowanie… Bo sądzę, że gdzieś na poziomie
różnych motywacji zachodzą wtórne nieporozumienia względem dzieci u
byłych małżonków.
(Wątek ten założyłam zainspirowana historią Scriptusa i jego
poglądem o słuszności opieki naprzemiennej. Moim zdaniem (już
wcześniej o tym pisałam), taki pogląd jest nieracjonalny, ale bardzo
chciałabym zrozumieć motywację na której został (ten lub inne)
zbudowany.

[mola1971]

Kami, ja też nie potrafię zrozumieć na czym miałaby polegać słuszność opieki
naprzemiennej. Jak dla mnie to jest wprowadzanie dziecku niepotrzebnego bałaganu
w jego i tak skomplikowanym życiu po rozwodzie rodziców. Wg mnie jest to tylko
chwilowa moda, która umrze śmiercią naturalną tak jak bezstresowe wychowanie,
które dokąd zaprowadziło wiadomo. Ale to już chyba temat nie na to forum.

[grave_digger]

tak bardzo jak chciałam mieć pierwsze tak bardzo nie chcę mieć trzeciego huehue hue

[nangaparbat3]

Bezstresowe wychowanie doprowadzilo, bo zostalo utozsamione z brakiem wychowania
- a to zupelnie nie tak.
Wielka szkoda i wielka strata.

[mola1971]

Wiesz Nanga, wg mnie straszną stratą i ogromnym nieporozumieniem jest to, że
wielu ludzi nie potrafi zrozumieć tego, że wychowanie bez przemocy to nie jest
to samo co wychowanie bezstresowe.

[makava]

mola1971 napisała:

> Wiesz Nanga, wg mnie straszną stratą i ogromnym nieporozumieniem jest to, że
> wielu ludzi nie potrafi zrozumieć tego, że wychowanie bez przemocy to nie jest
> to samo co wychowanie bezstresowe.

wychowanie musi być stresowe, inaczej nie da rady

[nangaparbat3]

A co to wg Ciebie jest wychowanie bezstresowe?

[mola1971]

Wg mnie wychowanie bezstresowe to usuwanie dziecku wszelkich przeszkód spod nóg, zaspokajanie nawet absurdalnych zachcianek, unikanie stresujących dla dziecka sytuacji co wiąże się również z minimalizacją wymagań wobec dziecka. Byleby tylko się nie zestresowało.
Jestem przeciwniczką takiego wychowania. Natomiast jak najbardziej jestem za szacunkiem do dziecka i wychowaniem go bez wszelkiej przemocy. A to nie to samo co bezstresowe wychowanie.

[panda_zielona]

kami_hope napisała:
> Pewna trzydziestoparoletnia kobieta rodziła dziewiąte dziecko,
> powiedziała, że to dlatego, bo bardzo nie lubi mieć okresu.
> Jakkolwiek to zdumiewające dla mnie było, to rozumiem fakt, że
> ludzie w swych decyzjach kierują się przenajróżniejszymi motywami.

Motywy mogą być faktycznie bardzo różne.Jako inewstycja np.
Bo rodzice sobie założyli,że dzieci się usamodzielnią i jak już
zaczną zarabiać to każde z nich da rodzicom 2 tys.co przy
dziesięciorgu dzieciach daje niezłą kwotę.Słyszałam to na własne
uszy.Tylko jak dotąd nie spotkalam sie z czymś takim,bo to raczej
rodzice pomagaja dzieciom z własnych czesto niewielkich emerytur.

[mola1971]

Ciekawa to jest
Widać niektórzy zapominają o tym, że dzieci wobec rodziców nie mają żadnego długu. Albo inaczej - dzieci dług zaciągnięty u rodziców spłacają swoim dzieciom wychowując je. I mówiąc szczerze wkurzają mnie ludzie, którzy rodzą i wychowują dzieci traktując je niejako jak własną emeryturę. Sama mam trójkę, ale do głowy mi nie przyszło by w dzieciach widzieć swoje zabezpieczenie na starość.

[kami_hope]

panda_zielona napisała:
>raczej
> rodzice pomagaja dzieciom z własnych czesto niewielkich emerytur.

Trudno mi oszacować jakby to wyglądało statystycznie. Ale choćby
takie przykłady z mojego (emigracyjnego) podwórka:
- rodzic/e pracujący dla dzieci (np. na studia, na wesele,
mieszkanie, czy choćby na życie)
- rodzic/e permanentnie pracujący na dzieci (tu tylko panów znam; od
kilkunastu lat poza domem, kontakty z dziećmi okazjonalne;
obiektywnie nic tym dzieciom nie brakuje - jedne mieszkają w wielkim
komfortowym domu, drugie są dorosłe i "na swoim", ale Ci ojcowie
pracują wciąż...)
- rodzice (konkretny przykład), którzy "załatwili" synowi pracę za
haracz, później syn przy współudziale ojca utrzymywali matkę, syn
kupił samochód, itd. W krótkim czasie tak się stało, że wszelka
odpowiedzialność organizacji życia spadła na jego ramiona (jako
jedyny w rodzinie w miarę posługiwał się językiem obcym). Jak w
powiedzeniu - kupili mu cegłę, a on im wybudował dom.
Pamiętam pewną parę, która płodziła dzieci dla rodzinnego.
Ach, co by nie było, że tylko w Polsce mogą być takie motywy - para
spłodziła trzecie dziecko, bo na każde kolejne, to i benefity są co
raz wyższe (dwoje pierwszych, to ponoć owoce miłości)
Przykładów można mnożyć. I za każdym kryje się inny motyw.

[insula.incognita]

kami_hope napisała:

>
> Chciałabym zadać sobie i Wam pytanie, dlaczego w ogóle mamy dzieci?
> A ściślej, jakimi kryteriami kierujemy się podejmując decyzję o
> poczęciu? Czym jest dziecko? Jakie zadania stoją po stronie rodzica?


Kami, czy nie jest to zbytnio pragmatyczne?Takie podejście? "podejmując decyzję
o poczęciu"... Oups
Przejrzałam wątek...

Znam małżeństwa, które NIE podejmują decyzji o poczęciu. Bo... to i tamto.
Ale nie znam małżeństw, co by podejmowały decyzje o poczęciu ...w celu...
Dobrze ujęcłaś w ostatnim wpisie, pierwsze dziecko ( nie wiem, co do drugiego,
bo doswiadczenia nie mam), a więc pierwsze dziecko jest (wydaje mi sie) ZAWSZE
owocem miłości dwojga ludzi.
Czy ktoś normalny i przy zdrowych zmysłach w takiej sytuacji zadawałby sobie
pytanie - po co mi to dziecko? i w jakim celu zostało poczęte?
Się zadumałam szczerze mówiąc .
Cholera wie, może świat zmierza ku temu, by wszystko programować i wszystko móc
wyprzedzić, uprzedzić itp. Jak dla mnie kompletne wariactwo.
A co do zadań rodzica? Wychowac dziecko, usamodzielnic je, żeby stanelo na
własne nogi i sobie w życiu radziło. Jakież jeszcze zadania mogą stac przed
rodzicami?

[kami_hope]

insula.incognita napisała:
> Kami, czy nie jest to zbytnio pragmatyczne?Takie
podejście? "podejmując decyzję
> o poczęciu"...

Pragmatyzm nie musi być od razu przeciwieństwem uczuć czy emocji.
Zakładam (w tym wątku i w ogóle), że rozsądek nie może występować
zamiast uczuć (wyższych) , ani uczucia nie powinny wypierać rozumu.
Stąd –zakładam - koncepcja o powiększeniu rodziny powstaje na bazie
uczuć, emocji (miłości) i dalej z kolei następuje rozumowanie,
decyzje (dojrzałe planowanie). Każde z partnerów ma swoje
indywidualne wyobrażenie o kształcie rodziny (w tym także kwestia
wychowania). O ile te wyobrażenia są spójne, o tyle mniej
późniejszych problemów. Myślę, że gdy owe wyobrażenia nie są
wypowiedziane wcześniej (bo nieuświadomione albo pominięte przez
gorejące emocje), to i późniejsze nieporozumienia tracą szansę na
pozytywne rozwiązania, za sprawą właśnie nieuświadomionych
indywidualnych motywów.

Przypominam sobie siebie sprzed wielu lat… Kiedyś miałam pragnienie
po prostu mieć dziecko. Niewypowiedziane uczucie szczęścia, kiedy to
pod sercem nosi się kształtującą żywą istotę. Pragnienie
przytulania, matczynych pieszczot, karmienia, pielęgnowania, etc.
Z czasem to się zmieniło. Tzn. do tych uczuć doszło myślenie… Obok
tego, co jest naturą rzeczy, jest coś jeszcze. W skrócie ujęłabym to
tak – świadomość powołania do życia nowego człowieka (i bezsprzeczna
odpowiedzialność za stworzenie mu warunków do rozwoju).

[insula.incognita]

kami_hope napisała:


>
> Pragmatyzm nie musi być od razu przeciwieństwem uczuć czy emocji.

Oczywiście, że nie. Całkowicie się zgadzam.
Tylko to zdanie, jakos tak mi zabrzmiało: "w jakim celu"...
Czy mozna powiedzieć że MIŁOŚĆ miedzy dwojaga ludzi ma jakiś cel?
Nie. w związku z tym owoc tej miłości, a raczej pojawienie się tego owocu, też
nie ma nic wspólnego z celem.


O ile te wyobrażenia są spójne, o tyle mniej
> późniejszych problemów.

Racja. Ale mówisz to z perspektywy osoby dorosłej, dojrzałej.


Myślę, że gdy owe wyobrażenia nie są
> wypowiedziane wcześniej (bo nieuświadomione albo pominięte przez
> gorejące emocje), to i późniejsze nieporozumienia tracą szansę na
> pozytywne rozwiązania, za sprawą właśnie nieuświadomionych
> indywidualnych motywów.

Też racja. Tylko że, jak nawet jesteśmy mlodzi, mamy zalóżmy po dwadzieścia parę
lat, to myślący człowiek, w tym wieku, JUŻ coś wie na temat siebie samego i
swoich oczekiwań. A w związku z tym - wię - czego (KOGO!) potrzebuje do zycia,
szczęscia.
Jezeli robi dziecko na hop siu i przez przypadek i z byle kim, a potem sie
rozwodzi.....bo, nic nie pasuje..., no to do kogo te pretensje? Do siebie! Błedy
sie popelnia, jedni sa bardziej inni mniej dojrzali. Jedni w wieki 20 lat mają
dojrzałość 40 latków, a inni, w wieku emerytalnym nie osiągnęli nawet
dojrzalości nastolatka. Tak bywa.A wiec i ich wybory są niedojrzałe, chaotyczne,
spontaniczne, zeby nie powiedzieć- kretyńskie i podjęte na hop siu.
>
> Przypominam sobie siebie sprzed wielu lat… Kiedyś miałam pragnienie
> po prostu mieć dziecko.

Kiedyś, to znaczy,- kiedy?
Nie chce by to wyglądało, ze się chwalę czy cóś, ale urodziłam dziecko jak
miałam niecałe 24 lata. I dziwnym "trafem" sytuacja moja zbiegła się, jak się
okazało później, z moimim pragnieniami.
Miałam szczeście? Może.
Ale kązdy z nas , SAM projektuje swoje szczeście. I w tym momencie mogłabym
mówić o tym pragmatyzmie, o którym wspomniałaś.


> Z czasem to się zmieniło. Tzn. do tych uczuć doszło myślenie… Obok
> tego, co jest naturą rzeczy, jest coś jeszcze. W skrócie ujęłabym to
> tak – świadomość powołania do życia nowego człowieka (i bezsprzeczna
> odpowiedzialność za stworzenie mu warunków do rozwoju).

Zmienia się. O ile zaraz po urodzeniu pierwszego, chciałam mieć i drugie i nawet
trzecie, to zaraz za chwilę stwierdziła, że w warunkach i sytuacji jakiej sie
znalazłam, - nie chce, nie mogę, nie dam rady mieć więcej dzieci.Przede
wszystkim je odchowac wszystkie. Tak, to jest pragmatyzm.

[kami_hope]

insula.incognita napisała:
Jezeli robi dziecko na hop siu i przez przypadek i z byle kim, a
potem sie
> rozwodzi.....bo, nic nie pasuje..., no to do kogo te pretensje? Do
siebie! Błed
> y
> sie popelnia, jedni sa bardziej inni mniej dojrzali.

No i w tym całe sedno tych rozważań. Chodzi o te sytuacje, gdzie
błędy zostały już popełnione.
Na forum mamy wiele historii, które opierają się właśnie na jakimś
tam błędzie. Walki trwają… A co najgorsze nikomu one nie służą. Bo
choć o dzieci te walki, to z ich dobrem niewiele mają wspólnego.
Wspomnę choćby Scriptusa <wybacz Scriptusie, że „o Tobie”,
oczywiście bezpośrednio do Ciebie również>, który chciałby
przeforsować koncepcję opieki naprzemiennej, podczas gdy jego żona
ma zupełnie inny pogląd na dalszy kształt rodziny. Czas takiej walki
jest dla dzieci bardzo obciążający, utrzymujący je w swoistym
zawieszeniu. Dzieje się tak, że im mocniej strony trwają w swoich
przekonaniach, tym większą szkodę wyrządzają dzieciom (tu paradoks,
bo obojgu o „dobro dzieci” chodzi).
Moim pomysłem na rozwiązanie takiego konfliktu (aby żadna ze stron
nie poczuwała się jako zwycięzca lub przegrany – poczynając od tego,
że samym absurdem byłoby trofeum, bo niby czymże by miało być? Bo
stało się tak jak chciałam/łem? Prawda taka, że to chciejstwo
dalekie jest od głównego punktu sporu) jest przeanalizowanie właśnie
owych motywów, wyobrażeń… Dopiero ich głębokie zrozumienie pozwoli
spojrzeć na konflikt pod innym kątem. I tu byłaby możliwość
odnalezienia drogi do rozwiązania konfliktu.

[insula.incognita]

Nie. nie sądzę, że sam pomysł opieki naprzemiennej jest pomysłem złym i z
gruntu skazanym na niepowodzenie.
To znaczy, DZIŚ, z tą tezą się nie zgadzam. Powiem , z doświadzenia, za kilka
miesięcy, za pół roku, za rok.
Dziś - nie zgadzam się.
Nie znam historii Scriptusa więc sie nie odniosę. Co najwyżej mogę potwierdzić,
również na podstawie tego forum, że dorosli potrafia się zatracić w walce o coś,
co jest nierealne,jakaś fatamorgana i w ogóle, i w tej walce tracą z oczu
najwazniejsze - dziecko. Bo dziecko - ma tak naprawdę w d... o co tym starym
chodzi. Dziecko chce miec swój spokoj/pokój/stabilność i bezpieczeństwo.
A to wszystko zależy od postawy rodziców. Uważam, mimo wszsytko ( na razie), że
opieka naprzemienna, nie jest wyjściem złym. Jest gorszym - niż jakby dziecko
bylo w pełnej rodzinie. Ale nie jest to na pewno - zawieszenie. Jest to fakt,
realna, namacalna sytuacja i rzeczywistość. Jest tata i jest mama. Ale osobno.
Naprzemiennie.

Traktowanie realcji, w kontekście "dobra dziecka", że "Bo
stało się tak jak chciałam/łem?" jest absurdem co sprowadzić można do
powiedzenia - " a nie mówiłam/em", które jest z zasady i treści - kompletnie bez
sensu.

>Dopiero ich głębokie zrozumienie pozwoli
> spojrzeć na konflikt pod innym kątem. I tu byłaby możliwość
> odnalezienia drogi do rozwiązania konfliktu.

Nie wszystkich na to stać, jakby się nie starać. Zawsze istnieją pewne
ograniczenia (ludzkie) i trzeba z tym się pogodzić, a potem - odpuścić.
Przykladem na to - wielość historii z tego forum.

[kami_hope]

insula.incognita napisała:
>Nie wszystkich na to stać, jakby się nie starać. Zawsze istnieją
pewne
> ograniczenia (ludzkie) i trzeba z tym się pogodzić, a potem -
odpuścić.
> Przykladem na to - wielość historii z tego forum.

Smutna to puenta. Reasumując, istnieją problemy, których rozwiązać
się nie da (?).
Sądy i tak w końcu wydadzą jakieś decyzje. Pewnie w dużym stopniu
niezadowalające dla poszczególnych stron. Ale, skoro sami nie
potrafili (nie chcieli i in.) się porozumieć… To decyzje będą
podjęte za nich.

[insula.incognita]

kami_hope napisała:

Ale, skoro sami nie
> potrafili (nie chcieli i in.) się porozumieć… To decyzje będą
> podjęte za nich.


To właśnie jest smutna puenta , Kami.

Kami, na litosc boską!

[nangaparbat3]

kami_hope napisała:
Niewypowiedziane uczucie szczęścia, kiedy to
> pod sercem nosi się kształtującą żywą istotę.

Pod jakim sercem??????? W brzuchu sie nosi, w brzuchu.

No i zdajesz sie zapominac, ze nasze rozumowe uzasadnienia są tylko
usprawiedliwieniami dla emocji.

[mola1971]

nangaparbat3 napisała:
> Pod jakim sercem??????? W brzuchu sie nosi, w brzuchu.

A dokładnie to w macicy się nosi

[insula.incognita]

mola1971 napisała:

> nangaparbat3 napisała:
> > Pod jakim sercem??????? W brzuchu sie nosi, w brzuchu.
>
> A dokładnie to w macicy się nosi


A ja się tam zgadzam, że pod sercem, jednak.
(odpuścmy już sobie szczegóły f(w)izjologiczne.

[nangaparbat3]

Nie.
Brzuch jest bardzo wazna częścią ciala. Brzuch nie jest ani odrobine mniej ważną
czy estetyczna częścia ciala niż serce, głowa czy co tam chcesz. Odcinajac sie
od niego samych (a raczej same) siebie pozbawiamy wielkiej części własnej mocy i
radości.

[insula.incognita]

nangaparbat3 napisała:

>
> No i zdajesz sie zapominac, ze nasze rozumowe uzasadnienia są tylko
> usprawiedliwieniami dla emocji.


Zasadniczo (odruchowo, bezmyślnie, inercyjnie) - tak.
Ale... NIE ZAWSZE tak jest , Nango

[nangaparbat3]

Zawsze zawsze. Tylko niektorzy umieja sie doskonalej odciac od swych emocji,
więc im sie wydaje, ze rozumem sie kierują. Ale to złudzenia.

[kami_hope]

nangaparbat3 napisała:

> Zawsze zawsze. Tylko niektorzy umieja sie doskonalej odciac od
swych emocji,
> więc im sie wydaje, ze rozumem sie kierują. Ale to złudzenia.

Ja myślę, że istnieje możliwość kontrolowania swoich emocji poprzez
rozum (poprzez ich zrozumienie). A to jest różnica pomiędzy
odcinaniem się od emocji.

[insula.incognita]

> Ja myślę, że istnieje możliwość kontrolowania swoich emocji poprzez
> rozum (poprzez ich zrozumienie). A to jest różnica pomiędzy
> odcinaniem się od emocji.

Też tak myślę.
Ale to wymaga pewnej (samo)świadomości, siły wewnetrznej, dystansu, umiejetnosci
spojrzenia obiektywnie na pewne sprawy.

[nangaparbat3]

Nie wiem. Ja raczej sądzę, że w jakiś sposob mozna kierowac swymi emocjami,
dogadywac sie z nimi, rozpoznawac je, akceptowac i czasem odsuwac delikatnie na
bok. Do własnych emocji mam stosunek czuły, "kontrola" to juz zbyt brutalne.

[kami_hope]

nangaparbat3 napisała:

> kami_hope napisała:
> Niewypowiedziane uczucie szczęścia, kiedy to
> > pod sercem nosi się kształtującą żywą istotę.
>
> Pod jakim sercem??????? W brzuchu sie nosi, w brzuchu.

Przyznam, że mnie zaskoczyłaś. Ty na serio?
To metafora była. Czy mam wyjaśnić na czym ona polega?

(to by znaczyło, że z zupełnie odmienną wrażliwością postrzegamy
świat)

[nangaparbat3]

Wiem, ze to metafora, ale budzi ona we mnie dziką agresję.
Kiedy ją słyszę/czytam czuję się, jakby ktos chciał mnie pozbawic co najmniej
połowy mnie samej. Odciac mnie od moich korzeni.

Dziecko wykluwa sie w macicy, pod przeponą, wiec w brzuchu. Koniec kropka.
potem, jak juz się urodzi, bardzo dobrze i miło jest trzymac je z buzią
przytuloną do miejsca, w którym bije serce. Nie ma przeszkod, dobrze to robi i
dzieciom, i rodzicom.

[kami_hope]

To bardzo ciekawe co napisałaś.

W moim wyobrażeniu, że tak powiem, mój ośrodek kobiecości (...siły)
właśnie jakby spod serca się wydobywa. Być może w przyszłości,
bardziej tożsamy z macicą będzie, hm...?

[insula.incognita]

Eeee, tam, Słońce, przesadzasz! No jakaż agresja. Że się nosi dziecko pod
sercem? No bo tak jest.
I kto, gdzie i kogo pozbawia poprzez ten wyraz, - połowy kobiety? Nieee, nie
dramatyzujmy )

[nangaparbat3]

No nie, wysepko, czuje co czuję i mam do tego pełne prawo, tudzież do tego, zeby
to wyrazic. Naprawde mało rzeczy tak mnie rusza jak to.
Widzisz, dla mnie sformulowanie, ze dziecko nosi się "pod sercem" jest
nieprawdziwe (chocby dlatego, ze ta przepona miedzy nimi, bardzo oczywista
granica), a po drugie jakieś obrzydliwie pruderyjne,bo tak wlasnie tak jakby
chcialo sie te ciążę oddzielic od fizjologii - w domyśle fizjologia jest czymś,
co nalezy ukryc, o czym nie nalezy mowic - i to jest dla mnie nie do przyjecia.
Bo bez fizjologii by nas nie bylo w ogóle, powinnismy sie nia cieszyc i napawac,
a nie spychac pod powierzchnie.

[chalsia]

> Dziecko wykluwa sie w macicy, pod przeponą, wiec w brzuchu.

jak najbardziej.
Jednak ww. wymienione, było nie było, znajdują się POD sercem.

[nangaparbat3]

I pod jezykiem

[chalsia]

> Przypominam sobie siebie sprzed wielu lat… Kiedyś miałam pragnienie
> po prostu mieć dziecko. Niewypowiedziane uczucie szczęścia, kiedy to
> pod sercem nosi się kształtującą żywą istotę. Pragnienie
> przytulania, matczynych pieszczot, karmienia, pielęgnowania, etc.

to po co się pytasz co to jest "parcie na dziecko" ?

[kami_hope]

Myślę, że obok podobieństw, tych typowych dla rodzaju ludzkiego -
różnimy się, szczególnie pod względem odczuwania (itp.). Po prostu,
ten sam fakt może mieć dla nas różne znaczenie. To, że ja przeżywam
coś w określony sposób, to nie znaczy, że inni też tak mają.

[insula.incognita]

kami_hope napisała:

> Myślę, że obok podobieństw, tych typowych dla rodzaju ludzkiego -
> różnimy się, szczególnie pod względem odczuwania (itp.). Po prostu,
> ten sam fakt może mieć dla nas różne znaczenie. To, że ja przeżywam
> coś w określony sposób, to nie znaczy, że inni też tak mają.

O to to, dokładnie

[antykonformista]

Pomijając dojrzałą decyzję dwojga ludzi, czyli tak zwany zdrowy powód posiadania
dzieci, oraz wpadkę, czyli tak zwany typowy powód posiadania dzieci, jest
jeszcze cała masa chorych powodów posiadania dzieci. Oto one (z grubsza):

1. presja rodziny (bo mamusia chciała zostać babcią a mamusi trzeba słuchać)
2. presja znajomych (co ty stary, masz 30 lat i nie masz dzieci? co ty bezpłodny
jesteś? strzelasz ślepakami, hahaha!)
3. kaprys (mamy już pieska yorka, kotka persa to jeszcze dzidziuś się przyda)
4. posiadanie dzieci jest modne (ma je Urbańska i Cichopek)
5. bo dziecko uratuje nasz związek (tonący, w tym przypadku, "brzytwy się
chwyta", niestety)
6. chęć posiadania władzy nad kimś (nie bez powodu politycy mają zwykle dużo dzieci)
7. chęć posiadania darmowej opieki na stare lata (przysłowiowa już "szklanka wody")
8. chęć odreagowania dzieciństwa, coś na kształt "wojskowej fali" ( rodzice byli
wymagający i srodzy, muszę tego posmakować od drugiej strony)
9. niedobory uczuć (rodzice mnie nie kochali, partnerzy mnie nie kochali, tylko
dziecko naprawdę mnie pokocha)
10. chęć bycia w centrum zainteresowania i zwrócenia na siebie uwagi (jedni mają
próby samobójcze, inni "robią sobie" dziecko)
11. zwykły bezrefleksyjny zwierzęcy pęd na przekazanie genów, instynkt (typowy u
ludzi mało inteligentnych).


a zadania rodzica? dwa. urodzić i wychować: na dobrego, porządnego, wolnego
człowieka.

[insula.incognita]

Podoba mi się Twoj post nonkonformista choc nie ze wszystkim się zgadzam do
końca. Tym niemniej.
Post nonkonformistyczny

[funia81]

antykonformista - 100% racji. Celnie i zwięźle. Sama bym mniej więcej tak to
chciała napisać, gdybym tylko zebrała myśli - a tak to już nie muszę zbierać

[forencka]

Ja mam dziecko z miłości i nie widzę żadnej innej przyczyny. Po prostu. (Albo
może z napalenia... Tyle, że napalenie trwające parę lat to już chyba miłość

[wyjadacz_parkietuf]

Po to, aby nasze dzieci za kilkanaście lat mogły puścić taki bredno-serial na
forum ;-PPPPPPPPPP

kami_hope napisała:

>
> Chciałabym zadać sobie i Wam pytanie, dlaczego w ogóle mamy dzieci?
> A ściślej, jakimi kryteriami kierujemy się podejmując decyzję o
> poczęciu? Czym jest dziecko? Jakie zadania stoją po stronie rodzica?

[kami_hope]

Twoje będą mądre. Odróżnią podróż w zasyfionym kiblu od tej w
klimatyzowanym aucie. Ty przekażesz im tą mądrość...
forum.gazeta.pl/forum/w,902,97592268,97598335,Re_Tir_zderzyl_sie_z_busem_Sa_dwie_ofiary.html
Szczęśliwie nie tylko rodzicielska wiedza kształtuje rozwój
intelektualny dziecka, ale szkoła i in.

Ja przekazuję mądrości o innym charakterze. Dodam, że mam zamiar się
tego trzymać.

[tomkowski4444]

Kobiety chca miec dzieci aby po rozwodzie zyc na koszt ex meza oczywiscie
podszywajac sie pod sloganem "wszystko dla dobra dziecka".
Wogóle to dzieci chca miec kobiety bo po 40 tce to nikt ich nawet palcem nie
chce dotknac.
Te wszystkie "wpadki" to wygladaja tak "Ona planowała a On wpadł"

[drambui]

tomkowski4444 napisał:

> Kobiety chca miec dzieci aby po rozwodzie zyc na koszt ex meza oczywiscie
> podszywajac sie pod sloganem "wszystko dla dobra dziecka".

Potwierdzam, istnieją takie przypadki, jednak nie generalizujmy.

> Wogóle to dzieci chca miec kobiety bo po 40 tce to nikt ich nawet palcem nie
> chce dotknac.

Nie jestem kobietą, a też chciałem mieć dzieci.
Nie masz pojęcia o kobietach, chłopie.
Kobiety do trzydziestki, to zaledwie zielone jabłka, są niedoświadczone,
kapryśne, jeszcze nie wiedzą o co im chodzi, kwaśne i chrupiące. Młodzież bierze
te młode, bo się boi, że później dla nich nie wystarczy, niegłupia polityka, owszem.
Dojrzałe kobiety między 30 a 40 to dopiero początek balu, słodkie i namiętne, a
kobiety po 40, to calvados, sam ekstrakt, szał ciał i uprzęży. Tylko ktoś
obdarzony brakiem rozumu rezygnuje z czegoś takiego sugerując na dodatek innym,
że nie warte są dotknięcia palcem. Najpierw, chłopie, sprawdź, a potem gadaj.

> Te wszystkie "wpadki" to wygladaja tak "Ona planowała a On wpadł"

Bywa i tak, ale myślę, że większość dorosłych mężczyzn wie, jak się dzieci robi,
a jak się ich nie robi... co tu zatem mówić o wpadkach??

[mola1971]

drambui napisał:
Najpierw, chłopie, sprawdź, a potem gadaj.

Żeby sprawdzić to najpierw trzeba jakąś sobą zainteresować
A w przypadku kobiet dojrzałych nie jest to łatwa sztuka

[insula.incognita]

mola1971 napisała:

> drambui napisał:
> Najpierw, chłopie, sprawdź, a potem gadaj.
>
> Żeby sprawdzić to najpierw trzeba jakąś sobą zainteresować
> A w przypadku kobiet dojrzałych nie jest to łatwa sztuka

Ooo!, to to! ))

[drambui]

mola1971 napisała:

> drambui napisał:
> Najpierw, chłopie, sprawdź, a potem gadaj.
>
> Żeby sprawdzić to najpierw trzeba jakąś sobą zainteresować
> A w przypadku kobiet dojrzałych nie jest to łatwa sztuka

Drambuie, to słodki i gęsty likier dla Pań. Fascynuje i odurza.
Uzależnia. Zwłaszcza samotne dojrzałe Panie za nim przepadają.
Jednak, im bardziej dojrzałe są Panie, tym mniej jest dojrzałych mężczyzn. Tak
już jest w życiu, nie dla wszystkich wystarczy starych win i cennych likierów.
Francuzi mają jednak na to sposób, stosują zasadę "pij niedojrzałe wina do
dojrzałych serów, a dojrzałe wina do serów niedojrzałych". Tak więc, kolego,
jeszcze masz szansę, tylko zwróć wzrok we właściwą stronę, Panie dojrzewają .

[mola1971]

drambui napisał:
> Drambuie, to słodki i gęsty likier dla Pań. Fascynuje i odurza.
> Uzależnia. Zwłaszcza samotne dojrzałe Panie za nim przepadają.

Toż to jedno przeczy drugiemu Jeśli coś uzależnia to dojrzałe
kobiety z zasady za tym nie przepadają No chyba, że być może
samotne to lubią bo samodzielne to absolutnie i zdecydowanie nie

[drambui]

mola1971 napisała:

> Toż to jedno przeczy drugiemu Jeśli coś uzależnia to dojrzałe
> kobiety z zasady za tym nie przepadają No chyba, że być może
> samotne to lubią bo samodzielne to absolutnie i zdecydowanie nie

Skąd wiesz, za czym przepadają i od czego się uzależniają dojrzałe kobiety?
Widziałaś kiedyś kobietę, która się otwarcie przyzna, że jest od czegoś
uzależniona, jak nie musi?
Samotne kobiety da się z samotności jescze odratować. Samodzielne, to kategoria
stracona.
A cóż to za kategoria "samodzielna kobieta"?

[mola1971]

drambui napisał:
> A cóż to za kategoria "samodzielna kobieta"?

To jest kobieta, która nie jest w związku, ale nie jest samotna
(czytaj: nie jest zdesperowana).
A co do tego skąd ja to wiem... Bo ja wiedźma jestem
A tak na poważnie to kobiety w pewnym wieku zaczynają się w piękny
sposób przyjaźnić i naprawdę ze sobą rozmawiać. A mężczyźni to tej
tajemnej wiedzy dopuszczani są niezmiernie rzadko
No i oczywiście nie dotyczy to wszystkich dojrzałych kobiet bo
niezależnie od wieku kobiety są po prostu różne.

[drambui]

Boże chroń nas przed desperat(k)ami
Masz rację, samotna kobieta musi być samodzielna, zwłaszcza, jeśli to samotność
z wyboru.

Dla dojrzałych mężczyzn wiedza na temat upodobań kobiet nie jest tajemna. Mylisz
się sądząc, że mężczyźni nie są w nią wtajemniczeni. Prawdziwy mężczyzna wie o
upodobaniach swojej kobiety nawet jeszcze więcej, niz ona sama.
A co do uzależnień, zapewniam Cię, że kobiety (niestety) uzależniają sie bardzo
łatwo. Dużo łatwiej, niż mężczyźni. Straszny jest widok pijanej kobiety.
Całowanie popielniczki, to też żaden cymes. O innych uzależnieniach nawet nie
wspomnę. Jedyne uzależnienie kobiet, które uznaję, to uzależnienie od miłości
kochanego mężczyzny. Ale to rzadkość, łatwiej o kobietę pijącą, niz kochającą .

Ale to jest offtop, wątek jest o rodzicielstwie.

[mola1971]

drambui napisał:
Jedyne uzależnienie kobiet, które uznaję, to uzależnienie od miłości
> kochanego mężczyzny. Ale to rzadkość, łatwiej o kobietę pijącą,
niz kochającą :
> -(.

A ja się z Tobą nie zgadzam. Kobieta uzależniona od miłośći to tzw.
kobieta kochająca za bardzo (możesz znaleźć w sieci publikacje na
ten temat) i bynajmniej nie jest to nic dobrego.
Istnieje jeszcze coś takiego jak zdrowa (nieuzależniona i
nieuzależniająca) miłość i partnerstwo. I wg mnie do tego należy
dążyć

[drambui]

Zgadzam się z Tobą, żadne uzależnienie nie jest niczym dobrym, jednak jakoś wolę
kobietę za bardzo kochającą, niż za bardzo pijącą.

[kruk51]

Jeżeli zadawane pytania są dla Ciebie dylematem ? To rzeczywiście nigdy
nie powinnaś się decydować na dzieci !!!

[fizykoterapeuta]

jak na mój gust to jakaś podpucha - najpierw niby pyta, a potem wkleja teksty na
około 20 stron maszynopisu

czym jest dziecko? poczytaj sobie, to się dowiesz, może

[kami_hope]

fizykoterapeuta napisał:

> jak na mój gust to jakaś podpucha - najpierw niby pyta, a potem
wkleja teksty n
> a
> około 20 stron maszynopisu
>
> czym jest dziecko? poczytaj sobie, to się dowiesz, może

Na mój gust, to mało wiesz i głupio gadasz.
Teksty są mojego autorstwa. Można się zgadzać z tymi treściami lub
nie. Być może sam jesteś plagiatorem, stąd zazdrość, że ktoś
potrafi, a Ty nie? Rozumiem, że preferujesz książki z obrazkami i
małą ilością tekstu. Faktycznie – w Twoim przypadku - wg. Twojego
gustu, temat może być uznany za „podpuchę”.
Wskaż tu choć jedną stronę owego "maszynopisu". A później odnieś się
do tematu... Pozwolę sobie rozłożyć na czynniki pierwsze Twój tekst,
i udowodnię Ci, że to Ty masz powody do wstydu.

[insula.incognita]

kami_hope napisała:


>
> Na mój gust, to mało wiesz i głupio gadasz.
> Teksty są mojego autorstwa. Można się zgadzać z tymi treściami lub
> nie.

Kami, słońce, nie przejmuj się.
Bo czy mozna patykowi przebaczyć, ze jest patykiem?
I czy w ogole warto się nad tym zastanawiać..?

[kami_hope]

insula.incognita napisała:
> Kami, słońce, nie przejmuj się.
> Bo czy mozna patykowi przebaczyć, ze jest patykiem?
> I czy w ogole warto się nad tym zastanawiać..?
>
Insula, dziękuję za wsparcie
Bardzo się nie przejmuję. Ale trochę - i owszem.
Możesz często chodzić obok patyka i w ogóle go nie zauważać. W końcu
może się zdarzyć tak, że potkniesz się o patyk i złamiesz nogę.
Może czasem warto schylić się, podnieść patyk i powiedzieć np.
tak: "słuchaj patyk, to droga dla użytku społeczeństwa, miejsce
patyków jest w lesie"?
Przy tej okazji wyszła moja waleczna natura (tu - na polu idei; a
nie na każdym polu skłonna jestem do walki ) i umiłowanie porządku
(wszystko ma swój czas i miejsce ).

[fizykoterapeuta]

zacytuj, gdzie zarzuciłem ci plagiat
rozkładaj sobie co chcesz, nie mam powodu by się obawiać

[kami_hope]

fizykoterapeuta napisał:

> zacytuj, gdzie zarzuciłem ci plagiat
> rozkładaj sobie co chcesz, nie mam powodu by się obawiać

Jak mam rozumieć słowa, cyt.: "wkleja teksty"? Wklejane skąd?
Logiczne, że jeśli napisane moją ręką, to nie kopiowane i wklejane.

Co mam rozkładać? Nie napisałeś nic, co odnosi się do tematu rozmowy.

Dobra rada: oszczędź sobie czytanie tego wątku. Za trudny jest dla
Ciebie. W porządku, ja to rozumiem. Za trudny i już. Wracaj skąd
przyszedłeś. Nie wydaje mi się abyś zdołał odnaleźć się pośród
uczestników tego forum.

[fizykoterapeuta]

jak czegoś nie rozumiesz, to pytaj albo się nie odzywaj
"wkleja" - wstukuje do formularza, pisze, wrzucać/wklejać post, etc. naprawdę
bardzo trudno było się skapnąć o co chodzi

napisałaś:
"Pozwolę sobie >>> rozłożyć <<< na czynniki pierwsze Twój tekst,
i udowodnię Ci, że to Ty masz powody do wstydu."
już jasne, skąd moje "rozłożenie" w poście? czy nadal nie?

[kami_hope]

fizykoterapeuta napisał:

> jak czegoś nie rozumiesz, to pytaj albo się nie odzywaj
> "wkleja" - wstukuje do formularza, pisze, wrzucać/wklejać post,
etc. naprawdę
> bardzo trudno było się skapnąć o co chodzi
>
> napisałaś:
> "Pozwolę sobie >>> rozłożyć <<< na czynniki pierwsze Tw
> ój tekst,
> i udowodnię Ci, że to Ty masz powody do wstydu."
> już jasne, skąd moje "rozłożenie" w poście? czy nadal nie?

To było właśnie pytanie:
> Jak mam rozumieć słowa, cyt.: "wkleja teksty"? Wklejane skąd?

Nie udało mi się znaleźć nic, co popierałoby Twoje wyjaśnienie, za
to znalazłam takie oto definicje:

"Wklejanie"
- jeśli chcemy utworzyć kopię lub po prostu przenieść jakikolwiek
obiekt w Windows, a zwłaszcza fragment dokumentu jakiegoś programu,
zaznaczamy ów fragment, z menu "Edycja" wybieramy polecenie Kopiuj
(Ctrl+C) lub Wytnij (Ctrl+X); następnie przechodzimy do dokumentu,
do którego chcemy go przenieść i z menu Edycja wybieramy polecenie
Wklej (Ctrl+V);
klub.chip.pl/lipka/slownik/komputerowy_w.htm

Proces umieszczenia informacji wcześniej skopiowanej lub wyciętej -
a więc np. tekstu, obrazu graficznego czy też plików bądź folderów -
w schowku lub w innym dokumencie (czasem także w innej części
oryginalnego dokumentu
it-pomoc.pl/komputer/wklejanie

No ale mniejsza o znaczenie słowa „wkleja”. Problemem istotnym jaki
ukazałeś jest Twoja arogancja. Słówka typu „skapnąć” ujmują Ci
autorytetu, który chciałbyś posiadać. Dziwi zupełnie nonszalancja
(„już jasne, skąd moje "rozłożenie" w poście? czy nadal nie?” i
lekceważenie konwersarza. A może nie tyle dziwi, co wskazuje na
kompleksy.
Najskuteczniejszą drogą do walki z kompleksami jest ciężka praca z
samym sobą. Zwracanie się do innych lekceważącym tonem, być może
chwilowo podłechce próżność („ale jej dogadałem!”, „o, pewnie ją
zatkało, głupia ma się rozumieć” i inne takie), ale skutku
długotrwałego nie odniesie. Kompleks będzie się utrwalał, a
skłonność do bezczelności będzie się nasilała.
Dlatego radzę postawić sobie jakiś cel (zadanie), nie koniecznie od
razu jakiś wysoki; niech będzie taki możliwy do zrealizowania.
Dokonaj wysiłków, staraj się i własnym nakładem pracy osiągnij dany
cel. Będziesz z siebie zadowolony! To wzmocni Twoją samoocenę.
Wyznaczaj sobie kolejne cele i jednocześnie zwalczaj kompleksy.
Kiedy będziesz już mądrym mężczyzną, to nie będziesz musiał
dowartościowywać się czyimś kosztem.
Jednak do tego czasu jeszcze długa droga… musisz się wiele nauczyć.
A pokory – na początku.
Pozdrawiam i życzę wytrwałości w pracy nad sobą.

P.S. Przemyśl swoją tendencję do stawiania innym ultimatum. To już
sprawa poważniejsza niż kompleksy (choć poniekąd ma z nimi związek)
i wymaga natychmiast przypatrzeć się samemu sobie.

[chalsia]

> Nie udało mi się znaleźć nic, co popierałoby Twoje wyjaśnienie, za
> to znalazłam takie oto definicje:
>
> "Wklejanie"
> - jeśli chcemy utworzyć kopię lub po prostu przenieść jakikolwiek
> obiekt w

itd.

sama zaśmiecasz własny wątek, choć wczesniej pisałaś, żeby tego nie robić.

[kami_hope]

chalsia napisała:
> sama zaśmiecasz własny wątek, choć wczesniej pisałaś, żeby tego
nie robić.
Racja Chalsiu.
To zrezygnowanie. Widzę, że moja koncepcja (intencja dyskusji nt.)
upadła. A tematy dot. dupy Maryni są o niebo bardziej popularne. I
nawet ciekawość wzbudził we mnie ów fakt ("jak długo można tak o
niczym i bez sensu?").
Cóż, złożyłam propozycję. Ludzie nie chcą, nie lubią (jakkolwiek)...
trudno. Wolna wola.

[fizykoterapeuta]

są też inne konteksty językowe niż komputerowe...
tak, tak, mam kompleksy i w ogóle jestem niedowartościowany, zadowolona?

[luki349]

kami_hope napisała:

>
> Chciałabym zadać sobie i Wam pytanie, dlaczego w ogóle mamy dzieci?
> A ściślej, jakimi kryteriami kierujemy się podejmując decyzję o
> poczęciu? Czym jest dziecko? Jakie zadania stoją po stronie rodzica?
jesteś nieśmiertelna ?!
jeśli TAK - po co ci dzieci

jeśli NIE - dzieci dają ci nieśmiertelność, a cząstka twoich doświadczeń, wiedzy
i miłości, którą dasz dzieciom zostanie w nich nieśmiertelna na zawsze... i co
najważniejsze (pod warunkiem, że byłaś dobrym rodzicem) przekażą tą cząstkę
następnemu pokoleniu.

ogólnie rzecz biorąc, jak nie planujesz mieć dzieci, a w życiu ci się nie układa
to nie ma co marnować zdrowia tylko "don't worry, don't cry, take pistol and die"

[funia81]

> jeśli NIE - dzieci dają ci nieśmiertelność, a cząstka twoich doświadczeń, wiedzy
> i miłości, którą dasz dzieciom zostanie w nich nieśmiertelna na zawsze...

Czyli 100% egoizmu: bo ja chce być nieśmiertelna/y. Moje gratulacje.

Pytanie do moderatorów

[kami_hope]

Jak to się stało, że ten wątek przyciągnął ludzi spoza "Roz.i co d."?

To jest forum otwarte. Ale jednak, pojawianie się nowych osób ma
swoją specyfikę (rzekłabym - regularność) i najczęściej są to osoby
bezpośrednio związane z tematem/problematyką tego forum.

Zdziwiłam się dzisiaj, bo tak "znikąd" pojawiły się tu taaakie
rodzynki, jakich w necie zresztą pełno, ale tu - to rzadkość.

[to.ja.kas]

Watek pojawił sie na stronie głownej forum gazety. Stąd pojawiły się nowe
osoby.Zazwyczaj tak sie dzieje kiedy watek wydaje sie ciekawy dla adminów forum
(i tu ukłon w Twoją stronę)....niestety takie są tego skutki uboczne czy też
zalety, ze pojawia sie wiecej osób.

[mola1971]

Czy my już myśleć o tym samym w tym samym czasie zaczynamy?

[to.ja.kas]

No, miałam napisać bys mi w monitor nie zaglądała

[mola1971]

Kami, odpowiedź jest bardzo prosta.
Gazeta umieściła ten wątek na pierwszej stronie portalu a to zawsze przyciąga
przypadkowych ludzi.

Przyjemnością jest rozmowa z Wami

[kami_hope]

Dziękuję Wam dziewczyny za odpowiedź.

Po przeczytaniu dwóch/trzech pierwszych komentarzy, nie dało się nie
zauważyć, że to ludzie nie "z naszego świata".

I to dowodzi temu, że forum "Rozwód... i co dalej?" gromadzi
wyjątkowych ludzi. A przy tej okazji, chciałabym napisać, że mam
wielką przyjemność rozmawiać z Wami i czytać rozmowy innych.
Dzięki Wam wciąż uczę się czegoś nowego. Wciąż inspirujecie...
Dziękuję.

[mola1971]

Kami, dzięki. To bardzo miłe.
Ale czasem też dobrze jest wpuścić tu trochę "świeżego powietrza".
Co by trochę dystansu złapać

[to.ja.kas]

i poznać nowe twarze...czasem ktoś zostaje i okazuje sie świetnym kompanem w
dysputach.

[insula.incognita]

kami_hope napisała:


>
> Zdziwiłam się dzisiaj, bo tak "znikąd" pojawiły się tu taaakie
> rodzynki, jakich w necie zresztą pełno, ale tu - to rzadkość.


Dziwne, nieprawdaż?
Nie tyle nawet dziwne, ile - żałosne.

Objawię Ci tajemnicę.

[grogreg]

Czasem różne wątki z różnych forów pojawiają się na stronie głównej w rubryce
"podyskutuj na forum".

Wot sekret. Poniała?

[vzetv]

Dziecko, przede wszystkim, to KTOŚ...nie coś, a więc KIM,a nie
czym...

[kami_hope]

vzetv napisała:

> Dziecko, przede wszystkim, to KTOŚ...nie coś, a więc KIM,a nie
> czym...

Czym - określa istotę i jej szerokohoryzontalny sens (jak w temacie -
traktuje o filozoficznej wymowie)
Kim - określa konkretne wskazanie na osobę i ew. jej osobowy
charakter.

Jak widzisz słowo "czym", zastosowałam z rozmysłem (w ujęciu
pojęciowym, a nie osobowym). Mam nadzieję, że teraz rozumiesz...

[grogreg]

> A ściślej, jakimi kryteriami kierujemy się podejmując decyzję o
> poczęciu?

Rodzą się i tyle.

> Czym jest dziecko?

Chyba "kim jest dziecko".... bo wiesz to osoba jest. Fakt, że nie duża ale osoba.

Zatem dziecko to być może przyszły dorosły.

> Czym jest dziecko?

Spłodzić, urodzić, wychować najlepiej jak się potrafi.

masz słowotok

[uknown]

i tak pokrętne wizje rodzicielstwa że współczuć tylko twoim dzieciom, uwielbiasz
przekomplikowywać oczywiste sprawy i rozwadniać ich sens w milionie
niepotrzebnych słów, nie sposób czytać twoją grafomanię, przestań, please!

[lehoo]

Żeby miał kto ci tyłek umyć, jak zachorujesz i oczy zamknąć, jak umrzesz.

[jarkoni]

Kilka postów poszło w nicość.
A na górze forum jest coś tam o zasadach pisania i o netykiecie.
Żadnych osobistych wycieczek, obrażania, awantur itp.
Szanujmy się wzajemnie,
Pozdrawiam i witam nowych forumowiczów..
jarkoni

W przypadku separacji rodziców dziecko ma prawo

[polskitata]

podstawowe prawo dziecka do wzrastania u boku swojego rodzica a
podstawowe naturalne prawo rodzica to wychowanie własnego potomstwa.

W przypadku separacji rodziców dziecko ma prawo do zachowania
stałego, równoważnego i bezpośredniego związku z każdym z nich,
otrzymywania opieki, edukacji i zdobywania doświadczenia od każdego
rodzica i utrzymywania znaczących relacji ze swoimi przodkami i
krewnymi od strony obojga rodziców” Prawo Włoskie

to co piszesz świadczy o tym że jesteś egoistką która chce pozbawić
dziecka ojca, pewnie sama swojego ojca kochasz.Jeśli masz syna
ciekawe czy jak jemu będą chciały panie podobnie tobie odebrać
szczęście wychowania własnego potomstwa czy zmienisz zdanie czy
będziesz zajadle je wspierać by mu odebrać tę szansę.

Pozatym świadczy że nie wiesz co to jest joint custody
najpowszechniejsza forma tzw. opieki wspólnej równoważnej w krajach
dotkniętych plagą rozwodów.

fragmet listu otwartego więcej na stronie www.opiekaronowazna.pl

List Otwarty do:
Szanownego Pana Prezydenta RP i Szanownego Pana Premiera RP
oraz
Szanownych Senatorów, Posłów i Ministrów
RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ

W sprawie dramatycznej sytuacji Dzieci Polskich i ich rodziców
oddzielanych od siebie w sytuacji kryzysu w rodzinie i koniecznych
rozwiązań prawnych by się temu przeciwstawić.

Jako organizacje broniące praw dziecka i rodziców reprezentujemy
dzieci i rodziców którzy znaleźli się w tak dramatycznej sytuacji.Co
roku przybywa ok 100 tysięcy dzieci dotkniętych dramatem rozpadu ich
rodzin co często skutkuje pozbawieniem podstawowego prawa dziecka
do wzrastania u boku swojego rodzica a rodzicom odbiera się
podstawowe naturalne prawo do wychowania własnego potomstwa.
Obecne prawo rodzinne w Polsce w zakresie opieki i
wychowania dziecka wymaga dostosowania do ratyfikowanej prze Polskę
Konwencji Praw Dziecka, której art. 18. 1.stanowi:
„Państwa-Strony podejmą wszelkie możliwe starania dla pełnego
uznania zasady, że oboje rodzice ponoszą wspólną odpowiedzialność
za wychowanie i rozwój dziecka”, Art. 9.1. Państwa-Strony zapewnią,
aby dziecko nie zostało oddzielone od swoich rodziców wbrew ich
woli.”
Obecne prawo jest też niedostosowane do Praw Podstawowych
zawartych w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej gdzie
Artykuł 24 pkt.3 Prawa dziecka stanowi
„Każde dziecko ma prawo do utrzymywania stałego, osobistego związku
i bezpośredniego kontaktu z obojgiem rodziców, chyba że jest to
sprzeczne z jego interesami”.
W ostatnich latach ilość separacji i rozwodów drastycznie
wzrosła, co doprowadziło do zastanowienia sie ustawodawców
większości krajów europejskich i zmian prawa w celu zabezpieczenia
praw dzieci i ojców, pozwalając ojcom na większą obecność w życiu
dziecka.
We Włoszech w 2006 roku wprowadzono ustawę nr. 54 jej
fragment :
”W przypadku separacji rodziców dziecko ma prawo do zachowania
stałego, równoważnego i bezpośredniego związku z każdym z nich,
otrzymywania opieki, edukacji i zdobywania doświadczenia od każdego
rodzica i utrzymywania znaczących relacji ze swoimi przodkami i
krewnymi od strony obojga rodziców.”
Dziś Polskie prawo i praktyka sądownicza z zasady dyskryminują
jednego rodzica. Wyznaczając jednego rodzica jako dominującego
opiekuna a drugiemu rodzicowi udziela się tzw. kontaktów do własnego
dziecka, zdarza się np. że jest to kilka godzin w tygodniu. Jak
dziecko ma otrzymać wychowanie edukację czy zdobyć doświadczenie od
rodzica którego widzi kilka godzin w tygodniu lub rzadziej?
Rozwiązanie dotychczasowe silnie konfliktuje pary, jest
krótkowzroczne i prowadzi do wielu nadużyć i tragedii rodzinnych.
Prawo musi zapewnić dzieciom zdobycie doświadczenia
od obojga rodziców, możliwość rozwijania się i zdobywania
doświadczeń w obecności swojego rodzica w sposób wolny od przeszkód
i wpływów rodzica próbującego dominować nad dzieckiem.

Opieka Równoważna, inaczej wspólna, obowiązuje już w Niemczech,
Francji, Hiszpanii, Krajach Skandynawii i krajach takich jak USA czy
Australia. Silną preferencję dla tej formy opieki ostatnio
wprowadzono w 2006r.w Prawie Włoskim ustawą nr.54.
Niewątpliwymi korzyściami płynącymi z prowadzenia preferencji dla
tej formy opieki w przypadku separacji rodziców jest:
• mniejsze skonfliktowanie par i całych rodzin wciąganych dziś
w walki o dzieci, gdzie wzajemny żal często przenoszony jest w
następne pokolenia,
• spadek liczby separacji i rozwodów,
• częstsze niż w innych formach opieki sukcesy w
przezwyciężaniu kryzysu par, - dzieci lepiej rozwijające się
emocjonalnie – stabilność poprzez zapewnienie dziecku dorastanie w
obecności swoich rodziców bez poczucia utraty jednego znich.
• zachowanie tożsamości poprzez utrzymanie znaczących relacji
ze swoimi przodkami z obu stron.
• dziecku nie jest już w ramach zemsty na partnerze czy
osiągnięcia korzyści majątkowych ograniczany kontakt ze swoim
rodzicem.,
• mobilizacja rodziców do współpracy dla dobra dziecka zamiast
co często ma miejsce obecnie angażowania w konflikt pary wszystkich
ludzi wokół, w tym rodziny, przyjaciół, prawników, sędziów i
ekspertów w celu nakłonienia ich do strony rodzica w celu alienowani
i wykluczenia drugiego rodzica z życia dziecka

W tym celu postulujemy wprowadzić takie zmiany w ustawodawstwie
które realnie wprowadzą w Polsce preferencje dla Opieki Równoważnej
(Wspólnej, Naprzemiennej) gdy oboje rodzice chcą wychowywać dzieci,
podobnie jak ma już to miejsce w innych krajach poprzez
wprowadzenie odpowiedniego zapisu do KRiO np. na wzór włoski.

Postulujemy zlikwidowanie RODK (rodzinne ośrodki diagnostyczno
konsultacyjne), które są pozostałością po PRL. Te przy-sądowe
ośrodki zdają się jedynie swą pseudonaukową działalnością szkodzić
dziecku i rodzinie oraz usprawiedliwiać łamanie w Polsce Konwencji
Praw Dziecka. Wydziały Rodzinne Sądów zbytnio zaufały
pseudonaukowym opiniom psychologicznym pochodzącym z tych wątpliwej
jakości ośrodków, zamiast opierać się na prawdziwych dowodach.
Psychologia naukowa nie posiada na dziś takich narzędzi, które
pozwalają na jednoznaczne stwierdzanie rzeczy które próbuje się tam
badać co w połączeniu z dowolnością interpretacji przez osoby tam
zatrudnione dyskredytuje powstające tam opinie.Mimo iż pisane przy
użyciu naukowego języka nie posiadają wartości. Próbuje się tam np.
określać zmienne więzi międzyludzkie nawet małych dzieci i na takich
podstawach wyciąga się daleko idące wnioski często rzutujące na całe
dalsze życie dzieci i ich rodzin.Tymczasem to samo badanie wykonane
przez inny zespół lub innego dnia często skutkuje zupełnie odmienną
opinią. Nauka pozwalająca stwierdzić ile czasu kto z kim ma
przebywać, nie istnieje w innych cywilizowanych krajach. Jeśli ich
obecność byłaby usprawiedliwiona naukowo, takie ośrodki byłyby
tworzone w krajach Unii czy w USA, ale tak nie jest. Opieranie się
Sądownictwa Rodzinnego w Polsce na pseudonaukowych opiniach RODK
ukazuje tylko na jak złych fundamentach oparty jest dziś system
sądownictwa rodzinnego i dyskredytuje Polskę w oczach innych narodów.

[polskitata]

www.opiekarownowazna.pl

[kami_hope]

polskitata napisał:
> to co piszesz świadczy o tym że jesteś egoistką która chce
pozbawić
> dziecka ojca,

Wolno Ci tak myśleć. Jak również wolno Ci tkwić w niezrozumieniu.
Stosowanie epitetów jako argumentów, to nie najlepszy pomysł w
konwersacji. No chyba, że rozmowa nie była Twoją intencją, a jedynie
wygłoszenie swoich racji. I aby były bardziej wyraziste i nie do
odparcia, posłużyłeś się (prymitywną!) metodą dyskredytującą
konwersarza.

Gdybyś jednak zmienił zdanie i zechciał porozmawiać, to stwórz pole
do rozmowy, przeproś na wstępie i pohamuj się od wygłaszania
epitetów i ocen w kierunku rozmówcy (tu - mnie).
Jestem otwarta na rozmowę.

przeczytaj kami jak powinno być bo piszesz bzdury

[polskitata]

Włoski senat dał ostatecznie zielone światło nowemu prawu, które wzmacnia
szerszy dostęp do praw rodzicielskich rozwiedzionych ojców. Legislacja normuje
pojęcie opieki wspólnej nad dziećmi w sytuacji kiedy rodzice się rozchodzą.
Dotychczasowy sposób w którym opieka nad dzieckiem była przyznawana jedynie
matce, teraz będzie przyznawana tylko w mniejszości przypadków.

,, Finalnie oboje z rodziców będą mieli równe prawa i zakres odpowiedzialności
w sytuacji, kiedy żyją oddzielnie”, powiedział Podsekretarz Ministerstwa
Sprawiedliwości Jole Santelli.

" I dzieci będą miały niepodważalne prawo, by utrzymać stałe relacje z zarówno
mamą i tatą. Po raz pierwszy przyjęto zasadę co do wychowania. Według tego prawa
rozwód dwojga rodziców nie jest rozwodem dziecka z którym kolwiek z nich.”

Nowa legislacja zrewolucjonizuje stosowanie prawa rodzinnego we Włoszech,
wypowiadają się parlamentarzyści. W 2004r Włoskie sądy rodzinne powierzyły
opiekę nad dziećmi wyłącznie matce w 84%, ojcom przyznano prawo do opieki w
6,5%, zaś opiekę łączną obojga rodziców przyznano w 8,8%. Nowe prawo, które
miało poparcie w parlamencie, gwarantuje obu skonfliktowanym rodzicom prawo do
regularnego kontaktu z ich potomkiem.

To stanowi, że rodzice utrzymują dzieci finansowo według codziennych potrzeb i
wspólnie podejmują wszelkie ważne decyzje dotyczące leczenia i edukacji dziecka.
Według prawa, jeżeli rodzice nie mogą wspólnie dojść do porozumienia, powstają
kwestie sporne, każde z nich jest uprawnione, by zwrócić się z żądaniem o
rozstrzygnięcie sporu przed sądem rodzinnym.
Jeżeli jedno z rodziców dywersjonuje poszanowanie porozumienia wspólnej opieki,
sąd rodzinny może nałożyć grzywnę za krzywdzenie dziecka, albo drugiego rodzica,
sąd może zmieni treść porozumienia powierzając opiekę drugiemu rodzicowi, albo
nałoży grzywnę w wysokości od 75 do 5.000 euro.
Chociaż praktycznie dzieci pozostają pod pieczą obojga rodziców, sądy nadal będą
musiały decydować o szczegółach realnej opieki nad nimi. ,,Poparcie tego prawa
było odważnym wyborem” – wypowiada się senator Emanuela Baio Dossi, akcentując,
że to skończyłoby dyskryminację i zmieniłoby włoskie społeczeństwo.
,,To nie jest sprawa przymuszania rodziców do dostosowania się, ale zastosowania
odpowiedzialnych decyzji i cywilizacyjnych zachowań celem ochrony dziecka”.
W ocenie przedstawicieli organizacji pozarządowych związanych z ruchem obrony
praw ojca którzy odnoszą się jednak do tego projektu krytycznie wskazując, że ma
on braki i jest niekompletny. “Zawiły polityczny kompromis został jednak
uchwalony, złe prawo spotkało się żądaniami milionów rodziców i oczekiwaniem
ochrony dobra dzieci” – stwierdza Narodowa Federacja Wspólnego Wychowania ( FENBI )
,,Tam nie ma żadnych rozwiązań, aby rozstrzygnąć konflikt ( między rozdzielonymi
rodzicami), nie ma żadnych środków odstraszenia niwelujących brak zgody (
porozumienia do wspólnej opieki), nie ma żadnej ochrony praw nieletnich”.
Inne środowiska grup związanych z tematyką rodzinną mile widzą reformę, ale też
i nie ukrywają rozczarowania, że proponowane rozwiązania nie są szersze. Prawo
było ubogie, " wypowiada - stowarzyszenie (Grow Together), ale przynajmniej
ustawa została uchwalona.
To wyraża bardzo ważną zasadę, że rodzicem jest się na zawsze bez względu na
separację, oboje rodziców ponosi odpowiedzialność za wychowanie dzieci” –
powiedziano na forum Stowarzyszeń Włoskich Rodzin.
Na podstawie oryginału publikacji:
www.italymag.co.uk/italy/parliament-passes-joint-custody-legislation
Dodam że pracujemy wraz z prawnikami by wkońcu taką ustawę wprowadzić w Polsce i
skończyć z ekstremizmem kobiet .Tak głośno krzyczycie o dyskryminacji kobiet w
krajach arabskich w Polsce mamy okrutniejszy ekstremizm ze strony wydziałów
rodzinnych i niektórych matek.

www.opiekarownowazna.pl

[panda_zielona]

Ciekawm bardzo jaki skutek odniesie ten list otwarty.Na razie jest
jak jest.A RODK moim zdaniem to instytucja mało obiektywna.Jestem
akurat w środku sprawy,gdzie matka odcięła ojca zupełnie od
dzieci,który od ponad roku nie ma z nimi kontaktu.Dzieci obecnie 5 i
6 lat,zostały skierowane właśnie do RODK.Oczywiste jest,że obecnie
są bardziej emocjonalnie związane z matką,tak małe dzieci po roku
niewidzenia ojca mogą go po prostu zapomnieć.